ბევრი ადამიანი ჩივის ქრონიკული დაღლილობისა და დეპრესიის გამოც.
მაგრამ ეს ნამდვილად ნორმალურია?
დოქტორი მაიკლ ნელსი, ექიმი და საერთაშორისოდ აღიარებული მოლეკულური გენეტიკოსი, პასუხობს ამ მწვავე
კითხვას, რომელსაც ცვლილებების უდიდესი პოტენციალი აქვს.
მოისმინეთ მისი წიგნის, "Das indoktrinierte Gehirn" (ინდოკტრინირებული ტვინი), შეჯამება, რომელიც 2023 წლის
აგვისტოში გამოიცა და უკვე "Spiegel-ის ბესტსელერად" დასახელდა.
რის შესახებ არის?
WEF-ის დამფუძნებელმა კლაუს შვაბმა კორონავირუსის პანდემიის დროს განაცხადა, რომ 2030
წლისთვის მსოფლიო საზოგადოების ტრანსფორმაცია სურდა.
ის საუბრობდა ამ კრიზისის მიერ შექმნილ შესაძლებლობაზე, მიეღწიათ იმისთვის, რასაც თავად "დიდ
გადატვირთვას" უწოდებს – სოციალური წესრიგის რეორგანიზაციას.
დანიელმა პოლიტიკოსმა იდა აუკენმა, 2016 წელს მსოფლიო ეკონომიკური ფორუმის მიერ გამოქვეყნებულ სტატიაში,
განაცხადა, თუ როგორი უნდა ყოფილიყო ეს ტრანსფორმაცია:
არაფერი მაქვს, პირადი სივრცე არ მაქვს და ცხოვრება არასდროს ყოფილა უკეთესი.
მაგრამ ვისი საჭიროებაა, რომ საზოგადოება ღრმად გარდაიქმნას?
დოქტორი მაიკლ ნელსი განმარტავს, თუ როგორ გამოიყენებოდა, ერთი მხრივ, კორონავირუსი, ხოლო მეორე მხრივ, mRNA გენური თერაპია,
რომელიც COVID-19-ის ვაქცინაციის სახელითაა ცნობილი, მთელი მსოფლიოს მასშტაბით ადამიანების "ავტობიოგრაფიული მეხსიერების"
შესამცირებლად, საბოლოო მიზნით — მისი სრულად განადგურება.
უკეთესი გაგებისთვის, აი მოკლე განმარტება:
ავტობიოგრაფიული მეხსიერება მნიშვნელოვანია საკუთარი თავის აღქმისთვის, სოციალური ურთიერთობებისა და ქმედებების
დაგეგმვისთვის. ის შეიცავს ადამიანის ცხოვრების პირად მოგონებებს.
ავტობიოგრაფიული მეხსიერების განადგურება, შესაბამისად, აუცილებელია იმისთვის, რომ კაცობრიობა საკმარისად მორჩილი
გახდეს და კლაუს შვაბის ხედვისა და განცხადების შესაბამისი ახალი, ტოტალიტარული სოციალური სისტემა მიიღოს.
ნელის ანალიზის თანახმად, ადამიანის ტვინის ეს ნაწილი მსოფლიოს მასშტაბით უნდა განადგურდეს,
რათა ადამიანებმა ახალი სოციალური წესრიგი მიიღონ.
ნელსი განმარტავს, რომ ეს "გლობალური გონების გაწმენდა" – გადმოსცემს, რომ ეს "ახალი ოპერაციული სისტემის დაყენებაა" – მხოლოდ
იმ შემთხვევაში იმუშავებს, თუ ჩვენი აზროვნების გამჯდარი სქემები და თანაარსებობის ძველი
წესები სამუდამოდ დაბლოკილი ან წაშლილი არ იქნება.
მაგალითად, ტრადიციული ოჯახი, როგორც ცხოვრების წესი და როგორც საზოგადოების ყველაზე მნიშვნელოვანი საყრდენი.
ჩვენი ცხოვრების წესისა და საკუთრების სტრუქტურების გარდა, ჩვენი ტვინის ფუნქციაც უნდა შეიცვალოს.
ამ კავშირების გასაგებად, ნელს ჯერ განმარტავს, თუ რა არის ავტობიოგრაფიული მეხსიერება და როგორ მუშაობს ის:
არსებობს ნეიროფიზიოლოგიური წინაპირობა — ანუ, ნერვული სისტემის ფუნქცია — რომელიც ადამიანებს დამოუკიდებლად
აზროვნებისა და მოქმედების უნარს ანიჭებს ან ამისთვის ამზადებს.
