பலரும் நாள்பட்ட சோர்வு மற்றும் மனச்சோர்வு கூட இருப்பதாகப் புகார் கூறுகிறார்கள்.
ஆனால் அது உண்மையில் இயல்பானதுதானா?
மருத்துவர் மற்றும் சர்வதேச அளவில் அங்கீகரிக்கப்பட்ட மூலக்கூறு மரபியல் நிபுணரான டாக்டர் மைக்கேல் நெல்ஸ்,
மாற்றத்திற்கான மகத்தான சாத்தியக்கூறுகளைக் கொண்ட இந்த முக்கியமான கேள்விக்கு ஒரு பதிலை அளிக்கிறார்.
ஆகஸ்ட் 2023-ல் வெளியிடப்பட்டு, ஏற்கனவே 'ஸ்பீகல் பெஸ்ட்செல்லர்' என்று பெயரிடப்பட்டுள்ள அவரது 'டாஸ் இன்டோக்ரினீர்டே ஹெர்ன்' (The
Indoctrinated Brain) என்ற புத்தகத்தின் சுருக்கத்தைக் கேளுங்கள்.
இது எதைப் பற்றியது?
WEF-இன் நிறுவனர் க்ளாஸ் ஷவாப், கொரோனா வைரஸ் பெருந்தொற்றின் போது, 2030-க்குள் உலகளாவிய சமூகத்தை மாற்ற விரும்புவதாக அறிவித்தார்.
இந்த நெருக்கடி, அவருடைய "மாபெரும் மறுசீரமைப்பு" என்று அழைக்கப்படும் சமூக ஒழுங்கின் மறுசீரமைப்பை
அடைவதற்கான ஒரு வாய்ப்பை வழங்கியுள்ளது என்று அவர் கூறினார்.
டேனிஷ் அரசியல்வாதியான இடா ஆக்கன், 2016-ஆம் ஆண்டில் உலகப் பொருளாதார மன்றம் (WEF) வெளியிட்ட ஒரு கட்டுரையில்,
இந்த மாற்றம் எப்படி இருக்க வேண்டும் என்பதை அறிவித்தார்:
என்னிடம் சொந்தமாக எதுவும் இல்லை, தனிப்பட்ட வாழ்க்கை இல்லை, வாழ்க்கை இதற்கு முன் இவ்வளவு சிறப்பாக இருந்ததில்லை.
ஆனால் சமூகம் ஆழமாக மாற்றப்பட வேண்டும் என்பது யாருடைய தேவை?
டாக்டர் மைக்கேல் நெல்ஸ் விளக்குகிறார், ஒருபுறம் கொரோனா வைரஸும், மறுபுறம் கோவிட்-19 தடுப்பூசி எனப்படும் mRNA மரபணு சிகிச்சையும்,
உலகெங்கிலும் உள்ள மக்களின் "சுயசரிதை நினைவாற்றலை" குறைத்து, அதை முழுமையாக அழிக்கும் இறுதி
நோக்கத்துடன் எவ்வாறு செயல்பட்டன என்பது பற்றி.
சிறந்த புரிதலுக்காக, இதோ ஒரு சுருக்கமான விளக்கம்:
சுய-உருவத்திற்கும், சமூக உறவுகளுக்கும், செயல்களைத் திட்டமிடுவதற்கும் சுயசரிதை நினைவகம் முக்கியமானது. அது
ஒருவரின் வாழ்க்கையின் தனிப்பட்ட நினைவுகளைக் கொண்டுள்ளது.
எனவே, க்ளாஸ் ஸ்வாபின் பார்வை மற்றும் அறிவிப்பிற்கு இணங்க, ஒரு புதிய, சர்வாதிகார சமூக அமைப்பை ஏற்றுக்கொள்ளும்
அளவுக்கு மனிதகுலத்தை கீழ்ப்படிதலுக்கு உட்படுத்துவதற்கு சுயசரிதை நினைவாற்றலை அழிப்பது அவசியமாகிறது.
நெஹ்லின் பகுப்பாய்வின்படி, மக்கள் புதிய சமூக ஒழுங்கை ஏற்றுக்கொள்வதற்காக, மனித மூளையின்
இந்தப் பகுதி உலகளவில் அழிக்கப்பட வேண்டும்.
நெல்ஸ் விளக்குகிறார், இந்த "உலகளாவிய மூளைச்சலவை" – உருவகமாகச் சொல்வதானால், இந்த "ஒரு புதிய இயக்க முறைமையை நிறுவுதல்" – நமது
சிந்தனையின் ஆழமாகப் பதிந்த முறைகளும், நமது கூட்டுவாழ்வின் பழைய விதிகளும் நிரந்தரமாகத்
தடுக்கப்பட்டாலோ அல்லது அழிக்கப்பட்டாலோ மட்டுமே செயல்பட முடியும்.
உதாரணமாக, பாரம்பரியக் குடும்பம் ஒரு வாழ்க்கை முறையாகவும் சமூகத்தின் மிக முக்கியமான அடித்தளமாகவும் உள்ளது.
நமது வாழ்க்கை முறை மற்றும் நமது உரிமை அமைப்புகளுடன் கூடுதலாக, நமது மூளைகளின் செயல்பாடும் மாற்றப்பட வேண்டும்.
இந்தத் தொடர்புகளைப் புரிந்துகொள்வதற்காக, நெல்ஸ் முதலில் சுயசரிதை நினைவு என்றால் என்ன, அது
எப்படிச் செயல்படுகிறது என்பதை விளக்குகிறார்:
மனிதர்களைத் தன்னிச்சையாகச் சிந்தித்துச் செயல்படச் செய்வதற்கோ அல்லது தயார்படுத்துவதற்கோ ஒரு நரம்பியல் உடலியங்கியல்
முன்நிபந்தனை உள்ளது – அதாவது, நரம்பு மண்டலத்தின் ஒரு செயல்பாடு.
