Shumë njerëz ankohen për lodhje kronike dhe madje edhe për depresion.
Por a është kjo me të vërtetë normale?
Dr Michael Nehls, mjek dhe gjenetist molekular i njohur ndërkombëtarisht, jep një përgjigje për këtë pyetje të
zjarrtë që ka një potencial të jashtëzakonshëm për ndryshim.
Dëgjoni një përmbledhje të librit të tij, "Das indoktrinierte Gehirn" (Truri i indoktrinuar), i cili u botua në
gusht 2023 dhe tashmë është emëruar "bestseller i Spiegel".
Për çfarë bëhet fjalë?
Gjatë pandemisë së koronavirusit, themeluesi i FMN-së, Klaus Schwab, njoftoi qëllimin e tij për të
transformuar shoqërinë në mbarë botën deri në vitin 2030.
Ai foli për një mundësi që ofron kjo krizë për të arritur atë që ai e quan "Rinisja e Madhe" – ristrukturimin e rendit shoqëror.
Politikanja daneze Ida Auken njoftoi se si duhet të duket kjo transformim në një artikull të botuar nga WEF në vitin 2016:
Nuk zotëroj asgjë, nuk kam privatësi, dhe jeta nuk ka qenë kurrë më e mirë.
Por kujt i nevojitet që shoqëria të transformohet thellësisht?
Dr Michael Nehls shpjegon se si koronavirusi, nga njëra anë, dhe terapia gjenetike me mRNA e njohur si vaksinimi kundër COVID-19,
nga ana tjetër, shërbyen për të reduktuar "memorien autobiografike" të njerëzve në mbarë botën, me
qëllimin përfundimtar ta shkatërrojnë atë plotësisht.
Për një kuptim më të mirë, këtu është një shpjegim i shkurtër:
Memorja autobiografike është e rëndësishme për imazhin e vetes, marrëdhëniet sociale dhe planifikimin e
veprimeve. Ajo përmban kujtime personale të jetës së dikujt.
Shkatërrimi i memories autobiografike është prandaj i nevojshëm për t'i bërë njerëzimin mjaft të bindshëm që të
pranojë një sistem social të ri, totalitar, në përputhje me vizionin dhe njoftimin e Klaus Schwab.
Sipas analizës së Nehlit, ky pjesë i trurit të njeriut duhet të shkatërrohet në mbarë botën
që njerëzit të pranojnë rendin e ri shoqëror.
Nehls shpjegon se ky "larje truri globale" – në kuptim figurativ, kjo "instalimi i një sistemi operativ të ri" – mund të
funksionojë vetëm nëse modelet e rrënjosura të të menduarit tonë dhe rregullat e vjetra të
bashkëjetesës sonë bllokohen përhershëm ose madje fshihen.
Për shembull, familja tradicionale si një mënyrë jetese dhe si shtylla më e rëndësishme e shoqërisë.
Përveç mënyrës sonë të jetesës dhe strukturave tona të pronësisë, funksioni i trurit tonë gjithashtu duhet të ndryshohet.
Për të kuptuar këto lidhje, Nehls së pari shpjegon se çfarë është memoria autobiografike dhe si funksionon:
Ekziston një parakusht neurofiziologjik – domethënë një funksion i sistemit nervor – për të mundësuar ose përgatitur
njerëzit që të mendojnë dhe të veprojnë në mënyrë të pavarur.
Bazohet në disa karakteristika të veçanta të kujtesës sonë autobiografike.
Kjo jo vetëm që regjistron gjithçka që përjetojmë dhe ndiejmë, por edhe atë që mendojmë gjatë këtyre përjetimeve. Kujtimet dhe
përjetimet personale ruhen në kujtesën tonë autobiografike dhe, së bashku me tipare të tjera të
personalitetit, formojnë individualitetin tonë.
Kur kujtesa autobiografike zvogëlohet, zvogëlohet edhe individualiteti ynë. Hipokampusi është një
pjesë e trurit ku ndodhet edhe kujtesa autobiografike.
Hipokampusi ka aftësinë unike për të mbajtur mend në mënyrë të përhershme kur dhe ku kemi menduar ose
përjetuar diçka emocionuese, të jashtëzakonshme ose personalisht të rëndësishme për ne.
Kriteriumi i përzgjedhjes që përdor hipokampusi për të vendosur se çfarë të ruajmë dhe çfarë të mos ruajmë
bazohet në atë nëse përvoja ka nxitur një emocion tek ne dhe kështu ka marrë kuptim apo jo.