ის ეფუძნება ჩვენი ავტობიოგრაფიული მეხსიერების ზოგიერთ განსაკუთრებულ მახასიათებელს.
ეს არა მხოლოდ აღრიცხავს ყველაფერს, რასაც განვიცდით და ვგრძნობთ, არამედ იმასაც, რასაც ამ გამოცდილების დროს ვფიქრობთ. პირადი
მოგონებები და გამოცდილება ინახება ჩვენს ავტობიოგრაფიულ მეხსიერებაში და, პიროვნების სხვა
თვისებებთან ერთად, ქმნის ჩვენს ინდივიდუალურობას.
როდესაც ავტობიოგრაფიული მეხსიერება მცირდება, ჩვენი ინდივიდუალობაც მცირდება. ჰიპოკამპუსი ტვინის ის
ნაწილია, სადაც ავტობიოგრაფიული მეხსიერებაც მდებარეობს.
ჰიპოკამპს აქვს უნიკალური უნარი, სამუდამოდ დაიმახსოვროს, როდის და სად ვიფიქრეთ ან განვიცადეთ რაიმე
ამაღელვებელი, არაჩვეულებრივი ან ჩვენთვის პირადად მნიშვნელოვანი.
ჰიპოკამპის მიერ გამოყენებული შერჩევის კრიტერიუმი, თუ რა შევინახოთ და რა არა, ეფუძნება იმას, გამოიწვია თუ არა გამოცდილებამ
ჩვენში ემოცია და, შესაბამისად, გახდა თუ არა ის მნიშვნელოვანი.
რუტინული მოქმედებები არ ინახება.
ჩვენ ყველას გვაქვს გამოცდილება, რომელიც შეიძლება შორეულ წარსულში იყოს, მაგრამ ჩვენს მეხსიერებაში დაუვიწყრად რჩება.
ესენი ან განსაკუთრებით ლამაზი გამოცდილებებია, ან, შესაძლოა, ძალიან სამწუხარო ან შემზარავი მომენტები.
რადგან ეს ძლიერ ემოციებთან იყო დაკავშირებული, ისინი ჰიპოკამპში დაგროვდა.
ემოციებთან დაკავშირებული გამოცდილება ინახება და ჩვენი ინდივიდუალურობის ნაწილს წარმოადგენს. ჩვენი წარსული გამოცდილებისა
და ფიქრების გაცნობიერებულად ხელახლა განცდა შესაძლებელია ჰიპოკამპუსის მეშვეობით, რომელიც ყველა მეხსიერების
ფრაგმენტზე წვდომის ინფორმაციას რეგისტრის მსგავსად ინახავს.
ჰიპოკამპი ამ კვალს ინახავს შესაბამისი ავტობიოგრაფიული მეხსიერებით ასოცირებულ ადგილისა და დროის
ნეირონებში, რომლებსაც ნელსი ინდექსურ ნეირონებს უწოდებს.
ეს ინდექსური ნეირონები მთელი ჩვენი ცხოვრების განმავლობაში ჰიპოკამპში რჩება და იქ ჩვენი
ყველა ავტობიოგრაფიული მოგონება ფესვგადგმულია.
როგორ შეუძლია ჰიპოკამპს, მთელი ჩვენი ცხოვრების განმავლობაში, ჰქონდეს საკმარისი ინდექსური ნეირონები, რათა
განვაგრძოთ ახალი აზრებისა და გამოცდილების დაგროვება და მათი მოხსენება მოგვიანებით, სიბერეშიც კი?
ზრდასრულებშიც კი, ჰიპოკამპუსს შეუძლია ყოველდღიურად ათასობით ახალი ნერვული უჯრედის წარმოქმნა.
სხვა შემთხვევაში, უკვე გამოყენებული ინდექსური ნეირონების "დაფარვა" დროთა განმავლობაში სულ უფრო ხშირად
მოუწევდა, რაც მეხსიერების დაკარგვის ტოლფასი იქნებოდა.
მაგალითად, წარმოიდგინეთ ქაღალდის ფურცელი, რომელიც უკვე სავსეა ჩანაწერებით და შემდეგ
მასზე ისევ წერენ, რის გამოც გაუგებარი ხდება.
ჰიპოკამპის უნიკალური უნარი, ყოველდღიურად ათასობით ახალი ნერვული უჯრედის წარმოქმნის, თუნდაც სიბერეში, უნდა აღიკვეთოს.
