Многу луѓе се жалат на хроничен замор, па дури и на депресија.
Но дали тоа навистина е нормално?
Д-р Мајкл Нелс, лекар и меѓународно признат молекуларен генетичар, дава одговор на ова
горувачко прашање кое има огромен потенцијал за промени.
Слушнете го резимето на неговата книга, "Das indoktrinierte Gehirn" (Индоктинираниот мозок), која беше објавена во
август 2023 година и веќе е прогласена за "Шпигел бестселер".
За што се работи?
Основачот на WEF, Клаус Шваб, за време на пандемијата на коронавирусот објави дека сака да го
трансформира општеството ширум светот до 2030 година.
Тој зборуваше за можноста што ја нуди оваа криза за да се постигне она што тој го нарекува "Големо
ресетирање" – реструктурирање на социјалниот поредок.
Данската политичарка Ида Аукен објави како треба да изгледа оваа трансформација во статија објавена
од Светскиот економски форум уште во 2016 година:
Не поседувам ништо, немам приватност и животот никогаш не бил подобар.
Но чија потреба е општеството да се трансформира длабоко?
Д-р Мајкл Нелс објаснува како коронавирусот од една страна и мРНК генската терапија позната како вакцинација против КОВИД-19 од
друга страна, послужиле за намалување на "автобиографската меморија" на луѓето ширум
светот со крајна цел целосно нејзино уништување.
За подобро разбирање, еве кратко објаснување:
Автобиографската меморија е важна за самосликата, социјалните односи и планирањето на
дејствата. Таа содржи лични спомени од животот.
Уништувањето на автобиографската меморија е затоа неопходно за човештвото да стане доволно послушно за да
прифати нов, тоталитарен социјален систем во согласност со визијата и соопштението на Клаус Шваб.
Според анализата на Нел, овој дел од човечкиот мозок треба да се уништи ширум светот за
луѓето да го прифатат новиот социјален поредок.
Нелс објаснува дека ова "глобално миење на мозокот" – фигуративно кажано, оваа "инсталација на нов оперативен систем" – може да
функционира само ако вкоренетите шеми на нашето размислување и старите правила на нашето
соживување бидат трајно блокирани или дури избришани.
На пример, традиционалното семејство како начин на живот и како најважниот агол на општеството.
Покрај нашиот начин на живот и нашите сопственички структури, и функционирањето на нашите мозоци треба да се промени.
За да ги разбереме овие врски, Нелс прво објаснува што е автобиолошката меморија и како функционира:
Постои неврофизиолошки предуслов – односно функција на нервниот систем – што овозможува или
подготвува луѓето да размислуваат и дејствуваат независно.
Тоа се заснова на некои посебни карактеристики на нашето автобиографско сеќавање.
Ова не само што го запишува сè што доживуваме и чувствуваме, туку и што мислиме за време на тие искуства. Личните спомени и искуства
се складираат во нашата автобиографска меморија и, заедно со другите особини на личноста, ја формираат нашата индивидуалност.
Кога автобиографската меморија е намалена, нашата индивидуалност исто така се намалува. Хипокампусот е дел од
големиот мозок каде што се наоѓа и автобиографската меморија.
Хипокампусот има единствена способност трајно да запомни кога и каде сме размислувале или доживеале
нешто возбудливо, извонредно или лично важно за нас.
Критериумот за избор што го користи хипокампусот за да одлучи што да зачува, а што да не, се заснова на тоа дали искуството
предизвика емоција во нас и со тоа стана значајно или не.
Рутинските активности не се зачувуваат.
Сите ние имаме искуства кои можеби лежат далеку во минатото, но остануваат незаборавни во нашите спомени.
Ова се или особено убави искуства, или можеби многу тажни или застрашувачки моменти.
Бидејќи ова беше поврзано со силни емоции, тие беа зачувани во хипокампусот.
Искуствата поврзани со емоции се складираат и се дел од нашата индивидуалност. Свесното преживување на нашите минати искуства
и мисли е овозможено од хипокампусот, кој ги складира пристапните информации до сите фрагменти од меморијата како регистар.
Хипокампусот ги складира овие потписи во просторните и временските неврони поврзани со соодветната
автобиографска меморија, кои Нелс ги нарекува индексни неврони.
