Baie mense kla van chroniese moegheid en selfs depressie.
Maar is dit eintlik normaal?
Dr Michael Nehls, geneesheer en internasionaal vermaarde molekulêre genetikus, bied 'n antwoord op hierdie
brandende vraag wat enorme potensiaal vir verandering inhou.
Luister na 'n opsomming van sy boek, "Das indoktrinierte Gehirn" (Die Ingedoktrineerde Brein), wat in Augustus 2023
gepubliseer is en reeds as 'n Spiegel-bestseller aangewys is.
Waar gaan dit oor?
WEF-stigter Klaus Schwab het tydens die koronaviruspandemie aangekondig dat hy die
samelewing wêreldwyd teen 2030 wou transformeer.
Hy het gepraat oor 'n geleentheid wat hierdie krisis bied om te bereik wat hy die "Groot Hersetting"
noem – die herstrukturering van die sosiale orde.
Die Deense politikus Ida Auken het in 'n artikel wat in 2016 deur die WEF gepubliseer is,
aangekondig hoe hierdie transformasie behoort te lyk:
Ek besit niks, het geen privaatheid nie, en die lewe was nog nooit so goed nie.
Maar wie se behoefte is dit dat die samelewing radikaal getransformeer moet word?
Dr Michael Nehls verduidelik hoe die koronavirus aan die een kant en die mRNA-geenterapie, bekend as die COVID-19-entstof, aan die
ander kant, gedien het om die "outobiografiese geheue" van mense wêreldwyd te verminder met die
uiteindelike doel om dit heeltemal te vernietig.
Vir 'n beter begrip, hier is 'n kort verduideliking:
Outobiografiese geheue is belangrik vir selfbeeld, sosiale verhoudings en die beplanning van optrede. Dit
bevat persoonlike herinneringe aan 'n mens se lewe.
Die vernietiging van outobiografiese geheue is dus nodig om die mensdom gehoorsaam genoeg te maak om 'n nuwe,
totalitêre sosiale stelsel in ooreenstemming met Klaus Schwab se visie en aankondiging te aanvaar.
Volgens Nehl se ontleding moet hierdie deel van die menslike brein wêreldwyd vernietig word
sodat mense die nuwe sosiale orde kan aanvaar.
Nehls verduidelik dat hierdie "globale breinspoeling" – figuurlik gesproke, hierdie "installasie van 'n nuwe bedryfstelsel" – slegs
kan werk as die ingebedde patrone van ons denke en die ou reëls van ons saamlewing permanent geblokkeer of selfs verwyder word.
Byvoorbeeld, die tradisionele familie as 'n leefwyse en as die belangrikste hoeksteen van die samelewing.
Benewens ons leefwyse en ons eienaarskapstrukture, moet ook die werking van ons breine verander word.
Om hierdie verbindings te verstaan, verduidelik Nehls eers wat outobiografiese geheue is en hoe dit werk:
Daar is 'n neurofisiologiese vereiste – dit wil sê 'n funksie van die senuweestelsel – om mense in staat te
stel of voor te berei om onafhanklik te dink en op te tree.
Dit is gebaseer op sekere spesiale kenmerke van ons autobiografiese geheue.
Dit neem nie net alles op wat ons ervaar en voel nie, maar ook wat ons tydens hierdie ervarings dink. Persoonlike herinneringe
en ervarings word in ons autobiografiese geheue gestoor en vorm, saam met ander persoonlikheidseienskappe, ons individualiteit.
Wanneer autobiografiese geheue verminder word, word ons individualiteit ook verminder. Die hippokampus is 'n deel
van die serebrum waar autobiografiese geheue ook geleë is.
Die hippokampus het die unieke vermoë om permanent te onthou wanneer en waar ons iets opwindends, buitengewone
of persoonlik belangriks vir ons gedink of ervaar het.
Die keuringskriteria wat die hippokampus gebruik om te besluit wat gestoor moet word en wat nie, is gebaseer op of die ervaring 'n
emosie in ons ontlok het en dus betekenisvol geword het of nie.