თუ, მაგალითად, საღამოს, რთული სამუშაო დღის შემდეგ დაღლილები ვართ და აღარ გვსურს ან აღარ შეგვიძლია "ვფიქრობდეთ" ან
პრობლემები გადავჭრათ, ეს იმიტომ, რომ "მეტი" შესანახად საკმარისი თავისუფალი ინდექსური ნეირონი აღარ გვაქვს.
ახალი ინდექსური ნეირონები კვლავ მხოლოდ ღამით, ძილის დროს წარმოიქმნება.
სწორედ ამიტომ, ჩვენ, როგორც წესი, დილით ბევრად უფრო მზად ვართ მუშაობისთვის და უფრო პროდუქტიულები ვართ, ვიდრე საღამოს.
დასკვნა: ჰიპოკამპუსს შეუძლია ახალი ნერვული უჯრედების წარმოქმნა ხანდაზმულ ასაკშიც კი.
ამ უპირატესობის გადაფასება შეუძლებელია.
ახალი ინდექსური ნეირონები არა მხოლოდ ბუნებრივი ცნობისმოყვარეობის, ავტობიოგრაფიული ცოდნის, ინდივიდუალურობისა და, საბოლოო ჯამში,
კრეატიულობისა და მენტალური გამძლეობის საფუძველია, არამედ მათი ფუნქცია საზოგადოებრივ დონეზე
კაცობრიობის კულტურული პროგრესისთვისაც გადამწყვეტია.
ადამიანური პროგრესის მთელი ისტორიის განმავლობაში, კრეატიული აზროვნება ყოველთვის აუცილებელი იყო კაცობრიობის შემდგომი
განვითარებისთვის ახალი და მნიშვნელოვანი აღმოჩენებისა და გამოგონებებისთვის, მაგალითად:
ელექტროენერგია, სხვადასხვა სახის მანქანები, თვითმფრინავები.
ადამიანის ეს უნარი, ჰქონდეს კრეატიული აზრები, უზრუნველყოფს გადარჩენასა და კულტურულ პროგრესს.
დღესდღეობით, თუმცა, ბევრი ადამიანის ავტობიოგრაფიული მეხსიერება აღარ იზრდება მთელი ცხოვრების განმავლობაში, როგორც ეს
ბუნებრივად მოხდებოდა, და ამგვარად კარგავს შენახვის ტევადობას.
ამის მიზეზი არის გამოფიტვა მუდმივი სტრესისა და შფოთვის გამო, როგორიცაა კორონავირუსის ზომები და შედეგად გამოწვეული დეპრესია.
გერმანიაში კორონავირუსის პანდემიის დაწყებიდან დეპრესიის მაჩვენებელი გათრიგზავდა. ეს ასევე
ზღუდავს ადამიანების უნარს, ნათლად იაზროვნონ.
ისინი, როგორც წესი, თავიანთ ჩვეულ რუტინას მიჰყვებიან და რუტინულ მოქმედებებში იჭედებიან.
კლაუს შვაბი ამ კრიზისს (კორონავირუსის პანდემიას) და, კერძოდ, მის წინააღმდეგ მიმართულ ზომებს, რომლებიც ადამიანების აზროვნების
უნარს ზღუდავს, "სოციალური ტრანსფორმაციის შესაძლებლობად" აღწერს.
ეს ნიშნავს, რომ ამ ცვლილებაზე მხოლოდ შეზღუდული ინტელექტის მქონე პირები დათანხმდებოდნენ.
ახალი ინდექსური ნეირონები მხოლოდ მაშინ წარმოიქმნებიან, როდესაც ისინი საჭიროა; წინააღმდეგ
შემთხვევაში, ისინი იღუპებიან და ახლები აღარ წარმოიქმნებიან.
შედეგები ასევე არის პასიურობა და ყოველგვარი არასასიამოვნო და სიცოცხლის უარმყოფი გარემოებების უპირობო მიმღებლობა.
ჩვენი ავტობიოგრაფიული მეხსიერების გასაუძლურებლად კიდევ ერთი მკაცრი ჩარევა თავად COVID-19-ის ვაქცინაციამ განახორციელა.
მეცნიერულად დადასტურებულია, რომ შპრიხის ცილა მოდიფიცირებულია.
ჩაერთო "ფურინის დაშლის საიტი", რაც, ერთი მხრივ, შპიკს განსაკუთრებით ტოქსიკურს ხდის. მეორე მხრივ, მას
შეუძლია სისხლ-ტვინის ბარიერის გადაკვეთა, ანთების გამოწვევა და ახალი ინდექს ნეირონების ფორმირების შეფერხება.
წვეტი სპეციალურად არის მოდიფიცირებული, რათა შეძლოს ტვინში შეღწევა და ანთების გამოწვევა.