Овие индексни неврони остануваат во хипокампусот низ целиот наш живот, прицврстувајќи ги таму сите наши автобиографски спомени.
Како хипокампусот може да има доволно индексни неврони достапни низ целиот наш живот за да можеме да продолжиме да складираме
нови мисли и искуства и да ги присетуваме во староста?
Дури и кај возрасните, хипокампусот може да произведува илјадници нови нервни клетки секој ден.
Ако не беше така, индексните неврони што веќе биле искористени со текот на времето сè повеќе би морале да бидат
"препишани", што би било еквивалентно на губење на меморијата.
Како пример, замислете лист хартија кој веќе е полн со пишување и потоа повторно се пишува на него, што го прави нечитлив.
Уникатната способност на хипокампусот да произведува илјадници нови нервни клетки секој
ден, дури и во староста, треба да се спречи.
Ако, на пример, сме уморни навечер по напорниот работен ден и повеќе не сакаме или не можеме да "мислиме" или да
решаваме проблеми, тоа е затоа што повеќе немаме доволно слободни индексни неврони за да складираме "повеќе".
Само ноќе, за време на спиењето, повторно се формираат нови индексни неврони.
Затоа обично сме многу поволни да работиме и попродуктивни наутро отколку навечер.
Заклучокот: хипокампусот може да произведува нови нервни клетки дури и во длабока старост.
Оваа предност не може да се прецени.
Новите индексни неврони не се само основа за природна љубопитност, автобиографско знаење, индивидуалност и, на крајот,
креативност и ментална отпорност, туку нивната функција е исто така клучна на
општествено ниво за културниот напредок на човештвото.
Низ целата историја на човечкиот напредок, креативното размислување секогаш било неопходно за да се измислат нови
и важни нешта за понатамошниот развој на човештвото, на пример електрична енергија, машини од секаков вид, авиони.
Оваа човечка способност да има креативни мисли овозможува преживување како и културен напредок.
Сепак, денес автобиографската меморија на многу луѓе повеќе не расте низ целиот нивен живот, како што би
растела природно, и со тоа губи капацитет за складирање.
Причината за ова е исцрпеност поради постојаниот стрес и анксиозност, како што се мерките за
коронавирусот и депресијата што произлегува од нив.
Стапката на депресија се зголеми тројно во Германија од почетокот на пандемијата на коронавирусот. Ова исто така
ја ограничува способноста на луѓето да размислуваат јасно.
Тие обично ги следат своите вообичаени рутини и заглавуваат во рутински активности.
Клаус Шваб ја опишува оваа криза (пандемијата на коронавирусот), а особено мерките преземени за да се справи со неа,
кои ја ограничуваат способноста на луѓето да размислуваат, како "можност за општествена трансформација".
Ова значи дека само лица со ограничен капацитет на мозокот би се согласиле на оваа модификација.
Понатаму, нови индексни неврони се формираат само кога се потребни; во спротивно, тие изумираат и не се формираат нови.
Последиците се исто така пасивност и безусловно прифаќање на сите непријатни и животот-одрекувачки околности.
Уште една драстична интервенција за парализирање на нашата автобиографска меморија беше
спроведена токму од самата вакцинација против КОВИД-19.
Научно е докажано дека шилестиот протеин е модифициран.
Воведена е "сајт за цепење со фурин", што од една страна го прави шилото многу токсично. Од друга страна, тоа може да ја
премине крвно-мозочната бариера, да предизвика воспаление и да го спречи формирањето на нови индексни неврони.
Шпицот е специјално модифициран за да може да влезе во мозокот и да предизвика воспаление.
Оваа локација за цепање со фурин во шилестиот протеин е затоа биолошко оружје против нашиот мозок.
Препишаните бустери, односно редовните освежувања, го уништуваат нашето биографско сеќавање
и со тоа нашиот психолошки имунолошки систем.
Кога недостасуваат нови индексни неврони и се случуваат високо емотивни настани, како нови пандемии и мерки,
терористички напади или војни, веќе опишаните индексни неврони се препишуваат со овие емотивни сценарија на терор.
Резултатот е дека луѓето ги губат своите лични спомени и го задржуваат новиот наратив.
