"Tatlong araw matapos kong makatanggap ng ikatlong bakuna ko laban sa COVID-19 noong ika-17 ng Enero 2022, nawalan ako ng
malay, at nang magkamalay ako, sobrang nalilito ako at hindi na ako kayang buhatin ng mga paa ko. Hindi na talaga ako makalakad."
"Sa mga nabakunahan, natuklasan ang spike protein at pamamaga sa maraming organo ilang linggo at kahit ilang
buwan matapos ang mga iniksyon, na nauugnay sa malubhang at madalas na nakamamatay na mga sakit."
Ngunit paano maipapaliwanag ang hindi inaasahang tuloy-tuloy na produksyon ng isang protinang naka-encode ng mRNA?
Sa katapusan ng 2023, inilathala ng Kla.TV ang agarang liham ni Prof. Dr. Sucharit Bhakdi tungkol sa "hindi
matatapos na panganib ng mga bakunang RNA" sa ilang wika.
Ngayon, sa katapusan ng Marso 2024, inilathala nina Prof. Dr. Sucharit Bhakdi, Prof. Karina Reiss at Dr. Michael
Palmer ang isang artikulo kung saan pinagtitibay ng mga bagong natuklasan ang lahat ng mga babala na ginawa noon.
Ipinapaliwanag nila sa siyentipikong tumpak na paraan, ngunit sa paraang maiintindihan ng mga karaniwang
tao, kung bakit ang tinatawag na mga bakunang mRNA ay mapanlinlang at lubhang mapanganib.
Ang artikulong ito na masusing pinag-aralan ay perpekto para ibahagi sa sinumang hindi pa
nagsasaliksik nang malalim tungkol sa paksang ito.
Matatagpuan ito bilang isang PDF file sa ilalim ng programang ito para sa pagpi-print.
Sa ibaba, binabasa nang malakas ni Prof. Bhakdi ang artikulo para sa iyo.
Ang dramatikong epekto na maaaring idulot ng mga kalagayang inilarawan ni Prof. Bhakdi sa mga taong
apektado na ay ipinakita sa isang kasunod na ulat ni Lara.
Isa siya sa napakaraming biktima ng pagbabakuna laban sa coronavirus at ikinukwento niya ang kanyang trahedya
sa press symposium ng MWGFD na may pamagat na "Bakunado, napinsala, itinanggi... at ngayon ano?" Prof.
Mga minamahal kong kapwa tao. Mahal kong pamilyang tao, mayroon akong napakahalagang sasabihin sa inyo.
Tungkol ito sa pinakabagong pagtuklas ng DNA sa mga bakuna.
Bakit mapanlinlang at lubhang mapanganib ang mga bakunang RNA ay ngayon ang paksa ng talakayan.
Ang mga kromosoma ay mga aklat ng buhay, na naglalaman ng mga resipe na naka-encode sa
DNA para sa paggawa ng mga molekula ng protina.
Kung kinakailangan, bubuksan ang kaukulang aklat at gagawa ng kopya ng nais na resipe.
Ang kopyang ito ay mRNA.
Kinokontrol nito ang produksyon ng protina at pagkatapos ay itinatapon.
Ang mga bakunang RNA ay katulad ng mga panandaliang kopya ng mga resipe sa kromosoma; ngunit hindi tulad
nila, nagdudulot ang mga ito ng paggawa ng mga protinang hindi nararapat sa ating katawan.
Sa halip, pinapukaw nila ang pagbuo ng mga dayuhang antigen, tulad ng spike protein ng SARS-CoV-2.
Bawat iniksyon ng ganitong uri ng bakuna ay naghahatid ng higit sa isang bilyong kopya (mga molekula ng mRNA).
Ang maramihang produksyon ng mRNA ng bakuna ay nangangailangan ng malawakang pagkakaroon ng resipe ng DNA.
Paano ito maisasakatuparan?
Ang pamamaraang ginamit upang lutasin ang problemang ito ay isang pangunahing batayan ng inhinyeriyang henetiko.
Ang bilyon-bilyon at trilyon-trilyong kopya ng mga resipe ng DNA ay nagmumula sa bakterya.
