Շատ մարդիկ բողոքում են քրոնիկ հոգնածությունից և նույնիսկ դեպրեսիայից։
Բայց արդյո՞ք դա իսկապես նորմալ է։
Դոկտոր Մայքլ Նեհլսը, բժիշկ և միջազգային ճանաչում ունեցող մոլեկուլային գենետիկ, տալիս է այս հրատապ հարցի
պատասխանը, որը ունի հսկայական փոփոխությունների ներուժ։
Լսեք նրա «Das indoktrinierte Gehirn» («Ինդոկտրինացված ուղեղ») գրքի ամփոփագիրը, որը հրատարակվել է 2023
թվականի օգոստոսին և արդեն ճանաչվել է «Spiegel»-ի բեսթսելլեր։
Դա ինչի մասին է?
WEF-ի հիմնադիր Կլաուս Շվաբը կորոնավիրուսի համաճարակի ընթացքում հայտարարել է, որ ցանկանում է մինչև
2030 թվականը վերափոխել ամբողջ աշխարհի հասարակությունը։
Նա խոսեց այս ճգնաժամի կողմից առաջարկված հնարավորության մասին՝ հասնելու այն բանի, որը ինքը անվանում է
«Մեծ վերագործարկում»՝ հասարակական կարգի վերակառուցում։
Դանիացի քաղաքական գործիչ Իդա Աուկենը 2016 թվականին Համաշխարհային տնտեսական ֆորումում հրապարակված հոդվածում
հայտարարել է, թե ինչպիսին պետք է լինի այս փոխակերպումը:
Ես ոչինչ չունեմ, գաղտնիք չունեմ, և կյանքը երբեք ավելի լավ չի եղել։
Բայց ում կարիքն է, որ հասարակությունը արմատապես վերակառուցվի?
Դոկտոր Մայքլ Նելսը բացատրում է, թե ինչպես են մի կողմից կորոնավիրուսի միջոցառումները և մյուս կողմից COVID-19
պատվաստանյութի անվամբ հայտնի mRNA գենային թերապիան ծառայել ամբողջ աշխարհում մարդկանց «ավտոբիոգրաֆիական հիշողությունը» նվազեցնելուն՝
վերջնական նպատակ ունենալով այն ամբողջությամբ ոչնչացնել։
Լավագույն ըմբռնման համար ահա կարճ բացատրություն:
Ավտոբիոգրաֆիական հիշողությունը կարևոր է ինքնապատկերացման, սոցիալական հարաբերությունների և գործողությունների պլանավորման
համար։ Այն պարունակում է մարդու կյանքի անձնական հիշողություններ։
Ավտոբիոգրաֆիական հիշողության ոչնչացումը, հետևաբար, անհրաժեշտ է մարդկությանը բավականաչափ ենթարկվող դարձնելու համար,
որպեսզի ընդունի Կլաուս Շվաբի տեսլականին և հայտարարությանը համապատասխան նոր, տոտալիտար սոցիալական համակարգ։
Ըստ Նելի վերլուծության՝ մարդկանց նոր սոցիալական կարգը ընդունելու համար անհրաժեշտ է ամբողջ
աշխարհում ոչնչացնել մարդու ուղեղի այս հատվածը։
Նեհլսը բացատրում է, որ այս «գլոբալ ուղեղ լվացումը» — փոխաբերական իմաստով ասած՝ «նոր օպերացիոն համակարգի տեղադրումը» — կարող է
գործել միայն այն դեպքում, եթե մեր մտածողության արմատացած մոդելներն ու մեր համակեցության հին
կանոնները մշտապես արգելափակվեն կամ նույնիսկ ջնջվեն։
Օրինակ՝ ավանդական ընտանիքը որպես կենսակերպ և որպես հասարակության ամենակարևոր հիմնաքար։
Բացի մեր ապրելակերպից և սեփականության կառուցվածքներից, մեր ուղեղների գործառույթն էլ պետք է փոխվի։
Այս կապերը հասկանալու համար Նելսը նախ բացատրում է, թե ինչ է ինքնակենսագրական հիշողությունը և ինչպես է այն գործում:
Գոյություն ունի նյարդաֆիզիոլոգիական նախապայման՝ այսինքն՝ նյարդային համակարգի մի ֆունկցիա, որը թույլ է տալիս կամ
նախապատրաստում է մարդկանց ինքնուրույն մտածել և գործել։
Այն հիմնված է մեր ինքնակենսագրական հիշողության որոշ հատուկ առանձնահատկությունների վրա։
