Πολλοί άνθρωποι παραπονιούνται για συνεχή εξάντληση, ακόμη και για κατάθλιψη.
Αλλά είναι αυτό πραγματικά φυσιολογικό;
Ο Δρ Michael Nehls, ιατρός και διεθνώς αναγνωρισμένος μοριακός γενετιστής, δίνει απάντηση σε αυτό
το καυτό ερώτημα με τεράστιες δυνατότητες αλλαγής.
Ακούστε μια περίληψη από το βιβλίο του: Ο κατηχημένος εγκέφαλος, το οποίο εκδόθηκε τον Αύγουστο του 2023
και έχει ήδη ανακηρυχθεί σε μπεστ σέλερ του Spiegel.
Για τι πρόκειται;
Ο ιδρυτής του WEF Κλάους Σβαμπ ανακοίνωσε κατά τη διάρκεια της πανδημίας του κοροναϊού ότι ήθελε να
μεταμορφώσει την κοινωνία παγκοσμίως έως το 2030.
Μίλησε για μια ευκαιρία που προσφέρει αυτή η κρίση για να επιτευχθεί η Μεγάλη Επαναφορά - η
αναδιοργάνωση της κοινωνικής τάξης - την οποία προπαγάνδιζε.
Η Δανή πολιτικός Ida Auken ανακοίνωσε το 2016, σε άρθρο που δημοσίευσε το WEF, πώς θα έπρεπε να μοιάζει αυτή η αναδιοργάνωση:
Δεν μου ανήκει τίποτα, δεν έχω ιδιωτική ζωή και η ζωή μου δεν ήταν ποτέ καλύτερη.
Αλλά ποιανού ανάγκη είναι η βαθιά αναδιάρθρωση της κοινωνίας;
Ο Δρ Michael Nehls εξηγεί πώς τα μέτρα για τον κοροναϊό από τη μία πλευρά και η γονιδιακή θεραπεία mRNA, γνωστή ως εμβολιασμός
COVID-19, από την άλλη, χρησίμευσαν για να μειώσουν την αυτοβιογραφική μνήμη των ανθρώπων
παγκοσμίως με απώτερο στόχο την πλήρη καταστροφή της.
Μια σύντομη εξήγηση για την καλύτερη κατανόηση:
Η αυτοβιογραφική μνήμη είναι σημαντική για την εικόνα του εαυτού, για τις κοινωνικές σχέσεις και για τον προγραμματισμό
ενεργειών. Περιέχει προσωπικές αναμνήσεις από τη ζωή.
Η καταστροφή της αυτοβιογραφικής μνήμης είναι επομένως απαραίτητη προκειμένου η ανθρωπότητα να γίνει αρκετά υποχωρητική ώστε
να δεχτεί ένα νέο, ολοκληρωτικό κοινωνικό σύστημα με την έννοια του οράματος και της ανακοίνωσης του Klaus Schwab.
Σύμφωνα με την ανάλυση του Nehl, θα χρειαστεί η καταστροφή αυτού του τμήματος του εγκεφάλου των ανθρώπων
παγκοσμίως για να αποδεχτούν τη νέα κοινωνική τάξη.
Ο Nehls εξηγεί ότι αυτή η πλύση εγκεφάλου σε παγκόσμια κλίμακα - μεταφορικά μιλώντας, αυτή η εγκατάσταση ενός νέου λειτουργικού
συστήματος - μπορεί να λειτουργήσει μόνο εάν οι βαθιά ριζωμένοι τρόποι σκέψης και οι παλιοί κανόνες
συμβίωσης μπλοκαριστούν μόνιμα ή ακόμη και διαγραφούν.
Για παράδειγμα, η παραδοσιακή οικογένεια ως τρόπος ζωής και ως ο σημαντικότερος πυλώνας μιας κοινωνίας.
Εκτός από τον τρόπο ζωής μας και τη δομή της ιδιοκτησίας μας, θα αλλάξει και η λειτουργία του εγκεφάλου μας.
Για να κατανοήσουμε αυτές τις συνδέσεις, ο Nehls εξηγεί πρώτα τι είναι η αυτοβιογραφική μνήμη και πώς λειτουργεί:
Υπάρχει μια νευροφυσιολογική προϋπόθεση - δηλαδή ο τρόπος λειτουργίας του νευρικού συστήματος - για να είναι οι άνθρωποι
ικανοί ή πρόθυμοι να σκέφτονται και να ενεργούν ανεξάρτητα.