Ang mga resipe ay nakapaloob sa maliliit na kromosoma ng bakterya na tinatawag na plasmid.
Ang mga selula ng bakterya ay maaaring maghati tuwing 20 minuto, na nangangahulugang dumarami ng
walong beses ang bilang ng mga selula bawat oras.
Sa ganitong paraan, maaaring makuha ang napakaraming bakterya mula sa likidong kultura sa loob lamang ng ilang
araw, at bawat indibidwal na selula ng bakterya ay maglalaman ng maraming kopya ng plasmid na pinag-uusapan.
Madaling manipulahin ang mga plasmid.
Maaaring ipasok ang mga dayuhang resipi, ibig sabihin, mga gene na nagko-code para sa mga viral na protina, halimbawa.
Pagkatapos ng pagdami ng bakterya, kinokolekta ang mga plasmid at ginagamit bilang mga
template para sa paggawa ng mga kopya ng mRNA.
Sa wakas, ang mga molekula ng RNA ay naipapaloob sa maliliit na tuldong taba na tinatawag na lipid nanoparticles (LNPs).
Ang mga pangunahing sangkap ng LNP ay sintetikong ginawa at kilala na nakalalason.
Higit pa rito, ang mga espesyal na pinaghalong lipid na ginagamit ng Pfizer/BioNTech at Moderna ay hindi pa man
nasubukan sa mga tao bago makatanggap ng emergency na pahintulot ang mga bakunang mRNA mula sa parehong mga tagagawa.
Ito ay nagdudulot ng hindi maikakaila at ganap na hindi kinakailangang panganib sa kalusugan.
Ang LNP packaging ng RNA ay nagpoprotekta rito mula sa pagkasira, na nagpapahintulot dito na maabot ang lahat ng
mga organo ng katawan sa pamamagitan ng daluyan ng dugo.
Doon, kumikilos ang mga LNP na parang kabayong Troyano.
Sila ay sinisipsip ng mga selula at ang mRNA ay pinakakawalan.
Sinundan ito ng produksyon ng spike protein.
Ito ang nagpapasimula ng tugon ng immune system, kabilang ang pagbuo ng mga tiyak na antibodies na idinisenyo
upang protektahan tayo mula sa mga susunod na impeksyon.
Gayunpaman, kinikilala at sinisira ng sistemang pang-imyunidad ang mga selula ng katawan na gumagawa ng mga dayuhang protina.
Siyempre, nangyayari ito kapag ang ating mga selula ay nahawahan ng mga virus.
Ang kakayahang makilala ang mga dayuhang protina bilang ganoon ay naroroon na sa kapanganakan.
Pinoprotektahan tayo nito sa buong buhay natin, dahil sa ganitong paraan ay epektibong
naaalis ang mga selulang nahawahan ng virus.
Hindi ito maaaring supilin.
Kaya kapag ipinasok sa isang selula ang mRNA na nagko-code ng dayuhang protina, inaatake
ng sistemang pang-imyunidad ang selulang iyon.
Ang pagtanggi sa mga inilipat na organo ay nagpapakita ng pangunahing katotohanang ito.
Kung tatanggapin mo ang aking bato, tatanggihan mo ito.
Makukuha mo ang pangalawang bato ko, at sumunod ang pangalawang pagtanggi, ngunit sa
pagkakataong ito ay mas mabilis at mas galit.
Ang parehong mga prinsipyo ang nasa likod ng patuloy na pagtaas ng nakasasamang epekto ng paulit-ulit na pagbabakuna.
Ang bilang ng mga kopya ng RNA na nakabalot sa LNP na iniiniksyon sa bawat pag-iniksyon ay napakalaki.
Daghang-dami ng mga selula sa buong katawan ang aatakihin ng ating sistemang pang-imyunidad.
Ang pag-atakeng ito ay maaari lamang mapigilan kapag tumigil na ang produksyon ng dayuhang protina.
Ngunit hanggang kailan ito tatagal?
Ilang araw na lang ba, gaya ng paulit-ulit nilang ipinapangako sa atin ng mga tagagawa
ng bakuna at ng mga awtoridad sa regulasyon?