Routine-aktiwiteite word nie gestoor nie.
Ons almal het ervarings wat dalk ver in die verlede lê, maar steeds onvergeetlik in ons herinneringe bly.
Dit is óf besonder pragtige ervarings, óf dalk baie hartseer of verskriklike oomblikke.
Aangesien dit met sterk emosies geassosieer is, is dit in die hippokampus gestoor.
Ervarings wat met emosies geassosieer word, word gestoor en vorm deel van ons individualiteit. Die bewuste herlewing van ons
verlede ervarings en gedagtes word moontlik gemaak deur die hippokampus, wat toeganginligting
tot alle geheuefragmente soos 'n register stoor.
Die hippokampus stoor hierdie handtekeninge in die plek- en tydneurone wat met die betrokke autobiografiese
geheue geassosieer word, wat Nehls verwys na as indeksneurone.
Hierdie indeksneurone bly deur ons hele lewe in die hippokampus en anker al ons autobiografiese herinneringe daar.
Hoe kan die hippokampus deur ons hele lewe genoeg indeksneurone beskikbaar hê sodat ons nuwe gedagtes en ervarings
kan aanhou stoor en dit tot in die ouderdom kan oproep?
Selfs by volwassenes kan die hippokampus elke dag duisende nuwe senuweeselle produseer.
As dit nie die geval was nie, sou indeksneurone wat reeds gebruik is, mettertyd al hoe meer oorskryf
moes word, wat gelykstaande sou wees aan geheueverlies.
As 'n voorbeeld, stel jou 'n vel papier voor wat reeds vol skryfwerk is en waarop weer
geskryf word, waardeur dit onleesbaar raak.
Die unieke vermoë van die hippokampus om elke dag, selfs in die ouderdom, duisende nuwe
senuweeselle te produseer, moet verhoed word.
As ons byvoorbeeld in die aand moeg is na 'n swaar dag se werk en nie meer regtig wil of in staat is om te 'dink' of
probleme op te los nie, is dit omdat ons nie meer genoeg vrye indeksneurone het om 'enigiets anders' te stoor nie.
Slegs snags, tydens slaap, word nuwe indeksneurone weer gevorm.
Daarom is ons oor die algemeen baie meer bereid om te werk en meer produktief in die oggend as in die aand.
Die gevolgtrekking: die hippokampus kan tot in die ouderdom nuwe senuweeselle produseer.
Hierdie voordeel kan nie oorskat word nie.
Nuwe indeksneurone is nie net die basis vir natuurlike nuuskierigheid, autobiografiese kennis, individualiteit en
uiteindelik kreatiwiteit en geestelike veerkragtigheid nie, maar hul funksie is ook noodsaaklik op
samelewingsvlak vir die kulturele vooruitgang van die mensdom.
Deur die hele geskiedenis van menslike vooruitgang was kreatiewe denke altyd nodig om nuwe en belangrike dinge te
ontdek vir die verdere ontwikkeling van die mensdom, bv. elektriese energie, masjiene van alle soorte, vliegtuie.
Hierdie menslike vermoë om kreatiewe gedagtes te hê, stel ons in staat om te oorleef sowel
as om kulturele vooruitgang te bewerkstellig.
Deesdae groei die autobiografiese geheue van baie mense egter nie meer deur hul hele lewe soos dit
natuurlik sou doen nie, en verloor dus bergingskapasiteit.
Die rede hiervoor is uitputting as gevolg van konstante stres en angs, soos die koronavirusmaatreëls en die gevolglike depressie.
Die koers van depressie het sedert die begin van die koronaviruspandemie in Duitsland verdrievoudig.
Dit beperk ook mense se vermoë om duidelik te dink.
Hulle neig om hul gewone roetines te volg en raak vas in roetinehandelinge.