Βασίζεται σε ορισμένα ειδικά χαρακτηριστικά της αυτοβιογραφικής μας μνήμης.
Αυτό δεν καταγράφει μόνο ό,τι βιώνουμε και αισθανόμαστε, αλλά και ό,τι σκεφτόμαστε ενώ το κάνουμε. Οι προσωπικές αναμνήσεις και
εμπειρίες αποθηκεύονται στην αυτοβιογραφική μας μνήμη και, μαζί με άλλα χαρακτηριστικά της
προσωπικότητάς μας, διαμορφώνουν την ατομικότητά μας.
Αν η αυτοβιογραφική μνήμη μειώνεται, τότε μειώνεται και η ατομικότητά μας. Ο ιππόκαμπος είναι ένα τμήμα του
εγκεφάλου όπου εντοπίζεται επίσης η αυτοβιογραφική μνήμη.
Ο ιππόκαμπος έχει τη μοναδική ικανότητα να απομνημονεύει μόνιμα πότε και πού έχουμε σκεφτεί ή βιώσει κάτι
συναρπαστικό, εξαιρετικό ή σημαντικό για εμάς προσωπικά.
Το κριτήριο επιλογής σύμφωνα με το οποίο ο ιππόκαμπος αποφασίζει τι αποθηκεύει και τι δεν αποθηκεύει βασίζεται στο αν η εμπειρία
μας προκάλεσε κάποιο συναίσθημα και επομένως είχε νόημα ή όχι.
Οι δραστηριότητες ρουτίνας δεν αποθηκεύονται.
Όλοι μας γνωρίζουμε εμπειρίες που μπορεί να βρίσκονται μακριά στο παρελθόν, αλλά έχουν μείνει αξέχαστες στη μνήμη μας.
Πρόκειται είτε για ιδιαίτερα όμορφες εμπειρίες, είτε για πολύ θλιβερές ή τρομακτικές στιγμές.
Καθώς αυτό συνδεόταν με έντονα συναισθήματα, αυτά αποθηκεύονταν στον ιππόκαμπο.
Οι εμπειρίες που συνδέονται με τα συναισθήματα αποθηκεύονται και αποτελούν μέρος της ατομικότητάς μας. Η συνειδητή αναβίωση των
προηγούμενων εμπειριών και σκέψεών μας καθίσταται δυνατή χάρη στο γεγονός ότι ο ιππόκαμπος αποθηκεύει
πληροφορίες πρόσβασης σε όλα τα θραύσματα μνήμης σαν ένα μητρώο.
Ο ιππόκαμπος αποθηκεύει αυτές τις υπογραφές στους νευρώνες του τόπου και του χρόνου που σχετίζονται με
την αντίστοιχη αυτοβιογραφική μνήμη, τους οποίους ο Nehls αποκαλεί νευρώνες δείκτες.
Αυτοί οι νευρώνες του δείκτη παραμένουν στον ιππόκαμπο για το υπόλοιπο της ζωής μας και
αγκυροβολούν εκεί όλες τις αυτοβιογραφικές μας αναμνήσεις.
Πώς μπορεί ο ιππόκαμπος να έχει αρκετούς νευρώνες ευρετηρίου διαθέσιμους καθ' όλη τη διάρκεια της ζωής μας, ώστε να
μπορούμε να αποθηκεύουμε και να ανακαλούμε συνεχώς νέες σκέψεις και εμπειρίες στη μνήμη μας, ακόμη και σε μεγάλη ηλικία;
Ο ιππόκαμπος μπορεί να παράγει χιλιάδες νέα νευρικά κύτταρα κάθε μέρα, ακόμη και στους ενήλικες.
Αν αυτό δεν συνέβαινε, οι νευρώνες του δείκτη που έχουν ήδη χρησιμοποιηθεί θα έπρεπε να αντικαθίστανται
όλο και περισσότερο με την πάροδο του χρόνου, πράγμα που θα ισοδυναμούσε με απώλεια μνήμης.
Για παράδειγμα, μπορείτε να φανταστείτε ένα γεμάτο φύλλο χαρτιού που γράφεται ξανά και γίνεται έτσι δυσανάγνωστο.
Η μοναδική ικανότητα του ιππόκαμπου να παράγει χιλιάδες νέα νευρικά κύτταρα κάθε μέρα
μέχρι τα βαθιά γεράματα πρέπει να αποτραπεί.
