Akeh wong padha ngeluh kesel kronis lan malah depresi.
Nanging apa kuwi pancen normal?
Dr Michael Nehls, dhokter lan ahli genetika molekuler kondhang ing saindenging jagad, menehi jawaban kanggo pitakon
kobong iki sing nduwèni potensi gedhé kanggo nggawé owah-owahan.
Rungokna ringkesan bukune, "Das indoktrinierte Gehirn" (Otak sing Dindoktrinasi), sing diterbitake ing
Agustus 2023 lan wis dianggep dadi "bestseller Spiegel".
Bab apa iki?
Pangadeg WEF, Klaus Schwab, ngumumake sajrone pandemi coronavirus yen dheweke kepengin
ngowahi masyarakat saindenging donya ing taun 2030.
Dheweke ngomong babagan kasempatan sing diparingake dening krisis iki kanggo nggayuh apa sing diarani
"Great Reset" – yaiku panyusunan maneh tatanan sosial.
Politisi Denmark Ida Auken ngumumake kepiye wujud transformasi iki ing artikel sing diterbitake déning WEF ing taun 2016:
Aku ora nduwé apa-apa, ora nduwé privasi, lan uripku durung tau luwih apik.
Nanging sapa sing butuh supaya masyarakat diowahi sacara radikal?
Dr Michael Nehls nerangake carane coronavirus ing siji sisih lan terapi gen mRNA sing dikenal minangka vaksinasi COVID-19 ing
sisih liyane digunakake kanggo nyuda "memori autobiografis" wong-wong ing saindenging jagad
kanthi tujuan pungkasan kanggo ngrusaké sakabehé.
Kanggo pangerten sing luwih apik, iki panjelasan cekak:
Memori autobiografis iku penting kanggo gambaran dhiri, hubungan sosial, lan ngrancang tumindak.
Iku ngemot memori pribadi babagan uripé siji wong.
Karusakan memori autobiografi mula perlu supaya umat manungsa cukup patuh lan gelem nampa sistem sosial totaliter
anyar sing cocog karo visi lan pangumumané Klaus Schwab.
Miturut analisisé Nehl, bagean otak manungsa iki kudu dirusak ing saindenging jagad
supaya wong-wong gelem nampa tatanan sosial anyar.
Nehls nerangake manawa "pencucian otak global" iki – kanthi kiasan, "pemasangan sistem operasi anyar" iki – mung bisa
mlaku yen pola pikir sing wis nancep lan aturan lawas babagan urip bebarengan kita diblokir permanen utawa malah dibusak.
Contone, kulawarga tradisional minangka cara urip lan minangka landasan paling wigati ing masyarakat.
Saliyane cara urip kita lan struktur kepemilikan kita, fungsi otak kita uga kudu diowahi.
Kanggo mangerteni sambungan-sambungan iki, Nehls dhisik nerangake apa iku memori autobiografi lan kepiye kerjane:
Ana prasyarat neurofisiologis – yaiku fungsi sistem saraf – kanggo ngaktifake utawa nyiapake
manungsa supaya bisa mikir lan tumindak mandiri.
Iki adhedhasar sawetara ciri khusus saka memori autobiografi kita.
Iki ora mung nyathet kabeh sing kita alami lan rasakake, nanging uga apa sing kita pikirake sajrone pengalaman kasebut. Eling
pribadi lan pengalaman disimpen ing memori autobiografi kita lan, bebarengan karo sipat pribadhi liyane, mbentuk kepribadian kita.
Nalika memori autobiografi nyusut, kepribadian kita uga nyusut. Hippocampus iku péranganing
cerebrum ing ngendi memori autobiografi uga dumunung.
Hippocampus nduwèni kemampuan unik kanggo éling salawas-lawase kapan lan ing endi kita mikir utawa ngalami
prekara sing nyenengake, luar biasa, utawa wigati kanggo kita.
Kriteria seleksi sing digunakake dening hippocampus kanggo mutusake apa sing kudu disimpen lan apa sing ora
kudu disimpen adhedhasar apa pengalaman kasebut ngundang emosi ing kita lan mula dadi bermakna utawa ora.