Klaus Schwab beskryf hierdie krisis (die koronaviruspandemie) en, in die besonder, die maatreëls wat getref is om
dit te bekamp, wat mense se vermoë om te dink beperk, as 'n 'geleentheid vir sosiale transformasie'.
Dit impliseer dat slegs individue met beperkte breinkapasiteit tot hierdie wysiging sou instem.
Nuwe indeksneurone vorm net wanneer hulle nodig is; anders sterf hulle uit en word geen nuwe gevorm nie.
Die gevolge is ook passiwiteit en die weerstandlose aanvaarding van alle onaangename en lewensontkennende omstandighede.
Nog 'n drastiese ingryping om ons autobiografiese geheue te verlam, is deur die COVID-19-entstof self uitgevoer.
Dit is wetenskaplik bewys dat die stekelproteïen gemodifiseer is.
'n "furin-splijtingsplek" is ingesluit, wat die stekel aan die een kant uiters giftig maak. Aan die ander kant kan
dit die bloed-breinversperring oorsteek, inflammasie uitlok en die vorming van nuwe indeksneurone voorkom.
Die stekel is spesiaal aangepas sodat dit in die brein kan indring en inflammasie kan veroorsaak.
Hierdie furien-splitsingsplek in die stekelproteïen is dus 'n biologiese wapen teen ons brein.
Die voorgeskrewe opkikkers, d.w.s. gereelde opfrissers, vernietig ons biografiese geheue en dus ons sielkundige immuunstelsel.
Wanneer nuwe indeksneurone ontbreek en hoogs emosionele gebeure plaasvind, soos nuwe pandemies en maatreëls,
terreuraanvalle of oorloë, word die reeds beskryfde indeksneurone oorskryf met hierdie emosionele terreurscenario's.
Die resultaat is dat mense hul persoonlike herinneringe verloor en die nuwe narratief behou.
Deur ons ou herinneringe te oorskryf, kan hulle nie meer op ons vorige ervarings terugval nie.
Eerder is hierdie mense hulpeloos oorlewer aan die "nuwe waarheid".
Kan dit wees dat die gruwelike gebeure waarmee ons elke dag gebombardeer word nie heeltemal toevallig is nie?
Deur konstante terreurpropaganda word outobiografiese geheue geërodeer en oorskryf met 'n nuwe narratief.
Op hierdie manier word mense beroof van hul autobiografiese geheue en onbevoeg gemaak om weerstand te bied.
Dit is presies hierdie nuwe mens wat dan gehoorsaam, lafhartig is en in die "dapper nuwe
wêreld" van Klaus Schwab en sy volgelinge pas.
Wanneer mense nie meer hul vermoë om te dink gebruik nie, maar bloot hul gewone roetines volg, noem Nehls dit zombie-modus.
Met stelsel 2-vermoë bedoel hy ons vermoë om bewus te dink, te besin en verbindings te herken.
Hieronder bied ons 'n uittreksel uit 'n onderhoud deur oval.media aan.
Hoor self hoe Dr Michael Nehls praktiese gevolgtrekkings uit hierdie bevindinge maak.
Video: So dis nog 'n probleem.
Daarom was een van my werkstitels "Die Zombiepocalips 2030", presies omdat ons in hierdie zombie-modus Stelsel 1
vasgevang sal wees, omdat ons Stelsel 2-vermoë van ons ontnem word deur die produksie van indeksneurone te blokkeer.
Maar dit gaan baie verder as dit.
Dit gaan oor die oorskryf van individualiteit deur die narratiewe inhoud wat ons elke dag gevoer word.
En hierdie onderdrukking van individualiteit, wat uiteindelik die grondslag vir kreatiwiteit is, is
selfs dieper as net zombie-modus. Dit is selfs intenser.
Wanneer ons ons individualiteit verloor, verloor ons in wese ons vermoë om geestelik op dinge te reageer.
En ek het hierdie beeld in my gedagtes – om suksesvol te wees vanuit 'n evolusionêre oogpunt,
dit wil sê om te voortplant, dit is die doel.
