Многія людзі скардзяцца на хранічную стомленасць і нават дэпрэсію.
Але ці насамрэч гэта нармальна?
Доктар Майкл Нэльс, урач і сусветна прызнаны малекулярны генетык, дае адказ на гэтае вострае
пытанне, якое мае велізарны патэнцыял для перамен.
Паслухайце агляд яго кнігі «Das indoktrinierte Gehirn» («Запраграваны мозг»), якая была апублікавана ў
жніўні 2023 года і ўжо стала «бестселерам Spiegel».
Пра што гэта?
Заснавальнік WEF Клаўс Шваб падчас пандэміі каранавіруса абвясціў, што хоча пераўтварыць грамадства ва ўсім свеце да 2030 года.
Ён казаў пра магчымасць, якую дае гэты крызіс, каб дасягнуць таго, што ён называе «Вялікім
перазапускам» — рэструктурызацыяй сацыяльнага парадку.
Дацкая палітык Іда Аўкен абвясціла, як павінна выглядаць гэтая трансфармацыя, у артыкуле,
апублікаваным у 2016 годзе Сусветным эканамічным форумам:
У мяне нічога няма, няма прыватнасці, і жыццё ніколі не было лепшым.
Але чыя гэта патрэба, каб грамадства было глыбока пераўтворана?
Доктар Майкл Нэльс тлумачыць, як каранавірус з аднаго боку і генная тэрапія мРНК, вядомая як вакцынацыя ад COVID-19, з
другога, былі накіраваны на змяншэнне «аўтабіяграфічнай памяці» людзей па ўсім свеце з канчатковай мэтай яе поўнага знішчэння.
Для лепшага разумення, вось кароткае тлумачэнне:
Аўтабіяграфічная памяць важная для ўспрымання сябе, сацыяльных адносін і планавання дзеянняў.
Яна змяшчае асабістыя ўспаміны пра жыццё чалавека.
Такім чынам, знішчэнне аўтабіяграфічнай памяці неабходна, каб зрабіць чалавецтва дастаткова паслухмяным для
прыняцця новай, таталітарнай сацыяльнай сістэмы ў адпаведнасці з бачаннем і заявай Клауса Шваба.
Паводле аналізу Нэла, гэтую частку мозгу чалавека неабходна знішчыць па ўсім свеце, каб людзі прынялі новы сацыяльны парадак.
Нэльс тлумачыць, што гэтая «глабальная прамыўка мазгоў» — пераносным сэнсе, гэтая «ўстаноўка новай аперацыйнай сістэмы» —
можа спрацаваць толькі тады, калі ўкаранёныя шаблоны нашага мыслення і старыя правілы нашага
суіснавання будуць назаўсёды заблакаваныя ці нават выдаленыя.
Напрыклад, традыцыйная сям'я як лад жыцця і як найважнейшы камен-вугл грамадства.
Акрамя нашага ладу жыцця і нашых структур уласнасці, павінна быць зменена і праца нашага мозгу.
Каб зразумець гэтыя сувязі, Нэльс спачатку тлумачыць, што такое аўтабіяграфічная памяць і як яна працуе:
Існуе нейрафізіялагічны перадумоў — гэта значыць спосаб функцыянавання нервовай сістэмы — які дазваляе або
рыхтуе чалавека да самастойнага мыслення і дзеянняў.
Гэта заснавана на некаторых асаблівых характарыстыках нашай аўтабіяграфічнай памяці.
Гэта не толькі запісвае ўсё, што мы перажываем і адчуваем, але і тое, што мы думаем падчас гэтых перажыванняў. Асабістыя ўспаміны
і перажыванні захоўваюцца ў нашай аўтабіяграфічнай памяці і разам з іншымі рысамі асобы ўтвараюць нашу індывідуальнасць.
Калі аўтабіяграфічная памяць змяншаецца, наша індывідуальнасць таксама змяншаецца. Гіпакампас — гэта частка
вялікага мозгу, дзе таксама знаходзіцца аўтабіяграфічная памяць.
Гіпакамус мае ўнікальную здольнасць назаўсёды запамінаць, калі і дзе мы думалі пра нешта або перажывалі нешта
захапляльнае, незвычайнае ці асабіста важнае для нас.
Крытэрый адбору, які гіпакаэмп выкарыстоўвае, каб вырашыць, што захаваць, а што не, залежыць ад таго, ці выклікала ў нас гэтае
перажыванне эмоцыю і, такім чынам, стала для нас значным, ці не.