Kegiatan rutin ora disimpen.
Kita kabeh nduwé pengalaman sing bisa waé wis adoh ing jaman kepungkur, nanging tetep ora bisa dilalekake ing memori kita.
Iki bisa dadi pengalaman sing pancen éndah banget, utawa mbok menawa wektu sing banget sedhih utawa medeni.
Amarga iki ana gandhèngané karo émosi sing kuwat, kabèh mau disimpen ing hippocampus.
Pengalaman sing ana gandhèngané karo émosi disimpen lan dadi pérangan saka kepribadian kita. Ngulang kanthi sadar pengalaman
lan pikiran jaman biyen bisa kelakon amarga ana hippocampus, sing nyimpen informasi
akses kanggo kabèh pecahan memori kaya registri.
Hippocampus nyimpen tandha-tandha iki ing neuron panggonan lan wektu sing gegandhengan karo memori autobiografi
sing cocog, sing diarani Nehls minangka neuron indeks.
Neuron indeks iki tetep ana ing hippocampus sajrone urip kita, ngiket kabèh memori autobiografi kita ing kana.
Kepiye carane hippocampus bisa nduwèni cukup neuron indeks sajrone urip kita supaya kita bisa terus nyimpen
pikiran lan pengalaman anyar lan éling maneh sanajan wis tuwa?
Sanajan ing wong diwasa, hippocampus bisa ngasilake ewu-ewu sel saraf anyar saben dina.
Yen ora kaya ngono, neuron indeks sing wis tau digunakake bakal saya kerep kudu ditimpa saka
wektu ke wektu, sing padha karo kelangan memori.
Contone, bayangna selembar kertas sing wis kebak tulisan banjur ditulisi maneh nganti ora bisa diwaca.
Kamampuan unik saka hippocampus kanggo ngasilake ewonan sel saraf anyar saben dina, sanajan nganti tuwa, bakal dicegah.
Yen, umpama, kita kesel ing wayah bengi sawisé dina kerja sing abot lan ora kepéngin utawa ora bisa 'mikir' utawa
ngrampungaké masalah, iki amarga kita ora duwé maneh cukup neuron indeks bebas kanggo nyimpen 'apa waé'.
Mung ing wayah bengi, nalika turu, neuron indeks anyar kabentuk maneh.
Mulane kita biasane luwih gelem kerja lan luwih produktif ing esuk tinimbang ing bengi.
Kesimpulan: hippocampus bisa ngasilake sel saraf anyar nganti tuwa.
Kauntungan iki ora bisa dianggep kakehan.
Neuron indeks anyar ora mung dadi dhasar kanggo rasa penasaran alamiah, kawruh autobiografi, keunikan individu, lan pungkasane
kreativitas lan ketahanan mental, nanging fungsine uga penting banget ing tingkat sosial kanggo kamajuan budaya manungsa.
Sajrone sajarah kamajuan manungsa, pamikiran kreatif tansah perlu kanggo nggawé barang anyar lan wigati kanggo
pangembangan luwih lanjut umat manungsa, contone energi listrik, mesin-mesin saka macem-macem jinis, pesawat terbang.
Kamampuan manungsa iki kanggo nduwèni pikiran kreatif ndadèkaké bisa slamet uga majuning kabudayan.
Nanging saiki, memori autobiografi akèh wong ora tuwuh maneh saklawasé uripé kaya
biasané, mula kapasitas panyimpené saya suda.
Sebabé iki yaiku kesel amarga stres lan kuwatir sing terus-terusan, kaya ta
langkah-langkah coronavirus lan depresi sing muncul.
Tingkat depresi wis kaping telu ing Jerman wiwit wiwitan pandemi coronavirus. Iki uga matesi kemampuan wong mikir kanthi cetha.
Padha cenderung ngetutake rutinitas sing biasane lan kesangkut ing tumindak rutin.
Klaus Schwab njlèntrèhaké krisis iki (pandemi coronavirus) lan, utamané, langkah-langkah sing dijupuk kanggo
nglawané, sing matesi kamampuan wong mikir, minangka 'kasempatan kanggo transformasi sosial'.