இது நமது சுயசரிதை நினைவின் சில சிறப்புப் பண்புகளை அடிப்படையாகக் கொண்டது.
இது நாம் அனுபவிக்கும் மற்றும் உணரும் அனைத்தையும் மட்டுமல்லாமல், இந்த அனுபவங்களின் போது நாம் என்ன நினைக்கிறோம் என்பதையும் பதிவு
செய்கிறது. தனிப்பட்ட நினைவுகளும் அனுபவங்களும் நமது சுயசரிதை நினைவில் சேமிக்கப்படுகின்றன, மேலும் அவை மற்ற ஆளுமைப்
பண்புகளுடன் சேர்ந்து நமது தனித்துவத்தை உருவாக்குகின்றன.
சுயசரிதை நினைவாற்றல் குறையும்போது, நமது தனித்துவமும் குறைகிறது. ஹிப்போகேampus என்பது செரெப்ரத்தின் ஒரு
பகுதியாகும், அங்கு சுயசரிதை நினைவாற்றலும் அமைந்துள்ளது.
நம் வாழ்வில் சுவாரஸ்யமான, அசாதாரணமான அல்லது தனிப்பட்ட முறையில் முக்கியமான ஒன்றை நாம் எப்போது, எங்கே நினைத்தோம்
அல்லது அனுபவித்தோம் என்பதை நிரந்தரமாக நினைவில் கொள்ளும் தனித்துவமான திறன் ஹிப்போகேம்பஸுக்கு உண்டு.
என்னதை நினைவில் வைத்துக்கொள்ள வேண்டும், என்னதை வேண்டாம் என்று ஹிப்போகேampus பயன்படுத்தும் தேர்வு அளவுகோல், அந்த
அனுபவம் நம்மில் ஒரு உணர்வைத் தூண்டி, அர்த்தமுள்ளதாக மாறியதா இல்லையா என்பதை அடிப்படையாகக் கொண்டது.
வழக்கமான செயல்பாடுகள் சேமிக்கப்படவில்லை.
நம்மிடமெல்லாம் கடந்த காலத்தில் வெகு தொலைவில் இருந்தாலும், நமது நினைவுகளில் மறக்க முடியாததாகத் தங்கியிருக்கும் அனுபவங்கள் உள்ளன.
இவை ஒன்று மிகவும் அழகான அனுபவங்களாகவோ, அல்லது ஒருவேளை மிகவும் சோகமான அல்லது பயங்கரமான தருணங்களாகவோ இருக்கலாம்.
இது வலுவான உணர்ச்சிகளுடன் தொடர்புடையதாக இருந்ததால், அவை ஹிப்போகேம்பஸில் சேமிக்கப்பட்டன.
உணர்ச்சிகளுடன் தொடர்புடைய அனுபவங்கள் சேமிக்கப்பட்டு, நமது தனித்துவத்தின் ஒரு பகுதியாக அமைகின்றன. நமது கடந்தகால
அனுபவங்களையும் எண்ணங்களையும் உணர்வுபூர்வமாக மீண்டும் வாழ்வது, அனைத்து நினைவுத் துணுக்குகளுக்கான அணுகல் தகவல்களை ஒரு
பதிவேடு போல சேமித்து வைக்கும் ஹிப்போகேampus-ஆல் சாத்தியமாகிறது.
ஹிப்போகேம்பஸ் இந்தக் குறியீடுகளை, தொடர்புடைய சுயசரிதை நினைவோடு தொடர்புடைய இடம் மற்றும் நேரம் நியூரான்களில் சேமிக்கிறது,
இவற்றை நீல்ஸ் குறியீட்டு நியூரான்கள் என்று குறிப்பிடுகிறார்.
இந்த குறியீட்டு நியூரான்கள் நமது வாழ்நாள் முழுவதும் ஹிப்போகேம்பஸில் தங்கி, நமது சுயசரிதை
நினைவுகள் அனைத்தையும் அங்கு நிலைநிறுத்துகின்றன.
நமது வாழ்நாள் முழுவதும் புதிய எண்ணங்களையும் அனுபவங்களையும் தொடர்ந்து சேமித்து, முதுமைப் பருவத்திலும்
அவற்றை நினைவுகூர, ஹிப்போகேம்பஸில் போதுமான குறியீட்டு நியூரான்கள் எவ்வாறு கிடைக்கப்பெறுகின்றன?
பெரியவர்களிடத்தில் கூட, ஹிப்போகேampus ஒவ்வொரு நாளும் ஆயிரக்கணக்கான புதிய நரம்பு செல்களை உற்பத்தி செய்ய முடியும்.
இது அப்படியில்லாத பட்சத்தில், ஏற்கனவே பயன்படுத்தப்பட்ட குறியீட்டு நியூரான்கள் காலப்போக்கில் பெருகிய முறையில் "மீண்டும் எழுதப்பட"
வேண்டியிருக்கும், இது நினைவாற்றல் இழனுக்குச் சமமாக இருக்கும்.
உதாரணமாக, ஏற்கனவே எழுத்துக்கள் நிறைந்த ஒரு தாளில் மீண்டும் எழுதுவதால் அது படிக்க முடியாததாகிவிடுவதை கற்பனை செய்து பாருங்கள்.
முதுமைக் காலத்திலும் கூட, ஒவ்வொரு நாளும் ஆயிரக்கணக்கான புதிய நரம்பு செல்களை உற்பத்தி செய்யும்
ஹிப்போகாமப்பஸின் தனித்துவமான திறன் தடுக்கப்பட உள்ளது.