Звычайныя дзеянні не захоўваюцца.
Усе мы маем досвед, які можа ляжаць далёка ў мінулым, але застаецца незабыўным у нашых успамінах.
Гэта альбо асабліва прыгожыя ўражанні, альбо, магчыма, вельмі сумныя ці жахлівыя моманты.
Паколькі гэта было звязана з моцнымі эмоцыямі, яны былі захаваны ў гіпакампе.
Досвед, звязаны з эмоцыямі, захоўваецца і з'яўляецца часткай нашай індывідуальнасці. Свядомае перажыванне нашых мінулых
досведаў і думак магчыма дзякуючы гіпакампусу, які захоўвае доступную інфармацыю да ўсіх фрагментаў памяці, як у рэестры.
Гіпакампас захоўвае гэтыя адбіткі ў месца- і часавых нейронах, звязаных з адпаведнымі аўтабіяграфічнымі
ўспамінамі, якія Нэйлс называе індэкснымі нейронамі.
Гэтыя індэксныя нейроны застаюцца ў гіпакампе на ўсё жыццё, прывязваючы там усе нашы аўтабіяграфічныя ўспаміны.
Як гіпакампус можа мець дастаткова індэксных нейронаў на працягу ўсяго жыцця, каб мы маглі працягваць захоўваць
новыя думкі і досвед і прыгадваць іх у сталым узросце?
Нават у дарослых гіпакампус можа выпрацоўваць тысячы новых нервовых клетак кожны дзень.
Калі б гэта было не так, індэксныя нейроны, якія ўжо выкарыстоўваліся, з цягам часу ўсё часцей даводзілася б
«перапісваць», што было б эквівалентна страце памяці.
Напрыклад, уявіце сабе аркуш паперы, ужо запоўнены рукапісам, на якім потым зноў пішуць, робячы яго нечытэльным.
Унікальная здольнасць гіпакаampa выпрацоўваць тысячы новых нервовых клетак кожны дзень, нават
ва ўзросце старасці, павінна быць прадухілена.
Калі, напрыклад, мы стомленыя ўвечары пасля цяжкага працоўнага дня і больш не хочам ці не можам «думаць» або вырашаць праблемы,
гэта таму, што ў нас больш няма дастатковай колькасці свабодных індэксных нейронаў для
«захоўвання» яшчэ большай колькасці інфармацыі.
Толькі ўначы, падчас сну, зноў фарміруюцца новыя індэксныя нейроны.
Вось чаму мы ў цэлым значна больш жадаючыя працаваць і больш прадуктыўныя раніцай, чым увечары.
Заключэнне: гіпакампус здольны выпрацоўваць новыя нервовыя клеткі і ў сталым узросце.
Гэтую перавагу нельга пераацаніць.
Новыя індэксныя нейроны не толькі з'яўляюцца асновай для натуральнай цікаўнасці, аўтабіяграфічных ведаў, індывідуальнасці
і, у канчатковым выніку, творчасці і разумовай устойлівасці, але іх функцыя таксама мае вырашальнае значэнне на
грамадскім узроўні для культурнага прагрэсу чалавецтва.
На працягу ўсёй гісторыі чалавечага прагрэсу творчае мысленне заўсёды было неабходным для вынаходжання новых і
важных рэчаў для далейшага развіцця чалавецтва, напрыклад, электраэнергіі, машын усялякіх відаў, самалётаў.
Гэтая чалавечая здольнасць да творчых думак забяспечвае выжыванне, а таксама культурны прагрэс.
Аднак у наш час аўтабіяграфічная памяць многіх людзей больш не расце на працягу жыцця, як гэта адбывалася б натуральным
чынам, і, такім чынам, губляе ёмістасць для захоўвання.
Прычына гэтага — знясіленне з-за пастаяннага стрэсу і трывожнасці, такіх як меры,
звязаныя з каранавірусам, і выкліканая імі дэпрэсія.
У Германіі з пачатку пандэміі каранавіруса паказчык дэпрэсіі патроіўся. Гэта таксама
абмяжоўвае здольнасць людзей ясна мысліць.
Яны схільныя прытрымлівацца сваіх звычайных распарадкаў і захрасаць у руцінных дзеяннях.
Клаўс Шваб апісвае гэты крызіс (пандэмію каранавіруса) і, у прыватнасці, прынятыя для барацьбы з ім меры,
якія абмяжоўваюць здольнасць людзей думаць, як «магчымасць для сацыяльнай трансфармацыі».