Die imperatief "Wees vrugbaar en vermeerder" kon ook deur Darwin geskryf gewees het. Wat in die Bybel geskryf
staan, is, so om te sê, die modus operandi van evolusie.
Dit is hoe ons gemeet word. Hoeveel nageslag ons het is, so om te sê, die muntstuk waarmee evolusie sy sukses meet.
En om suksesvol te wees en te kan voortplant, moet ons eers oorleef, en om te kan oorleef, moet ons onsself verdedig.
Ons moet onsself voed, maar ons moet onsself ook teen vyande verdedig.
En dan is daar mikroörganismes en makroörganismes.
Vir mikroörganismes het ons ons klassieke immuunstelsel, ons fisiese immuunstelsel, en vir
makroörganismes het ons wat ons 'n mentale immuunstelsel noem.
En dit word die wapens van die geestelike immuunstelsel genoem, wat die herinneringe is wat ons in die hippokampus het.
So, byvoorbeeld, as 'n hond na my toe hardloop, het ek verskeie opsies oor hoe om te reageer.
As ek nog nooit 'n hond gesien het nie, sal ek waarskynlik verkeerd reageer.
As ek ooit 'n hond gesien het, het ek 'n herinnering daaraan.
Miskien ook 'n beoordeling hiervan.
Is dit 'n klein hond, 'n groot hond, het dit groot tande, het dit 'n vriendelike aard?
Dit is alles dinge wat outobiografies in my geheue gestoor is en my reaksie, so om te sê, bepaal.
Dit is my reaksie op makro-organismes, in hierdie geval 'n hond, in 'n ander geval Bill Gates. Dit is dinge waarvoor ons ervaring
nodig het, en nou ook wanneer ons deur die maatreëls wat ons met Corona ervaar het, veral deur die chroniese inspuitings van
Spike, die produksie van blok-indeksneurone blokkeer. En dan, deur dit oor te skryf met hierdie permanente oorlog wat ons teen
alles moontlik voer, maar wat eintlik 'n oorlog teen ons breine is, verloor ons al hoe meer autobiografiese geheue-inhoud.
Dit beteken dat ons geestelike immuunstelsel ineenstort.
En dit is eintlik – soos jy aan die begin genoem het, as dit by oorlogvoering kom, is dit wat jy moet doen:
Breek die samelewing se geestelike immuunstelsel af om dit oor te neem.
Dit is die eenvoudigste ding wat jy kan doen. Dit is ook die logiese ding om te doen.
Solank mense nog in staat is om te dink, kan hulle hulself ook verdedig. En dit is een aspek.
Die ander aspek is dat, volgens die planne vir 2030, wat ook op die webwerf van die Duitse federale regering
gelees kan word, daar 'n toenemende verskuiwing na KI-monitering van die samelewing sal wees.
En natuurlik moet KI nie net menslike gedrag waarneem nie, maar dit ook kan voorspel.
Ja, die BMI het selfs 'n artikel oor hierdie onderwerp gepubliseer en voer aan dat omdat KI meer oor ons weet as wat ons self weet,
dit uiteindelik sal besluit hoe ons toekoms gevorm sal word.
Dit beteken dat ons 'n post-stemming-samelewing binnegaan, en ons kan demokrasie afskaf.
Aangesien KI weet wat die beste vir ons is, hoekom moet ons ons nog moeite doen om na die stembus te gaan? Hoekom inderdaad?
Wel, KI kan ons gedrag net perfek voorspel as ons so min eie kreatiwiteit as moontlik het, want
kreatiwiteit is chaoties en kan tot onvoorspelbare gedrag lei.
Om dit te verminder, moet individualiteit, so om te sê, verminder word, en dit is 'n newe-effek.
Of dit 'n primêre motief is, is oop vir debat, maar dit is beslis 'n baie ontstellende newe-effek van hierdie proses.
Hoe kan ons onsself verdedig?