உதாரணமாக, ஒரு கடினமான வேலைக்குப் பிறகு மாலையில் நாம் சோர்வடைந்து, 'சிந்திக்க' அல்லது சிக்கல்களைத் தீர்க்க விரும்பவோ அல்லது முடியவோ
இல்லையென்றால், அதற்குக் காரணம், 'வேறு எதையும்' சேமித்து வைக்க நம்மிடம் போதுமான சுதந்திரமான குறியீட்டு நியூரான்கள் இல்லை என்பதே.
புதிய குறியீட்டு நியூரான்கள் மீண்டும் உருவாவது இரவில், தூக்கத்தின் போதே.
அதனால்தான் நாம் பொதுவாக மாலையை விட காலையில் வேலை செய்ய அதிக விருப்பமும், அதிக உற்பத்தித்திறனும் கொண்டிருக்கிறோம்.
முடிவு: ஹிப்போகாம்பஸ் முதுமை வரையிலும் புதிய நரம்பு செல்களை உற்பத்தி செய்ய முடியும்.
இந்த நன்மையை மிகைப்படுத்தி மதிப்பிட முடியாது.
புதிய குறியீட்டு நியூரான்கள் இயற்கையான ஆர்வம், சுயசரிதை அறிவு, தனித்துவம் மற்றும் இறுதியில் படைப்பாற்றல் மற்றும் மன உறுதிக்
ஆகியவற்றுக்கான அடிப்படையாக இருப்பது மட்டுமல்லாமல், மனிதகுலத்தின் கலாச்சார முன்னேற்றத்திற்கு சமூக
மட்டத்திலும் அவற்றின் செயல்பாடு மிகவும் முக்கியமானது.
மனித முன்னேற்றத்தின் வரலாறு முழுவதும், மனிதகுலத்தின் மேலதிக வளர்ச்சிக்காக புதிய மற்றும் முக்கியமான விஷயங்களைக் கண்டுபிடிக்க
படைப்பாற்றல் சிந்தனை எப்போதும் அவசியமாக இருந்துள்ளது, எ.கா. மின் ஆற்றல், அனைத்து வகையான இயந்திரங்கள், விமானங்கள்.
படைப்பாற்றல் மிக்க எண்ணங்களைக் கொண்டிருக்கும் இந்த மனிதத் திறன், உயிர்வாழ்வதற்கும் கலாச்சார முன்னேற்றத்திற்கும் வழிவகுக்கிறது.
இருப்பினும், இப்போதெல்லாம் பலரின் சுயசரிதை நினைவு, இயல்பாக வளர வேண்டியது போல, அவர்களின் வாழ்நாள் முழுவதும்
வளர்வதில்லை, அதனால் அதன் சேமிப்புத் திறனை இழக்கிறது.
இதற்குக் காரணம், கொரோனா வைரஸ் நடவடிக்கைகள் மற்றும் அதன் விளைவான மனச்சோர்வு போன்ற, தொடர்ச்சியான மன
அழுத்தம் மற்றும் பதற்றத்தால் ஏற்படும் சோர்வு ஆகும்.
கொரோனா வைரஸ் பெருந்தொற்று தொடங்கியதிலிருந்து ஜெர்மனியில் மனச்சோர்வின் விகிதம் மூன்று மடங்காகியுள்ளது. இது
மக்களின் தெளிவாக சிந்திக்கும் திறனையும் கட்டுப்படுத்துகிறது.
அவர்கள் தங்கள் வழக்கமான பழக்கவழக்கங்களைப் பின்பற்றி, வழக்கமான செயல்களிலேயே சிக்கிக்கொள்கிறார்கள்.
க்ளாஸ் ஸ்வாப் இந்த நெருக்கடியை (கொரோனா வைரஸ் பெருந்தொற்று) மற்றும் குறிப்பாக, அதை எதிர்த்துப் போராடுவதற்காக எடுக்கப்பட்ட
நடவடிக்கைகள், மக்கள் சிந்திக்கும் திறனைக் கட்டுப்படுத்துகின்றன, அவற்றை 'சமூக மாற்றத்திற்கான ஒரு வாய்ப்பு' என்று விவரிக்கிறார்.
இதன் பொருள், வரையறுக்கப்பட்ட மூளைத் திறன் கொண்ட நபர்கள் மட்டுமே இந்தத் திருத்தத்திற்கு ஒப்புக்கொள்வார்கள் என்பதாகும்.
மேலும், புதிய குறியீட்டு நியூரான்கள் தேவைப்படும்போது மட்டுமே உருவாக்கப்படுகின்றன; இல்லையெனில், அவை
அழிந்துவிடுகின்றன, மேலும் புதியவை உருவாக்கப்படுவதில்லை.
விளைவுகள் செயலற்ற தன்மையும், விரும்பத்தகாத மற்றும் வாழ்க்கையை மறுக்கும் அனைத்து
சூழ்நிலைகளையும் எதிர்க்காமல் ஏற்றுக்கொள்வதும் ஆகும்.
நமது சுயசரிதை நினைவாற்றலை முடக்குவதற்கான மற்றொரு கடுமையான தலையீட்டை கோவிட்-19 தடுப்பூசியே மேற்கொண்டது.
ஸ்பைக் புரதம் மாற்றியமைக்கப்பட்டுள்ளது என்பது அறிவியல் பூர்வமாக நிரூபிக்கப்பட்டுள்ளது.
ஒரு "ஃபியூரின் பிளவு தளம்" இணைக்கப்பட்டது, இது ஒருபுறம் ஸ்பைக்கை மிகவும் நச்சுத்தன்மையுடையதாக ஆக்குகிறது. மறுபுறம்,
அது இரத்த-மூளைத் தடையைக் கடந்து, அழற்சியைத் தூண்டி, புதிய குறியீட்டு நியூரான்களின் உருவாக்கத்தைத் தடுக்கிறது.