Гэта азначае, што на гэтую мадыфікацыю пагадзіліся б толькі асобы з абмежаванымі розумавымі здольнасцямі.
Акрамя таго, новыя індэксныя нейроны фарміруюцца толькі тады, калі яны патрэбныя; у
адваротным выпадку яны гінуць, і новых не фарміруецца.
Наступствамі з'яўляюцца таксама пасіўнасць і безупорны прыём усіх непрыемных і жыццёадмаўляльных абставін.
Яшчэ адно кардынальнае ўмяшанне, каб паралізаваць нашу аўтабіяграфічную памяць, было
здзейснена самой вакцынацыяй супраць COVID-19.
Навукова даказана, што шпікавы бялок быў зменены.
Уключылі «сайт расшчаплення фурынам», што, з аднаго боку, робіць шчыпцы надзвычай таксічнымі. З іншага боку, яны могуць
пранікаць праз гематаэнцэфалічны бар'ер, выклікаць запаленне і перашкаджаць фарміраванню новых індексных нейронаў.
Шып быў спецыяльна зменены, каб ён мог пранікнуць у мозг і выклікаць запаленне.
Такім чынам, гэтае месца расшчаплення фурынай у спайк-бялку з'яўляецца біялагічнай зброяй супраць нашага мозгу.
Прызначаныя ўзмацняльнікі, г.зн. рэгулярныя асвяжальнікі, разбураюць нашу біяграфічную памяць і,
такім чынам, нашу псіхалагічную імунную сістэму.
Калі новыя індэксныя нейроны адсутнічаюць, а адбываюцца высокаэмацыйныя падзеі, такія як новыя пандэміі і меры,
тэрарыстычныя напады або войны, ужо апісаныя індэксныя нейроны перапісваюцца гэтымі эмацыйнымі сцэнарыямі тэрору.
У выніку людзі губляюць свае асабістыя ўспаміны і захоўваюць новы наратыў.
Перапісваючы нашы старыя ўспаміны, яны больш не могуць абапірацца на наш папярэдні досвед.
Хутчэй, гэтыя людзі бездапаможна на ласцы «новай праўды».
Няўжо жахлівыя падзеі, якімі нас штодня бамбяць, не з'яўляюцца цалкам выпадковымі?
Праз пастаянную прапаганду тэрору аўтабіяграфічная памяць зношваецца і перапісваецца новым наратывам.
Такім чынам, людзей пазбаўляюць іх аўтабіяграфічнай памяці і робяць няздольнымі на супраціў.
Менавіта гэтая новая асоба потым паслухмяная, безхарыктная і пасуе ў «адважны новы свет» Клаўса Шваба і яго паслядоўнікаў.
Калі людзі больш не выкарыстоўваюць здольнасць думаць, а проста прытрымліваюцца сваіх звыклых
паводзін, Нэльс называе гэта «зомбі-рэжымам».
Пад здольнасцю Сістэмы 2 ён мае на ўвазе нашу здольнасць свядома думаць, аналізаваць і ўспрымаць сувязі.
Ніжэй мы прадстаўляем вытрымку з інтэрв'ю ад oval.media.
Пачуйце на ўласныя вушы, як доктар Майкл Нэльс выводзіць практычныя высновы з гэтых вынікаў.
Відэа: Так што гэта яшчэ адна праблема.
Вось чаму адным з маіх рабочых назваў быў «Зомбі-апакаліпсіс 2030», менавіта таму, што тады мы будзем загнаныя ў гэты
зомбі-рэжым Сістэмы 1, бо наша здольнасць Сістэмы 2 будзе ў нас адабраная шляхам блакіроўкі выпрацоўкі індэксных нейронаў.
Але гэта ідзе нашмат далей.
Гэта пра тое, як індывідуальнасць перапісваецца наратыўным зместам, які нам штодня падсоўваюць.
І гэтае падаўленне індывідуальнасці, якое ў канчатковым выніку таксама з'яўляецца асновай для творчасці, мае яшчэ больш глыбокія
карані, чым проста зомбі-рэжым. Яно нават больш падступнае.
Калі мы губляем сваю індывідуальнасць, мы, па сутнасці, губляем здольнасць разумова рэагаваць на рэчы.
І ў мяне ў галаве вось такое ўяўленне: каб быць паспяховым з эвалюцыйнага пункту гледжання, г.зн. размнажацца — гэта мэта.