Αν, για παράδειγμα, είμαστε κουρασμένοι το βράδυ μετά από μια δύσκολη μέρα εργασίας και δεν θέλουμε ή δεν μπορούμε πλέον να
σκεφτούμε ή να λύσουμε άλλα προβλήματα, αυτό συμβαίνει επειδή δεν έχουμε πλέον αρκετούς ελεύθερους
νευρώνες δείκτη για να αποθηκεύσουμε περισσότερα.
Οι νέοι νευρώνες του δείκτη σχηματίζονται ξανά μόνο κατά τη διάρκεια του νυχτερινού ύπνου.
Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο είμαστε γενικά πολύ πιο πρόθυμοι και ικανοί να εργαστούμε το πρωί παρά το βράδυ.
Το συμπέρασμα: ο ιππόκαμπος μπορεί να παράγει νέα νευρικά κύτταρα μέχρι την τρίτη ηλικία.
Αυτό το πλεονέκτημα δεν μπορεί να υπερεκτιμηθεί.
Οι νευρώνες του νέου δείκτη δεν αποτελούν μόνο τη βάση για τη φυσική περιέργεια, την αυτοβιογραφική γνώση, την ατομικότητα και
τελικά τη δημιουργικότητα και την ψυχολογική ανθεκτικότητα, αλλά η λειτουργία τους είναι επίσης ζωτικής σημασίας για
την πολιτιστική πρόοδο της ανθρωπότητας σε κοινωνικό επίπεδο.
Σε όλη την ιστορία της ανθρώπινης προόδου, χρειάστηκαν δημιουργικές ιδέες για να εφευρεθούν νέα και σημαντικά
πράγματα για την περαιτέρω ανάπτυξη της ανθρωπότητας, π.χ. ηλεκτρική ενέργεια, μηχανές κάθε είδους, αεροπλάνα.
Αυτή η ικανότητα των ανθρώπων να έχουν δημιουργικές σκέψεις τους επιτρέπει να επιβιώνουν και να προοδεύουν πολιτισμικά.
Στις μέρες μας, ωστόσο, η αυτοβιογραφική μνήμη πολλών ανθρώπων δεν αυξάνεται πλέον κατά τη διάρκεια της ζωής
τους, όπως θα γινόταν φυσιολογικά, και, ως εκ τούτου, χάνει την αποθηκευτική της ικανότητα.
Ο λόγος για αυτό είναι η εξάντληση που προκαλείται από το συνεχές στρες και το άγχος, όπως τα
μέτρα για τον κοροναϊό και η επακόλουθη κατάθλιψη.
Το ποσοστό της κατάθλιψης τριπλασιάστηκε στη Γερμανία από την έναρξη της πανδημίας του κοροναϊού. Αυτό
περιορίζει επίσης την ικανότητα των ανθρώπων να σκέφτονται.
Έχουν την τάση να ακολουθούν τις συνήθεις ρουτίνες τους και να κολλάνε σε συμπεριφορές ρουτίνας.
Ο Klaus Schwab περιγράφει αυτή την κρίση (πανδημία του κοροναϊού) και ειδικότερα τα μέτρα της, τα οποία
περιορίζουν την ικανότητα των ανθρώπων να σκέφτονται, ως ευκαιρία για μια κοινωνική αναδιοργάνωση.
Αυτό σημαίνει ότι μόνο άτομα με περιορισμένη εγκεφαλική ισχύ συμφωνούν με αυτή την αναδιαμόρφωση.
Νέοι νευρώνες του δείκτη σχηματίζονται μόνο αν είναι πραγματικά απαραίτητοι- διαφορετικά πεθαίνουν και δεν σχηματίζονται νέοι.
Οι συνέπειες είναι επίσης η παθητικότητα και η ανυποχώρητη αποδοχή όλων των δυσάρεστων και αρνητικών για τη ζωή περιστάσεων.
Μια άλλη δραστική παρέμβαση για την παράλυση της αυτοβιογραφικής μας μνήμης ήταν ο ίδιος ο εμβολιασμός COVID-19.
Έχει αποδειχθεί επιστημονικά ότι η πρωτεΐνη spike έχει τροποποιηθεί.
Έχει ενσωματωθεί μια θέση διάσπασης της φουρίνης, η οποία αφενός καθιστά την αιχμή ιδιαίτερα τοξική. Από την άλλη πλευρά, μπορεί
να περάσει τον αιματοεγκεφαλικό φραγμό, να προκαλέσει φλεγμονή και να εμποδίσει τον σχηματισμό νέων νευρώνων του δείκτη.
Η αιχμή έχει τροποποιηθεί ειδικά έτσι ώστε να μπορεί να εισέλθει στον εγκέφαλο και να προκαλέσει φλεγμονή.