Սա ոչ միայն արձանագրում է մեր բոլոր ապրումներն ու զգացմունքները, այլև այն, ինչ մենք մտածում ենք այդ փորձառությունների ընթացքում։
Անձնական հիշողություններն ու փորձառությունները պահվում են մեր ինքնակենսագրական հիշողության մեջ և, այլ անհատական
հատկանիշների հետ միասին, կազմավորում են մեր անհատականությունը։
Երբ ինքնակենսագրական հիշողությունը նվազում է, մեր անհատականությունն էլ նվազում է։ Հիպոկամպուսը ուղեղի մի
մասն է, որտեղ գտնվում է ինքնակենսագրական հիշողությունը։
Հիպոկամպուսը ունի յուրահատուկ կարողություն՝ մշտապես հիշելու, թե երբ և որտեղ ենք մենք մտածել կամ ապրել
ինչ-որ հուզիչ, արտասովոր կամ մեզ համար անձամբ կարևոր բան։
Հիպոկամպուսի կողմից կիրառվող ընտրության չափանիշը, թե ինչ պահպանել և ինչ չպահպանել, հիմնված է այն հանգամանքի
վրա, թե արդյոք այդ փորձը մեզ մոտ առաջացրեց զգացմունք և, հետևաբար, դարձավ իմաստալից, թե ոչ։
Սովորական գործողությունները չեն պահվում։
Մենք բոլորս ունենք փորձառություններ, որոնք կարող են հեռավոր անցյալում լինել, սակայն մեր հիշողություններում անջնջելի են մնում։
Սրանք կամ առանձնապես գեղեցիկ փորձառություններ են, կամ գուցե շատ տխուր կամ սարսափելի պահեր։
Քանի որ սա կապված էր ուժգին զգացմունքների հետ, դրանք պահպանվեցին հիպոկամպուսում։
Էմոցիաների հետ կապված փորձառությունները պահպանվում են և կազմում են մեր անհատականության մի մասը։ Մեր անցյալի փորձառություններն ու
մտքերը գիտակցաբար վերապրելը հնարավոր է դառնում հիպոկամպուսի շնորհիվ, որը, ինչպես ռեգիստր, պահպանում է բոլոր
հիշողության կտորներին մուտք գործելու տեղեկատվությունը։
Հիպոկամպուսը պահպանում է այս ստորագրությունները համապատասխան ինքնակենսագրական հիշողության հետ կապված տեղային և ժամանակային
նեյրոններում, որոնք Նելսը անվանում է ինդեքսային նեյրոններ։
Այս ցուցիչ նեյրոնները ողջ կյանքի ընթացքում մնում են հիպոկամպուսում, որտեղ ամրացնում են
մեր բոլոր ինքնակենսագրական հիշողությունները։
Ինչպե՞ս է հիպոկամպուսը ողջ կյանքի ընթացքում ապահովում բավարար ինդեքսային նեյրոններ, որպեսզի մենք կարողանանք
շարունակել պահպանել նոր մտքերն ու փորձառությունները և վերհիշել դրանք ծերության տարիներին։
Նույնիսկ մեծահասակների մոտ հիպոկամպուսը կարող է ամեն օր արտադրել հազարավոր նոր նյարդային բջիջներ։
Եթե դա այդպես չլիներ, արդեն օգտագործված ինդեքսային նեյրոնները ժամանակի ընթացքում ավելի ու ավելի հաճախ ստիպված
կլինեին «գրվել վեր», ինչը կհամարժեք լիներ հիշողության կորստին։
Օրինակ, պատկերացրեք մի թերթ թուղթ, որը ամբողջությամբ ծածկված է գրությամբ, և այնուհետև կրկին գրվում է
դրա վրա, ինչի արդյունքում այն դառնում է անհասկանալի։
Հիպոկամպուսի յուրահատուկ կարողությունը՝ ամեն օր հազարավոր նոր նյարդային բջիջներ արտադրելու,
անգամ ծերության տարիներին, պետք է կանխարգելվի։
Եթե, օրինակ, երեկոյան, ծանր աշխատանքային օրվանից հետո հոգնած ենք և այլևս իսկապես չենք ուզում կամ չենք կարող «մտածել» կամ
խնդիրներ լուծել, դա այն պատճառով է, որ այլևս չունենք բավարար ազատ ինդեքսային նեյրոններ «ավելի» պահպանելու համար։
Միայն գիշերը, քնի ընթացքում, կրկին ձևավորվում են նոր ինդեքսային նեյրոններ։