Iki ateges mung wong-wong sing kapasitas otaké winates sing bakal sarujuk karo modifikasi iki.
Neuron indeks anyar mung kabentuk nalika dibutuhake; yen ora, bakal mati lan ora ana sing anyar kabentuk.
Akibate uga kakuwek lan nampa kabeh kahanan sing ora nyenengake lan nolak urip tanpa perlawanan.
Intervensi drastis liyane kanggo nglumpuhake memori autobiografis kita wis ditindakake déning vaksinasi COVID-19 dhéwé.
Wis kabukten sacara ilmiah manawa protein lonjakan wis dimodifikasi.
Situs belahan furin dilebokake, sing ndadekake spike iki banget mbebayani ing siji sisih. Ing sisih liyane,
bisa nyabrang alangan getih-otak, nyebabake radang, lan nyegah pambentukan neuron indeks anyar.
Taji kasebut wis diowahi kanthi khusus supaya bisa mlebu ing otak lan nyebabake radang.
Situs pemutusan furin ing protein lonjakan iki mula dadi senjata biologis nglawan otak kita.
Boster sing diwènèhaké, yaiku panyeger rutin, ngrusak memori biografis kita lan mula sistem kekebalan psikologis kita.
Nalika neuron indeks anyar ora ana lan kedadeyan emosional banget, kaya pandemi anyar lan langkah-langkahé,
serangan teroris utawa perang, neuron indeks sing wis diterangaké mau diganti karo skenario teror emosional iki.
Asilé yaiku wong-wong kelangan memori pribadiné lan tetep éling narasi anyar.
Kanthi ngganti memori lawas kita, dheweke ora bisa maneh ngandelake pengalaman sadurunge kita.
Nanging, wong-wong iki tanpa daya ing kersané "kanyatan anyar".
Apa bisa kedadeyan nggegirisi sing saben dina kita diserang ora sakabehe kebetulan?
Liwat propaganda teror sing terus-terusan, memori autobiografi terkikis lan diganti karo narasi anyar.
Kanthi cara iki, wong-wong dirampok memori autobiografiné lan dadi ora bisa nolak.
Mung manungsa anyar iki sing banjur manut, tanpa nyali, lan pas karo "brave new world" saka Klaus Schwab lan para pangikuté.
Nalika wong ora maneh nggunakake kamampuan mikir, nanging mung manut rutinitas sing biasane, Nehls nyebut iki mode zombie.
Kanthi kemampuan Sistem 2, dheweke maksud kemampuan kita kanggo mikir kanthi sadar, merenung, lan ngenali sesambungan.
Ing ngisor iki, kita nyedhiyakake cuplikan saka wawancara dening oval.media.
Rungokna dhéwé carané Dr Michael Nehls narik kesimpulan praktis saka panemuan-panemuan iki.
Video: Dadi kuwi masalah liyane.
Mula saka iku salah siji judhul kerja kula yaiku "The Zombie Apocalypse 2030", persis amarga nalika semana kita bakal
kejebak ing mode zombie Sistem 1, amarga kemampuan Sistem 2 kita bakal dirampas kanthi ngalangi produksi neuron indeks.
Nanging iki luwih adoh tinimbang kuwi.
Iki babagan ngganti kepribadian individu liwat isi narasi sing saben dina diwenehake marang kita.
Lan pangunggulan individualitas iki, sing pungkasane uga dadi dhasar kreativitas, luwih jero
tinimbang mung mode zombie. Iki malah luwih licik.
Nalika kita kelangan kepribadian kita, sejatine kita kelangan kemampuan kanggo nanggapi prekara kanthi pikiran.
Lan aku nduwé gambaran iki ing pikiranku – supaya bisa sukses saka sudut pandang évolusi,
yaiku supaya bisa nglairaké turunan, iku tujuwané.
Pangandika wajib, "Wé woh-wohan lan wé tambah akèh," uga bisa ditulis déning Darwin. Sing ditulis ing
Kitab Suci iku, bisa diomongaké, modus operandi évolusi.