Aktivitetet rutinë nuk ruhen.
Ne të gjithë kemi përvoja që mund të jenë larg në të kaluarën, por mbeten të paharrueshme në kujtimet tona.
Këto janë ose përvoja veçanërisht të bukura, ose ndoshta momente shumë të trishta ose të tmerrshme.
Duke qenë se kjo ishte e lidhur me emocione të forta, ato u ruajtën në hipokamp.
Përvojat e lidhura me emocionet ruhen dhe janë pjesë e individualitetit tonë. Rishijimi i vetëdijshëm i përvojave dhe
mendimeve tona të kaluara bëhet i mundur nga hipokampusi, i cili ruan informacion hyrës për të
gjitha fragmentet e kujtesës si një regjistër.
Hipokampusi ruan këto gjurmë në neuronët e vendit dhe të kohës të lidhur me kujtesën autobiografike
përkatëse, të cilët Nehls i quan neurone indekse.
Këto neurone indeks mbeten në hipokamp gjatë gjithë jetës sonë, duke ankoruar aty të gjitha kujtimet tona autobiografike.
Si mund të ketë hipokampusi mjaft neurone indeksore të disponueshme gjatë gjithë jetës sonë, në mënyrë
që të mund të vazhdojmë të ruajmë mendime dhe përvoja të reja dhe t'i rikujtojmë në pleqëri?
Edhe tek të rriturit, hipokampusi mund të prodhojë mijëra qeliza nervore të reja çdo ditë.
Nëse nuk do të ishte kështu, neuronët e indeksit që tashmë ishin përdorur do të duhej gjithnjë e më shumë të
mbishkruheshin me kalimin e kohës, gjë që do të ishte e barabartë me humbjen e kujtesës.
Si shembull, imagjinoni një fletë letre që tashmë është plot me shkrime dhe më pas i
shkruhet përsëri, duke e bërë të pakuptueshme.
Aftësia unike e hipokampit për të prodhuar mijëra qeliza nervore të reja çdo ditë, madje edhe në pleqëri, duhet të parandalohet.
Nëse, për shembull, jemi të lodhur në mbrëmje pas një dite të vështirë pune dhe nuk duam më vërtet ose nuk jemi në gjendje
të 'mendojmë' ose të zgjidhim probleme, kjo është sepse nuk kemi më mjaft neurone indeksu të lira për të ruajtur 'më shumë'.
Vetëm natën, gjatë gjumit, formohen përsëri neurone të reja indeksuese.
Prandaj ne zakonisht jemi shumë më të gatshëm të punojmë dhe më produktivë në mëngjes sesa në mbrëmje.
Përfundimi: hipokampusi mund të prodhojë qeliza nervore të reja edhe në moshë të shtyrë.
Ky avantazh nuk mund të teprësohet.
Neuronët e rinj indeksues jo vetëm që janë baza e kuriozitetit natyror, e njohurive autobiografike, e individualitetit dhe, në
fund të fundit, e krijimtarisë dhe qëndrueshmërisë mendore, por funksioni i tyre është gjithashtu thelbësor
në nivel shoqëror për përparimin kulturor të njerëzimit.
Gjatë gjithë historisë së përparimit të njerëzimit, mendimi krijues ka qenë gjithmonë i nevojshëm për të shpikur gjëra të
reja dhe të rëndësishme për zhvillimin e mëtejshëm të njerëzimit, p.sh. energji elektrike, makina të të gjitha llojeve, aeroplanë.
Kjo aftësi njerëzore për të pasur mendime krijuese mundëson mbijetesën si dhe përparimin kulturor.
Sot, megjithatë, kujtesa autobiografike e shumë njerëzve nuk rritet më gjatë jetës së tyre, siç do të
ndodhte natyrshëm, dhe kështu humb kapacitetin e ruajtjes.
Arsyeja për këtë është lodhja për shkak të stresit dhe ankthit të vazhdueshëm, si masat e
koronavirusit dhe depresioni që rrjedh prej tyre.
Shkalla e depresionit është trefishuar në Gjermani që nga fillimi i pandemisë së koronavirusit. Kjo
gjithashtu kufizon aftësinë e njerëzve për të menduar qartë.
Ata priren të ndjekin rutinat e tyre të zakonshme dhe ngecin në veprime rutinë.
Klaus Schwab e përshkruan këtë krizë (pandeminë e koronavirusit) dhe, veçanërisht, masat e marra për ta luftuar
atë, të cilat kufizojnë aftësinë e njerëzve për të menduar, si një 'mundësi për transformim social'.