முள் மூளைக்குள் நுழைந்து அழற்சியை ஏற்படுத்தும் வகையில் பிரத்யேகமாக மாற்றியமைக்கப்பட்டுள்ளது.
எனவே, ஸ்பைக் புரதத்தில் உள்ள இந்த ஃபியூரின் பிளவு தளமானது நமது மூளைக்கு எதிரான ஒரு உயிரியல் ஆயுதமாகும்.
அருளப்பட்ட ஊக்கிகள், அதாவது வழக்கமான புதுப்பிப்புகள், நமது வாழ்க்கை வரலாற்று நினைவுகளையும், அதன் மூலம் நமது
உளவியல் நோயெதிர்ப்பு மண்டலத்தையும் அழித்துவிடுகின்றன.
புதிய குறியீட்டு நியூரான்கள் இல்லாதபோதும், புதிய பெருந்தொற்றுகள் மற்றும் கட்டுப்பாடுகள், பயங்கரவாதத் தாக்குதல்கள் அல்லது போர்கள்
போன்ற மிகவும் உணர்ச்சிமிக்க நிகழ்வுகள் நிகழும்போதும், ஏற்கனவே விவரிக்கப்பட்ட குறியீட்டு நியூரான்கள் இந்த
பயங்கரமான உணர்ச்சிமிக்க காட்சிகளால் மீளெழுதப்படுகின்றன.
இதன் விளைவாக, மக்கள் தங்கள் தனிப்பட்ட நினைவுகளை இழந்து, புதிய கதையைத் தக்க வைத்துக் கொள்கிறார்கள்.
நமது பழைய நினைவுகளை மீளெழுதச் செய்வதன் மூலம், அவர்களால் நமது முந்தைய அனுபவங்களை இனி பயன்படுத்த முடியாது.
மாறாக, இந்த மக்கள் 'புதிய உண்மையின்' கருணையில் சக்தியற்று இருக்கிறார்கள்.
நாம் ஒவ்வொரு நாளும் குண்டுவீசப்படும் கொடூரமான நிகழ்வுகள் முற்றிலும் தற்செயலானவை அல்லவா?
பயங்கரவாதத்தின் தொடர்ச்சியான பிரச்சாரத்தின் மூலம், சுயசரிதை நினைவு அரிக்கப்பட்டு, ஒரு புதிய கதையால் மீளெழுதப்படுகிறது.
இதன் மூலம், மக்களிடமிருந்து அவர்களின் சுயசரிதை நினைவு பறிக்கப்பட்டு, அவர்கள் எதிர்க்க இயலாதவர்களாக ஆக்கப்படுகிறார்கள்.
இந்தப் புதிய மனிதன்தான் பின்னர் அடிபணிகிற, துணிவற்றவனாகவும், க்ளாஸ் ஸ்வாப் மற்றும் அவரது பினாமிಗಳ
"துணிந்த புதிய உலகத்திற்கு" பொருந்துபவனாகவும் இருக்கிறான்.
மக்கள் தங்கள் சிந்திக்கும் திறனைப் பயன்படுத்தாமல், தங்கள் வழக்கமான செயல்களை மட்டும் பின்பற்றும்போது,
நெல்ஸ் இதை 'சோம்பி மோட்' என்று குறிப்பிடுகிறார்.
சிஸ்டம் 2 திறன் என்பதன் மூலம், அவர் நமது விழிப்புடன் சிந்திக்கும், பிரதிபலிக்கும் மற்றும்
தொடர்புகளை அங்கீகரிக்கும் திறனைக் குறிப்பிடுகிறார்.
கீழே, oval.media நடத்திய ஒரு நேர்காணலில் இருந்து ஒரு பகுதியை வழங்குகிறோம்.
டாக்டர் மைக்கேல் நெல்ஸ் இந்தக் கண்டுபிடிப்புகளிலிருந்து நடைமுறை முடிவுகளை எவ்வாறு எடுக்கிறார் என்பதை நீங்களே கேளுங்கள்.
காணொளி: அது மற்றொரு சிக்கல்.
அதனால்தான் எனது பணிபுரியும் தலைப்புகளில் ஒன்று "தி ஜாம்பி அபோகலிப்ஸ் 2030" என்பதாக இருந்தது, ஏனெனில் குறியீட்டு
நியூரான்களின் உற்பத்தியைத் தடுப்பதன் மூலம் நமது சிஸ்டம் 2 திறன் நம்மிடமிருந்து பறிக்கப்பட்டு, நாம் அப்போது
இந்த ஜாம்பி போன்ற சிஸ்டம் 1 பயன்முறையில் சிக்கிக்கொள்வோம்.
ஆனால் அது அதைவிடவும் வெகுதூரம் செல்கிறது.
இது, ஒவ்வொரு நாளும் நமக்கு ஊட்டப்படும் கதைக்களத்தால் தனித்துவம் மீறப்படுவது பற்றியது.
மேலும், தனித்துவத்தை அடக்குவது, அது இறுதியில் படைப்பாற்றலுக்கான அடிப்படையாகவும் இருப்பதால், இது சாதாரண ஜாம்பி பயன்முறையை
விடவும் ஆழமானது. இது இன்னும் மிகவும் சூழ்ச்சிக்குரியது.
நமது தனித்துவத்தை இழக்கும்போது, நாம் விஷயங்களுக்கு மனதளவில் பதிலளிக்கும் திறனை இழந்துவிடுகிறோம்.
மேலும், எனது மனதில் இந்தப் படம் உள்ளது – பரிணாமக் கண்ணோட்டத்தில் வெற்றி பெறுவது, அதாவது இனப்பெருக்கம் செய்வது, அதுவே இலக்கு.