Mangkono kita diukur. Pinten anak sing kita duwé iku, bisa diomongaké, dhuwit koin sing
digunakaké évolusi kanggo ngukur kasuksésané.
Lan supaya bisa sukses lan bisa nglairaké turunan, kita kudu slamet dhisik, lan
supaya bisa slamet, kita kudu mbela awak dhéwé.
Kita kudu mangan, nanging uga kudu mbela awak kita saka mungsuh.
Lan banjur ana mikroorganisme lan makroorganisme.
Kanggo mikroorganisme, kita duwe sistem kekebalan klasik, sistem kekebalan fisik, lan kanggo
makroorganisme, kita duwe sing diarani sistem kekebalan mental.
Lan kuwi diarani senjata sistem kekebalan mental, yaiku memori sing kita duwé ing hippocampus.
Dadi, umpama ana asu mlayu marang aku, aku duwe sawetara pilihan carane nanggapi.
Yen aku durung tau ndeleng asu sadurunge, aku mesthi bakal nanggapi kanthi salah.
Yen aku tau weruh asu, aku duwe elingan bab kuwi.
Mbok menawa uga ana penilaian babagan iki.
Apa iku asu cilik, asu gedhe, apa untune gedhe, apa watake ramah?
Iki kabèh iku bab-bab sing disimpen sacara autobiografi ing memori aku lan nemtokake reaksiku, bisa diarani.
Iku reaksi aku marang makroorganisme, ing kasus iki asu, ing kasus liyane Bill Gates. Iki bab-bab sing mbutuhake pengalaman,
lan saiki uga, nalika kita ngalangi produksi neuron indeks liwat langkah-langkah sing wis kita alami karo Corona, utamane liwat
suntikan Spike sing kronis. Lan banjur, kanthi ngganti nganggo perang permanen sing kita lakoni marang kabeh sing
mungkin, sing sejatine perang marang otak kita, kita saya kelangan luwih akeh isi memori autobiografi.
Iki ateges sistem kekebalan mental kita ambruk.
Lan kuwi pancen – kaya sing kowe sebut ing wiwitan, nalika babagan perang, kuwi sing kudu kowe lakoni:
Ngrusak sistem kekebalan mental masyarakat supaya bisa nguwasani.
Iku bab sing paling gampang sing bisa kowe lakoni. Uga iku tumindak sing logis.
Sajrone wong isih bisa mikir, dheweke uga bisa mbela awake dhewe. Lan kuwi salah siji aspek.
Aspek liyane yaiku, miturut rencana kanggo taun 2030, sing uga bisa diwaca ing situs web pamaréntah Jerman, bakal ana pergeseran
sing saya tambah marang pangawasan masyarakat nganggo AI.
Lan mesthi wae, AI ora mung kudu ngamatake prilaku manungsa, nanging uga kudu bisa prédhiksi.
Ya, malah ana artikel ing BMI sing ngrembug kasunyatan manawa, amarga AI ngerti luwih akèh bab kita
tinimbang kita dhéwé, AI pungkasane uga bakal mutusaké kepiyé masa depan kita bakal kabentuk.
Iki ateges kita mlebu ing masyarakat sawisé milih, lan kita bisa ngilangi demokrasi.
Amarga AI ngerti apa sing paling apik kanggo kita, kenapa kita isih kudu repot-repot menyang TPS? Kenapa kita kudu?
Ya, AI mung bisa prédhiksi prilaku kita kanthi sampurna yen kita nduwé kreativitas dhéwé sing sak
sithik-sithiké, amarga kreativitas iku kacau lan bisa nuntun marang prilaku sing ora bisa diprediksi.
Kanggo nyuda iki, individualitas kudu dikurangi, bisa diomongake, lan iku efek samping.
Apa iki minangka motif utama isih dadi bahan debat, nanging mesthi iki minangka efek
samping sing banget ngganggu saka proses iki.
Dadi, kepiye carane kita bisa mbela awak kita?
Ya, nah, nalika aku nyoba nulis kanthi pangarep-arep ing Bab 7, bab pungkasan, ana sawetara bab.
Dadi, ing siji sisih, kuwi telung perkara sing tak deleng.