Αυτή η θέση διάσπασης της φουρίνης στην ακίδα είναι επομένως ένα βιολογικό όπλο κατά του εγκεφάλου μας.
Τα συνταγογραφούμενα ενισχυτικά, δηλαδή οι τακτικές αναζωογονήσεις, καταστρέφουν τη βιογραφική μας μνήμη
και συνεπώς το ψυχολογικό μας ανοσοποιητικό σύστημα.
Όταν λείπουν νέοι νευρώνες δείκτες και συμβαίνουν έντονα συναισθηματικά γεγονότα, όπως νέες πανδημίες και μέτρα,
τρομοκρατικές επιθέσεις ή πόλεμοι, οι νευρώνες δείκτες που έχουν ήδη περιγραφεί
αντικαθίστανται με αυτά τα συναισθηματικά σενάρια τρόμου.
Το αποτέλεσμα είναι ότι οι άνθρωποι χάνουν τις προσωπικές τους αναμνήσεις και διατηρούν τη νέα αφήγηση.
Αυτή η αντικατάσταση των παλαιών μας αναμνήσεων σημαίνει ότι δεν μπορούν πλέον να αντλήσουν από τις προηγούμενες εμπειρίες μας.
Αντίθετα, οι άνθρωποι αυτοί βρίσκονται αβοήθητοι στο έλεος της νέας αλήθειας.
Μήπως τα γεγονότα τρόμου με τα οποία βομβαρδιζόμαστε καθημερινά δεν είναι εντελώς τυχαία;
Μέσα από τη συνεχή προπαγάνδα του τρόμου, η αυτοβιογραφική μνήμη διαλύεται και αντικαθίσταται από μια νέα αφήγηση.
Με αυτόν τον τρόπο, οι άνθρωποι στερούνται της αυτοβιογραφικής τους μνήμης και καθίστανται ανυπότακτοι.
Είναι ακριβώς αυτό το νέο πρόσωπο που στη συνέχεια είναι κομφορμιστής, με ελεύθερη βούληση και ταιριάζει στον
γενναίο νέο κόσμο του Klaus Schwab και των οπαδών του.
Ο Nehls το περιγράφει ως κατάσταση ζόμπι, όταν οι άνθρωποι δεν χρησιμοποιούν πλέον την ικανότητά τους να
σκέφτονται, αλλά ακολουθούν μόνο τις συνήθεις ρουτίνες τους.
Με τον όρο ικανότητα του συστήματος 2 εννοεί την ικανότητά μας να σκεφτόμαστε συνειδητά, να
προβληματιζόμαστε και να αναγνωρίζουμε συνδέσεις.
Παρακάτω σας παρουσιάζουμε, αγαπητοί θεατές, ένα απόσπασμα από συνέντευξη του oval.media.
Ακούστε μόνοι σας πώς ο Dr. Michael Nehls βγάζει τα πρακτικά συμπεράσματα από αυτά τα ευρήματα.
Βίντεο: Αυτό είναι ένα άλλο πρόβλημα.
Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ένας από τους τίτλους εργασίας μου ήταν η Αποκάλυψη των ζόμπι 2030, ακριβώς επειδή θα είμαστε
παγιδευμένοι σε αυτή τη λειτουργία ζόμπι του Συστήματος 1, επειδή θα μας στερήσουν την ικανότητα του
Συστήματος 2, εμποδίζοντας την παραγωγή νευρώνων του δείκτη.
Αλλά πηγαίνει πολύ παραπέρα από αυτό.
Πρόκειται για την υπεργραφή της ατομικότητας από το αφηγηματικό περιεχόμενο που λαμβάνουμε καθημερινά.
Και αυτή η αντικατάσταση της ατομικότητας, η οποία είναι τελικά και η βάση για τη δημιουργικότητα, είναι πολύ πιο βαθιά
από τη λειτουργία των ζόμπι. Είναι ακόμη πιο στοιχειωτική.
Αν χάσουμε την ατομικότητά μας, τότε ουσιαστικά χάνουμε την ικανότητά μας να αντιδρούμε διανοητικά στα πράγματα.
Και έχω επίσης μια εικόνα αυτού μπροστά μου - το να είναι κανείς επιτυχημένος από εξελικτική
άποψη, δηλαδή να αναπαράγεται, αυτός είναι ο στόχος.
