بسیاری از مردم از خستگی مزمن و حتی افسردگی شکایت می‌کنند.
اما آیا این واقعاً طبیعی است؟
دکتر مایکل نلس، پزشک و ژنتیک‌شناس مولکولی شناخته‌شده در سطح بین‌المللی، پاسخی برای این پرسش داغ
ارائه می‌دهد که پتانسیل عظیمی برای تغییر دارد.
به خلاصه‌ای از کتاب او، «مغز تلقین‌شده» گوش دهید که در آگوست ۲۰۲۳ منتشر شد و پیش از این به عنوان «پرفروش اشپیگل» انتخاب شده است.
۱۲۳۴۳۲۱ موضوعش چیست؟
کلوس شواب، بنیان‌گذار WEF، در جریان همه‌گیری ویروس کرونا اعلام کرد که می‌خواهد تا سال ۲۰۳۰ جامعه جهانی را متحول کند.
او از فرصتی که این بحران برای دستیابی به آنچه آن را «بازنشانی بزرگ» می‌نامد – یعنی
بازسازی نظم اجتماعی – فراهم کرده است، سخن گفت.
اید آوکن، سیاست‌مدار دانمارکی، در مقاله‌ای که در سال ۲۰۱۶ توسط مجمع جهانی اقتصاد منتشر
شد، اعلام کرد که این تحول باید چگونه باشد:
من هیچ‌چیز ندارم، حریم خصوصی ندارم و زندگی هرگز بهتر از این نبوده است.
اما نیاز چه کسی است که جامعه عمیقاً دگرگون شود؟
دکتر مایکل نلز توضیح می‌دهد که چگونه ویروس کرونا از یک سو و درمان ژنی mRNA که به عنوان واکسیناسیون کووید-۱۹ شناخته
می‌شود از سوی دیگر، با هدف نهایی نابودی کامل «حافظه خودزندگی‌نامه‌ای» مردم سراسر جهان، به کاهش آن منجر شده‌اند.
برای درک بهتر، در اینجا توضیح مختصری ارائه شده است:
حافظهٔ خودزندگی‌نامه‌ای برای تصویر ذهنی از خود، روابط اجتماعی و برنامه‌ریزی برای انجام اقدامات
اهمیت دارد. این حافظه شامل خاطرات شخصی زندگی فرد است.
نابودی حافظهٔ خودزندگی‌نامه‌ای بنابراین ضروری است تا بشریت به اندازه‌ی کافی مطیع شود و یک نظام اجتماعی تمامیت‌خواه
جدید را مطابق با دیدگاه و اعلامیهٔ کلاوس شواب بپذیرد.
۱۲۳۴۳۲۱ بر اساس تحلیل نِل، این بخش از مغز انسان باید در سراسر جهان نابود شود تا مردم نظم اجتماعی جدید را بپذیرند.
نِلس توضیح می‌دهد که این «شست‌وشوی مغزی جهانی» – به طور استعاری، این «نصب یک سیستم‌عامل جدید» – تنها در صورتی
می‌تواند کار کند که الگوهای ریشه‌دار تفکر ما و قوانین قدیمی هم‌زیستی‌مان به‌طور دائم مسدود یا حتی پاک شوند.
برای مثال، خانوادهٔ سنتی به‌عنوان یک شیوهٔ زندگی و مهم‌ترین سنگ‌بنای جامعه.
علاوه بر سبک زندگی و ساختارهای مالکیت ما، عملکرد مغز ما نیز باید تغییر کند.
برای درک این ارتباطات، نِلس ابتدا توضیح می‌دهد که حافظهٔ خودزندگی‌نامه‌ای چیست و چگونه کار می‌کند:
یک پیش‌نیاز عصب‌فیزیولوژیکی – یعنی یک عملکرد سیستم عصبی – برای توانمندسازی یا
آماده‌سازی انسان‌ها جهت تفکر و عمل مستقل وجود دارد.
این بر اساس برخی ویژگی‌های خاص حافظهٔ خودزندگی‌نامه‌ای ماست.
این نه تنها همه چیزهایی را که تجربه می‌کنیم و احساس می‌کنیم ثبت می‌کند، بلکه آنچه را که در طول این تجربیات فکر می‌کنیم نیز ثبت
می‌کند. خاطرات و تجربیات شخصی در حافظه خودزندگی‌نامه‌ای ما ذخیره می‌شوند و همراه با
سایر ویژگی‌های شخصیتی، فردیت ما را شکل می‌دهند.