Со препишување на нашите стари спомени, тие повеќе не можат да црпат од нашите претходни искуства.
Наместо тоа, овие луѓе беспомошно се на милост и немилост на "новата вистина".
Дали е можно ужасните настани со кои секојдневно сме бомбардирани да не се целосно случајни?
Преку постојана пропаганда на терор, автобиолошкото сеќавање се еродира и се препишува со нов наратив.
На овој начин, луѓето се лишуваат од својата автобиографска меморија и се прават неспособни за отпор.
Токму ова ново човечко суштество потоа е послушно, безрбетно и се вклопува во "храбриот
нов свет" на Клаус Шваб и неговите следбеници.
Кога луѓето повеќе не ја користат својата способност да размислуваат, туку едноставно ги следат своите
вообичаени рутини, Нелс го нарекува тоа "зомби режим".
Со способноста на Систем 2 тој мисли на нашата способност да размислуваме свесно, да размислуваме и да препознаваме врски.
Подолу претставуваме извадок од интервју на oval.media.
Слушнете сами како д-р Мајкл Нелс извлекува практични заклучоци од овие наоди.
Видео: Значи, тоа е уште еден проблем.
Затоа еден од моите работни наслови беше "Зомби апокалипса 2030", токму затоа што тогаш ќе бидеме заробени во овој зомби-режим
Систем 1, бидејќи нашата способност на Систем 2 ќе ни биде одземена со блокирање на производството на индексни неврони.
Но тоа оди многу подалеку од тоа.
Станува збор за препишување на индивидуалноста преку наративната содржина што ни се сервира секој ден.
И ова поништување на индивидуалноста, кое на крајот е исто така основа за креативност, е уште
подлабоко од обичниот зомби-режим. Тоа е уште подмолно.
Кога ја губиме нашата индивидуалност, во суштина ја губиме способноста ментално да реагираме на работите.
И ја имам оваа слика во умот – да бидам успешен од еволутивен аспект, односно да се размножувам, тоа е целта.
Заповедта "Бидете плодни и размножувајте се" исто така можеше да биде напишана од Дарвин. Она што е напишано во
Библијата е, така да се каже, modus operandi на еволуцијата.
Така се мериме. Колку потомци имаме е, така да се каже, монетата со која еволуцијата го мери својот успех.
И за да бидеме успешни, да се размножуваме, прво мораме да преживееме, а за да преживееме, мораме да се браниме.
Мораме да се храниме, но мораме и да се браниме од непријатели.
А потоа постојат микроорганизми и макроорганизми.
За микроорганизмите го имаме нашиот класичен имунолошки систем, нашиот физички имунолошки систем, а за макроорганизмите
го имаме она што го нарекуваме ментален имунолошки систем.
И тоа се нарекува оружје на менталниот имунолошки систем, кое се сеќавањата што ги имаме во хипокампусот.
Значи, на пример, ако куче трча кон мене, имам неколку опции како да реагирам.
Ако никогаш не сум видел куче, веројатно ќе реагирам погрешно.
Ако некогаш сум видел куче, имам спомен за него.
Можно е и проценка на ова.
Дали е мало куче, дали е големо куче, дали има големи заби, дали има пријателски карактер?
Сите овие работи се автобиографски зачувани во мојата меморија и, така да се каже, ја дефинираат мојата реакција.
Тоа е, мојата реакција на макроорганизми, во овој случај куче, во друг случај Бил Гејтс. Ова се работи за кои ни треба искуство, а
сега, исто така, кога ја блокираме продукцијата на индексни неврони преку мерките што ги доживеавме со Корона, особено преку
хроничните инјекции на Спајк. И потоа, со препишување на тоа со оваа постојана војна што ја водиме против сè што е
можно, а која всушност е војна против нашите мозоци, губиме сè повеќе и повеќе содржина од автобиографската меморија.
Ова значи дека нашиот ментален имунолошки систем се урива.
И тоа всушност – како што спомнавте на почетокот, кога станува збор за војување, тоа е она што мора да го направите:
Разрушете го менталниот имунолошки систем на општеството за да го преземете.
Тоа е најлесното нешто што можеш да го направиш. Тоа е исто така логично да го направиш.