Siji bab sing cetha tenan, mesthi wae: yen pertempuran dumadi ing otak, bisa diomongake,
mula ing kono kita kudu nglatih senjata kita.
Mula kita kudu miwiti perang ing kana.
Senjata sing kita duwé kuwi pancèn persis sing dikarepake mungsuh dijupuk saka kita, bisa diomongké kaya ngono.
Kanthi tembung liya, kemampuan mikir kanthi kreatif, ndeleng ngluwihi cakrawala, mangerteni gambaran sing luwih amba,
ngembangake ketahanan khas supaya sanajan kabeh kesulitan iki, kita ora ambruk sacara mental,
nanging bisa nemokake cara kanggo mbela dhiri.
Iki ateges kita mung kudu ngrangsang neurogénesis ing hippocampus maneh.
Banjur aku nerangake iki minangka rumus nglawan indoktrinasi, sing dadi bidang-bidang urip sing kudu kita deleng, bisa
diomongake, lan mriksa: ing endi ana kemungkinan kekurangan sing ngalangi tuwuhé alamiah
hippocampus lan produksi neuron indeks iki?
Tuladha: Kekurangan vitamin D:
Vitamin D ora mung hormon kekebalan, sing ateges wigati kanggo sistem kekebalan, nanging uga minangka neurohormon.
Kekurangan vitamin D nyebabake loro akibat, bisa diomongake.
Kita kamungkinan ngalami badai sitokin , sing ateges langkah-langkah coronavirus bisa ditrapake.
Mula saka iku, saiki disebarake ing endi-endi yen kita ora perlu maneh vitamin D.
Iku topik sing banget nyenengake.
Kita ora perlu maneh vitamin D. Manungsa wis njupuk langkah evolusi maju.
Apa kowe weruh kuwi?
Aku mung maca yen sawetara wulan kepungkur, meh setaun kepungkur saiki, New England Journal of Medicine, umpama,
sing dadi jurnal ilmiah paling bergengsi ing bidang klinis sing bisa dibayangake, nerbitake artikel.
Dadi yen kowe pengin Hadiah Nobel, terbitna ing kana.
Lan ana panaliten ing kana sing pancen nggegirisi.
Padha nggawe video babagan iki, utamane interpretasi saka panaliten iki.
Lan banjur, minangka asilé, ana editorial, tegese para editor dhéwé ora nahan dhéwé kanggo maringi putusan
babagan vitamin D adhedhasar panaliten iki, bisa diomongké.
Lan sejatine, ukara pungkasan kuwi ngomong yèn wong kudu mandheg njupuk vitamin D, sanajan padha kurang, mung kanggo
nambah umur utawa tetep waras. Mangkono sing dikandhakake.
Lan kuwi ateges kita ora perlu maneh vitamin D. Uga kita ora perlu hormon vitamin D.
Nanging kosok baline, kita butuh suntikan teratur, kaya sing tak sebut – administrasi suntikan iki – supaya bisa urip.
Dadi kita wis njupuk langkah evolusi: ora nganggo vitamin D maneh, nanging nyuntik kanthi rutin njamin kaslametan kita.
Dadi iki pancen kegilaan mutlak sing saiki lagi kita kembangaké.
Nanging kita butuh vitamin D.
Yen, umpama, saiki ana sing ndeleng Alzheimer minangka korelat biologis saka neurogenesis sing rusak permanen, aku
wis nulis makalah babagan topik iki, "Teori Nyawiji Babagan Penyakit Alzheimer", sawijining artikel ilmiah.
Aku wis nerangake iki kanthi rinci ing kana.
Lan kuwi uga dadi dhasar kanggo strategi pencegahan penyakit Alzheimer.
Lan yen saiki aku ndeleng iku minangka korelasi, lan kita uga bisa ndeleng manawa neurogénesis sing
kaganggu saiki nyebabake paningkatan dramatis ing angka kasus Alzheimer ing saindenging jagad.
Yen sampeyan ndeleng, vitamin D uga penting banget kanggo neurogenesis.