"பலன்தந்து பெருகுவீர்களாக" என்ற கட்டளை டார்வினால் கூட எழுதப்பட்டிருக்கலாம். பைபிளில் எழுதப்பட்டுள்ளவை,
ஒருவிதத்தில், பரிணாமத்தின் செயல்பாட்டு முறையாகும்.
அப்படித்தான் நாம் அளவிடப்படுகிறோம். நமக்கு எத்தனை சந்ததிகள் உள்ளன என்பது, ஒரு வகையில்,
பரிணாமம் அதன் வெற்றியை அளவிடும் நாணயம் போன்றது.
மேலும், வெற்றிபெற்று, இனப்பெருக்கம் செய்ய, நாம் முதலில் உயிர்வாழ வேண்டும், உயிர்வாழ, நாம் நம்மைப் பாதுகாத்துக் கொள்ள வேண்டும்.
நாம் நம்மை நாமே காப்பாற்றிக் கொள்ள வேண்டும், ஆனால் எதிரிகளிடமிருந்தும் நம்மைப் பாதுகாத்துக் கொள்ள வேண்டும்.
மேலும் நுண்ணுயிர்களும் பெருவுயிர்களும் உள்ளன.
நுண்ணுயிர்களுக்கு, நமது பாரம்பரிய நோயெதிர்ப்பு மண்டலம், நமது உடல்ரீதியான நோயெதிர்ப்பு மண்டலம் ஆகியவை உள்ளன. பெரு உயிரினங்களைப்
பொறுத்தவரை, மன நோயெதிர்ப்பு மண்டலம் என்று நாம் அழைப்பது உள்ளது.
மேலும், அது மன நோயெதிர்ப்பு அமைப்பின் ஆயுதங்கள் என்று அழைக்கப்படுகிறது, அவை
ஹிப்போகாம்பஸில் நாம் கொண்டிருக்கும் நினைவுகள் ஆகும்.
எனவே, உதாரணமாக, ஒரு நாய் என் பக்கம் ஓடி வந்தால், நான் எப்படி நடந்துகொள்வதற்கு பல வழிகள் உள்ளன.
நான் இதற்கு முன் ஒரு நாயைப் பார்த்ததே இல்லை என்றால், நான் அநேகமாக தவறாக நடந்துகொள்வேன்.
நான் ஒரு நாயைப் பார்த்திருந்தால், அதன் நினைவு எனக்கு இருக்கிறது.
சாத்தியமானால், இதன் மதிப்பீடும் கூட.
அது ஒரு சிறிய நாயா, ஒரு பெரிய நாயா, அதற்குப் பெரிய பற்களா, அதற்கு நட்பான குணமா?
இவை அனைத்தும் என் நினைவில் சுயசரிதையாகப் பதிந்து, ஒருவிதத்தில் என் எதிர்வினையை வரையறுக்கின்றன.
அதாவது, பெரிய உயிரினங்கள் மீதான எனது எதிர்வினை; இந்த நேர்வில் ஒரு நாய், மற்றொரு நேர்வில் பில் கேட்ஸ். இவை அனுபவம் தேவைப்படும்
விஷயங்கள், இப்போது, கொரோனா மூலம் நாம் அனுபவித்த நடவடிக்கைகளால், குறிப்பாக ஸ்பைக்கின் நாள்பட்ட ஊசிகள் மூலம், நாம் குறியீட்டு
நியூரான் உற்பத்தியைத் தடுக்கும்போதும் இது பொருந்தும். மேலும், சாத்தியமான அனைத்திற்கும் எதிராக நாம் நடத்தி வரும் இந்த நிரந்தரப்
போரால், ஆனால் இது உண்மையில் நமது மூளைக்கு எதிரான போராக இருப்பதால், நாம் மேலும் மேலும்
சுயசரிதை நினைவு உள்ளடக்கத்தை இழந்து வருகிறோம்.
இதன் பொருள் நமது மன நோயெதிர்ப்பு மண்டலம் சரிந்துவிடுகிறது.
அதுதான் உண்மையில் – நீங்கள் ஆரம்பத்தில் குறிப்பிட்டது போல, போரைப் பொறுத்தவரை, நீங்கள் அதைத்தான் செய்ய வேண்டும்:
சமூகத்தைக் கைப்பற்றுவதற்காக அதன் மன நோயெதிர்ப்பு மண்டலத்தை உடைக்கவும்.
அது நீங்கள் செய்யக்கூடிய மிக எளிமையான விஷயம். அது செய்வதற்கு தர்க்கரீதியான விஷயமும் கூட.
மக்கள் சிந்திக்கக்கூடியவர்களாக இருக்கும் வரை, அவர்களால் தங்களைத் தற்காத்துக் கொள்ளவும் முடியும். அது ஒரு அம்சம்.
மற்றொரு அம்சம் என்னவென்றால், ஜெர்மன் கூட்டாட்சி அரசாங்கத்தின் இணையதளத்திலும் படிக்கக்கூடிய 2030-க்கான
திட்டங்களின்படி, சமூகத்தின் மீதான செயற்கை நுண்ணறிவுக் கண்காணிப்புக்கு ஒரு அதிகரித்து வரும் மாற்றம் இருக்கும்.
மேலும், நிச்சயமாக, செயற்கை நுண்ணறிவு மனித நடத்தைகளைக் கவனிப்பது மட்டுமல்லாமல், அவற்றை
முன்கணிக்கும் திறனையும் கொண்டிருக்க வேண்டும்.
ஆம், BMI -இல் கூட, நாம் நம்மைப் பற்றி அறிந்திருப்பதை விட AI நம்மீது அதிகமாக அறிந்திருக்கிறது என்றும், நமது
எதிர்காலம் எப்படி வடிவமைக்கப்படும் என்பதை இறுதியில் AI தான் தீர்மானிக்கும் என்றும் விவாதிக்கும் ஒரு கட்டுரை கூட உள்ளது.