Sa nakalipas na dalawang taon, may mga nakababahalang obserbasyon na ginawa na hindi naaayon sa pahayag na ito.
Sa mga nabakunahan, natuklasan ang spike protein at pamamaga sa maraming organo ilang linggo at kahit ilang
buwan matapos ang mga iniksyon , na nauugnay sa malubhang at madalas na nakamamatay na mga sakit.
Ngunit paano maipapaliwanag ang hindi inaasahang tuloy-tuloy na produksyon ng isang protinang naka-encode ng mRNA?
Isang kapanipaniwala ngunit nakakabahalang sagot ang ibinigay ng pagtuklas nina McKernan at ng kanyang mga
kasamahan, na inilathala nila isang taon na ang nakalipas.
Napag-usapan na natin na ang mRNA ay nabubuo mula sa mga template ng plasmid DNA sa panahon ng paggawa ng bakuna.
Bago paketehin ang mRNA sa LNP, kailangang alisin muna ang DNA na ito.
Kung hindi, maaaring makapaloob ang plasmid DNA sa mga globulong lipid kasama ang RNA.
Natuklasan ni McKernan na hindi maingat na isinagawa ang mahalagang hakbang na ito ng pagtanggal ng plasmid DNA.
Matinding dami ng plasmid DNA ang natagpuan sa maraming batch ng mga bakuna ng Pfizer at Moderna.
Ang mga natuklasan ni Kevin McKernan ay binaliwala ng karaniwang opinyong publiko.
Sinabi ng mga awtoridad na regulatori na ipinabatid sa kanila ng mga tagagawa ang presensya ng DNA; gayunpaman, hindi nito
napigilan ang pagbibigay ng pag-apruba dahil ang mga naiulat na halaga ay nasa ibaba ng mga limitasyong itinakda ng WHO.
Ngunit saan nanggagaling ang mga limitasyong ito?
Itinakda ng European Medicines Agency (EMA) ang limitasyong 10 nanogramo ng DNA bawat dosis ng bakuna.
Tinukoy niya ang isang ulat ng WHO noong 1998.
Ang teknikal na ulat na ito ay nagsasaad: "Batay sa kasalukuyang kaalaman, ang DNA mula sa tuloy-tuloy na linya
ng selula hanggang sa 10ng bawat pinurong dosis ay maaari nang ituring na katanggap-tanggap."
Ang bagong itaas na hangganan ay hindi nalalapat sa mga produktong nagmula sa mga mikrobyal na selula,
diploid na linya ng selula, o pangunahing kultura ng selula.
Nakikita natin na ang ulat ng WHO ay nagkakaiba sa pagitan ng dalawang uri ng DNA.
Ang isa ay itinuturing na mas mapanganib kaysa sa isa pa, kaya't ang dami nito ay nililimitahan sa tinukoy na halaga.
Ngunit sa alin sa dalawang kategorya kabilang ang plasmid DNA na nasa mga bakunang mRNA – sa
mas mapanganib o sa hindi gaanong mapanganib?
Hindi ito talaga kabilang sa alinmang kategorya, dahil tahimik na ipinapalagay ng patnubay ng WHO na ang anumang DNA na nasa gamot
o bakuna ay wala nang iba kundi: "hubad" na DNA, na ang pagsipsip nito sa mga selula ng
ating katawan ay magiging napakababa ng kahusayan.
Sa kabaligtaran, gayunpaman, ang kontaminanteng DNA sa mga bakuna ay magkakaroon ng LNP packaging, tulad ng mRNA.
Ang packaging na ito ay nagreresulta sa mas mahusay na pagsipsip ng DNA sa mga selula ng ating katawan .
Kaya't kinakailangan sanang matukoy ang isang "ligtas" na hangganan para sa DNA na nakapaloob sa LNP
gamit ang mga bagong maingat na planadong eksperimento.
Ngunit ipagpalagay natin na katanggap-tanggap ang limitasyong itinakda ng EMA.
Patungo saan tayo nito?