Загад «Пладыцеся і размнажайцеся» мог бы быць напісаны і Дарвінам. Тое, што напісана ў Бібліі,
з'яўляецца, так бы мовіць, modus operandi эвалюцыі.
Так нас вымяраюць. Колькі ў нас нашчадкаў — гэта, так бы мовіць, манета, якой эвалюцыя вымярае свой поспех.
І каб быць паспяховымі, размнажацца, мы павінны спачатку выжыць, а каб выжыць, мы павінны абараняцца.
Мы павінны карміць сябе, але мы таксама павінны абараняцца ад ворагаў.
А потым ёсць мікраарганізмы і макраарганізмы.
Што да мікраарганізмаў, у нас ёсць наша класічная імунная сістэма, наша фізічная імунная сістэма, а ў макраарганізмаў
— тое, што мы называем ментальнай імуннай сістэмай.
І гэта называецца зброяй псіхічнага імунітэту, якой з'яўляюцца ўспаміны, што знаходзяцца ў гіпакаampaсе.
Такім чынам, напрыклад, калі сабака бяжыць да мяне, у мяне ёсць некалькі варыянтаў, як адрэагаваць.
Калі я ніколі раней не бачыў сабаку, я, напэўна, няправільна адрэагую.
Калі я калі-небудзь бачыў сабаку, то ў мяне засталіся ўспаміны пра яго.
магчыма, таксама ацэнка гэтага.
Гэта маленькі сабака ці вялікі? У яго вялікія зубы? Ён прыязны?
Усё гэта аўтабіяграфічна захавана ў маёй памяці і, так бы мовіць, вызначае маю рэакцыю.
Гэта значыць, мая рэакцыя на макраарганізмы, у гэтым выпадку на сабаку, у іншым — на Біла Гейтса. Гэта тое, што патрабуе досведу,
і асабліва цяпер, калі мы блакіруем выпрацоўку індэксных нейронаў з дапамогай мер, якія мы перажылі падчас пандэміі каранавіруса,
асабліва праз хранічныя ўколы спайка. А потым, перапісваючы гэта гэтай пастаяннай вайной, якую мы вядзём супраць усяго
магчымага, але якая насамрэч з'яўляецца вайной супраць нашых мазгоў, мы ўсё больш губляем змест аўтабіяграфічнай памяці.
Гэта азначае, што наш псіхічны імунітэт руйнуецца.
І насамрэч, як вы згадвалі на пачатку, калі гаворка ідзе пра вайну, менавіта гэта трэба рабіць:
Разбурыць псіхічны імунітэт грамадства, каб яго захапіць.
Гэта самае простае, што вы можаце зрабіць. Гэта таксама лагічна.
Пакуль людзі яшчэ здольныя думаць, яны таксама могуць абараняць сябе. І гэта адзін з аспектаў.
Іншы аспект у тым, што, згодна з планамі на 2030 год, пра якія таксама можна прачытаць на сайце Федэральнага
ўрада Германіі, адбудзецца ўсё большы пераход да сацыяльнага нагляду з дапамогай штучнага інтэлекту.
І, вядома, штучны інтэлект павінен не толькі назіраць за паводзінамі чалавека, але і ўмець іх прагназаваць.
Так, у Міністэрстве ўнутраных спраў нават ёсць артыкул, які разглядае той факт, што, паколькі ШІ ведае пра
нас больш, чым мы самі пра сябе, у канчатковым выніку ён таксама вырашыць, якой будзе наша будучыня.
Гэта азначае, што мы ўваходзім у постгаласавальнае грамадства, і мы можам скасаваць дэмакратыю.
Паколькі ШІ ведае, што для нас лепш за ўсё, навошта нам тады наогул ісці на выбарчыя ўчасткі? Дык чаму ж?
Ну, ШІ можа дакладна прадказаць нашы паводзіны толькі ў тым выпадку, калі ў нас уласнай крэатыўнасці
як мага менш, бо крэатыўнасць хаатычная і можа прывесці да непрадказальных паводзін.
Каб гэта зменшыць, трэба, так бы мовіць, зменшыць індывідуальнасць, і гэта пабочны эфект.
Ці з'яўляецца гэта асноўным матывам, спрэчна, але гэта, безумоўна, вельмі трывожны пабочны эфект гэтага працэсу.
Дык як жа мы можам абараніцца?