Դրա համար մենք ընդհանուր առմամբ առավոտյան ավելի պատրաստակամ ենք աշխատել և ավելի արդյունավետ, քան երեկոյան։
Եզրակացություն՝ հիպոկամպուսը կարող է նոր նյարդային բջիջներ արտադրել մինչև խոր տարիք։
Այս առավելությունը չի կարելի գերագնահատել։
Նոր ինդեքսային նեյրոնները ոչ միայն հանդիսանում են բնական հետաքրքրասիրության, ինքնակենսագրական գիտելիքի, անհատականության և,
ի վերջո, ստեղծագործության ու մտավոր դիմացկունության հիմքը, այլև դրանց գործառույթը հասարակական մակարդակում
վճռորոշ է մարդկության մշակութային առաջընթացի համար։
Մարդկային առաջընթացի ողջ պատմության ընթացքում ստեղծագործական մտածողությունը միշտ անհրաժեշտ է եղել մարդկության հետագա
զարգացման համար նոր և կարևոր բաներ հորինելու համար, օրինակ՝ էլեկտրական էներգիա, տարբեր տեսակի մեքենաներ, ինքնաթիռներ։
Այս մարդկային կարողությունը՝ ստեղծագործական մտքեր ունենալու, թույլ է տալիս գոյատևել և ապահովում է մշակութային առաջընթացը։
Այսօր, սակայն, շատ մարդկանց ինքնակենսագրական հիշողությունը այլևս չի աճում ողջ կյանքի ընթացքում, ինչպես բնականաբար
կլիներ, և, հետևաբար, կորցնում է պահեստավորման հզորությունը։
Դրա պատճառը մշտական սթրեսի և անհանգստության հետևանքով առաջացած հոգնածությունն է, օրինակ՝ կորոնավիրուսի
միջոցառումները և դրանց հետևանքով առաջացած դեպրեսիան։
Գերմանիայում դեպրեսիայի մակարդակը եռապատկվել է կորոնավիրուսային պանդեմիայի սկզբից ի վեր։ Սա նաև
սահմանափակում է մարդկանց հստակ մտածելու ունակությունը։
Նրանք սովորաբար հետևում են իրենց սովորական ռուտիններին և կպչում են ռուտինային գործողություններին։
Կլաուս Շվաբը այս ճգնաժամը (կորոնավիրուսային պանդեմիան) և, մասնավորապես, դրա դեմ պայքարի համար կիրառված միջոցառումները,
որոնք սահմանափակում են մարդկանց մտածելու կարողությունը, բնութագրում է որպես «սոցիալական վերափոխման հնարավորություն»։
Սա ենթադրում է, որ միայն սահմանափակ մտավոր ունակություններ ունեցող անհատները կհամաձայնեն այս փոփոխությանը։
Նոր ինդեքսային նեյրոնները ձևավորվում են միայն երբ դրանց կարիքը կա; հակառակ դեպքում դրանք մահանում են և նորերը չեն ձևավորվում։
Հետևանքներն են նաև պասիվությունը և առանց դիմադրության բոլոր տհաճ ու կյանքը մերժող հանգամանքների ընդունումը։
Մեր ինքնակենսագրական հիշողությունը պարալիզացնելու մեկ այլ կտրուկ միջամտություն իրականացրեց հենց COVID-19-ի պատվաստումը։
Գիտականորեն ապացուցվել է, որ շպիկային սպիտակուցը փոփոխվել է։
«Ֆուրինային կտրման կետը» ներառվել է, ինչը մեկ կողմից սպայքը դարձնում է չափազանց թունավոր։ Մյուս կողմից այն
կարող է անցնել արյուն-ուղեղային պատնեշը, առաջացնել բորբոքում և խոչընդոտել նոր ինդեքս նեյրոնների ձևավորմանը։
Շեղբը հատուկ փոփոխվել է, որպեսզի կարողանա մտնել ուղեղ և առաջացնել բորբոքում։
Այս ֆուրինային կտրման կայանը սպայք-պրոտեինում, հետևաբար, կենսաբանական զենք է մեր ուղեղի դեմ։
Նշանակված խթանիչները, այսինքն՝ պարբերական թարմացումները, ոչնչացնում են մեր կենսագրական հիշողությունը
և, հետևաբար, մեր հոգեբանական իմունային համակարգը։
Երբ նոր ինդեքսային նեյրոններ չեն ձևավորվում և տեղի են ունենում բարձր հուզական իրադարձություններ, ինչպիսիք են նոր համաճարակներն