Sa nabanggit na ulat nito , inaangkin ng EMA na ang lahat ng mga sample ng bakuna na natanggap nito mula sa
Pfizer/BioNTech bago ang pag-apruba ay sumunod sa limitasyon ng EMA para sa natitirang DNA.
Gayunpaman, malinaw na hindi tiniyak ng EMA ang tuloy-tuloy na kontrol sa kalidad pagkatapos ng pag-apruba, at ganoon din sa
lahat ng iba pang mga awtoridad sa regulasyon sa buong mundo.
Maaaring makuha ang konklusyong ito mula sa mga natuklasan ni Kevin McKernan, na ayon dito ay lumalampas ang
nilalaman ng DNA sa lahat ng sinubok na batch ng bakuna sa limitasyong itinakda ng WHO at EMA.
Ito ay humahantong sa kamangha-mangha at nakakagulat na pagkaunawa na ang mga mapaminsalang bakunang ito ay ginawa nang
walang anumang kontrol at daan-daang milyong tao ang tinurukan ng mga batch ng bakuna na labis
na lumabag sa mga kondisyon para sa pag-apruba.
Ipinagbabawal na ngayon ang pag-iniksyon ng gamot na hindi nakakatugon sa mga espesipikasyon na nakasaad sa awtorisasyon.
Ang patuloy na pag-iniksyon ng mga bakunang ito ay walang iba kundi isang krimen.
Ganito na kalala ang kamangmangan ng ating mga pamahalaan, na ginawa nila ito sa kanilang sariling
mga mamamayan at patuloy pa rin nilang ginagawa.
Tandaan: Aktibong tumanggi ang mga kaukulang awtoridad sa mga bansang Kanluranin na
imbestigahan kung tama ang koponan ni McKernan.
Sa halip, sabay-sabay nilang inaawit: Hindi man lang makapasok ang DNA sa mga selula.
At kung mangyari iyon, mabilis itong mabubuwag at masisira doon.
Higit pa rito, ang nukleo ng selula ay pinaghiwalay mula sa sitosol ng selula ng isang hindi matatawirang
lamad, kaya hindi kailanman makakapasok ang dayuhang DNA sa nukleo upang gampanan ang tungkulin nito doon.
Ang tanging magandang bagay sa nakakatakot na kuwentong ito ay nabisto na ng mga may-kapangyarihan ang kanilang sarili.
Nasa bingit na sila, at halata ito sa lahat.
Malinaw na kasabwat ng mga salarin ng karumal-dumal na krimeng ito ang mga institusyong pang-estado.
Ang mga natuklasan ni McKernan ay dapat magdulot ng babala sa sinumang may kahit kaunting kaalaman sa biyolohiya.
Malinaw na papasok sa ating mga selula ang LNP-encapsulated plasmid DNA nang may mataas na kahusayan.
Hindi kayang patuloy na protektahan ng nuklear na membrana ang mga kromosoma; natutunaw ito sa bawat paghahati
ng selula, at ang dayuhang DNA ay isinasama sa mga bagong nabuo na nukleo ng mga anak na selula.
Ang pagsipsip na ito lamang ay sapat na upang pasimulan ang pangmatagalang produksyon ng mga naka-encode na
protina – hindi kinakailangan ang integrasyon nito sa DNA ng ating mga kromosoma para rito .
Sa kabilang banda, kung mangyari ang ganitong integrasyon, nagdudulot ito ng karagdagang panganib.
Ang mga natuklasan ni McKernan ay mula noon nakumpirma na ng iba pang mga laboratoryo sa Estados Unidos at Canada.
Ngayon ay iniulat namin ang karagdagang mga eksperimento na isinagawa ng isang pangkat ng mga bihasang
mananaliksik na Aleman sa ilang batch ng bakunang BioNTech.
Paunang resulta: Tulad ng dati, natuklasan ang malalaking dami ng DNA ng bakterya sa lahat ng anim na batch na sinuri.
Ang lahat ng mga elementong genetiko na dati nang natuklasan ni McKernan sa plasmid ay natukoy din dito.
Ito rin ay naaangkop sa tinatawag na SV40 promoter, isang napaka-espesyal na elemento na itinago ang pag-iral mula
sa publiko at pati na rin sa mga awtoridad sa regulasyon.