وقتی حافظهٔ خودزندگی‌نامه‌ای کاهش می‌یابد، فردیت ما نیز کاهش می‌یابد. هیپوکامپ بخشی از مغز بزرگ
است که حافظهٔ خودزندگی‌نامه‌ای نیز در آن قرار دارد.
هیپوکامپ توانایی منحصربه‌فردی دارد که به‌طور دائم به خاطر بسپارد چه زمانی و کجا چیزی هیجان‌انگیز، فوق‌العاده
یا از نظر شخصی مهم را فکر کرده‌ایم یا تجربه کرده‌ایم.
معیار انتخابی که هیپوکامپ برای تصمیم‌گیری دربارهٔ اینکه چه چیزی را ذخیره کند و چه چیزی را ذخیره نکند به‌کار
می‌برد، بر این اساس است که آیا آن تجربه در ما احساسی را برانگیخته و بدین ترتیب معنادار شده است یا خیر.
فعالیت‌های معمول ذخیره نمی‌شوند.
همهٔ ما تجربیاتی داریم که ممکن است در گذشتهٔ دور قرار داشته باشند، اما در خاطرات‌مان فراموش‌نشدنی باقی می‌مانند.
این‌ها یا تجربه‌های به‌ویژه زیبایی هستند، یا شاید لحظات بسیار غم‌انگیز یا هولناک.
از آنجا که این با احساسات شدید همراه بود، در هیپوکامپ ذخیره شدند.
تجربیات مرتبط با احساسات ذخیره می‌شوند و بخشی از فردیت ما را تشکیل می‌دهند. باززنده‌سازی آگاهانهٔ تجربیات و افکار
گذشته‌مان توسط هیپوکامپ امکان‌پذیر می‌شود، که اطلاعات دسترسی به تمام قطعات حافظه را مانند یک ثبت‌نام ذخیره می‌کند.
هیپوکامپ این نشانه‌ها را در نورون‌های مکان و زمان مرتبط با خاطره خودزندگی‌نامه‌ای مربوطه ذخیره
می‌کند که نِلس آن‌ها را نورون‌های نمایه می‌نامد.
این نورون‌های شاخص در سراسر زندگی‌مان در هیپوکامپ باقی می‌مانند و تمام خاطرات خودزندگی‌نامه‌ای‌مان را در آنجا لنگر می‌اندازند.
چگونه هیپوکامپ می‌تواند در طول زندگی‌مان تعداد کافی نورون‌های شاخص در اختیار داشته باشد تا بتوانیم به ذخیره‌سازی
افکار و تجربیات جدید و بازیابی آن‌ها در سنین پیری ادامه دهیم؟
حتی در بزرگسالان، هیپوکامپ می‌تواند روزانه هزاران سلول عصبی جدید تولید کند.
اگر این‌طور نبود، نورون‌های شاخصی که قبلاً استفاده شده بودند، به مرور زمان بیش از پیش
«نوشته می‌شدند» که معادل از دست دادن حافظه بود.
به‌عنوان مثال، تصور کنید برگه‌ای کاغذ را که از قبل پر از نوشته است دوباره روی آن بنویسید، به‌طوری‌که خوانا نباشد.
۱۲۳۴۳۲۱ توانایی منحصربه‌فرد هیپوکامپ در تولید هزاران سلول عصبی جدید هر روز، حتی در دوران پیری، قرار است مهار شود.
اگر، برای مثال، در عصر پس از یک روز کاری سخت خسته باشیم و دیگر واقعاً نخواهیم یا نتوانیم «فکر» کنیم یا مسائل را
حل کنیم، این به این دلیل است که دیگر نورون‌های شاخص آزاد کافی برای ذخیرهٔ «هر چیز دیگری» نداریم.
فقط در شب و هنگام خواب، نورون‌های شاخص جدید دوباره شکل می‌گیرند.
به همین دلیل است که ما معمولاً صبح‌ها بسیار مشتاق‌تر برای کار کردن هستیم و نسبت به عصرها بهره‌وری بیشتری داریم.
نتیجه‌گیری: هیپوکامپوس می‌تواند تا سنین پیری سلول‌های عصبی جدید تولید کند.
این مزیت را نمی‌توان بیش از حد دست‌کم گرفت.