ու դրանց դեմ ձեռնարկվող միջոցառումները, ահաբեկչական հարձակումները կամ պատերազմները, արդեն նշված ինդեքսային նեյրոնները
փոխարինվում են ահաբեկչության այս հուզական սցենարներով։
Արդյունքում մարդիկ կորցնում են իրենց անձնական հիշողությունները և պահպանում նոր պատմությունը։
Մեր հին հիշողությունները գերագրելով՝ նրանք այլևս չեն կարող օգտվել մեր նախորդ փորձերից։
Փոխարենը, այս մարդիկ անօգնականորեն գտնվում են «նոր ճշմարտության» ողորմության տակ։
Կարո՞ղ է լինել, որ ամեն օր մեզ վրա հեղեղվող սարսափելի իրադարձությունները ամբողջությամբ պատահական չեն։
Ահաբեկչության անընդհատ քարոզչության միջոցով ինքնակենսագրական հիշողությունը քայքայվում է և նոր պատմությամբ վերագրվում։
Այս կերպ մարդկանցից խլում են իրենց ինքնակենսագրական հիշողությունը և դարձնում դիմադրության անկարող։
Հենց այս նոր մարդն է, որը ենթարկվող, անվճռական է և տեղավորվում է Կլաուս Շվաբի և նրա հետևորդների «խիզախ նոր աշխարհում»։
Երբ մարդիկ այլևս չեն օգտագործում իրենց մտածելու ունակությունը, այլ պարզապես հետևում են իրենց
սովորական ռուտիններին, Նեհլսը դա անվանում է «զոմբի ռեժիմ»։
«System 2 ունակություն» ասելով նա նկատի ունի մեր կարողությունը գիտակցաբար մտածելու, խորհելու և կապերը ճանաչելու։
Ստորև ներկայացնում ենք oval.media-ի հարցազրույցից մի հատված։
Ինքներդ լսեք, թե ինչպես է դոկտոր Մայքլ Նեհլսը այս հայտնագործություններից գործնական եզրակացություններ անում։
Տեսանյութ: Այսպիսով, սա ևս մեկ խնդիր է։
Դրա համար իմ աշխատանքային վերնագրերից մեկը «Զոմբի ապոկալիպսիս 2030»-ն էր, հենց այն պատճառով, որ այդ ժամանակ մենք կմնանք այս
զոմբի ռեժիմի՝ Համակարգ 1-ի մեջ, քանի որ մեր Համակարգ 2-ի ունակությունը մեզանից կխլվի՝
արգելափակելով ինդեքսային նեյրոնների արտադրությունը։
Բայց դա շատ ավելի հեռուն է գնում։
Սա վերաբերում է անհատականության գերակշռմանը այն պատմողական բովանդակությամբ, որը մեզ ամեն օր մատուցվում է։
Եվ անհատականության այս ճնշումը, որը վերջիվերջո նաև ստեղծագործության հիմքն է, ավելի խորն է, քան
պարզապես զոմբի ռեժիմը։ Այն նույնիսկ ավելի նենգ է։
Երբ մենք կորցնում ենք մեր անհատականությունը, փաստացի կորցնում ենք մեր մտավոր արձագանքելու ունակությունը։
Եվ ես մտքումս ունեմ այս պատկերը՝ էվոլյուցիոն տեսանկյունից հաջողակ լինել, այսինքն՝ վերարտադրվել, և դա է նպատակը։
Պարտադրական հրամանը՝ «Պտղաբեր եղեք և բազմացեք», կարող էր նաև Դարվինի կողմից գրված լինել։ Աստվածաշնչում
գրվածը, կարելի է ասել, էվոլյուցիայի գործողության ձևն է։
Այսպիսով են մեզ չափում։ Մեր սերունդների քանակը, կարելի է ասել, այն մետաղադրամն է, որով էվոլյուցիան չափում է իր հաջողությունը։
Հաջողության հասնելու և բազմացվելու համար մենք նախ պետք է գոյատևենք, իսկ գոյատևելու համար պետք է պաշտպանենք ինքներս մեզ։
Մենք պետք է սնունդ ապահովենք ինքներս մեզ համար, բայց նաև պետք է պաշտպանենք ինքներս մեզ թշնամիներից։
Եվ հետո կան միկրոօրգանիզմներ և մակրոօրգանիզմներ։
Միկրոօրգանիզմների համար մենք ունենք մեր դասական իմունային համակարգը, մեր ֆիզիկական իմունային համակարգը,