ეს ფურინის დაშლის ადგილი შპროტის ცილაში, შესაბამისად, ჩვენი ტვინის წინააღმდეგ ბიოლოგიური იარაღია.
დანიშნული ბუსტერები, ანუ რეგულარული გამახსენებლები, ანადგურებენ ჩვენს ბიოგრაფიულ მეხსიერებას და,
შესაბამისად, ჩვენს ფსიქოლოგიურ იმუნურ სისტემას.
როდესაც ახალი ინდექსური ნეირონები არ არის და ხდება მაღალი ემოციური მოვლენები, როგორიცაა ახალი პანდემიები და მათთან
დაკავშირებული ზომები, ტერორისტული თავდასხმები ან ომები, უკვე აღწერილი ინდექსური
ნეირონები ტერორის ამ ემოციური სცენარებით იწერება.
შედეგად, ადამიანები კარგავენ პირად მოგონებებს და ინარჩუნებენ ახალ ნარატივს.
ჩვენი ძველი მოგონებების გადაწერით, მათ ვეღარ იყენებენ ჩვენს წინა გამოცდილებას.
სინამდვილეში, ეს ადამიანები უმწეოდ არიან "ახალი ჭეშმარიტების" ხელში.
ნუთუ შესაძლებელია, რომ ის საშინელი მოვლენები, რომლებითაც ყოველდღიურად ბომბავენ, სრულიად შემთხვევითი არ იყოს?
ტერორის მუდმივი პროპაგანდით ავტობიოგრაფიული მეხსიერება იშლება და ახალი ნარატივით იწერება.
ამგვარად, ადამიანებს ართმევენ ავტობიოგრაფიულ მეხსიერებას და წინააღმდეგობის გაწევის უნარს უკარგავენ.
სწორედ ეს ახალი ადამიანია, რომელიც შემდეგ მორჩილი, უსულგულოა და კლაუს შვაბისა და მისი მიმდევრების "გაბედულ ახალ სამყაროს" ერგება.
როდესაც ადამიანები აღარ იყენებენ აზროვნების უნარს, არამედ უბრალოდ იცავენ ჩვეულ რუტინას, ნელს ამას ზომბის რეჟიმს უწოდებს.
"სისტემა 2-ის უნარს" ის ჩვენი შეგნებულად აზროვნების, რეფლექსირებისა და კავშირების შემჩნევის უნარს გულისხმობს.
ქვემოთ წარმოგიდგენთ oval.media-ს ინტერვიუდან ამონარიდს.
თვითონ მოისმინეთ, თუ როგორ გამოაქვს დოქტორ მაიკლ ნელსს პრაქტიკული დასკვნები ამ აღმოჩენებიდან.
ვიდეო: ასე რომ, ეს კიდევ ერთი პრობლემაა.
სწორედ ამიტომ იყო ჩემი ერთ-ერთი სამუშაო სათაური "ზომბი აპოკალიფსი 2030", რადგან მაშინ ჩვენ ამ ზომბურ, სისტემა 1-ის
რეჟიმში ვიქნებით ჩაკეტილები, რადგან ჩვენი სისტემა 2-ის უნარს ინდექსური ნეირონების წარმოქმნის დაბლოკვით წაგვართმევენ.
მაგრამ ეს ბევრად უფრო შორს მიდის.
ეს ეხება ინდივიდუალურობის გადაფარვას იმ ნარატიული შინაარსით, რომელსაც ყოველდღიურად გვაწვდიან.
და ეს ინდივიდუალურობის ჩახშობა, რომელიც, საბოლოო ჯამში, შემოქმედების საფუძველიც არის, უბრალოდ
ზომბურ რეჟიმზე უფრო ღრმაა. ის კიდევ უფრო მზაკვრულია.
როდესაც ინდივიდუალურობას ვკარგავთ, ფაქტობრივად, ვკარგავთ ჩვენს უნარს, გონებრივად ვუპასუხოთ მოვლენებს.
და ჩემს გონებაში ეს გამოსახულებაა – ევოლუციური თვალსაზრისით წარმატებული იყო, ანუ გამრავლებულიყავი, ეს არის მიზანი.
ბრძანება "იყავით ნაყოფიერნი და გამრავლდით" დარვინსაც რომ დაეწერა, შეეძლო. ბიბლიაში
დაწერილი, ასე ვთქვათ, ევოლუციის სამოქმედო წესია.
სწორედ ასე გვაზომავენ. შთამომავლების რაოდენობა, ასე ვთქვათ, ის მონეტაა, რომლითაც ევოლუცია საკუთარ წარმატებას ზომავს.