نورون‌های شاخص جدید نه تنها مبنای کنجکاوی طبیعی، دانش خودزندگی‌نامه‌ای، فردیت و در نهایت خلاقیت و
تاب‌آوری ذهنی هستند، بلکه عملکرد آن‌ها در سطح اجتماعی نیز برای پیشرفت فرهنگی بشریت حیاتی است.
۱۲۳۴۳۲۱ در طول تاریخ پیشرفت بشر، تفکر خلاق همواره برای اختراع چیزهای جدید و مهم برای توسعهٔ بیشتر بشریت ضروری
بوده است، مانند انرژی الکتریکی، انواع ماشین‌ها و هواپیماها.
این توانایی انسانی برای داشتن افکار خلاق، بقا و پیشرفت فرهنگی را ممکن می‌سازد.
۱۲۳۴۳۲۱ امروزه، با این حال، حافظهٔ خودزندگی‌نامه‌ای بسیاری از افراد دیگر در طول زندگی‌شان رشد نمی‌کند،
همان‌طور که به‌طور طبیعی باید رشد می‌کرد، و در نتیجه ظرفیت ذخیره‌سازی خود را از دست می‌دهد.
۱۲۳۴۳۲۱ دلیل این امر خستگی ناشی از استرس و اضطراب مداوم، مانند اقدامات مربوط به ویروس کرونا و افسردگی حاصل از آن است.
نرخ افسردگی در آلمان از ابتدای همه‌گیری ویروس کرونا سه برابر شده است. این امر همچنین توانایی مردم را برای تفکر واضح محدود می‌کند.
آنها معمولاً روال همیشگی خود را دنبال می‌کنند و در کارهای روزمره گیر می‌افتند.
کلوس شواب این بحران (همه‌گیری ویروس کرونا) و به‌ویژه اقدامات انجام‌شده برای مقابله با آن را که توانایی مردم را برای
تفکر محدود می‌کند، «فرصتی برای تحول اجتماعی» توصیف می‌کند.
این بدان معناست که تنها افرادی با ظرفیت مغزی محدود با این تغییر موافقت خواهند کرد.
علاوه بر این، نورون‌های شاخص جدید تنها زمانی شکل می‌گیرند که به آن‌ها نیاز باشد؛ در غیر این صورت،
از بین می‌روند و هیچ نورون جدید دیگری شکل نمی‌گیرد.
پیامدهای آن همچنین انفعال و پذیرش بی‌مقاومت همه شرایط ناخوشایند و زندگی‌ستیز است.
۱۲۳۴۳۲۱ مداخلهٔ شدید دیگری برای فلج کردن حافظهٔ خودزندگی‌نامه‌ای ما توسط خود واکسیناسیون کووید-۱۹ انجام شد.
۱۲۳۴۳۲۱ به‌طور علمی ثابت شده است که پروتئین Spike دستکاری شده است.
یک «محل شکافت فوریِن» گنجانده شد که از یک سو اسپایک را بسیار سمی می‌کند. از سوی دیگر، می‌تواند از سد خونی–مغزی عبور کند، التهاب
را تحریک کند و از تشکیل نورون‌های شاخص جدید جلوگیری نماید.
۱۲۳۴۳۲۱ خار به‌طور ویژه اصلاح شده است تا بتواند وارد مغز شود و باعث التهاب شود.
این محل شکاف‌زایی فورین در پروتئین اسپایک بنابراین یک سلاح بیولوژیکی علیه مغز ماست.
تقویت‌کننده‌های تجویز شده، یعنی یادآوری‌های منظم، حافظهٔ زندگی‌نامه‌ای ما را نابود می‌کنند و در
نتیجه سیستم ایمنی روانی‌مان را از بین می‌برند.
وقتی نورون‌های شاخص جدید وجود ندارند و رویدادهای بسیار احساسی مانند همه‌گیری‌های جدید و تدابیر، حملات
تروریستی یا جنگ‌ها رخ می‌دهند، نورون‌های شاخص پیشین با این سناریوهای ترسناک احساسی بازنویسی می‌شوند.
نتیجه این است که مردم خاطرات شخصی خود را از دست می‌دهند و روایت جدید را حفظ می‌کنند.
با بازنویسی خاطرات قدیمی‌مان، آن‌ها دیگر نمی‌توانند از تجربیات قبلی ما بهره ببرند.
بلکه این افراد بی‌دفاع در رحم «حقیقت جدید» هستند.