իսկ մակրոօրգանիզմների համար ունենք այն, ինչ մենք անվանում ենք մտավոր իմունային համակարգ։
Եվ դա կոչվում է մտավոր իմունային համակարգի զենքեր, որոնք մեր հիպոկամպում գտնվող հիշողություններն են։
Օրինակ, եթե շունը վազի դեպի ինձ, ես ունեմ մի քանի տարբերակ, թե ինչպես արձագանքեմ։
Եթե ես երբեք շուն չեմ տեսել, հավանաբար սխալ կձևացնեմ։
Եթե ես երբևէ շուն եմ տեսել, ես դրա հիշողություն ունեմ։
Հնարավոր է նաև դրա գնահատում։
Փոքր շուն է՞, մեծ շուն է՞, մեծ ատամներ ունի՞, բարեհամբույր բնավորություն ունի՞
Սրանք բոլորը ինքնակենսագրական կերպով իմ հիշողության մեջ պահպանված բաներ են և, կարելի է ասել, սահմանորոշում են իմ արձագանքը։
Այսինքն՝ իմ արձագանքը մակրոօրգանիզմներին, այս դեպքում՝ շան, մյուս դեպքում՝ Բիլ Գեյթսի։ Սրանք այնպիսի բաներ են, որոնց համար մեզ փորձ
է անհրաժեշտ, և հիմա էլ՝ երբ Կորոնայի հետ կապված մեր փորձառու միջոցառումներով, հատկապես Spike-ի քրոնիկ ներարկումներով,
արգելափակում ենք ինդեքսային նեյրոնների արտադրությունը։ Իսկ հետո, երբ այն գերակշռում ենք այս մշտական պատերազմով, որը մենք վարում
ենք ամեն հնարավորի դեմ, ինչը իրականում պատերազմ է մեր ուղեղների դեմ, մենք ավելի ու ավելի շատ ենք
կորցնում ինքնակենսագրական հիշողության բովանդակությունը։
Սա նշանակում է, որ մեր մտավոր իմունային համակարգը փլուզվում է։
Եվ դա, իրականում, ինչպես դու սկզբում նշեցիր, երբ խոսքը պատերազմի մասին է, հենց դա է պետք անել։
Փլուզեք հասարակության մտավոր իմունային համակարգը՝ այն վերահսկելու համար։
Դա ամենապարզ բանը է, որ կարող ես անել։ Դա նաև տրամաբանական է անել։
Մինչ մարդիկ դեռևս կարող են մտածել, նրանք կարող են նաև պաշտպանել իրենց։ Եվ դա մեկ ասպեկտ է։
Մյուս կողմն այն է, որ 2030 թվականի պլանների համաձայն, որոնց մասին կարելի է կարդալ նաև Գերմանիայի Դաշնային կառավարության
փաստաթղթերում, հասարակության նկատմամբ արհեստական բանականության հսկողության ուղղությամբ տեղաշարժը կավելանա։
Եվ, իհարկե, արհեստական բանականությունը ոչ միայն պետք է դիտարկի մարդկային վարքագիծը, այլև պետք է կարողանա այն կանխատեսել։
Այո, նույնիսկ ԲՄԻ-ում կա հոդված, որը անդրադառնում է այն փաստին, որ, քանի որ արհեստական բանականությունը մեզնից ավելի շատ է իմանում
մեր մասին, ի վերջո այն կորոշի նաև, թե ինչպիսին կլինի մեր ապագան։
Սա նշանակում է, որ մենք մտնում ենք քվեարկությունից հետո հասարակություն և կարող ենք վերացնել ժողովրդավարությունը։
Քանի որ արհեստական բանականությունը գիտի, թե ինչն է մեզ համար լավագույնը, ինչո՞ւ պետք
է այլևս գնանք ընտրատեղամասեր։ Իրոք, ինչո՞ւ։
Լավ, արհեստական բանականությունը կարող է մեր վարքը կատարյալ կանխատեսել միայն այն դեպքում, եթե մեր սեփական
ստեղծագործականությունը հնարավորինս նվազագույն լինի, քանի որ ստեղծագործականությունը
խառնաշփոթ է և կարող է հանգեցնել անկանխատեսելի վարքի։
Սա նվազեցնելու համար անհատականությունը, կարելի է ասել, պետք է նվազեցվի, և դա կողմնակի ազդեցություն է։
Թե արդյոք սա հիմնական շարժառիթ է, վիճելի է, սակայն անշուշտ սա այս գործընթացի շատ անհանգստացնող կողմնակի ազդեցություն է։
Այսպիսով, ինչպես կարող ենք պաշտպանել ourselves?