Так, ну, як я спрабую напісаць, спадзяюся, у раздзеле 7, апошнім раздзеле, ёсць некалькі рэчаў.
Такім чынам, з аднаго боку, гэта тры рэчы, якія я бачу.
Адна рэч, вядома, цалкам ясная: калі бітва адбываецца ў галаве, так бы мовіць, то менавіта там мы і павінны куваць сваю зброю.
Таму нам давядзецца ўзяцца за гэтую барацьбу.
Узбраенне, якое ў нас ёсць, — гэта менавіта тое, што, так бы мовіць, вораг хоча ў нас забраць.
Іншымі словамі, здольнасць мысліць творча, глядзець за гарызонт, разумець агульную карціну, развіваць пэўную
ўстойлівасць , каб, нягледзячы на ўсе гэтыя нягоды, мы не зламаліся псіхалагічна, а знайшлі спосаб абараніць сябе.
Гэта азначае, што мы проста павінны зноў стымуляваць нейрагенез у гіпакампе.
Потым я апісаў гэта як формулу супраць індактрынацыі, якую, так бы мовіць, трэба прымяніць да розных сфер жыцця і
даследаваць: дзе існуюць магчымыя дэфіцыты, што блакуюць натуральны рост гіпакампа і выпрацоўку гэтых індэксных нейронаў?
Прыклад: Дэфіцыт вітаміну D:
Вітамін D — гэта не толькі імунны гармон, што азначае яго важнасць для імуннай сістэмы, але і нейрахармон.
Дэфіцыт вітаміну D, так бы мовіць, мае два наступствы.
У нас, верагодна, цытакінавы шторм , што азначае, што меры, звязаныя з каранавірусам, могуць быць уведзены ў дзеянне.
Вось чаму паўсюль прапагандуецца, што вітамін D нам больш не патрэбны.
Гэта вельмі захапляльная тэма.
Нам больш не патрэбны вітамін D. Чалавецтва зрабіла эвалюцыйны крок наперад.
Ці заўважыў ты гэта?
Я толькі што прачытаў, што некалькі месяцаў таму, ужо амаль год таму, напрыклад, «Часопіс медыцыны Новай Англіі», які з'яўляецца
самым прэстыжным навуковым часопісам у галіне клінічнай медыцыны, які толькі можна ўявіць, апублікаваў артыкул.
Таму, калі вы хочаце атрымаць Нобелеўскую прэмію, публікуйцеся там.
І там было даследаванне, якое абсалютна абуральнае.
Яны зрабілі відэа пра гэта, асабліва пра інтэрпрэтацыю гэтага даследавання.
І ў выніку з'яўляецца рэдакцыйны артыкул, што азначае, што самі рэдактары, так бы мовіць, не ўстрымаліся ад таго, каб
вынесці суд над вітамінам D на падставе гэтага даследавання.
І па сутнасці, апошняе рэчанне сцвярджае, што людзям варта спыніць прымаць вітамін D, нават калі ў іх яго
недахоп, толькі дзеля таго, каб падоўжыць жыццё ці заставацца здаровымі. Менавіта так там напісана.
І гэта азначае, што нам больш не патрэбны вітамін D. Таксама нам не патрэбны гармон вітаміну D.
Але, наадварот, нам патрэбны рэгулярныя ўколы, як я іх называю — гэтая ўколатэрапія — каб выжыць.
Такім чынам, мы зрабілі эвалюцыйны крок: больш няма вітаміну D, але рэгулярнае падманванне забяспечвае наша выжыванне.
Так што тое, у што мы зараз развіваемся, — гэта абсалютны вар'яцкі.
Але нам патрэбны вітамін D.
Калі, напрыклад, цяпер разглядаюць хваробу Альцгеймера як біялагічны карэлят пастаянна парушанага
нейрагенезу, я напісаў на гэтую тэму навуковы артыкул пад назвай «Адзіная тэорыя хваробы Альцгеймера».
Я падрабязна апісаў гэта там.
І гэта таксама з'яўляецца асновай для стратэгіі прафілактыкі хваробы Альцгеймера.
І калі я цяпер бачу гэта як карэляцыю, мы таксама можам бачыць, што парушаны нейрагенез цяпер прыводзіць да рэзкага
росту колькасці выпадкаў хваробы Альцгеймера ва ўсім свеце.
Калі прыгледзецца, вітамін D таксама мае вырашальнае значэнне для нейрагенезу.