Ja, wel, soos ek probeer skryf, hopelik in Hoofstuk 7, die laaste hoofstuk, is daar verskeie dinge.
So, aan die een kant, is dit drie dinge wat ek sien.
Een ding is natuurlik heeltemal duidelik: as die stryd, so om te sê, in die brein
plaasvind, is dit daar waar ons ons wapens moet smeed.
So moet ons daar die stryd voer.
Die wapens wat ons het, is presies dié wat die vyand van ons wil wegneem, so om te sê.
Met ander woorde, die vermoë om kreatief te dink, om verder as die horison te kyk, om die groter prentjie te verstaan, om 'n
tipiese veerkragtigheid te ontwikkel, sodat ons, ten spyte van al hierdie teëspoed, nie geestelik
ineenstort nie, maar 'n manier vind om onsself te verdedig.
Dit beteken dat ons eenvoudig weer neurogenese in die hippokampus moet stimuleer.
Ek het dit toe beskryf as 'n formule teen indoktrinering, 'n formule oor watter lewensgebiede ons, so om te sê, moet
ondersoek: waar is daar moontlike tekorte wat die natuurlike groei van die hippokampus en die
produksie van hierdie indeksneurone blokkeer?
Voorbeeld: Vitamien D-tekort:
Vitamien D is nie net 'n immuunhormoon nie, wat beteken dat dit belangrik is vir die
immuunstelsel, maar dit is ook 'n neurohormoon.
'n Tekort aan vitamien D lei tot twee gevolge, so om te sê.
Ons het waarskynlik 'n sitokienstorm , wat beteken dat die koronavirusmaatreëls afgedwing kan word.
Daarom word oral versprei dat ons nie meer vitamien D nodig het nie.
Dit is 'n baie opwindende onderwerp.
Ons het nie meer vitamien D nodig nie. Die mensdom het 'n evolusionêre stap vorentoe geneem.
Het jy dit opgemerk?
Ek het net gelees dat 'n paar maande gelede, amper 'n jaar gelede nou, die New England Journal of Medicine, byvoorbeeld, wat
die mees gesogte wetenskaplike joernaal in die kliniese veld is wat mens kan voorstel, 'n artikel gepubliseer het.
So as jy 'n Nobelprys wil hê, publiseer daar.
En daar was 'n studie daar wat absoluut skandalig was.
Hulle het 'n video daaroor gemaak, veral oor die interpretasie van hierdie studie.
En dan, as gevolg daarvan, is daar 'n redaksionele artikel, wat beteken dat die redakteurs self nie daarvan
weerhou het om op grond van hierdie studie, so om te sê, 'n oordeel oor vitamien D te vel nie.
En in wese sê die laaste sin dat mense moet ophou om vitamien D te neem, selfs al het hulle 'n tekort, net om
hul lewens te verleng of gesond te bly. Dis wat dit sê.
En dit beteken dat ons nie meer vitamien D nodig het nie. Ons het ook nie die vitamien D-hormoon nodig nie.
Maar omgekeerd het ons gereelde spiking nodig, soos ek dit noem – hierdie spikingadministrasie – om te oorleef.
Ons het dus 'n evolusionêre stap geneem: geen vitamien D meer nie, maar gereelde besmetting verseker ons oorlewing.
Dit is dus absolute waanzin waarin ons tans ontwikkel.
Maar ons het vitamien D nodig.
As mens byvoorbeeld Alzheimer nou beskou as 'n biologiese korrelaat van permanent gestremde neurogenese, het
ek 'n wetenskaplike artikel oor hierdie onderwerp geskryf, "Unified theory of Alzheimer's Disease".
Ek het dit daar in detail beskryf.
En dit is ook die basis vir die voorkomsstrategie vir Alzheimer se siekte.
En as ek dit nou as 'n korrelasie beskou, sien ons ook dat gestremde neurogenese nou lei tot 'n
dramatiese toename in Alzheimer-syfers wêreldwyd.