Այո, լավ, ինչպես ես փորձում եմ գրել՝ հուսով եմ, 7-րդ, վերջին գլխում, կան մի քանի բաներ։
Այսպիսով, մի կողմից, ես տեսնում եմ երեք բան։
Մի բան, իհարկե, լիովին պարզ է. եթե ճակատամարտը, կարելի է ասել, տեղի է ունենում ուղեղում,
ապա հենց այնտեղ էլ պետք է կռենք մեր զենքերը։
Ուստի մենք ստիպված ենք այնտեղ պայքար սկսել։
Մեր զենքերը հենց այն զենքերն են, որոնք, կարելի է ասել, թշնամին ուզում է մեզնից խլել։
Մյուս խոսքով՝ ստեղծագործական մտածելու, հորիզոնից այն կողմ նայելու, ընդհանուր պատկերը հասկանալու և տիպիկ դիմացկունություն
(դիմացկունություն և ինքնապահպանություն) զարգացնելու ունակություն, որպեսզի, չնայած այս բոլոր դժվարություններին, մենք
մտավորապես չկոտրվենք, այլ գտնենք ինքնապաշտպանվելու միջոց։
Սա նշանակում է, որ մենք պարզապես պետք է կրկին խթանենք հիպոկամպուսում նեյրոգենեզը ։
Ես այնուհետև սա բնութագրեցի որպես ինդոկտրինացիայի դեմ մի բանաձև, որի համաձայն կյանքի տարբեր ոլորտները, կարելի է ասել, պետք է
ուսումնասիրել և վերլուծել՝ պարզելու համար, թե որտեղ են հնարավոր թերությունները, որոնք խոչընդոտում են
հիպոկամպի բնական աճին և այս ցուցիչ նեյրոնների արտադրությանը։
Օրինակ՝ D վիտամինի պակասություն:
Վիտամին D-ն ոչ միայն իմունային հորմոն է, ինչը նշանակում է, որ այն կարևոր է իմունային համակարգի համար, այլև նեյրոխորմոն է։
D վիտամինի պակասը, կարելի է ասել, երկու հետևանք է առաջացնում։
Մենք, ամենայն հավանականությամբ, ունենք ցիտոկինային փոթորիկ , ինչը նշանակում է, որ
կորոնավիրուսի դեմ միջոցառումները կարելի է կիրառել։
Դրա համար էլ ամենուր տարածվում է, որ մեզ այլևս D վիտամինը անհրաժեշտ չէ։
Դա շատ հետաքրքիր թեմա է։
Մեզ այլևս D վիտամինը անհրաժեշտ չէ։ Մարդկությունը էվոլյուցիոն քայլ է կատարել առաջ։
Դու նկատե՞լ ես դա։
Ես նոր կարդացի, որ մի քանի ամիս առաջ, այսինքն՝ գրեթե մեկ տարի առաջ, օրինակ՝ «Նյու Ինգլենդի բժշկության հանդեսը», որը կլինիկական
ոլորտի ամենահեղինակավոր գիտական ամսագիրն է, հրապարակել է հոդված։
Այսպիսով, եթե ուզում եք Նոբելյան մրցանակ ստանալ, այնտեղ հրապարակեք։
Եվ այնտեղ կար մի ուսումնասիրություն, որը ամբողջովին անհավանական էր։
Նրանք դրա մասին տեսանյութ են պատրաստել, հատկապես այս ուսումնասիրության մեկնաբանության վերաբերյալ։
Եվ արդյունքում հրապարակվում է խմբագրական, ինչը նշանակում է, որ խմբագիրները ինքնուրույն, կարելի է ասել, ստանձնել են վիտամին D-ի
վերաբերյալ այս ուսումնասիրության հիման վրա դատողություն կայացնել։
Եվ, ըստ էության, վերջին նախադասությունը ասում է, որ մարդիկ պետք է դադարեցնեն D վիտամին ընդունելը, նույնիսկ եթե