და წარმატების მისაღწევად, გამრავლებისა და შთამომავლობის გასაგრძელებლად, პირველ რიგში, უნდა
გადავრჩეთ, ხოლო გადარჩენისთვის თავი უნდა დავიცვათ.
უნდა ვიკვებოთ, მაგრამ მტრებისგან თავდაცვაც უნდა შევძლოთ.
და შემდეგ არსებობენ მიკროორგანიზმები და მაკროორგანიზმები.
მიკროორგანიზმებს აქვთ თავიანთი კლასიკური, ფიზიკური იმუნური სისტემა, ხოლო მაკროორგანიზმებს —
ის, რასაც ჩვენ მენტალურ იმუნურ სისტემას ვუწოდებთ.
და ამას მენტალური იმუნური სისტემის იარაღი ეწოდება, რომელიც ჩვენს ჰიპოკამპში არსებული მოგონებებია.
მაშ ასე, მაგალითად, თუ ძაღლი ჩემკენ გარბის, რეაგირების რამდენიმე ვარიანტი მაქვს.
თუ ძაღლი არასდროს მინახავს, ალბათ არასწორად ვრეაგირებ.
თუ ოდესმე ძაღლი მინახავს, მისი მოგონება მახსოვს.
შესაძლოა, ასევე ამის შეფასება.
პატარა ძაღლია, დიდი ძაღლია, დიდი კბილები აქვს, მეგობრული ხასიათი აქვს?
ეს ყველაფერი ჩემს მეხსიერებაში ავტობიოგრაფიულად არის შენახული და, ასე ვთქვათ, ჩემს რეაქციას განაპირობებს.
ესე იგი, ჩემი რეაქცია მაკროორგანიზმებზე, ამ შემთხვევაში ძაღლზე, სხვა შემთხვევაში კი ბილ გეიტსზე. ეს ისეთი რამაა, რისთვისაც
გამოცდილებაა საჭირო, და ახლაც, როდესაც ინდექს-ნერონის წარმოებას ვბლოკავთ იმ ზომებით, რომლებიც კორონასთან ერთად გამოვცადეთ,
განსაკუთრებით კი სპაიკის ქრონიკული ინექციებით. შემდეგ კი, ამ მუდმივი ომით, რომელსაც ყველაფერ შესაძლოს წინააღმდეგ ვმართავთ,
მაგრამ რომელიც სინამდვილეში ჩვენს ტვინთან ომია, მისზე გადაწერით, სულ უფრო და უფრო მეტ
ავტობიოგრაფიული მეხსიერების შინაარსს ვკარგავთ.
ეს ნიშნავს, რომ ჩვენი გონებრივი იმუნური სისტემა ინგრევა.
და ეს სინამდვილეში – როგორც თავში აღნიშნეთ, როდესაც საქმე ომს ეხება, სწორედ ამის გაკეთება გიწევთ:
დაანგრიეთ საზოგადოების ფსიქიკური იმუნური სისტემა მისი დასაკუთრების მიზნით.
ეს ყველაზე მარტივი რამაა, რისი გაკეთებაც შეგიძლია. ეს ასევე ლოგიკურია.
სანამ ადამიანებს აზროვნების უნარი შენარჩუნებული აქვთ, მათ შეუძლიათ საკუთარი თავის დაცვაც. და ეს ერთ-ერთი ასპექტია.
მეორე ასპექტი ისაა, რომ 2030 წლის გეგმების თანახმად, რომელთა შესახებაც ასევე შეგიძლიათ წაიკითხოთ გერმანიის
ფედერალური მთავრობის ვებსაიტზე, მოხდება საზოგადოების ხელოვნური ინტელექტით მონიტორინგისკენ გადასვლის გაძლიერება.
და, რა თქმა უნდა, ხელოვნურმა ინტელექტმა არა მხოლოდ ადამიანის ქცევა უნდა დააკვირდეს, არამედ მისი პროგნოზირებაც უნდა შეძლოს.
დიახ, BMI-ში კი არის სტატია, რომელიც ეხება იმ ფაქტს, რომ რადგან ხელოვნურმა ინტელექტმა ჩვენზე მეტი იცის, ვიდრე ჩვენ საკუთარ თავზე,
საბოლოოდ ისიც გადაწყვეტს, თუ როგორი უნდა იყოს ჩვენი მომავალი.
ეს ნიშნავს, რომ ჩვენ შევდივართ პოსტ-საარჩევნო საზოგადოებაში და შეგვიძლია გავაუქმოთ დემოკრატია.