آیا ممکن است رویدادهای هولناکی که هر روز بمباران می‌شویم، کاملاً تصادفی نباشند؟
از طریق تبلیغات مداوم وحشت، حافظهٔ خودزندگی‌نامه‌ای فرسوده شده و با روایت جدیدی بازنویسی می‌شود.
به این ترتیب، مردم از حافظهٔ خودزندگی‌نامه‌ای‌شان محروم شده و ناتوان از مقاومت می‌شوند.
دقیقاً همین انسان جدید است که سپس مطیع، بی‌همت و در «جهان شجاعانهٔ نو»ی کلاوس شواب و پیروانش جای می‌گیرد.
وقتی مردم دیگر از توانایی تفکر خود استفاده نمی‌کنند و صرفاً به روال‌های معمول خود پایبند
می‌مانند، نِلس این حالت را «حالت زامبی» می‌نامد.
او با توانایی سیستم ۲ منظورش توانایی ما برای تفکر آگاهانه، تأمل و شناخت ارتباطات است.
۱۲۳۴۳۲۱ در ادامه، گزیده‌ای از مصاحبه‌ای توسط oval.media ارائه می‌شود.
خودتان بشنوید که چگونه دکتر مایکل نلس از این یافته‌ها نتیجه‌گیری‌های عملی می‌کند.
ویدیو: پس این هم یک مشکل دیگر است.
به همین دلیل یکی از عناوین کاری من «آخرالزمان زامبی‌ها ۲۰۳۰» بود، دقیقاً به این خاطر که در آن زمان در این حالت
زامبی‌وار سیستم ۱ گرفتار خواهیم شد، زیرا توانایی سیستم ۲ ما با مسدود کردن تولید نورون‌های شاخص از ما سلب خواهد شد.
اما این موضوع بسیار فراتر از آن می‌رود.
این دربارهٔ محتوای روایتی است که هر روز به ما تحمیل می‌شود و فردیت ما را تحت‌الشعاع قرار می‌دهد.
و این سرکوب فردیت که در نهایت خود مبنای خلاقیت است، حتی عمیق‌تر از حالت زامبی است. حتی فریبنده‌تر است.
وقتی فردیت خود را از دست می‌دهیم، در واقع توانایی واکنش ذهنی به امور را از دست می‌دهیم.
و این تصویر در ذهنم هست – از دیدگاه تکاملی موفق بودن، یعنی تولیدمثل کردن؛ این هدف است.
دستور «بارور باشید و زاد و ولد کنید» می‌توانست توسط داروین هم نوشته شود. آنچه در کتاب مقدس آمده است، به نوعی روش کار تکامل است.
این‌گونه است که ما سنجیده می‌شویم. تعداد فرزندانمان، به اصطلاح، سکوئی است که تکامل موفقیتش را با آن می‌سنجد.
و برای اینکه موفق باشیم و تولیدمثل کنیم، ابتدا باید زنده بمانیم، و برای زنده ماندن باید از خود دفاع کنیم.
ما باید خودمان را تغذیه کنیم، اما باید در برابر دشمنان نیز از خود دفاع کنیم.
و سپس میکروارگانیسم‌ها و ماکروارگانیسم‌ها وجود دارند.
برای میکروارگانیسم‌ها، ما سیستم ایمنی کلاسیک و سیستم ایمنی فیزیکی خود را داریم و برای
ماکروارگانیسم‌ها، چیزی داریم که آن را سیستم ایمنی ذهنی می‌نامیم.
و این‌ها را سلاح‌های سیستم ایمنی ذهنی می‌نامند که همان خاطراتی هستند که در هیپوکامپوس داریم.
پس، برای مثال، اگر سگی به سمت من بدود، چندین گزینه برای واکنش نشان دادن دارم.
اگر تا به حال هیچ سگی را ندیده باشم، احتمالاً واکنش نادرستی نشان خواهم داد.
اگر تا به حال سگی را دیده باشم، خاطره‌ای از آن دارم.
احتمالاً همچنین یک ارزیابی از این.
آیا این سگ کوچک است یا بزرگ؟ آیا دندان‌های بزرگی دارد؟ آیا خلق‌وخوی دوستانه‌ای دارد؟
این‌ها همه چیزهایی هستند که به‌صورت خودزندگی‌نامه‌ای در حافظه‌ام ذخیره شده‌اند و، به نوعی، واکنش مرا تعیین می‌کنند.