Η προσταγή: Να είστε καρποφόροι και να πολλαπλασιάζεστε θα μπορούσε επίσης να έχει γραφτεί από τον Δαρβίνο. Αυτό που λέει η
Αγία Γραφή είναι ο τρόπος λειτουργίας της εξέλιξης, ας πούμε.
Έτσι μετρούμαστε. Το πόσους απογόνους έχουμε είναι, τρόπον τινά, το νόμισμα με το οποίο η εξέλιξη μετράει την επιτυχία της.
Και για να είσαι επιτυχημένος, για να αναπαραχθείς, πρέπει πρώτα να επιβιώσεις, και για να
επιβιώσουμε πρέπει να υπερασπιστούμε τους εαυτούς μας.
Πρέπει να τρέφουμε τους εαυτούς μας, αλλά πρέπει επίσης να αμυνόμαστε ενάντια στους εχθρούς.
Και μετά υπάρχουν οι μικροοργανισμοί και οι μακροοργανισμοί.
Για τους μικροοργανισμούς έχουμε το κλασικό ανοσοποιητικό μας σύστημα, το φυσικό ανοσοποιητικό σύστημα,
και για τους μακροοργανισμούς έχουμε αυτό που ονομάζουμε νοητικό ανοσοποιητικό σύστημα.
Και αυτά ονομάζονται τα όπλα του ψυχικού ανοσοποιητικού συστήματος, οι αναμνήσεις που έχουμε στον ιππόκαμπο.
Έτσι, αν ένας σκύλος τρέχει προς το μέρος μου, για παράδειγμα, έχω διάφορους τρόπους αντίδρασης.
Αν δεν έχω ξαναδεί ποτέ σκύλο, μάλλον θα αντιδράσω λάθος.
Αν έχω δει ποτέ έναν σκύλο, έχω μια ανάμνηση από αυτόν,
ενδεχομένως και την αξιολόγησή του.
Είναι μικρόσωμος σκύλος, μεγάλος σκύλος, έχει μεγάλα δόντια, είναι πιο φιλικός χαρακτήρας.
Όλα αυτά είναι πράγματα που είναι αυτοβιογραφικά αποθηκευμένα στη μνήμη μου και καθορίζουν την αντίδρασή μου, ας πούμε.
Δηλαδή, η αντίδρασή μου σε μακροοργανισμούς, στην προκειμένη περίπτωση σε έναν σκύλο, στην άλλη περίπτωση στον Μπιλ Γκέιτς.
Αυτά είναι πράγματα στα οποία χρειαζόμαστε την εμπειρία και τώρα, επίσης, όταν τώρα μπλοκάρουμε την παραγωγή νευρώνων του δείκτη
μέσω των μέτρων που έχουμε βιώσει με την κορώνα, ειδικά μέσω των χρόνιων ενέσεων του spike. Και η υπερεγγραφή τότε, μέσω αυτού του
μόνιμου πολέμου που διεξάγουμε εξωτερικά εναντίον όλων των ειδών των πραγμάτων, αλλά που στην πραγματικότητα είναι
ένας πόλεμος εναντίον του εγκεφάλου μας, τότε χάνουμε όλο και περισσότερο περιεχόμενο αυτοβιογραφικής μνήμης.
Αυτό σημαίνει ότι το ψυχικό ανοσοποιητικό μας σύστημα καταρρέει.
Και αυτό είναι στην πραγματικότητα - όπως ανέφερες στην αρχή, όταν πρόκειται για πόλεμο, αυτό πρέπει να κάνεις:
Σπάσιμο του ψυχικού ανοσοποιητικού συστήματος της κοινωνίας προκειμένου να την καταλάβουν.
Αυτό είναι το πιο απλό πράγμα που μπορείτε να κάνετε. Είναι επίσης το πιο λογικό πράγμα που μπορείτε να κάνετε.
Όσο οι άνθρωποι είναι ακόμα ικανοί να σκέφτονται, μπορούν να υπερασπιστούν τον εαυτό τους. Και αυτή είναι μια πτυχή.
Η άλλη πτυχή είναι ότι υπάρχουν σχέδια για το 2030, όπως μπορείτε επίσης να διαβάσετε από τη γερμανική κυβέρνηση,
να προχωρήσουμε όλο και περισσότερο προς την τεχνητή νοημοσύνη για την επιτήρηση της κοινωνίας.
Και, φυσικά, μια τεχνητή νοημοσύνη πρέπει όχι μόνο να παρατηρεί την ανθρώπινη συμπεριφορά, αλλά και να μπορεί να την προβλέπει.