რადგან ხელოვნურ ინტელექტს იცის, რა არის ჩვენთვის საუკეთესო, რატომ უნდა მივიდეთ კენჭისყრაზე? მართლაც, რატომ?
კარგად, ხელოვნურ ინტელექტს ჩვენი ქცევის იდეალურად პროგნოზირება მხოლოდ იმ შემთხვევაში შეუძლია, თუ ჩვენ მაქსიმალურად
მცირე საკუთარი კრეატიულობა გვექნება, რადგან კრეატიულობა ქაოსურია და შეიძლება არაპროგნოზირებად ქცევამდე მიგვიყვანოს.
ამის შესამცირებლად, ინდივიდუალობა, ასე ვთქვათ, უნდა შემცირდეს და ეს გვერდითი ეფექტია.
არის თუ არა ეს მთავარი მოტივი, საკამათოა, მაგრამ ეს, უდავოდ, ამ პროცესის ძალიან შემაშფოთებელი გვერდითი ეფექტია.
მაშ, როგორ შეგვიძლია თავის დაცვა?
დიახ, კარგი, როგორც მე ვცდილობ დავწერო, იმედია, მე-7, ბოლო თავში, არის რამდენიმე საკითხი.
ასე რომ, ერთი მხრივ, ეს სამი რამაა, რასაც მე ვხედავ.
ერთი რამ, რა თქმა უნდა, სრულიად ნათელია: თუ ბრძოლა, ასე ვთქვათ, ტვინში მიმდინარეობს, მაშინ სწორედ იქ უნდა დავჭედოთ ჩვენი იარაღი.
ასე რომ, იქ ბრძოლა უნდა დავიწყოთ.
იარაღი, რომელიც ჩვენ გვაქვს, სწორედ ის არის, რაც, ასე ვთქვათ, მტერს ჩვენგან წაუღია.
სხვა სიტყვებით რომ ვთქვათ, ეს არის კრეატიულად აზროვნების, ჰორიზონტს მიღმა დანახვის, სრული სურათის გააზრების, ტიპური
გამძლეობის განვითარების უნარი, რათა, მიუხედავად ყველა ამ სირთულისა, მენტალურად არ
დავმარცხდეთ, არამედ საკუთარი თავის დასაცავად გზა ვიპოვოთ.
ეს ნიშნავს, რომ ჩვენ უბრალოდ კვლავ უნდა სტიმულირდეს ნეიროგენეზი ჰიპოკამპუსში.
შემდეგ ამას აღვწერე, როგორც ინდოკრინაციის საწინააღმდეგო ფორმულა, თუ ცხოვრების რომელ სფეროებს უნდა გადავხედოთ, ასე ვთქვათ, და
გამოვიკვლიოთ: სად არის შესაძლო დეფიციტი, რომელიც ხელს უშლის ჰიპოკამპუსის ბუნებრივ
ზრდას და ამ ინდექსური ნეირონების წარმოქმნას?
მაგალითი: D ვიტამინის დეფიციტი:
ვიტამინი D არა მხოლოდ იმუნური ჰორმონია, რაც იმუნური სისტემისთვის მის მნიშვნელობას ნიშნავს, არამედ ის ნეიროჰორმონიც არის.
D ვიტამინის დეფიციტი, ასე ვთქვათ, ორ შედეგს იწვევს.
სავარაუდოდ, ჩვენ გვაქვს ციტოკინური შტორმი , რაც იმას ნიშნავს, რომ შესაძლებელია
კორონავირუსის წინააღმდეგ მიმართული ზომების გატარება.
სწორედ ამიტომ ყველგან ავრცელებენ აზრს, რომ D ვიტამინი აღარ გვჭირდება.
ეს ძალიან საინტერესო თემაა.
ვიტამინ D აღარ გვჭირდება. კაცობრიობამ ევოლუციური ნაბიჯი წინ გადადგა.
შენიშნეთ?
ახლახან წავიკითხე, რომ რამდენიმე თვის წინ, ახლა უკვე თითქმის ერთი წლის წინ, მაგალითად, "ნიუ ინგლენდის სამედიცინო
ჟურნალმა", რომელიც კლინიკურ სფეროში წარმოუდგენლად ყველაზე პრესტიჟული სამეცნიერო ჟურნალია, გამოაქვეყნა სტატია.
ასე რომ, თუ ნობელის პრემია გინდა, იქ გამოაქვეყნე.
და იქ იყო კვლევა, რომელიც აბსოლუტურად აღმაშფოთებელია.