یعنی واکنش من به ماکروارگانیسم‌ها، در این مورد یک سگ، و در مورد دیگر بیل گیتس. این‌ها مواردی هستند که به تجربه نیاز دارند، و
اکنون نیز وقتی تولید نورون‌های شاخص را از طریق اقداماتی که با کرونا تجربه کرده‌ایم، به‌ویژه از طریق تزریق‌های مزمن اسپایک،
مسدود می‌کنیم. و سپس، با بازنویسی این موضوع از طریق جنگ دائمی که علیه هر چیز ممکن به راه انداخته‌ایم، که در
واقع جنگی علیه مغزهایمان است، هرچه بیشتر محتوای حافظهٔ خودزندگی‌نامه‌ای‌مان را از دست می‌دهیم.
این بدان معناست که سیستم ایمنی ذهنی ما فرو می‌پاشد.
۱۲۳۴۳۲۱ و در واقع – همان‌طور که در ابتدا اشاره کردید، وقتی صحبت از جنگ می‌شود، این کاری است که باید انجام دهید:
سیستم ایمنی ذهنی جامعه را برای تسلط بر آن از بین ببرید.
این ساده‌ترین کاری است که می‌توانید انجام دهید. همچنین منطقی‌ترین کاری است که باید انجام دهید.
تا زمانی که مردم هنوز قادر به تفکر هستند، می‌توانند از خود دفاع کنند. و این یکی از جنبه‌ها است.
جنبهٔ دیگر این است که طبق برنامه‌های ۲۰۳۰، که می‌توان در وب‌سایت دولت فدرال آلمان نیز درباره‌شان مطالعه کرد، گرایش به
نظارت هوش مصنوعی بر جامعه به‌طور فزاینده‌ای افزایش خواهد یافت.
و البته هوش مصنوعی نه‌تنها باید رفتار انسان را مشاهده کند، بلکه باید بتواند آن را پیش‌بینی کند.
بله، BMI حتی مقاله‌ای در این زمینه منتشر کرده و استدلال می‌کند که از آنجا که هوش مصنوعی بیش از خود ما از ما می‌داند، در
نهایت او تعیین خواهد کرد که آینده‌مان چگونه شکل خواهد گرفت.
این بدان معناست که ما در حال ورود به جامعه‌ای پسا-رأی‌گیری هستیم و می‌توانیم دموکراسی را لغو کنیم.
از آنجا که هوش مصنوعی می‌داند چه چیزی برای ما بهترین است، چرا دیگر باید برای رأی دادن به پای صندوق‌های رأی برویم؟ واقعاً چرا؟
خب، هوش مصنوعی تنها در صورتی می‌تواند رفتار ما را به‌طور کامل پیش‌بینی کند که ما کمترین خلاقیت ممکن را داشته باشیم، زیرا
خلاقیت آشفته است و می‌تواند به رفتار غیرقابل‌پیش‌بینی منجر شود.
برای کاهش این موضوع، فردیت باید به نوعی کاهش یابد و این یک اثر جانبی است.
اینکه آیا این یک انگیزهٔ اصلی است یا خیر، قابل بحث است، اما قطعاً یک اثر جانبی بسیار نگران‌کننده از این فرایند است.
۱۲۳۴۳۲۱
پس چگونه می‌توانیم از خود دفاع کنیم؟
بله، خب، همان‌طور که سعی می‌کنم در فصل هفتم، آخرین فصل، امیدوارانه بنویسم، چند نکته وجود دارد.
پس، از یک سو، این‌ها سه چیزی هستند که من می‌بینم.
یک چیز کاملاً روشن است، البته: اگر نبرد، به اصطلاح، در مغز در جریان باشد، پس آنجا است که باید سلاح‌هایمان را بسازیم.
پس ما باید آنجا مبارزه را آغاز کنیم.
سلاح‌هایی که ما داریم دقیقاً همان‌هایی هستند که دشمن می‌خواهد از ما بگیرد، به نوعی.
به عبارت دیگر، توانایی تفکر خلاقانه، نگاه کردن فراتر از افق، درک تصویر بزرگ‌تر و پرورش تاب‌آوری ویژه تا
اینکه با وجود همه این مصائب، از نظر روانی فرو نپاشیم، بلکه راهی برای دفاع از خود بیابیم.
این بدان معناست که ما صرفاً باید دوباره نوروژنز را در هیپوکامپ تحریک کنیم.