Ναι, το BMI έχει ακόμη και ένα άρθρο σχετικά με το πώς, επειδή η Τεχνητή Νοημοσύνη γνωρίζει περισσότερα για εμάς
από ό,τι εμείς, η Τεχνητή Νοημοσύνη θα αποφασίσει τελικά πώς θα πρέπει να οργανωθεί το μέλλον.
Αυτό σημαίνει ότι εισερχόμαστε σε μια κοινωνία μετά την ψηφοφορία, μπορούμε να καταργήσουμε τη δημοκρατία.
Επειδή η τεχνητή νοημοσύνη ξέρει τι είναι καλύτερο για εμάς, γιατί λοιπόν δεν πηγαίνουμε πλέον στην κάλπη; Γιατί θα έπρεπε;
Λοιπόν, και μια τεχνητή νοημοσύνη μπορεί να προβλέψει τη συμπεριφορά μας ιδανικά μόνο αν έχουμε όσο το δυνατόν λιγότερη
δική μας δημιουργικότητα, η οποία είναι χαοτική και μπορεί να οδηγήσει σε συμπεριφορές που δεν μπορούν να προβλεφθούν.
Προκειμένου να μειωθεί αυτό, η ατομικότητα πρέπει να μειωθεί, κατά κάποιο τρόπο, και αυτό είναι μια παρενέργεια.
Το κατά πόσον αυτό είναι το κύριο κίνητρο μπορεί να συζητηθεί, αλλά είναι σίγουρα ένα πολύ
ανησυχητικό συνοδευτικό φαινόμενο αυτής της διαδικασίας.
Πώς μπορούμε λοιπόν να υπερασπιστούμε τους εαυτούς μας;
Ναι, λοιπόν, όπως προσπαθώ να γράψω με ελπιδοφόρο τρόπο στο κεφάλαιο 7, στο τελευταίο κεφάλαιο, υπάρχουν διάφορα πράγματα.
Έτσι, από τη μία πλευρά, αυτά είναι τρία πράγματα που βλέπω.
Ένα πράγμα είναι βέβαια ξεκάθαρο: αν η μάχη λαμβάνει χώρα στον εγκέφαλο, ας πούμε, τότε
θα πρέπει να σφυρηλατήσουμε τα όπλα μας εκεί.
Πρέπει λοιπόν να δώσουμε τη μάχη εκεί.
Τα όπλα που έχουμε είναι ακριβώς αυτά που ο εχθρός θέλει να μας αφαιρέσει, για να το πω έτσι.
Με άλλα λόγια, η ικανότητα να σκεφτόμαστε δημιουργικά, να σκεφτόμαστε έξω από το κουτί, να κατανοούμε τις συνδέσεις, να
αναπτύσσουμε μια τυπική ανθεκτικότητα , ώστε παρά τις αντιξοότητες να μην καταρρέουμε
ψυχολογικά, αλλά να βρίσκουμε έναν τρόπο να αμυνθούμε.
Αυτό σημαίνει ότι πρέπει απλώς να διεγείρουμε ξανά τη νευρογένεση στον ιππόκαμπο.
Το περιέγραψα επίσης ως μια φόρμουλα κατά της κατήχησης, ποιους τομείς της ζωής πρέπει να εξετάσουμε και να δούμε: Πού
υπάρχουν πιθανά ελλείμματα που εμποδίζουν τη φυσική ανάπτυξη του ιππόκαμπου, την παραγωγή αυτών των νευρώνων του δείκτη;
Παράδειγμα ανεπάρκεια βιταμίνης D:
Η βιταμίνη D δεν είναι μόνο μια ανοσολογική ορμόνη, η οποία είναι σημαντική για το
ανοσοποιητικό σύστημα, αλλά και μια νευροορμόνη.
Και η έλλειψη βιταμίνης D κάνει δύο πράγματα, ας πούμε.
Πιθανώς έχουμε καταιγίδα κυτταροκινών , πράγμα που σημαίνει ότι τα μέτρα κορώνα μπορούν να επιβληθούν.
Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο διαδίδεται παντού ότι δεν χρειαζόμαστε πλέον τη βιταμίνη D.
Αυτό είναι ένα πολύ συναρπαστικό θέμα.
Δεν χρειαζόμαστε πλέον τη βιταμίνη D. Οι άνθρωποι έκαναν ένα εξελικτικό βήμα.
Το προσέξατε αυτό;
Μόλις διάβασα ότι πριν από λίγους μήνες, σχεδόν πριν από ένα χρόνο, το New England Journal of Medicine, για παράδειγμα, το
οποίο είναι το πιο υψηλόβαθμο επιστημονικό περιοδικό στον κλινικό τομέα που μπορεί να φανταστεί
κανείς, δημοσίευσε ένα άρθρο σχετικά με το θέμα.