Kjo nënkupton se vetëm individët me kapacitet të kufizuar të trurit do të pajtoheshin me këtë modifikim.
Për më tepër, neuronet e reja indeksuese formohen vetëm kur janë të nevojshme; përndryshe, ato vdesin dhe nuk formohen të reja.
Pasojat janë gjithashtu pasiviteti dhe pranimi pa rezistencë i të gjitha rrethanave të pakëndshme dhe që mohojnë jetën.
Një ndërhyrje tjetër drastike për të paralizuar kujtesën tonë autobiografike u krye nga vetë vaksinimi kundër COVID-19.
Është provuar shkencërisht se proteina spike është modifikuar.
U inkorporua një "vend prerjeje furin", gjë që e bën spikën jashtëzakonisht toksike nga njëra anë. Nga ana tjetër, ajo
mund të kalojë barrierën gjak-tru, të shkaktojë inflamacion dhe të parandalojë formimin e neuroneve të reja indeks.
Gjuha e gjilpërës është modifikuar posaçërisht në mënyrë që të mund të hyjë në tru dhe të shkaktojë inflamacion.
Ky vend i ndarjes nga furina në proteinën spike është prandaj një armë biologjike kundër trurit tonë.
Forcuesit e përshkruar, dmth. përsëritjet e rregullta, shkatërrojnë kujtesën tonë biografike
dhe kështu sistemin tonë imunitar psikologjik.
Kur mungojnë neuronet e reja indeksuese dhe ndodhin ngjarje jashtëzakonisht emocionale, si pandemitë e reja dhe masat,
sulmet terroriste ose luftërat, neuronet indeksuese tashmë të përshkruara mbishkruhen me këto skenarë emocionalë të tmerrit.
Rezultati është që njerëzit humbin kujtimet e tyre personale dhe ruajnë narrativën e re.
Duke mbishkruar kujtimet tona të vjetra, ato nuk mund të tërheqin më nga përvojat tona të mëparshme.
Përkundrazi, këta njerëz janë paaftë në mëshirën e "të vërtetës së re".
A mund të jetë që ngjarjet e tmerrshme me të cilat bombardojmë çdo ditë nuk janë krejtësisht rastësore?
Përmes propagandës së vazhdueshme të terrorit, kujtesa autobiografike gërryhet dhe mbishkruhet me një narrativë të re.
Në këtë mënyrë, njerëzit i privohen nga kujtesa e tyre autobiografike dhe bëhen të paaftë për t'u rezistuar.
Pikërisht ky njeri i ri është ai që pastaj është i bindshëm, pa karakter dhe i përshtatet "botës së re
të guximshme" të Klaus Schwab dhe ndjekësve të tij.
Kur njerëzit nuk përdorin më aftësinë e tyre për të menduar, por thjesht ndjekin rutinat e tyre
të zakonshme, Nehls e quan këtë modalitet zombi.
Me aftësinë e Sistemit 2 ai nënkupton aftësinë tonë për të menduar në mënyrë të
vetëdijshme, për të reflektuar dhe për të njohur lidhjet.
Më poshtë, paraqesim një fragment nga një intervistë nga oval.media.
Dëgjoni vetë se si Dr. Michael Nehls nxjerr përfundime praktike nga këto gjetje.
Video: Pra, kjo është një problem tjetër.
Prandaj një nga titujt e mi të punës ishte "Apokalipsi i Zombive 2030", pikërisht sepse atëherë do të jemi të bllokuar në këtë
modalitet zombi të Sistemit 1, sepse aftësia jonë e Sistemit 2 do të na vidhet duke bllokuar prodhimin e neuroneve indeksuese.
Por shkon shumë më tej se kaq.
Bëhet fjalë për mbishkrimin e individualitetit nga përmbajtja narrative që na ushqehet çdo ditë.
Dhe ky shtypje e individualitetit, që në fund të fundit është gjithashtu baza e krijimtarisë, është edhe më i
thellë se thjesht modaliteti zombi. Është edhe më djallëzor.
Kur humbim individualitetin tonë, në thelb humbim aftësinë tonë për t'u përgjigjur mendërisht ndaj gjërave.
Dhe kam këtë imazh në mendje – të jem i suksesshëm nga një pikëpamje evolucionare, dmth të riprodhohem, ky është qëllimi.