Bakit isinama ng Pfizer at BioNTech ang SV40 promoter sa kanilang plasmid ay isang napaka-kawili-wiling tanong.
Hindi kinakailangan ang elementong ito para sa produksyon ng spike mRNA, at wala pa ito sa plasmid
na ginagamit ng Moderna para sa paggawa ng bakuna.
Gayunpaman, ang promotor ng SV40 ay may kamangha-manghang kakayahang makalusot nang palihim kasama ang nakakabit na mga
sekwensiya ng DNA sa pamamagitan ng buo at hindi nasirang lamad ng nukleo, kahit sa mga selulang hindi kasalukuyang naghahati.
Iniiwan namin sa iyo na isipin kung ano ang ibig sabihin niyan.
Ang susunod na tanong ay: Maaari bang mapasok ang plasmid DNA sa mga selula ng tao at manatili roon nang matagal?
Ang sagot ay oo!
Natuklasan ng pangkat ng mananaliksik na mabilis ang pagsipsip ng DNA at nananatili ito sa mga selula nang maraming
araw pagkatapos, at nananatiling matutukoy kahit pagkatapos ng isang siklo ng paghahati ng selula.
Ang pahayag na ang naingest na DNA ay mabilis na nasisira ay ganap na hindi totoo – ito ay
isang mapanganib na maling impormasyon sa medisina.
Maraming naunang halimbawa na ngayon ng paglalagay ng dayuhang DNA sa aklat ng buhay, sa mga
kromosoma ng mga selula at ng mga hayop sa laboratoryo.
Ang mga posibleng kahihinatnan ay marami at hindi mahuhulaan.
Ang pagkagambala sa pinong mekanismong kumokontrol sa paghahati at pag-unlad ng mga selula ay maaaring magdulot ng kanser.
Ang mga pagbabago sa mga gene na gumaganap bilang bahagi ng sistemang pang-imyunidad ay maaaring magdulot ng pagkasira nito.
Ang pagkagambala ng mga gene sa mga selula ng utak ay maaaring magdulot ng anumang maiisip na sakit sa nerbiyos.
Kung ang dayuhang DNA ay maisisingit sa mga kromosoma ng tamud o ng pinag-fertilize na itlog, ang
mga nagbago nitong katangian ay magiging namamana.
Ito ang nagdadala sa atin sa ating huling tanong:
Dapat ba tayong mag-alala na ang DNA ng bakterya mula sa mga bakuna ay maaari ring maisama sa mga kromosoma ng tao?
Upang linawin ang tanong na ito, ipinadala ng pangkat Aleman kay Kevin ang kanilang mga kulturang selula na ginamot ng bakuna,
na humihiling ng kumpletong pagsunud-sunod ng DNA ng mga selula.
Maaaring makita ang mga resulta sa Substack ni Kevin .
Ang sagot ay muli: oo!
Ang ebidensya ng DNA ng bakterya sa mga kromosoma ng ganitong mga selula ay kasalukuyang halos kumpleto.
Kung nangyayari ito sa mga hiwalay na selula, mayroon bang malinaw na dahilan kung bakit hindi rin ito dapat mangyari sa katawan?
Sa pagkakataong ito, at tanging sa pagkakataong ito lamang, ang aming sagot ay hindi.
Ngayon, dito at sa kasalukuyan, hinaharap natin ang katotohanang ang mga pamahalaan sa buong mundo ay sumabak sa isang
satanicong programa na nagpahirap, pumatay, at nag-genetically modify sa milyun-milyong kawawang tao sa buong mundo.
At nakatakdang palawakin ang programang ito; balak ng WHO na palitan ang mga karaniwang bakuna sa medisinang pantao
at beterinaryo ng mga iniksiyong mRNA sa lahat ng antas.
Sinasabi sa atin ng WHO na ang mga bakuna laban sa COVID ay napatunayan ang kanilang kaligtasan nang napakahusay,
kaya hindi na kinakailangan ang masusing pagsubok sa mga hinaharap na bakunang mRNA laban sa ibang mga mikrobyo.