இதன் பொருள் நாம் வாக்குரிமைக்குப் பிந்தைய சமூகத்தில் நுழைகிறோம், மேலும் நாம் ஜனநாயகத்தை ஒழித்துவிடலாம் என்பதாகும்.
ஏஐக்கு நமக்கு எது நல்லது என்று தெரியும் என்பதால், நாம் இனி வாக்குச் சாவடிக்குச்
செல்வதற்கு ஏன் சிரமப்பட வேண்டும்? உண்மையிலேயே ஏன்?
சரி, நாம் முடிந்தவரை சொந்த படைப்பாற்றலைக் குறைவாக வைத்திருந்தால் மட்டுமே, நமது நடத்தையை AI-ஆல் துல்லியமாகக் கணிக்க
முடியும், ஏனெனில் படைப்பாற்றல் என்பது ஒழுங்கற்றது மற்றும் கணிக்க முடியாத நடத்தைக்கு வழிவகுக்கும்.
இதைக் குறைக்க, தனித்துவத்தைக் குறைக்க வேண்டும், ஒருவிதத்தில் சொன்னால், அது ஒரு பக்க விளைவு.
இது ஒரு முதன்மை நோக்கமா என்பது விவாதத்திற்குரியது, ஆனால் இது நிச்சயமாக இந்த
செயல்முறையின் மிகவும் கவலையளிக்கும் ஒரு பக்க விளைவாகும்.
ஆக, நம்மால் எப்படி நம்மைப் பாதுகாத்துக் கொள்ள முடியும்?
ஆம், சரி, நான் நம்பிக்கையுடன் எழுத முயற்சிக்கும்போது, கடைசி அத்தியாயமான 7-ஆம் அத்தியாயத்தில், பல விஷயங்கள் உள்ளன.
ஆகவே, ஒருபுறம், நான் காணும் மூன்று விஷயங்கள் அவை.
ஒன்று நிச்சயமாகத் தெளிவாகிறது: போர், சொல்லப்போனால், மூளையில்தான் நடக்கிறது என்றால், நமது
ஆயுதங்களை நாம் அங்குதான் உருவாக்க வேண்டும்.
ஆகவே நாம் அங்கே போராட்டத்தை முன்னெடுக்க வேண்டும்.
நம்மிடம் உள்ள ஆயுதங்கள், சொல்லப்போனால், எதிரி நம்மிடமிருந்து பறிக்க விரும்புகிற அதே ஆயுதங்கள்தான்.
வேறு வார்த்தைகளில் கூறுவதானால், ஆக்கப்பூர்வமாக சிந்திக்கும் திறன், அடிவானத்திற்கு அப்பால் பார்க்கும் திறன், பெரிய
சித்திரத்தைப் புரிந்துகொள்ளும் திறன், ஒரு குறிப்பிட்ட மீள்திறனை வளர்த்துக் கொள்ளுதல், இதன் மூலம் இந்த எல்லா
சவால்களுக்கும் மத்தியிலும் நாம் மனதளவில் உடைந்துவிடாமல், நம்மைப் பாதுகாத்துக் கொள்ள ஒரு வழியைக் கண்டறிய முடியும்.
இதன் பொருள், நாம் ஹிப்போகேம்பஸில் நியூரோஜெனசிஸை மீண்டும் தூண்டினால் மட்டும் போதும்.
பின்னர் நான் இதை ஒரு கருத்துருவாட்டத்திற்கு எதிரான சூத்திரமாக விவரித்தேன், அதாவது வாழ்க்கையின் எந்தத் துறைகளை நாம் பார்க்க
வேண்டும், சோதிக்க வேண்டும்: ஹிப்போகாமஸின் இயற்கையான வளர்ச்சியையும் இந்த குறியீட்டு நியூரான்களின்
உற்பத்தியையும் தடுக்கும் சாத்தியமான குறைபாடுகள் எங்கே உள்ளன?
எடுத்துக்காட்டு: வைட்டமின் டி குறைபாடு:
வைட்டமின் டி ஒரு நோயெதிர்ப்பு ஹார்மோன் மட்டுமல்ல, அதாவது இது நோயெதிர்ப்பு மண்டலத்திற்கு
முக்கியமானது, இது ஒரு நியூரோஹார்மோனும் கூட.
வைட்டமின் டி குறைபாடு, சொல்லப்போனால், இரண்டு விளைவுகளை ஏற்படுத்துகிறது.
நமக்கு ஒருவேளை சைட்டோகைன் புயல் ஏற்பட்டுள்ளிருக்கலாம், அதாவது கொரோனா வைரஸ் தடுப்பு நடவடிக்கைகள் அமல்படுத்தப்படலாம்.
அதனால்தான், நமக்கு இனி வைட்டமின் டி தேவையில்லை என்று எல்லா இடங்களிலும் பரப்பப்படுகிறது.
அது மிகவும் சுவாரஸ்யமான தலைப்பு.
நமக்கு இனி வைட்டமின் டி தேவையில்லை. மனிதகுலம் ஒரு பரிணாமப் பாய்ச்சலை முன்னெடுத்துள்ளது.
அதை கவனித்தீர்களா?
சில மாதங்களுக்கு முன்பு, இப்போது கிட்டத்தட்ட ஒரு வருடம் முன்பு, உதாரணமாக, மருத்துவத் துறையில் கற்பனை செய்யக்கூடிய மிக
மதிப்புமிக்க அறிவியல் இதழான நியூ இங்கிலாந்து மருத்துவ இதழ், ஒரு கட்டுரையை வெளியிட்டது என்று நான் சமீபத்தில் படித்தேன்.
ஆகவே, உங்களுக்கு நோபல் பரிசு வேண்டுமென்றால், அங்கு வெளியிடுங்கள்.