Логіка такая, што калі ў мяне недахоп вітаміну D, то ў мяне павышаецца верагоднасць развіцця хваробы Альцгеймера.
Але дэфіцыт вітаміну D па сутнасці з'яўляецца падвойным ударам па нашай імуннай сістэме: з аднаго боку — з боку
мікраарганізмаў, а з другога — з боку макраарганізмаў.
І я тлумачу гэта на прыкладзе ў сваёй кнізе. Так, але гэта толькі адзін з многіх прыкладаў.
І паколькі ўсе меры, звязаныя з каранавірусам, паскорылі гэты працэс, я паказваю, што яны аказваюць уплыў на ўсе сферы жыцця.
Напрыклад, сэнс жыцця з'яўляецца цэнтральным для маёй формулы.
Кожнаму чалавеку патрэбна мэта ў жыцці. Псіхалагічныя даследаванні паказваюць, што калі ў нас няма мэты ў жыцці, частата
захворвання на хваробу Альцгеймера рэзка павялічваецца. Чаму?
Таму што ў нас няма прычын уставаць раніцай. Нам няма чым займацца.
Нашы мазгі не атрымліваюць новай цікавай інфармацыі, таму што мы не робім нічога цікавага.
І гіпакамп скарачаецца, і пагражае Альцгеймер.
Гэта значыць, што нам патрэбна мэта ў жыцці. І адной з мэт у жыцці можа быць барацьба з тым, што адбываецца зараз.
Такім чынам, я спрабую даць людзям мэту ў жыцці, знаходзячы іншых, якія, так бы мовіць,
пераканаўчыя. Гэта важная задача, якую мы цяпер маем.
І ёсць знакаміты эксперымент Саламона Наша па канфармізме.
Гэта паказвае, што 23 працэнты людзей, якіх яны тэставалі ў 1960-х гадах, не ішлі за натоўпам, а кіраваліся здаровым сэнсам.
І паказчык тых, хто не вакцынаваўся, быў аналагічна высокі.
І калі пэўны працэнт людзей адмаўляецца ад вакцынацыі, а потым пабочныя эфекты становяцца відавочнымі для ўсіх,
раптам з'яўляюцца тыя, хто кажа: «Ну, можа, яны ўсё ж правыя».
І тады, калі б хоць адзін з гэтых 23 працэнтаў змог пераканаць яшчэ кагосьці, у нас ужо было б 46 працэнтаў. Таму,
калі б кожны сур'ёзна паставіўся да задачы пошуку сэнсу ў жыцці, мы даволі хутка атрымалі б большасць.
які не толькі змяніў сітуацыю ў палітыцы, але і на вуліцах.
Што людзі сапраўды выходзяць і кажуць: «Гэй, вы не можаце з намі так абыходзіцца, гэта
непрымальна». Таму мы павінны ствараць большасці!
І я сапраўды згадаў трэці пункт. Такім чынам, акрамя ўплыву на наш уласны мозг, а потым і на мозг іншых,
пытанне, вядома ж, такое: якое наша бачанне чалавецтва?
На працягу дзесяцігоддзяў — з самай зары часу, насамрэч, з першароднага граху, наколькі толькі
можна зазірнуць у кнігі — нам казалі, што людзі злыя.
Мы павінны абараняцца ад усяго.
Людзі настолькі дрэнныя, што толькі сістэма сацыяльных ачкоў, якая кантралюецца штучным інтэлектам, можа
ўратаваць нас ад самазнішчэння, так бы мовіць. І гэты погляд на чалавецтва патрабуе перагляду.
Ёсць вядомы гісторык, які толькі што напісаў кнігу. Яна называецца «Па сутнасці добры».
Мне спадабалася яго чытаць, я неаднаразова цытаваў з яго, а таксама крыху глыбей паглыбіўся ў навуковую аснову.
І гэта тое, у што мы павінны навучыцца верыць: што людзі добрыя; што ніхто апрыёры не
хоча нам зла, і што мы павінны працаваць разам.
Гэта аснова для супрацоўніцтва паміж людзьмі, якую ў нас адбірае вобраз чалавецтва, які, так бы мовіць, нам
фальшыва ўбіваюць у галаву, а менавіта тое, што людзі дрэнныя і не здольныя да грамадскай дзейнасці.
Такім чынам, нам таксама трэба ўнесці карэктывы. Аднак гэта магчыма толькі пасля
таго, як гіпакампас зноў пачне функцыянаваць.