նրանց մոտ դրա պակաս կա, միայն իրենց կյանքը երկարացնելու կամ առողջ մնալու համար։ Դա է ասվում։
Եվ դա նշանակում է, որ մեզ այլևս D վիտամինը պետք չէ։ Մեզ նաև D վիտամինի հորմոնը պետք չէ։
Բայց հակառակ դեպքում, ինչպես ես այն անվանում եմ՝ պարբերական «սփայքինգը», այսինքն՝
«սփայք»-ի կառավարումը, անհրաժեշտ է գոյատևելու համար։
Այսպիսով, մենք էվոլյուցիոն քայլ ենք կատարել՝ այլևս վիտամին D չկա, սակայն պարբերական թունավորումը ապահովում է մեր գոյատևումը։
Այսպիսով, սա ամբողջական խելագարություն է, որի մեջ մենք ներկայումս վերաճում ենք։
Բայց մեզ պետք է D վիտամին։
Եթե, օրինակ, այժմ Ալցհեյմերի հիվանդությունը դիտարկվում է որպես մշտապես խանգարված նեյրոգենեզի կենսաբանական
համարժեք, ես այս թեմայով գրել եմ գիտական հոդված՝ «Ալցհեյմերի հիվանդության միացյալ տեսություն»։
Ես այնտեղ մանրամասն նկարագրել եմ դա։
Եվ դա նույնպես հանդիսանում է Ալցհեյմերի հիվանդության կանխարգելման ռազմավարության հիմքը։
Եվ եթե ես հիմա դա դիտարկեմ որպես փոխկապակցվածություն, մենք կարող ենք նաև տեսնել, որ նյարդածինության խանգարումը հանգեցնում
է Ալցհեյմերի դեպքերի թվի դրամատիկ աճի ամբողջ աշխարհում։
Երբ նայում ես դրան, D վիտամինը նույնպես վճռորոշ է նեյրոգենեզի առումով։
Եվ տրամաբանությունն այն է, որ եթե ես ունեմ D վիտամինի պակաս, ապա Ալցհեյմերի
հիվանդություն զարգացնելու հավանականությունս մեծանում է։
Բայց D վիտամինի պակասը էապես կրկնակի հարձակում է մեր իմունային համակարգի վրա՝ միկրոօրգանիզմների և մակրոօրգանիզմների դեմ։
Եվ ես իմ գրքում սա ներկայացնում եմ որպես օրինակ։ Այո, բայց դա բազմաթիվ օրինակներից միայն մեկն է։
Եվ քանի որ բոլոր կորոնավիրուսային միջոցառումները արագացրել են այս գործընթացը, ես ցույց եմ
տալիս, որ դրանք ազդում են կյանքի բոլոր ոլորտներում։
Օրինակ, կյանքի իմաստը կենտրոնական է իմ բանաձևում։
Յուրաքանչյուր մարդու կյանքում անհրաժեշտ է նպատակ ունենալ։ Հոգեբանական հետազոտությունները ցույց են տալիս,
որ եթե կյանքում նպատակ չունենանք, Ալցհեյմերի հիվանդության տարածումը զգալիորեն աճում է։ Ինչու՞
Քանի որ առավոտյան վեր կենալու համար ոչ մի պատճառ չունենք։ Մեզ ոչինչ անելու բան չկա։
Մեր ուղեղները չեն ստանում նոր, հետաքրքիր տեղեկություններ, որովհետև մենք ոչինչ հետաքրքիր չենք անում։
Եվ հիպոկամպուսը փոքրանում է, և Ալցհեյմերի հիվանդությունը սպառնում է։
Դա նշանակում է, որ մեզ անհրաժեշտ է կյանքի նպատակ։ Իսկ կյանքի մեկ նպատակ կարող է լինել պայքարել այն դեմ, ինչ հիմա տեղի է ունենում։