Έτσι, αν θέλετε ένα βραβείο Νόμπελ, δημοσιεύστε εκεί.
Και υπήρχε μια μελέτη εκεί που είναι απολύτως εξωφρενική.
Έφτιαξαν ένα βίντεο σχετικά με αυτό, ειδικά με την ερμηνεία αυτής της μελέτης.
Και στη συνέχεια, ως αποτέλεσμα, υπάρχει ένα κύριο άρθρο, οπότε οι ίδιοι οι συντάκτες, κατά κάποιο τρόπο, δεν
επέτρεψαν στον εαυτό τους να στερηθεί την κρίση για τη βιταμίνη D μέσω αυτής της μελέτης.
Και στην πεμπτουσία, στην τελευταία πρόταση, λέει: Ότι οι άνθρωποι πρέπει να σταματήσουν να παίρνουν βιταμίνη D,
ακόμη και αν έχουν ανεπάρκεια, μόνο και μόνο για να παρατείνουν τη ζωή τους ή να παραμείνουν υγιείς. Αυτό ακριβώς λέει.
Και αυτό σημαίνει ότι δεν χρειαζόμαστε πλέον τη βιταμίνη D. Και όχι άλλη ορμόνη βιταμίνης D.
Αλλά αντίθετα, χρειαζόμαστε τακτικές αιχμές, όπως τις ονομάζω - αυτή τη διοίκηση αιχμών για να επιβιώσουμε.
Έτσι, κάναμε ένα εξελικτικό βήμα: δεν υπάρχει πλέον βιταμίνη D, αλλά η τακτική αύξησή της εξασφαλίζει την επιβίωσή μας.
Αυτή είναι λοιπόν η απόλυτη τρέλα στην οποία εξελισσόμαστε σήμερα.
Και χρειαζόμαστε βιταμίνη D.
Για παράδειγμα, αν τώρα βλέπετε τη νόσο Αλτσχάιμερ ως βιολογικό συσχετισμό, ας πούμε, της μόνιμα διαταραγμένης
νευρογένεσης, έχω γράψει ένα άρθρο σχετικά με αυτό, "Ενιαία θεωρία της νόσου Αλτσχάιμερ", ένα επιστημονικό άρθρο.
Το περιέγραψα λεπτομερώς εκεί.
Και η στρατηγική πρόληψης της νόσου Αλτσχάιμερ βασίζεται επίσης σε αυτό.
Και αν τώρα το δω αυτό ως συσχετισμό, και μπορούμε επίσης να δούμε ότι η διαταραγμένη νευρογένεση οδηγεί τώρα σε
δραματική αύξηση των ποσοστών της νόσου Αλτσχάιμερ παγκοσμίως.
Αν το εξετάσετε, η βιταμίνη D είναι επίσης κρίσιμη από την άποψη της νευρογένεσης.
Και η λογική είναι ότι, αν έχω έλλειψη βιταμίνης D, έχω αυξημένη πιθανότητα να αναπτύξω τη νόσο Αλτσχάιμερ.
Αλλά η έλλειψη βιταμίνης D είναι ουσιαστικά μια διπλή επίθεση στο ανοσοποιητικό μας σύστημα κατά των μικροοργανισμών
και στο ανοσοποιητικό μας σύστημα κατά των μακροοργανισμών.
Και το εξηγώ αυτό στο βιβλίο μου ως παράδειγμα. Οπότε ναι, αλλά αυτό είναι μόνο ένα παράδειγμα από τα πολλά.
Και επειδή όλα τα μέτρα για τους κοροναϊούς έχουν επιταχύνει αυτή τη διαδικασία, δείχνω ότι
έχουν επιπτώσεις σε όλους τους τομείς της ζωής.
Για παράδειγμα, το νόημα της ζωής είναι κεντρικό θέμα στη φόρμουλά μου.
Όλοι χρειάζονται έναν σκοπό στη ζωή. Αν δεν έχουμε νόημα στη ζωή μας - υπάρχουν ψυχολογικές μελέτες - τότε το ποσοστό της
νόσου Αλτσχάιμερ αυξάνεται δραματικά. Γιατί συμβαίνει αυτό;
Επειδή δεν έχουμε λόγο να σηκωθούμε το πρωί. Δεν έχουμε τίποτα να κάνουμε.