மேலும் அங்கே முற்றிலும் அதிர்ச்சியூட்டும் ஒரு ஆய்வு இருந்தது.
அவர்கள் அதைப் பற்றி ஒரு காணொளியை உருவாக்கினர், குறிப்பாக இந்த ஆய்வின் விளக்கத்தை.
மேலும், அதன் விளைவாக, ஒரு தலையங்கம் வெளியாகியுள்ளது, அதாவது, சொல்லப்போனால், ஆசிரியர்களே இந்த ஆய்வின் அடிப்படையில்
வைட்டமின் டி குறித்து தீர்ப்பு வழங்குவதைத் தவிர்க்கவில்லை.
சாராம்சத்தில், கடைசி வாக்கியம் என்ன சொல்கிறது என்றால், மக்களின் ஆயுளை நீட்டிக்கவோ அல்லது ஆரோக்கியமாக இருக்கவோ,
அவர்களுக்கு வைட்டமின் டி குறைபாடு இருந்தாலும், அதை எடுத்துக்கொள்வதை நிறுத்த வேண்டும். அதுதான் அது சொல்கிறது.
மேலும், அதன் பொருள் நமக்கு இனி வைட்டமின் டி தேவையில்லை. வைட்டமின் டி ஹார்மோனும் நமக்குத் தேவையில்லை.
ஆனால் மறுபுறம், நாம் உயிர்வாழ்வதற்கு, நான் கூறுவது போல், இந்த ஊசி நிர்வாகம் எனப்படும் வழக்கமான ஊசி போடுதல் நமக்குத் தேவை.
எனவே நாம் ஒரு பரிணாமப் பாய்ச்சலை எடுத்துள்ளோம்: இனி வைட்டமின் டி இல்லை, ஆனால் வழக்கமான ஊசி எங்கள் உயிர்வாழ்வை உறுதி செய்கிறது.
ஆக, நாம் தற்போது வளர்ந்து வரும் இந்த நிலை முற்றிலும் பைத்தியக்காரத்தனம்.
ஆனால் நமக்கு வைட்டமின் டி தேவை.
உதாரணமாக, ஒருவர் இப்போது அல்சைமர் நோயை நிரந்தரமாக பாதிக்கப்பட்ட நியூரோஜெனசிஸின் உயிரியல் தொடர்பு எனக் கருதினால், நான்
இந்த விஷயத்தைப் பற்றி "அல்சைமர் நோயின் ஒருங்கிணைந்த கோட்பாடு" என்ற தலைப்பில் ஒரு அறிவியல் கட்டுரை எழுதியுள்ளேன்.
நான் அதை அங்கே விரிவாக விவரித்திருக்கிறேன்.
மேலும் அதுவே அல்சைமர் நோய்க்கான தடுப்பு உத்தியின் அடிப்படையாகவும் உள்ளது.
இப்போது நான் அதை ஒரு தொடர்பு எனக் கருதினால், பாதிக்கப்பட்ட நியூரோஜெனசிஸ் இப்போது உலகளவில் அல்சைமர்ஸ் விகிதங்களில்
ஒரு நாடகೀಯமான அதிகரிப்பிற்கு வழிவகுப்பதையும் நாம் காணலாம்.
அதைப் பார்க்கும்போது, நரம்புப் பிறப்புக்கு விற்றமின் D-யும் மிகவும் முக்கியமானது.
மேலும், அதன் தர்க்கம் என்னவென்றால், எனக்கு வைட்டமின் டி குறைபாடு இருந்தால், எனக்கு அல்சைமர் நோய் வருவதற்கான வாய்ப்பு அதிகமாகிறது.
ஆனால் வைட்டமின் டி குறைபாடு என்பது, நுண்ணுயிர்களுக்கு எதிராகவும் மற்றும் பெருந்தொகு உயிரினங்களுக்கு எதிராகவும் நமது நோயெதிர்ப்பு
மண்டலத்தின் மீது நிகழும் ஒரு இரட்டைத் தாக்குதலாகும்.
மேலும், இதை நான் என் புத்தகத்தில் ஒரு உதாரணமாக விளக்குகிறேன். ஆம், ஆனால் அது பலவற்றில் ஒன்று மட்டுமே.
மேலும், அனைத்து கொரோனா வைரஸ் நடவடிக்கைகளும் இந்த செயல்முறையை விரைவுபடுத்தியுள்ளதால், அவை வாழ்க்கையின் அனைத்துத்
துறைகளிலும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்துகின்றன என்பதை நான் காட்டுகிறேன்.
உதாரணமாக, வாழ்க்கையின் அர்த்தம் என் சூத்திரத்தின் மையமாகும்.
ஒவ்வொரு நபருக்கும் வாழ்க்கையில் ஒரு நோக்கம் தேவை. வாழ்க்கையில் நோக்கம் இல்லையென்றால், அல்சைமர் நோயின் விகிதம் வியத்தகு
முறையில் அதிகரிப்பதாக உளவியல் ஆய்வுகள் காட்டுகின்றன. ஏன்?
ஏனென்றால் காலையில் எழுவதற்கு நமக்கு எந்தக் காரணமும் இல்லை. நமக்குச் செய்ய ஒன்றுமில்லை.
நாம் சுவாரஸ்யமாக எதையும் செய்யாததால், நமது மூளைக்கு சுவாரஸ்யமான புதிய தகவல்கள் வழங்கப்படுவதில்லை.
மேலும் ஹிப்போகேம்பஸ் சுருங்கி, அல்சைமர் அச்சுறுத்துகிறது.
அதனால் நமக்கு வாழ்க்கையில் ஒரு நோக்கம் தேவை. மேலும், தற்பொழுது நடப்பதற்கு எதிராகப்
போராடுவதே வாழ்க்கையின் ஒரு நோக்கமாக இருக்கலாம்.