Ngunit walang mas malayo sa katotohanan kaysa sa malungkot na deklarasyon ng pagkabangkarote ng agham medikal na ito.
Mga kababayan, para sa inyong kapakanan at sa kapakanan ng inyong mga mahal sa buhay,
huwag ninyong kalimutan ang isang bagay na ito:
Ang pagpapahayag ng dayuhang antigen sa isang selula ng ating katawan ay palaging hahantong sa
pag-atake ng sistemang pang-imyunidad sa selulang iyon.
Dahil ang bawat bagong bakunang mRNA ay nagkó-kóodigo ng sarili nitong banyagang antigen, bawat isa sa mga ito ay
magdudulot din ng pinsala, gaya ng nakita natin sa mga bakunang henetikong inhenyeriya laban sa COVID-19.
At tulad ng dati, lalala ang pinsalang ito sa bawat pag-refresh.
Malamang na magiging karaniwan din ang kontaminasyon ng mga bakunang mRNA, dahil walang matipid at epektibong paraan para
maaasahang ihiwalay ang mRNA na malawakang ginagawa mula sa mga plasmid – at sa anumang kaso, tila walang
nagbabantay sa pagsunod sa anumang pamantayan sa paggawa.
Ang programa ng WHO ay banta sa sangkatauhan.
Binalaan nito KAYO at ang inyong mga mahal sa buhay.
Mga tao ng mundo, magkaisa at iligtas ninyo kami mula sa kriminal na kabaliwan na ito!
Tuknangan na natin ang mga bakunang mRNA – tuknangan na natin ang WHO!
Kamusta, ang pangalan ko ay Lara at ngayon ay ikukwento ko sa iyo ang aking kuwento.
Ako si Lara.
Ako si Lara, at naging dalawampung taong gulang ako isang buwan na ang nakalipas.
Ako si Lara, dalawampung taong gulang ako, at dalawang linggo bago ang aking ika-labingwalong
kaarawan, bigla kong napagtanto na hindi na ako makalakad.
Tatlong araw matapos kong makatanggap ng ikatlong bakuna laban sa coronavirus noong ika-17 ng Enero 2022, nawalan ako ng malay, at
nang magkamalay ako, lubos akong nalito at hindi na makaya ng mga paa ko ang pagsuporta sa akin. Hindi na talaga ako makalakad.
Hindi ko malilimutan ang petsang ito sa lalong madaling panahon.
Pagkalipas ng isang oras, nahirapan din akong huminga, at dinala ako sa ospital ng mga bata.
Oo.
Sa sumunod na panahon, hindi gaanong nagbago ang aking kalagayan.
Hindi na nga mahawakan nang maayos ng mga kamay ko ang mga bagay.
Ginugol ko ang aking mga araw sa kama.
Hindi ko na mabasa dahil sa ikatlong salita ng pangungusap, nakalimutan ko na ang unang dalawang salita...
Ang musika at mga video ang nagbigay sa akin ng kasama.
Idinagdag sa halo ang inkontinensiya, isang salitang hindi ko nga alam.
Naitakda akong manatili sa kama nang apat na buwan.
Kakatapos ko lang mag-labing-walong taong gulang.
Para sa akin, iyon sana ang oras para lumabas, makipagkita sa mga kaibigan, at masiyahan sa aking kalayaan.
Ngunit nakatali ako sa isang kama.
Nagpaalam nang sunud-sunod ang mga kaibigan.
Sa isang banda, napakasakit nito para sa akin, pero sa kabilang banda, ano ba ang dapat mong
gawin sa isang taong palaging nakahiga lang sa bahay?
Hindi ko maipaliwanag sa sarili ko ang buong sumunod na pagsubok.
Lalampas ito sa takdang panahon.
Ilalarawan ko ito sa mga susi na salita.
Tinulungan ako ng akupuntura na makabangon muli.
Uulitin ko ang taon sa paaralan.
Magkakaroon ako ng dalawang maikling paglalakbay, sa Paris at Roma. Hurrah!
Ngunit Setyembre 2022... Isang mabigat na pagkapagod ang dumarating.