Сè додека луѓето сè уште се способни да размислуваат, тие можат и да се одбранат. И тоа е еден аспект.
Другиот аспект е дека, според плановите за 2030 година, кои исто така може да се прочитаат на веб-страницата на Германската
федерална влада, ќе има зголемување на префрлувањето кон надзор на општеството со помош на вештачка интелигенција.
И, секако, вештачката интелигенција не само што мора да го набљудува човечкото
однесување, туку мора и да може да го предвиди.
Да, дури и во БМИ има статија која се занимава со фактот дека, бидејќи вештачката интелигенција знае повеќе за
нас отколку што ние самите знаеме, таа на крајот ќе одлучи и како треба да се обликува нашата иднина.
Ова значи дека влегуваме во пост-гласачко општество и можеме да ја укинеме демократијата.
Бидејќи вештачката интелигенција знае што е најдобро за нас, зошто воопшто да се мачиме да одиме на избори? Зошто, навистина?
Па, вештачката интелигенција може совршено да го предвиди нашето однесување само ако имаме што е можно помалку
сопствена креативност, бидејќи креативноста е хаотична и може да доведе до непредвидливо однесување.
За да се намали ова, индивидуалноста мора, така да се каже, да се намали, и тоа е нусфект.
Дали ова е примарен мотив е предмет на дебата, но тоа сигурно е многу вознемирувачки несакан ефект од овој процес.
Па како можеме да се одбраниме?
Да, добро, како што се обидувам да напишам, се надевам, во Поглавје 7, последното поглавје, има неколку работи.
Значи, од една страна, тоа се три работи што ги гледам.
Едно е сосема јасно, секако: ако битката се води во умот, така да се каже, тогаш токму таму треба да ги коваме нашите оружја.
Значи, мораме да ја преземеме борбата таму.
Оружјето што го имаме е токму она што непријателот сака да ни го одземе, така да се каже.
Со други зборови, способноста да размислуваме креативно, да гледаме подалеку од хоризонтот, да ја разбереме пошироката слика,
да развиеме типична отпорност , така што, и покрај сите овие неволји, нема да се сломиме
ментално, туку ќе најдеме начин да се заштитиме.
Ова значи дека едноставно мораме повторно да ја стимулираме неврогенезата во хипокампусот.
Јас потоа го опишав ова како формула против индоктринација, која, така да се каже, ни укажува на областите од животот што треба да
ги разгледаме и испитаме: каде постојат можни дефицити што го блокираат природниот раст на
хипокампусот и производството на овие индексни неврони?
Пример: Недостаток на витамин Д:
Витаминот Д не е само имунолошки хормон, што значи дека е важен за имунолошкиот систем, туку е и неурохормон.
Недостатокот на витамин Д резултира со две последици, така да се каже.
Веројатно имаме цитокинорна бура , што значи дека може да се спроведат мерките против коронавирусот.
Затоа насекаде се пропагира дека повеќе не ни е потребен витамин Д.
Тоа е многу возбудлива тема.
Веќе не ни е потребен витамин Д. Човештвото направи еволутивен чекор напред.
Дали го забележа тоа?
Само што прочитав дека пред неколку месеци, речиси пред една година, на пример, "Њу Ингленд журнал за
медицина", кој е најпрестижното научно списание во клиничката област што може да се замисли, објави статија.
Значи, ако сакате Нобелова награда, објавете таму.
И таму имаше една студија која е апсолутно скандалозна.
Тие направија видео за тоа, особено за толкувањето на оваа студија.
И потоа, како резултат, има уреднички текст, што значи дека самите уредници не се воздржале од донесување пресуда
за витаминот Д врз основа на оваа студија, така да се каже.
И во суштина, последната реченица вели: Луѓето треба да престанат да земаат витамин Д, дури и ако имаат
недостаток, само за да го продолжат својот живот или да останат здрави. Тоа е тоа што се вели.
И тоа значи дека повеќе не ни треба витамин Д. Ниту пак ни треба хормонот витамин Д.
Но, обратно, ни е потребна редовна "спајка", како што ја нарекувам – оваа администрација на "спајк" – за да преживееме.
Значи, направивме еволутивен чекор: повеќе нема витамин Д, но редовното додавање осигурува нашето преживување.