As jy daarna kyk, is vitamien D ook krities wat neurogenese betref.
En die logika is dat as ek 'n vitamien D-tekort het, ek 'n verhoogde kans het om Alzheimer se siekte te ontwikkel.
Vitamien D-tekort verteenwoordig egter in wese 'n dubbele aanval op ons immuunstelsel se
verdediging teen mikroörganismes en makroörganismes.
En ek verduidelik dit in my boek as 'n voorbeeld. Ja, maar dit is net een voorbeeld van baie.
En omdat al die koronavirusmaatreëls hierdie proses versnel het, wys ek dat hulle 'n impak in alle lewensgebiede het.
Byvoorbeeld, die betekenis van die lewe is sentraal tot my formule.
Elke persoon het 'n doel in die lewe nodig. Sielkundige studies toon dat as ons geen doel in die lewe het nie, die
voorkoms van Alzheimer se siekte dramaties styg. Hoekom?
Want ons het geen rede om in die oggend op te staan nie. Ons het niks om te doen nie.
Ons breine word nie gevoed met nuwe interessante inligting nie, omdat ons niks interessant doen nie.
En die hippokampus krimp en Alzheimer loer.
Dit beteken dat ons 'n doel in die lewe nodig het. En een doel in die lewe kan wees om te veg teen wat nou gebeur.
Ek probeer dus vir mense 'n doel in die lewe gee deur ander te vind wat, so om te sê,
oortuigend is. Dit is 'n belangrike taak wat ons nou het.
En daar is Solomon Nasch se beroemde konformiteits-eksperiment.
Dit wys dat 23 persent van die mense wat hulle in die 1960's getoets het, nie die skare
gevolg het nie, maar eerder hul gesonde verstand.
En die koers van dié wat nie ingeënt is nie, was ewe hoog.
En as 'n sekere persentasie mense weier om ingeënt te word en die newe-effekte vir almal duidelik word, sal daar
skielik mense wees wat sê: Wel, miskien is hulle tog reg.
En dan, as net een van daardie 23 persent 'n ander kon oortuig, sou ons reeds 46 persent hê. As almal dus hierdie
taak om betekenis in die lewe te vind ernstig opneem, sou ons relatief vinnig 'n meerderheid hê.
wat nie net dinge polities verander het nie, maar ook op die strate.
Dat mense regtig uitgaan en sê: Hé, julle kan nie so iets met ons doen nie, dit is nie
aanvaarbaar nie. Ons moet dus meerderhede vorm!
En ek het wel 'n derde punt genoem. Dus, afgesien van die beïnvloeding van ons eie brein en daarna dié van ander,
is die vraag natuurlik: Wat is ons siening van die mensdom?
Vir dekades – sedert die dageraad van die tyd, eintlik sedert die oorspronklike sonde, so ver as
ek kan onthou – is ons vertel dat mense kwaad is.
Ons moet onsself teen alles verdedig.
Mense is so sleg dat slegs 'n sosiale puntestelsel – deur KI gemonitor – ons van selfvernietiging kan red, so om te sê.
En hierdie siening van die mensdom moet bevraagteken word.
Daar is 'n beroemde historikus wat pas 'n boek geskryf het. Dit heet: "Fundamentally Good".
Ek het dit geniet om dit te lees en het daaruit keer op keer aangehaal, en ek het ook 'n
bietjie dieper in die wetenskap daaragter ingedelf.
En dit is iets wat ons onsself moet leer glo: dat mense goed is; dat niemand ons a priori
wil benadeel nie, en dat ons saam moet werk.
Dit is die basis vir samewerking tussen mense, wat van ons ontnem word deur die mensheidsbeskouing wat, so om te sê,
valslik in ons ingedoktrineer is, naamlik dat mense sleg is en nie in staat is tot sosiale optrede nie.
Ons moet dus ook aanpassings maak. Dit is egter slegs moontlik sodra die hippokampus weer funksioneer.