მათ ამის შესახებ ვიდეო გადაიღეს, განსაკუთრებით კი ამ კვლევის ინტერპრეტაცია.
და შემდეგ, შედეგად, ქვეყნდება სარედაქციო წერილი, რაც ნიშნავს, რომ რედაქტორები თავად არ შეუშინებიან, ასე
ვთქვათ, ამ კვლევაზე დაყრდნობით ვიტამინ D-ზე მსჯელობისგან.
და, არსებითად, ბოლო წინადადება ამბობს, რომ ადამიანებმა უნდა შეწყვიტონ D ვიტამინის მიღება, თუნდაც მისი დეფიციტი
ჰქონდეთ, მხოლოდ იმისთვის, რომ გაიხანგრძლივონ სიცოცხლე ან შეინარჩუნონ ჯანმრთელობა. სწორედ ასეა ნათქვამი.
და ეს ნიშნავს, რომ D ვიტამინი აღარ გვჭირდება. ასევე არ გვჭირდება D ვიტამინის ჰორმონი.
მაგრამ, მეორე მხრივ, ჩვენ გვაქვს რეგულარული "შპიკების", როგორც მე ვეძახი, ანუ ამ
"შპიკების ადმინისტრირების" საჭიროება, გადასარჩენად.
ასე რომ, ჩვენ ევოლუციური ნაბიჯი გადავდგით: მეტი ვიტამინი D აღარ გვჭირდება, მაგრამ
რეგულარული "სპაიკინგი" ჩვენს გადარჩენას უზრუნველყოფს.
ეს სრული სიგიჟეა, რომელშიც ახლა ვხვევართ.
მაგრამ ჩვენ D ვიტამინი გვჭირდება.
თუ, მაგალითად, ახლა ალცჰაიმერის დაავადებას მუდმივად დაზიანებული ნეიროგენეზის ბიოლოგიურ კორელატად მიიჩნევენ, მე
ამ თემაზე დავწერე სამეცნიერო სტატია, სახელწოდებით "ალცჰაიმერის დაავადების ერთიანი თეორია".
მე ეს დეტალურად აღვწერე იქ.
და ეს ასევე წარმოადგენს ალცჰაიმერის დაავადების პრევენციის სტრატეგიის საფუძველს.
და თუ მე ახლა ამას კორელაციად განვიხილავ, ჩვენ ასევე ვხედავთ, რომ დარღვეული ნეიროგენეზი მთელ
მსოფლიოში ალცჰაიმერის შემთხვევების მკვეთრ ზრდას იწვევს.
თუ დააკვირდებით, ვიტამინი D ასევე გადამწყვეტია ნეიროგენეზის თვალსაზრისით.
ლოგიკა კი ისაა, რომ თუ D ვიტამინის დეფიციტი მაქვს, ალცჰაიმერის დაავადების განვითარების მაღალი ალბათობა მაქვს.
თუმცა, D ვიტამინის დეფიციტი, არსებითად, წარმოადგენს ორმაგ დარტყმას ჩვენი იმუნური სისტემის თავდაცვაზე
მიკროორგანიზმებისა და მაკროორგანიზმების წინააღმდეგ.
და ამას ჩემს წიგნში მაგალითად ვხსნი. ასე რომ, დიახ, მაგრამ ეს მრავალი მაგალითიდან მხოლოდ ერთია.
და რადგან კორონავირუსის წინააღმდეგ მიმართულმა ყველა ზომამ ეს პროცესი დააჩქარა, მე ვაჩვენებ, რომ
ისინი ცხოვრების ყველა სფეროზე ახდენენ გავლენას.
მაგალითად, სიცოცხლის აზრი ჩემი ფორმულის ცენტრალური ნაწილია.
ყველა ადამიანს სჭირდება ცხოვრების მიზანი. ფსიქოლოგიური კვლევები აჩვენებს, რომ თუ ცხოვრების მიზანი არ გვაქვს, ალცჰაიმერის
დაავადების შემთხვევების რიცხვი მკვეთრად იზრდება. რატომ?
რადგან დილით ადრე ადგომის მიზეზი არ გვაქვს. არაფერი გვაქვს გასაკეთებელი.
ჩვენი ტვინი საინტერესო ახალი ინფორმაციით არ კვებება, რადგან ჩვენ არაფერს საინტერესოს ვაკეთებთ.
და ჰიპოკამპი პატარავდება და ალცჰაიმერის საფრთხე იზრდება.
ეს ნიშნავს, რომ ცხოვრებას მიზანი სჭირდება. და ცხოვრების ერთ-ერთი მიზანი შეიძლება იყოს იმის წინააღმდეგ ბრძოლა, რაც ახლა ხდება.