Imperativi "Bëhuni pjellorë dhe shumëzoni" mund të ishte shkruar edhe nga Darwini. Ajo që është shkruar në Bibël
është, për të thënë kështu, modus operandi i evolucionit.
Kështu matemi ne. Sa pasardhës kemi është, për të thënë kështu, monedha me të cilën evolucioni mat suksesin e tij.
Dhe për të qenë të suksesshëm, për t'u riprodhuar, së pari duhet të mbijetojmë, dhe për të mbijetuar, duhet të mbrohemi.
Ne duhet të ushqejmë veten, por gjithashtu duhet të mbrojmë veten nga armiqtë.
Dhe pastaj ka mikroorganizma dhe makroorganizma.
Për mikroorganizmat, ne kemi sistemin tonë imunitar klasik, sistemin tonë imunitar fizik, dhe për
makroorganizmat, ne kemi atë që e quajmë sistem imunitar mendor.
Dhe kjo quhet armët e sistemit imunitar mendor, të cilat janë kujtimet që kemi në hipokamp.
Pra, për shembull, nëse një qen vrapon drejt meje, kam disa mundësi se si të reagoj.
Nëse nuk kam parë kurrë një qen më parë, me shumë gjasa do të reagoj gabim.
Nëse kam parë ndonjëherë një qen, kam një kujtim për të.
ndoshta edhe një vlerësim i kësaj.
A është një qen i vogël, një qen i madh, a ka dhëmbë të mëdhenj, a ka një karakter miqësor?
Këto janë të gjitha gjëra që ruhen autobiografikisht në kujtesën time dhe përcaktojnë reagimin tim, për të thënë kështu.
Kjo është, reagimi im ndaj makroorganizmave, në këtë rast një qen, në një rast tjetër Bill Gates. Këto janë gjëra për të cilat
na duhet përvojë, dhe tani edhe më shumë, kur bllokojmë prodhimin e neuroneve indeksues përmes masave që kemi përjetuar me Coronën,
veçanërisht përmes injeksioneve kronike të Spike-it. Dhe pastaj, duke e mbishkruar atë me këtë luftë të përhershme që po
zhvillojmë kundër çdo gjëje të mundshme, por që në të vërtetë është një luftë kundër trurit tonë, po humbim
gjithnjë e më shumë përmbajtje të kujtesës autobiografike.
Kjo do të thotë që sistemi ynë imunitar mendor shembet.
Dhe kjo në të vërtetë – siç e përmende në fillim, kur bëhet fjalë për luftë, kjo është ajo që duhet të bësh:
Shkatërro sistemin imunitar mendor të shoqërisë për ta marrë nën kontroll.
Kjo është gjëja më e thjeshtë që mund të bësh. Është gjithashtu gjëja më logjike për t'u bërë.
Për sa kohë njerëzit janë ende në gjendje të mendojnë, ata gjithashtu mund të mbrojnë veten. Dhe kjo është një aspekt.
Aspekti tjetër është se, sipas planeve për vitin 2030, të cilat mund të lexohen edhe në faqen e internetit të Qeverisë
Federale Gjermane, do të ketë një zhvendosje në rritje drejt mbikëqyrjes së shoqërisë me inteligjencë artificiale.
Dhe, natyrisht, inteligjenca artificiale jo vetëm që duhet të vëzhgojë sjelljen njerëzore, por
gjithashtu duhet të jetë në gjendje ta parashikojë atë.
Po, madje ekziston edhe një artikull në BMI që trajton faktin se, për shkak se inteligjenca artificiale di më shumë
për ne sesa ne vetë, ajo në fund do të vendosë gjithashtu se si duhet të formësohet e ardhmja jonë.
Kjo do të thotë që po hyjmë në një shoqëri pas-votimit, dhe mund të shfuqizojmë demokracinë.
Meqë inteligjenca artificiale di çfarë është më e mira për ne, pse të shqetësohemi më të shkojmë në votime? Pse, me të vërtetë?
Epo, inteligjenca artificiale mund të parashikojë sjelljen tonë në mënyrë të përsosur vetëm nëse kemi sa më pak
kreativitet tonin, sepse kreativiteti është kaotik dhe mund të çojë në sjellje të paparashikueshme.
Për ta reduktuar këtë, individualiteti duhet të reduktohet, për të thënë kështu, dhe kjo është një efekt anësor.
Nëse ky është një motiv kryesor, mbetet për t'u diskutuar, por padyshim që është një
efekt anësor shumë shqetësues i këtij procesi.
Pra, si mund të mbrohemi?