Значи, ова е апсолудно лудило во кое во моментов се развиваме.
Но ни треба витамин Д.
Ако, на пример, сега некој го гледа Алцхајмеровото заболување како биолошки корелат на трајно нарушена
неврогенеза, јас напишав труд на оваа тема, "Единствена теорија на Алцхајмеровата болест", научна статија.
Јас го опишав ова детално таму.
И тоа е исто така основа за стратегијата за превенција на Алцхајмеровата болест.
И ако сега тоа го гледам како корелација, можеме исто така да видиме дека нарушената неврогенеза сега води до драматично
зголемување на стапките на Алцхајмерова болест ширум светот.
Кога ќе го погледнете, витаминот Д е исто така клучен во однос на неврогенезата.
И логиката е дека ако имам недостаток на витамин Д, имам зголемена веројатност да развијам Алцхајмерова болест.
Сепак, недостатокот на витамин Д во суштина претставува двоен напад врз одбраната на нашиот
имунолошки систем против микроорганизми и макроорганизми.
И јас го објаснувам ова во мојата книга како пример. Значи, да, но тоа е само еден пример од многу.
И бидејќи сите мерки за коронавирусот го забрзаа овој процес, покажувам дека тие имаат влијание во сите области на животот.
На пример, значењето на животот е централно за мојата формула.
Секој човек има потреба од цел во животот. Психолошките студии покажуваат дека ако немаме цел во животот,
стапката на Алцхајмерова болест драматично се зголемува. Зошто?
Бидејќи немаме причина да станеме наутро. Немаме што да правиме.
Нашите мозоци не добиваат нови интересни информации затоа што не правиме ништо интересно.
И хипокампусот се намалува, а Алцхајмеровата болест се надвиснува.
Тоа значи дека ни е потребна цел во животот. А една цел во животот може да биде да се
бориме против она што се случува во моментов.
Значи, се обидувам да им дадам на луѓето цел во животот со тоа што наоѓам други кои, така да се каже,
се убедливи. Тоа е важна задача што сега ја имаме.
И тука е познатиот експеримент за конформизам на Соломон Наш.
Тоа покажува дека 23 проценти од луѓето кои ги тестираа во 1960-тите не ја следеа толпата, туку својот здрав разум.
И стапката на оние кои не се вакцинирале беше слично висока.
И ако одреден процент луѓе одбијат да се вакцинираат и потоа несаканите ефекти станат очигледни за сите, одеднаш се
појавуваат оние кои велат: Па, можеби сепак се во право.
И потоа, ако само еден од тие 23 проценти успееше да убеди уште еден, веќе би имале 46 проценти. Значи, ако
секој сериозно ја сфати задачата да најде смисла во животот, релативно брзо би имале мнозинство.
кој не само што ги промени работите политички, туку и на улиците.
Луѓето навистина излегуваат и велат: "Еј, не можете да ни го правите тоа, тоа не е
прифатливо." Затоа мораме да формираме мнозинства!
И јас споменав трета точка. Значи, освен што влијаеме врз сопствениот мозок и потоа врз мозоците на другите,
прашањето, секако, е: Кој е нашиот поглед на човештвото?
Векови наназад – уште од зората на времето, всушност уште од првородниот грев, колку што можам да
се вратам во книгата – ни велат дека луѓето се зли.
Мораме да се браниме од сè.
Луѓето се толку лоши што само систем на социјални поени – надгледуван од вештачка интелигенција – може да нè
спаси од самоуништување, така да се каже. И овој поглед на човештвото треба да се доведе во прашање.
Постои познат историчар кој штотуку напиша книга. Се вика: "Суштински добар".
Уживав да го читам и повеќепати сум цитирал од него, а исто така малку подлабоко навлегов во науката зад него.
И тоа е нешто што мораме да се научиме да веруваме: дека луѓето се добри; дека никој не сака
априори да ни наштети; и дека мораме да работиме заедно.
Ова е основата за соработка меѓу луѓето, која ни е одземена од сликата за човештвото што, така да се каже, лажно ни е всадена,
имено дека луѓето се лоши и неспособни за социјално дејствување.
Значи, ние исто така треба да направиме прилагодувања. Сепак, ова е можно само откако
хипокампусот повторно ќе почне да функционира.