Ուստի ես փորձում եմ մարդկանց կյանքի նպատակ տալ՝ գտնելով նրանց, ովքեր, կարելի է ասել,
համոզիչ են։ Դա այժմ մեր կարևոր առաջադրանքն է։
Եվ կա Սոլոմոն Նաշի հայտնի համապատասխանության փորձը։
Դա ցույց է տալիս, որ 1960-ականներին փորձարկված մարդկանց 23 տոկոսը չի հետևել ամբոխին, այլ առաջնորդվել է իր առողջ բանականությամբ։
Եվ չպատվաստվածների ցուցանիշը նույնպես բարձր էր։
Եվ եթե որոշակի տոկոս մարդիկ հրաժարվում են պատվաստվել, և հետո կողմնակի ազդեցությունները բոլորի համար ակնհայտ
դառնում են, հանկարծ հայտնվում են նրանք, ովքեր ասում են՝ «Լավ, գուցե նրանք վերջիվերջո ճիշտ են»։
Եվ հետո, եթե այդ 23 տոկոսից միայն մեկը կարողանար համոզել մեկ ուրիշին, մենք արդեն կունենայինք 46 տոկոս։ Ուրեմն, եթե
բոլորը լուրջ վերաբերվեին կյանքի իմաստը գտնելու այս առաջադրանքին, մենք համեմատաբար արագ մեծամասնություն կունենայինք։
ով ոչ միայն քաղաքականապես փոխեց իրերը, այլև փողոցներում։
Մարդիկ իսկապես դուրս են գալիս ու ասում՝ «Էյ, դուք մեզ հետ այդպես չեք կարող վարվել, դա անընդունելի
է»: Ուստի մենք պետք է մեծամասնություններ կազմենք։
Եվ ես նշեցի երրորդ կետը։ Այսպիսով, բացի մեր սեփական ուղեղի և հետո ուրիշների ուղեղների վրա ազդելուց, հարցը,
իհարկե, հետևյալն է՝ ինչպիսի՞ն է մեր հայացքը մարդկության հանդեպ։
Տասնամյակներ ի վեր՝ ժամանակի լուսաբացից ի վեր, իսկ իրականում՝ սկզբնական մեղքից ի վեր, որքան հեռու
կարող եմ գնալ գրքում, մեզ ասել են, որ մարդիկ չար են։
Մենք պետք է պաշտպանենք ինքներս մեզ ամեն ինչից։
Մարդիկ այնքան վատ են, որ միայն սոցիալական միավորների համակարգը՝ արհեստական բանականության հսկողության ներքո, կարող
է մեզ, կարելի է ասել, ինքնաոչնչացումից փրկել։ Եվ մարդկության այս տեսլականը պետք է հարցականի տակ դնել։
Կա մի հայտնի պատմաբան, որը նոր է գրել գիրք։ Այն կոչվում է «Im Grunde gut» (էապես լավ)։
Ես հաճույքով կարդացի այն, բազմիցս մեջբերումներ արեցի դրանից, և մի փոքր ավելի խորությամբ
ուսումնասիրեցի դրա ետևում կանգնած գիտությունը։
Եվ դա այն է, ինչին մենք պետք է սովորենք հավատալ՝ որ մարդիկ լավն են, որ ոչ ոք նախապես չի
ուզում մեզ վնասել, և որ մենք պետք է միասին աշխատենք։
Սա մարդկանց միջև համագործակցության հիմքն է, որը մեզանից խլվում է մարդկության այն տեսակետի կողմից, որը, կարելի է ասել,
կեղծորեն ներարկվել է մեզ՝ այն համոզմունքով, որ մարդիկ վատն են և անկարող են սոցիալական գործունեություն իրականացնելու։
Ուստի մեզ նույնպես անհրաժեշտ է կատարել կարգավորումներ։ Սակայն դա հնարավոր է միայն այն
ժամանակ, երբ հիպոկամպուսը նորից սկսի գործել։