سپس این را به‌عنوان فرمولی علیه تلقین تعریف کردم، حوزه‌هایی از زندگی که باید، به اصطلاح، به آن‌ها نگاه کنیم و بررسی
کنیم: کجا ممکن است کمبودهایی وجود داشته باشد که رشد طبیعی هیپوکامپ و تولید این نورون‌های شاخص را مسدود کنند؟
۱۲۳۴۳۲۱ مثال: کمبود ویتامین D:
ویتامین D نه تنها یک هورمون ایمنی است که برای سیستم ایمنی اهمیت دارد، بلکه یک نوروهورمون نیز هست.
کمبود ویتامین D، به اصطلاح، دو پیامد به همراه دارد.
احتمالاً ما یک طوفان سایتوکینی داریم، که به این معناست که اقدامات مربوط به ویروس کرونا می‌توانند اعمال شوند.
به همین دلیل در همه‌جا تبلیغ می‌شود که دیگر به ویتامین D نیازی نداریم.
این موضوع بسیار هیجان‌انگیز است.
ما دیگر به ویتامین D نیازی نداریم. بشریت یک گام تکاملی به جلو برداشته است.
متوجه شدی؟
من همین الان خواندم که چند ماه پیش، تقریباً یک سال پیش، برای مثال مجلهٔ پزشکی نیوانگلند
که معتبرترین نشریهٔ علمی در حوزهٔ بالینی است.
پس اگر می‌خواهید جایزه نوبل بگیرید، آنجا منتشر کنید.
و در آنجا مطالعه‌ای بود که کاملاً شگفت‌آور بود.
آنها درباره‌ی آن ویدئویی ساختند، به‌ویژه تفسیر این مطالعه.
و سپس، در نتیجه، یک سرمقاله منتشر می‌شود، به این معنی که خود ویراستاران نیز، به اصطلاح، از قضاوت
درباره ویتامین D بر اساس این مطالعه خودداری نکرده‌اند.
و در اصل، جملهٔ آخر می‌گوید: مردم باید مصرف ویتامین D را متوقف کنند، حتی اگر دچار کمبود آن باشند، فقط برای اینکه عمرشان
طولانی‌تر شود یا سالم بمانند. این همان چیزی است که گفته می‌شود.
و این بدان معناست که دیگر به ویتامین D نیازی نداریم. و همچنین به هورمون ویتامین D نیازی نداریم.
اما برعکس، ما برای بقا به آنچه من آن را «سوزن‌دریایی منظم» می‌نامم – یعنی تزریق سوزن‌دریایی – نیاز داریم.
پس ما یک گام تکاملی برداشته‌ایم: دیگر ویتامین D مصرف نمی‌کنیم، اما افزودن منظم آن بقای ما را تضمین می‌کند.
پس این دیوانگی مطلق است که ما در حال تبدیل شدن به آن هستیم.
اما ما به ویتامین دی نیاز داریم.
اگر، برای مثال، اکنون کسی آلزایمر را به‌عنوان همبستۀ زیستیِ نقص دائمی در نوروژنز ببیند، من مقاله‌ای علمی با
عنوان «نظریۀ یکپارچۀ بیماری آلزایمر» در این زمینه نوشته‌ام.
من این را در آنجا به تفصیل شرح داده‌ام.
و این همچنین مبنای استراتژی پیشگیری از بیماری آلزایمر است.
و اگر اکنون آن را به‌عنوان یک همبستگی ببینیم، می‌توانیم همچنین مشاهده کنیم که اختلال در نوروجنسیس اکنون منجر به
افزایش چشمگیر شیوع بیماری آلزایمر در سراسر جهان می‌شود.
وقتی به آن نگاه می‌کنید، ویتامین D از نظر نوروژنز نیز حیاتی است.
و منطق این است که اگر من دچار کمبود ویتامین D باشم، احتمال ابتلایم به بیماری آلزایمر افزایش می‌یابد.
اما کمبود ویتامین D اساساً یک حملهٔ دوگانه به سیستم ایمنی ما در برابر میکروارگانیسم‌ها و در برابر ماکروارگانیسم‌ها است.
و من این را در کتابم به‌عنوان یک مثال توضیح می‌دهم. پس بله، اما این تنها یک مثال از میان موارد بسیار است.
و از آنجا که تمام اقدامات مربوط به ویروس کرونا این روند را تسریع کرده‌اند، من نشان می‌دهم که این
اقدامات در تمام جنبه‌های زندگی تأثیرگذار بوده‌اند.