Lan logikane yèn aku kurang vitamin D, aku nduwé kamungkinan luwih gedhé kanggo ngalami penyakit Alzheimer.
Nanging kakurangan vitamin D sejatine nyerang kaping pindho marang sistem kekebalan awak
kita nglawan mikroorganisme lan makroorganisme.
Lan aku nerangake iki ing bukuku minangka conto. Dadi ya, nanging kuwi mung siji conto saka akèh.
Lan amarga kabèh langkah-langkah coronavirus wis nyepetake proses iki, aku nuduhake yèn kabèh
kuwi nduwèni pangaruh ing kabèh babagan urip.
Contone, makna urip iku dadi inti saka rumusanku.
Saben wong butuh tujuan ing urip. Panaliten psikologis nuduhaké yèn yèn kita ora nduwé tujuan ing urip,
angka kaséhatan Alzheimer mundhak kanthi drastis. Napa?
Amarga kita ora duwe alesan kanggo tangi esuk. Kita ora duwe apa-apa sing kudu ditindakake.
Otak kita ora diparingi informasi anyar sing menarik amarga kita ora nindakake apa-apa sing menarik.
Lan hippocampus nyusut lan Alzheimer ngancem.
Iku ateges kita butuh tujuan ing urip. Lan salah siji tujuan ing urip bisa dadi nglawan apa sing lagi kelakon saiki.
Dadi aku nyoba menehi wong-wong tujuan ing urip kanthi nggoleki wong liya sing, bisa diomongake,
meyakinkan. Iku tugas penting sing saiki kita duwé.
Lan ana eksperimen konformitas misuwur Solomon Nasch.
Iki nuduhaké yèn 23 persen saka wong-wong sing dites ing taun 1960-an ora manut karo kerumunan, nanging ngetutaké akal sehaté.
Lan persentase wong-wong sing ora divaksinasi uga dhuwur.
Lan yen persentase tartamtu wong nolak divaksin lan banjur efek sampingé katon marang kabèh wong,
dumadakan ana sing kandha: Mbok menawa pancèn padha bener.
Lan banjur, yen mung siji saka 23 persen kuwi bisa meyakaké wong liya, kita wis duwé 46 persen. Dadi yen saben
wong nindakake tugas golek makna ing urip kanthi serius, kita bakal duwé mayoritas kanthi cepet.
sing ora mung ngganti kahanan ing babagan politik, nanging uga ing dalan-dalan.
Wong-wong pancen metu lan kandha: "Hei, kowe ora bisa nindakake kuwi marang kita, kuwi
ora ditampa." Mula kita kudu mbentuk mayoritas!
Lan aku wis nyebutake poin katelu. Dadi, saliyane saka ngaruhake otak kita dhewe lan otak wong liya,
pitakonane mesthi: Apa pandangan kita babagan manungsa?
Sajeroning pirang-pirang dekade – wiwit jaman mbiyen, sakjane wiwit dosa asli, nganti tekan mburi
buku – kita wis diomongake manawa manungsa iku ala.
Kita kudu mbela awak kita saka kabeh.
Manungsa pancen ala banget nganti mung sistem poin sosial – sing diawasi dening AI – sing bisa nylametake kita
saka karusakan diri, bisa diomongake. Lan pandangan iki babagan manungsa kudu dipertanyakan.
Ana sejarawan misuwur sing bubar nulis buku. Buku iku dijenengi "Fundamentally Good".
Aku seneng maca iku lan wis bola-bali ngutip saka iku, lan aku uga wis nyilem luwih jero menyang ilmune ing mburi iku.
Lan kuwi prelu dilatih supaya kita pracaya: manawa wong iku apik; manawa ora ana sing kepengin
nglarani kita wiwitane; lan manawa kita kudu kerja bareng.
Iki dhasar kerjasama antarane manungsa, sing dijupuk saka kita dening gambaran kemanungsan sing, bisa diomong,
kanthi salah diindoktrin marang kita, yaiku manawa manungsa iku ala lan ora mampu tumindak sosial.
Dadi kita uga kudu nambah tekanan. Nanging kuwi mung bisa yen hippocampus wis bisa fungsi maneh.