Nagsisimula na ang mga pag-urong.
Hindi na ako makakapunta muli.
Sinusubukan kong ulitin ang klase. Hindi ito gumagana.
Pagpapalit ng uri ng paaralan, sige.
Hindi na magkakaroon ng kolehiyo para sa ika-anim na porma.
Ngunit mabuti ang pagbabago.
Kukuha ako ng muwebles para makapunta ako sa paaralan kahit sa mga araw na hindi ako maganda ang pakiramdam.
Nagsisimula ang panahon ng paulit-ulit na tinatawag na pag-urong.
Hindi na nakakatulong sa akin ang mga krutches dahil pagod na ako para gamitin ang mga ito.
Kailangan kong tanggapin ang hindi ko kailanman hiniling: ang wheelchair.
Ngunit makakapag-aral ako.
Pagkatapos, namuhay ako sa isang uri ng ritmong pag-urong.
Natutunan ko na ngayon kung paano mabuhay kasama ang mga pag-urong na ito.
Simula noong araw na iyon noong Enero 2022, ang buhay ko ay naging parang rollercoaster:
Pag-urong, pahinga, bahagyang pag-urong, pahinga, matinding pag-urong, pahinga.
Hindi ito madali. Pero kaya ko ito. Gusto kong gawin ito.
Marami akong mga pangarap.
Sa loob ng dalawang taong ito, labis akong nababagabag sa isang bagay na maaaring mukhang hindi mahalaga.
Hindi ko alam kung ano ang meron ako.
Walang nakakaalam.
Naalala ko ang araw nang malaman ng nanay ko sa internet na may pangalan pala ang aking walang
pangalang karamdaman: Post-Vac Syndrome, Post-Vac Syndrome.
Ngayon maaari na akong tumawa tungkol dito. Dahil hindi naman talaga ito ang pangalan ng isang sakit.
Ngunit masaya ako.
Ngayon alam ko na kung bakit ito napakahalaga sa akin.
Dahil may nakakita sa akin nang biglaan. At may pangalan ang aking kalagayan.
Dahil ibinahagi ko ang aking karamdaman sa iba.
Hindi na ako nag-iisa.
At nakakapagpalaya ito.
Matapos ang maraming pagsusuri na palaging nagkukonklusyon na "lahat ay normal," sa wakas ay mayroon na akong
dalawang diagnosis: small fibre neuropathy at fatigue syndrome.
Sa mahabang paglalakbay na ito, hindi lamang ako nagkaroon ng masamang karanasan sa pangangalagang medikal.
Ilang doktor ang matatag sa kanilang desisyon.
Tinulungan mo akong makausad nang kaunti pa, at lubos akong nagpapasalamat sa iyo mula sa kaibuturan ng aking puso.
Nasa roller coaster pa rin ako.
Hindi pa ito tapos.
Ngunit mas patag na ito ngayon.
Sana manatili itong ganoon.
At umaasa ako na sa isang punto ay magagawa kong lubusang bumaba sa rollercoaster na ito.
Maganda sana kung makatayo ako sa lupa gamit ang aking gumaganang mga binti.
Magpatuloy sa pagsaliksik!
Lahat tayo ay nangangailangan ng pananaw. At kailangan kita. Salamat.
Ang asosasyon ng MWGFD ay nagsagawa pa ng mga kahanga-hanga at nakakaantig na panayam sa mga taong naapektuhan ng
mga bakunang mRNA sa serye na "vaccinated, harmed, denied".
Makikita mo ang mga ito sa ilalim ng ipinakitang link.
Dahil ipapakilala rin ang teknolohiyang mRNA sa iba pang pagbabakuna – o, mas tama, mga terapiya ng
gene – lalong mahalaga na ipalaganap ang mga dramatikong ulat ng pinsalang dulot ng bakuna.
Mangyaring malayang ibahagi ang mga panayam na ito.
Maaari ka ring makatulong na itampok ang lawak ng pinsalang dulot ng mga bakunang mRNA sa pamamagitan ng pag-uulat ng anumang
pinsala mula sa pagbabakuna sa iyong lugar sa vetopedia.org.