ამიტომ ვცდილობ, ადამიანებს ცხოვრებაში მიზანი ვაძლევო, ვიპოვო სხვები, რომლებიც, ასე ვთქვათ, დამაჯერებლები
არიან. ეს მნიშვნელოვანი ამოცანაა, რომელიც ახლა გვაქვს.
და არსებობს სოლომონ ნაშის ცნობილი ექსპერიმენტი კონფორმიზმის შესახებ.
ეს აჩვენებს, რომ 1960-იან წლებში გამოკითხული ადამიანების 23 პროცენტი არ მიჰყვა მასას, არამედ საკუთარ საღ აზრს.
და არავაქცინირებულთა მაჩვენებელიც ანალოგიურად მაღალი იყო.
და თუ ადამიანების გარკვეული პროცენტი ვაქცინაციაზე უარს იტყვის და შემდეგ გვერდითი ეფექტები ყველასთვის აშკარა
გახდება, უცებ ჩნდებიან ისეთები, რომლებიც ამბობენ: "აბა, იქნებ ისინი მაინც მართლები არიან".
და შემდეგ, თუ იმ 23 პროცენტიდან თუნდაც ერთმა შეძლო სხვის დარწმუნება, უკვე 46 პროცენტი გვექნებოდა. ასე რომ,
თუ ყველა სერიოზულად მოეკიდებოდა ცხოვრებაში აზრის პოვნის ამოცანას, საკმაოდ მალე გვექნებოდა უმრავლესობა.
რომელმაც არა მხოლოდ პოლიტიკურად, არამედ ქუჩებშიც შეცვალა ვითარება.
რომ ხალხი ნამდვილად გამოვიდეს და თქვას: "ჰეი, თქვენ ამას ჩვენთან ვერ გააკეთებთ, ეს
მიუღებელია". ასე რომ, ჩვენ უმრავლესობები უნდა შევქმნათ!
და მე მართლაც ვახსენე მესამე პუნქტი. ასე რომ, საკუთარ ტვინზე და შემდეგ სხვების ტვინზე გავლენის მოხდენის გარდა, კითხვა,
რა თქმა უნდა, შემდეგია: როგორია ჩვენი ხედვა კაცობრიობაზე?
ათწლეულების განმავლობაში – სინამდვილეში, დროის განთიადიდან, უფრო ზუსტად კი პირველქმნილი ცოდვიდან მოყოლებული, რამდენადაც კი ბიბლიაში
ჩავეძიები – გვასწავლიდნენ, რომ ადამიანები ბოროტები არიან.
ჩვენ ყველაფრისგან თავი უნდა დავიცვათ.
ადამიანები იმდენად ცუდები ვართ, რომ, ასე ვთქვათ, მხოლოდ სოციალური ქულების სისტემას — ხელოვნური ინტელექტის მეთვალყურეობის
ქვეშ — შეუძლია ჩვენი თვითგანადგურებისგან გადარჩენა. და კაცობრიობის ეს ხედვა კითხვის ნიშნის ქვეშ უნდა დადგეს.
არსებობს ცნობილი ისტორიკოსი, რომელმაც ახლახან დაწერა წიგნი. მას ჰქვია "Im Grunde gut" (არსებითად კარგი).
მისი კითხვა მსიამოვნებდა, არაერთხელ მაქვს მასში ციტატა მოყვანილი და ასევე, ცოტა უფრო
ღრმად ჩავეძიე მის საფუძვლად მდგარ მეცნიერებას.
და ეს არის რაღაც, რის დაჯერებასაც საკუთარ თავს უნდა ვასწავლოთ: რომ ადამიანები კეთილები არიან; რომ არავის სურს ჩვენთვის
ზიანის მიყენება აპრიორი, და რომ ჩვენ ერთად უნდა ვიმუშაოთ.
ეს არის ადამიანებს შორის თანამშრომლობის საფუძველი, რომელიც ჩვენგან გვართმევს იმ ადამიანურ ხედვას, რომელიც ჩვენში,
ასე ვთქვათ, ცრუად არის ჩანერგილი, კერძოდ, რომ ადამიანები ცუდები არიან და სოციალური ქმედების უნარი არ გააჩნიათ.
ასე რომ, ჩვენც გვჭირდება კორექტივების შეტანა. თუმცა, ეს მხოლოდ მას შემდეგ იქნება
შესაძლებელი, რაც ჰიპოკამპი კვლავ დაიწყებს ფუნქციონირებას.