برای مثال، معنای زندگی در فرمول من جایگاه مرکزی دارد.
هر فرد به یک هدف در زندگی نیاز دارد. مطالعات روان‌شناختی نشان می‌دهند که وقتی در زندگی هدفی نداشته باشیم، شیوع
بیماری آلزایمر به‌طور چشمگیری افزایش می‌یابد. چرا چنین است؟
چون صبح‌ها دلیلی برای بیدار شدن نداریم. کاری برای انجام دادن نداریم.
مغز ما اطلاعات جدید و جالبی دریافت نمی‌کند، چون ما هیچ کار جالبی انجام نمی‌دهیم.
و هیپوکامپ کوچک می‌شود و آلزایمر در کمین است.
این یعنی ما به یک هدف در زندگی نیاز داریم. و یکی از اهداف زندگی می‌تواند مبارزه با آنچه اکنون در حال وقوع است باشد.
پس من سعی می‌کنم با یافتن افرادی که، به اصطلاح، قانع‌کننده هستند، به مردم هدفی در زندگی
بدهم. این وظیفه‌ای مهم است که اکنون بر عهده داریم.
و آزمایش معروف تطبیق سلیمان ناش.
این نشان می‌دهد که ۲۳ درصد از افرادی که در دههٔ ۱۹۶۰ آزمایش شدند، از جمع پیروی نکردند، بلکه از عقل سلیم خود پیروی کردند.
و نرخ کسانی که واکسینه نشده بودند نیز به همان اندازه بالا بود.
و اگر درصدی از مردم از واکسیناسیون امتناع کنند و سپس عوارض جانبی برای همه آشکار شود، ناگهان کسانی پیدا
می‌شوند که می‌گویند: خب، شاید آن‌ها در نهایت حق داشته باشند.
و سپس، اگر فقط یک نفر از آن ۲۳ درصد بتواند دیگری را قانع کند، ما همین حالا ۴۶ درصد را خواهیم داشت. پس اگر همه
این وظیفه را برای یافتن معنا در زندگی جدی بگیرند، به سرعت اکثریت را به دست خواهیم آورد.
که نه تنها اوضاع را از نظر سیاسی، بلکه در خیابان‌ها نیز تغییر داد.
که مردم واقعاً بیرون می‌روند و می‌گویند: «هی، شما نمی‌توانید این کار را با ما بکنید، این
قابل قبول نیست.» پس ما باید اکثریت را تشکیل دهیم!
و من یک نکتهٔ سوم را هم مطرح کردم. بنابراین، جدا از تأثیرگذاری بر مغز خودمان و سپس بر مغز
دیگران، سؤال این است: دیدگاه ما نسبت به بشریت چیست؟
۱۲۳۴۳۲۱ دهه‌هاست – از سپیده‌دم زمان، در واقع از گناه نخستین، تا آنجا که در کتاب می‌توانم
بازگردم – به ما گفته‌اند که انسان‌ها شرورند.
ما باید در برابر همه چیز از خود دفاع کنیم.
انسان‌ها آن‌قدر بد هستند که تنها یک نظام امتیازات اجتماعی – تحت نظارت هوش مصنوعی – می‌تواند ما را از خودویرانگری نجات
دهد، به اصطلاح. و این دیدگاه دربارهٔ بشریت نیازمند پرسش است.
۱۲۳۴۳۲۱ یک مورخ مشهور است که به‌تازگی کتابی نوشته است. نام آن «بنیاداً خوب» است.
از خواندن آن لذت بردم و گهگاه از آن نقل‌قول کرده‌ام، و همچنین کمی عمیق‌تر به علم پشت آن پرداخته‌ام.
و این چیزی است که باید خودمان را به باور آن عادت دهیم: اینکه مردم خوب‌اند؛ اینکه هیچ‌کس از پیش
نمی‌خواهد به ما آسیب برساند؛ و اینکه باید با هم کار کنیم.
این اساس همکاری میان انسان‌هاست که از ما گرفته شده است توسط تصویری از بشریت که، به اصطلاح، به‌طور دروغین در ذهن ما القا شده است؛
یعنی اینکه انسان‌ها بد هستند و از انجام کنش اجتماعی ناتوان‌اند.
پس ما نیز باید تنظیماتی انجام دهیم. با این حال، این تنها زمانی ممکن است که هیپوکامپ دوباره به کار بیفتد.
۱۲۳۴۳۲۱