Po, mirë, ndërsa përpiqem të shkruaj, me shpresë, në Kapitullin 7, kapitullin e fundit, ka disa gjëra.
Pra, nga njëra anë, këto janë tre gjëra që i shoh.
Një gjë është krejt e qartë, natyrisht: nëse beteja zhvillohet në tru, për të thënë
kështu, atëherë aty duhet të përpunojmë armët tona.
Pra, na duhet të marrim përsipër luftën atje.
Armet që kemi janë pikërisht ato që armiku dëshiron t'i marrë nga ne, për të thënë kështu.
Me fjalë të tjera, aftësia për të menduar në mënyrë krijuese, për të parë përtej horizontit, për të kuptuar pamjen më të gjerë, për
të zhvilluar një rezistencë tipike , në mënyrë që, pavarësisht të gjitha këtyre vështirësive, të mos thyhemi
mendërisht, por të gjejmë një mënyrë për t'u mbrojtur.
Kjo do të thotë që ne thjesht duhet të stimulojmë përsëri neurogjenesën në hipokamp.
Pastaj e përshkrova këtë si një formulë kundër indoktrinimit, fusha të jetës që duhet t'i shqyrtojmë, për të thënë kështu, dhe
t'i analizojmë: ku ekzistojnë mungesa të mundshme që bllokojnë rritjen natyrale të
hipokampit dhe prodhimin e këtyre neuroneve indeks?
Shembull: Mungesa e vitaminës D:
Vitamina D nuk është vetëm një hormon i sistemit imunitar, që do të thotë se është e rëndësishme për
sistemin imunitar, por është edhe një neurohormon.
Një mungesë e vitaminës D sjell dy pasoja, për të thënë kështu.
Ne me shumë gjasa kemi një stuhi citokine , që do të thotë se masat kundër koronavirusit mund të zbatohen.
Prandaj po përhapet kudo se nuk na duhet më vitamina D.
Kjo është një temë shumë emocionuese.
Ne nuk kemi më nevojë për vitaminën D. Njerëzimi ka bërë një hap përpara në evolucion.
A e vure re?
Sapo lexova se disa muaj më parë, pothuajse një vit më parë tani, New England Journal of Medicine, për
shembull, është revista shkencore më prestigjioze në fushën klinike që mund të imagjinohet.
Pra, nëse dëshiron një Çmim Nobel, boto atje.
Dhe atje kishte një studim që ishte absolutisht skandaloz.
Ata bënë një video për këtë, veçanërisht për interpretimin e këtij studimi.
Dhe pastaj, si rezultat, ka një editorial, që do të thotë se vetë redaktorët nuk janë përmbajtur të japin gjykim
mbi vitaminën D bazuar në këtë studim, për të thënë kështu.
Dhe në thelb, fjalia e fundit thotë se njerëzit duhet të ndalojnë marrjen e vitaminës D, edhe nëse kanë mungesë, vetëm për të
zgjatur jetën ose për të qëndruar të shëndetshëm. Kështu thuhet.
Dhe kjo do të thotë që nuk na duhet më vitamina D. As nuk na duhet hormoni i vitaminës D.
Por, përkundrazi, na duhet një rritje e rregullt, siç e quaj unë – kjo administratë rritjeje – për të mbijetuar.
Kështu që kemi bërë një hap evolucionar: më asnjë vitaminë D, por shtimi i rregullt siguron mbijetesën tonë.
Pra, kjo është çmenduri absolute në të cilën po zhvillohemi aktualisht.
Por na duhet vitamina D.
Nëse, për shembull, dikush tani e sheh sëmundjen e Alzheimerit si një korrelat biologjik të neurogjenesës së dëmtuar në mënyrë
të përhershme, kam shkruar një artikull mbi këtë temë, "Teoria e Unifikuar e Sëmundjes së Alzheimerit", një artikull shkencor.
E kam përshkruar këtë në detaje atje.
Dhe kjo është gjithashtu baza e strategjisë së parandalimit të sëmundjes së Alzheimerit.
Dhe nëse tani e shoh këtë si një korrelacion, dhe mund të shohim gjithashtu se neurogjenesi i dëmtuar tani po çon në një
rritje dramatike të shkallës së Alzheimerit në mbarë botën.
Kur e shikon, vitamina D është gjithashtu thelbësore për neurogjenizën.
Dhe logjika është se nëse kam mungesë të vitaminës D, kam një mundësi më të lartë për të zhvilluar sëmundjen e Alzheimerit.