Ο εγκέφαλός μας δεν τροφοδοτείται με νέες ενδιαφέρουσες πληροφορίες επειδή δεν κάνουμε τίποτα ενδιαφέρον.
Και ο ιππόκαμπος συρρικνώνεται και η νόσος Αλτσχάιμερ απειλεί.
Με άλλα λόγια, χρειαζόμαστε έναν σκοπό στη ζωή. Και ο σκοπός της ζωής θα μπορούσε να είναι η
αντιμετώπιση αυτού που συμβαίνει αυτή τη στιγμή.
Προσπαθώ λοιπόν να δώσω στους ανθρώπους έναν σκοπό στη ζωή, στο έργο να βρουν άλλους να πείσουν, ας
πούμε. Αυτό είναι ένα σημαντικό καθήκον που έχουμε τώρα.
Και υπάρχει και το διάσημο πείραμα συμμόρφωσης του Solomon Nasch.
Δείχνει ότι το 23% των ανθρώπων που τα δοκίμασαν τη δεκαετία του 1960 δεν ακολούθησαν τις μάζες, αλλά την κοινή λογική τους.
Και το ποσοστό εκείνων που δεν επέτρεψαν στον εαυτό τους να υποβληθεί σε ένεση ήταν εξίσου υψηλό.
Και αν ένα ορισμένο ποσοστό αρνηθεί να κάνει την ένεση και οι παρενέργειες είναι ορατές σε όλους, τότε ξαφνικά
υπάρχουν κάποιοι που λένε: ίσως τελικά να έχουν δίκιο.
Και τότε, αν έστω και ένα από αυτά τα 23% μπορούσε να πείσει ένα άλλο, θα είχαμε ήδη 46%. Έτσι, αν όλοι έπαιρναν
στα σοβαρά αυτό το έργο της εύρεσης νοήματος στη ζωή, θα είχαμε σχετικά γρήγορα μια πλειοψηφία,
γεγονός που αλλάζει τα πράγματα όχι μόνο πολιτικά, αλλά και στο δρόμο.
Ότι οι άνθρωποι πραγματικά βγαίνουν και λένε: Έι, δεν μπορείς να το κάνεις αυτό μαζί μας, δεν θα
λειτουργήσει. Πρέπει λοιπόν να σχηματίσουμε πλειοψηφίες!
Και ανέφερα επίσης ένα τρίτο σημείο. Έτσι, εκτός από τον δικό μας εγκέφαλο και στη συνέχεια επηρεάζοντας τους
εγκεφάλους των άλλων, το ερώτημα είναι φυσικά: ποια είναι η εικόνα μας για την ανθρωπότητα;
Μας λένε εδώ και δεκαετίες - από την αρχή του χρόνου, για την ακρίβεια από το προπατορικό αμάρτημα,
τόσο πίσω πάω στο βιβλίο - ότι ο άνθρωπος είναι κακός.
Πρέπει να αμυνθούμε ενάντια σε όλα.
Οι άνθρωποι είναι τόσο κακοί που μόνο ένα σύστημα κοινωνικής βαθμολόγησης - που παρακολουθείται από την τεχνητή νοημοσύνη
- μπορεί να μας σώσει από την αυτοκαταστροφή, ας πούμε. Και αυτή η εικόνα της ανθρωπότητας πρέπει να εξεταστεί προσεκτικά.
Υπάρχει ένας διάσημος ιστορικός που μόλις έγραψε ένα βιβλίο. Λέγεται Βασικά καλό.
Μου άρεσε να το διαβάζω και να το παραθέτω κατά καιρούς και επίσης να εμβαθύνω λίγο
περισσότερο στην επιστήμη που κρύβεται πίσω από αυτό.
Και αυτό είναι κάτι που πρέπει να εκπαιδεύσουμε τους εαυτούς μας, ότι οι άνθρωποι είναι καλοί, ότι κανείς δεν θέλει να
μας βλάψει εκ των προτέρων και ότι πρέπει να συνεργαζόμαστε.
Αυτή είναι η βάση για τη συνεργασία μεταξύ των ανθρώπων, η οποία μας έχει αφαιρεθεί από την εικόνα του ανθρώπου με
την οποία μας έχουν ψευδώς διαπαιδαγωγήσει, ότι ο άνθρωπος είναι κακός και ανίκανος για κοινωνική δράση.
Έτσι πρέπει επίσης να γυρίσουμε τη βίδα. Αλλά αυτό είναι εφικτό μόλις ο ιππόκαμπος γίνει και πάλι λειτουργικός.