எனவே, ஒருவிதத்தில் சொல்லப்போனால், நம்பத்தகுந்த மற்றவர்களைக் கண்டறிந்து, மக்களுக்கு வாழ்க்கையில் ஒரு
நோக்கத்தை வழங்க நான் முயற்சிக்கிறேன். அது இப்போது நாம் செய்ய வேண்டிய ஒரு முக்கியமான பணியாகும்.
மேலும், சாலமன் நாஷ்சின் புகழ்பெற்ற இணக்கச் சோதனை உள்ளது.
1960களில் அவர்கள் சோதனை செய்தவர்களில் 23 சதவீதமானவர்கள் கூட்டத்தைப் பின்தொடராமல், தங்கள்
பொது அறிவைப் பின்பற்றினர் என்பதை இது காட்டுகிறது.
மேலும், தடுப்பூசி போட்டுக் கொள்ளாதவர்களின் விகிதமும் அதேபோல அதிகமாக இருந்தது.
மேலும், ஒரு குறிப்பிட்ட சதவீத மக்கள் தடுப்பூசி போட்டுக் கொள்ள மறுத்து, பின்னர் அதன் பக்க விளைவுகள் அனைவருக்கும்
வெளிப்படையாகத் தெரிந்தால், திடீரென்று, 'ஒருவேளை அவர்கள் சொல்வதே சரி' என்று சொல்பவர்களும் தோன்றுவார்கள்.
பிறகு, அந்த 23 சதவீதத்தில் ஒருவர் மட்டும் மற்றொருவரை நம்ப வைத்தால், நம்மிடம் ஏற்கனவே 46 சதவீதம் இருக்கும். எனவே,
ஒவ்வொருவரும் வாழ்க்கையில் அர்த்தத்தைக் கண்டறியும் இந்தப் பணியைத் தீவிரமாக எடுத்துக்கொண்டால், நாம்
ஒப்பீட்டளவில் விரைவாகப் பெரும்பான்மையைப் பெற்றுவிடுவோம்.
யார் அரசியல் ரீதியாக மட்டுமல்லாமல், தெருக்களிலும் விஷயங்களை மாற்றினார்.
மக்கள் உண்மையிலேயே வெளியே சென்று, "ஏய், உங்களால் எங்களுக்கு அப்படிச் செய்ய முடியாது, அது ஏற்றுக்கொள்ள முடியாதது" என்று
சொல்ல வேண்டும். எனவே நாம் பெரும்பான்மைகளை உருவாக்க வேண்டும்!
மேலும் நான் ஒரு மூன்றாவது விஷயத்தையும் குறிப்பிட்டேன். எனவே, நமது சொந்த மூளையையும் பின்னர் மற்றவர்களின்
மூளைகளையும் பாதிப்பதிலிருந்து விலகி, கேள்வி என்னவென்றால்: மனிதகுலம் குறித்த நமது பார்வை என்ன?
பல பத்தாண்டுகளாக – காலத்தின் விடியலிலிருந்து, உண்மையில் ஆதிப் பாவத்திலிருந்து, புத்தகத்தில் நான் எவ்வளவு
பின்னோக்கிச் செல்ல முடியுமோ அவ்வளவு தூரம் – மனிதர்கள் தீயவர்கள் என்று நமக்குச் சொல்லப்பட்டு வருகிறது.
நாம் எல்லாவற்றிற்கும் எதிராக நம்மைப் பாதுகாத்துக் கொள்ள வேண்டும்.
மனிதர்கள் மிகவும் மோசமானவர்கள், அதனால், ஒருவிதமாகச் சொல்வதானால், செயற்கை நுண்ணறிவால் கண்காணிக்கப்படும் ஒரு சமூகப் புள்ளி முறை
மட்டுமே நம்மைத் தன்னழிவிலிருந்து காப்பாற்ற முடியும். மேலும், மனிதகுலம் பற்றிய இந்தக்
கண்ணோட்டம் கேள்விக்குள்ளாக்கப்பட வேண்டும்.
ஒரு புகழ்பெற்ற வரலாற்றாசிரியர் சமீபத்தில் ஒரு புத்தகம் எழுதியுள்ளார். அதன் பெயர்: "அடிப்படையில் நல்லது".
நான் அதைப் படித்து மகிழ்ந்தேன், அதை மீண்டும் மீண்டும் மேற்கோள் காட்டியுள்ளேன், மேலும் அதன்
பின்னணியில் உள்ள அறிவியலை இன்னும் ஆழமாக ஆராய்ந்துள்ளேன்.
மேலும், மக்கள் நல்லவர்கள்; யாரும் நமக்கு முன்கூட்டியே தீங்கு செய்ய விரும்புவதில்லை; நாம் அனைவரும் ஒன்றிணைந்து செயல்பட வேண்டும்
என்பனவற்றை நம்புவதற்கு நம்மை நாமே பழக்கப்படுத்திக்கொள்ள வேண்டும்.
இது மக்களிடையே ஒத்துழைப்பதற்கான அடிப்படையாகும். மனிதநேயம் என்பது, மனிதர்கள் கெட்டவர்கள் மற்றும் சமூக நடவடிக்கைகளில்
ஈடுபட இயலாதவர்கள் என்ற, நம்மில் பொய்யாகப் பதியவைக்கப்பட்ட ஒரு கண்ணோட்டத்தால் இது நம்மிடமிருந்து பறிக்கப்படுகிறது.
எனவே நாமும் சில மாற்றங்களைச் செய்ய வேண்டும். இருப்பினும், ஹிப்போகேampus மீண்டும்
செயல்படத் தொடங்கிய பின்னரே இது சாத்தியமாகும்.