Por mungesa e vitaminës D është në thelb një sulm i dyfishtë ndaj sistemit tonë imunitar kundër mikroorganizmave
dhe ndaj sistemit tonë imunitar kundër makroorganizmave.
Dhe e shpjegoj këtë në librin tim si shembull. Pra po, por kjo është vetëm një shembull nga shumë të tjerë.
Dhe sepse të gjitha masat kundër koronavirusit e kanë përshpejtuar këtë proces, po tregoj
se ato po ndikojnë në të gjitha fushat e jetës.
Për shembull, kuptimi i jetës është qendror në formulën time.
Çdo person ka nevojë për një qëllim në jetë. Studimet psikologjike tregojnë se nëse nuk kemi një qëllim në jetë, shkalla
e sëmundjes së Alzheimerit rritet në mënyrë dramatike. Pse?
Sepse nuk kemi asnjë arsye për t'u zgjuar në mëngjes. Nuk kemi asgjë për të bërë.
Trurit tonë nuk i ushqehet informacion i ri interesant sepse nuk po bëjmë asgjë interesante.
Dhe hipokampusi tkurret dhe Alzheimer-i kërcënon.
Kjo do të thotë që na duhet një qëllim në jetë. Dhe një qëllim në jetë mund të jetë të luftojmë kundër asaj që po ndodh tani.
Pra, përpiqem t'u jap njerëzve një qëllim në jetë duke gjetur të tjerë që, për të thënë kështu, janë
bindës. Kjo është një detyrë e rëndësishme që tani kemi.
Dhe ekziston eksperimenti i famshëm i konformitetit i Solomon Nasch-it.
Tregon se 23 për qind e njerëzve që ata testuan në vitet 1960 nuk ndoqën turmën, por arsyen e shëndoshë.
Dhe shkalla e atyre që nuk u vaksinuan ishte po ashtu e lartë.
Dhe nëse një përqindje e caktuar e njerëzve refuzon të vaksinohet dhe pastaj efektet anësore bëhen të dukshme për
të gjithë, papritmas ka nga ata që thonë: Epo, ndoshta ata kanë të drejtë në fund të fundit.
Dhe pastaj, nëse vetëm një nga ata 23 për qind mund të bindte një tjetër, ne tashmë do të kishim 46 për qind. Pra, nëse të
gjithë e merrnin seriozisht këtë detyrë për të gjetur kuptimin e jetës, ne do të kishim një shumicë relativisht shpejt.
i cili jo vetëm që ndryshoi gjërat politikisht, por edhe në rrugë.
Që njerëzit me të vërtetë të dalin dhe të thonë: Hej, nuk mund ta bëni këtë me ne, kjo nuk është
e pranueshme. Pra, ne duhet të formojmë shumicën!
Dhe përmenda një pikë të tretë. Pra, përveç ndikimit në trurin tonë dhe më pas në trurin e të tjerëve, pyetja
është, natyrisht: Cili është qëndrimi ynë ndaj njerëzimit?
Për dekada – që nga agimi i kohës, në të vërtetë që nga mëkati origjinal, sa më larg që mund të shkoj në
libër – na është thënë se qeniet njerëzore janë të liga.
Ne duhet të mbrojmë veten nga gjithçka.
Njerëzit janë kaq të këqij sa vetëm një sistem pikësh sociale – i monitoruar nga inteligjenca artificiale – mund të na
shpëtojë nga vetëshkatërrimi, për të thënë kështu. Dhe ky qëndrim ndaj njerëzimit duhet të vihet në dyshim.
Ka një historian të famshëm që sapo ka shkruar një libër. Ai quhet "Im Grunde gut" (Në thelb i mirë).
Më pëlqeu ta lexoja dhe kam cituar prej saj herë pas here, dhe gjithashtu jam thelluar
pak më shumë në shkencën që qëndron pas saj.
Dhe kjo është diçka që duhet të stërvitemi ta besojmë: se njerëzit janë të mirë; se askush nuk dëshiron të na
bëjë dëm a priori; dhe se duhet të punojmë së bashku.
Kjo është baza e bashkëpunimit midis njerëzve, e cila na mohohet nga pikëpamja e njerëzimit që, për të thënë kështu, na
është indoktrinuar në mënyrë të rreme, domethënë se njerëzit janë të këqij dhe të paaftë për veprim social.
Pra, ne gjithashtu duhet të bëjmë rregullime. Megjithatë, kjo është e mundur vetëm pasi hipokampusi të funksionojë përsëri.