Maraming tao ang nagrereklamo ng matinding pagkapagod at maging depresyon.
Ngunit normal nga ba talaga iyon?
Si Dr. Michael Nehls, isang manggagamot at pandaigdigang kilalang molekular na henetiko, ay nagbibigay ng sagot sa nagliliyab na
tanong na ito na may napakalaking potensyal para sa pagbabago.
Pakinggan ang buod ng kanyang aklat na "Das indoktrinierte Gehirn" (Ang Utak na Na-indoktrina), na inilathala
noong Agosto 2023 at kinilala nang "Spiegel bestseller".
Tungkol saan ito?
Inanunsyo ng tagapagtatag ng WEF na si Klaus Schwab noong pandemya ng coronavirus na nais niyang
baguhin ang lipunan sa buong mundo pagsapit ng 2030.
Pinag-usapan niya ang isang pagkakataon na hatid ng krisis na ito upang makamit ang tinatawag niyang "Great
Reset" – ang muling pagsasaayos ng kaayusang panlipunan.
Inanunsyo ng politiko mula sa Denmark na si Ida Auken kung ano ang dapat maging anyo ng pagbabagong
ito sa isang artikulong inilathala ng WEF noong 2016:
Wala akong pag-aari, wala akong pribadong buhay, at hindi pa kailanman naging mas maganda ang buhay.
Ngunit kaninong pangangailangan nga ba na ang lipunan ay lubusang mabago?
Ipinapaliwanag ni Dr. Michael Nehls kung paano nagsilbi, sa isang banda, ang coronavirus at sa kabilang banda ang mRNA gene therapy
na kilala bilang bakunang COVID-19, upang bawasan ang "autobiographical memory" ng mga tao sa buong
mundo na may panghuling layunin na tuluyang wasakin ito.
Para sa mas mahusay na pag-unawa, narito ang isang maikling paliwanag:
Ang autobiographical na alaala ay mahalaga para sa imahe ng sarili, mga ugnayang panlipunan, at pagpaplano ng mga kilos.
Naglalaman ito ng mga personal na alaala ng sariling buhay.
Ang pagwasak ng autobiograpikal na alaala ay samakatuwid ay kinakailangan upang gawing sapat na masunurin ang sangkatauhan
upang tanggapin ang isang bagong totalitaryong sistemang panlipunan alinsunod sa bisyon at anunsyo ni Klaus Schwab.
Ayon sa pagsusuri ni Nehl, kailangang wasakin sa buong mundo ang bahaging ito ng utak ng tao upang
tanggapin ng mga tao ang bagong kaayusang panlipunan.
Ipinapaliwanag ni Nehls na ang "global brainwashing" na ito – sa paraang pahiwatig, ang "pag-install ng bagong operating system" –
ay maaari lamang gumana kung ang mga paulit-ulit na dinaanang landas ng ating pag-iisip at ang mga lumang tuntunin ng
ating magkakasamang pamumuhay ay tuluyang naharangan o nabura.
Halimbawa, ang tradisyunal na pamilya bilang isang paraan ng pamumuhay at bilang pinakamahalagang haligi ng lipunan.
Bilang karagdagan sa ating paraan ng pamumuhay at sa ating mga estruktura ng pagmamay-ari,
kailangang baguhin din ang paggana ng ating mga utak.
Upang maunawaan ang mga koneksiyong ito, una munang ipinaliwanag ni Nehls kung ano ang
autobiographical memory at kung paano ito gumagana:
May isang neurofisiolohikal na paunang kinakailangan – ibig sabihin, isang tungkulin ng sistemang nerbiyos – upang paganahin
o ihanda ang mga tao na mag-isip at kumilos nang mag-isa.
Batay ito sa ilang espesyal na katangian ng ating autobiograpikal na alaala.
Hindi lamang nito nire-record ang lahat ng ating nararanasan at nararamdaman, kundi pati na rin ang ating iniisip sa mga
karanasang iyon. Ang mga personal na alaala at karanasan ay naiimbak sa ating autobiographical memory at, kasama ng iba
pang katangian ng personalidad, bumubuo sa ating pagkatao.
Kapag nabawasan ang autobiograpikal na alaala, nababawasan din ang ating pagkatao. Ang hippocampus ay bahagi ng cerebrum
kung saan matatagpuan din ang autobiograpikal na alaala.
Ang hippocampus ay may natatanging kakayahan na permanenteng maalala kung kailan at saan natin naisip o
naranasan ang isang bagay na kapanapanabik, pambihira, o personal na mahalaga sa atin.
Ang pamantayan ng pagpili na ginagamit ng hippocampus upang magpasya kung ano ang itatago at kung ano ang hindi ay
nakabatay sa kung ang karanasan ay nagdulot ng emosyon sa atin at dahil dito ay naging makabuluhan o hindi.
Hindi nai-save ang mga karaniwang aktibidad.
Lahat tayo ay may mga karanasan na maaaring matagal nang nakalipas, ngunit
nananatiling hindi malilimutan sa ating mga alaala.
Ito ay alinman sa mga partikular na magagandang karanasan, o marahil ay napakasad o nakakatakot na mga sandali.
Dahil ito ay kaugnay ng matitinding emosyon, naitala ito sa hippocampus.
Ang mga karanasang kaugnay ng emosyon ay naitatago at bahagi ng ating pagkatao. Ang kusang muling pagdanas sa ating mga nakaraang
karanasan at iniisip ay posible dahil sa hippocampus, na nag-iimbak ng impormasyon sa pag-access sa
lahat ng piraso ng alaala tulad ng isang rehistro.
Ina-imbak ng hippocampus ang mga pirma na ito sa mga neuron ng lugar at oras na kaugnay ng kani-kaniyang autobiograpikal
na alaala, na tinatawag ni Nehls na mga index neuron.
Ang mga index neuron na ito ay nananatili sa hippocampus sa buong buhay natin, na nag-aangkla roon
ng lahat ng ating mga autobiograpikal na alaala.
Paano makakapagkaroon ang hippocampus ng sapat na index neurons sa buong buhay natin upang patuloy tayong
makapag-imbak ng mga bagong kaisipan at karanasan at maalala ang mga ito hanggang sa katandaan?
Kahit sa mga matatanda, kayang makabuo ang hippocampus ng libu-libong bagong selula ng nerbiyos araw-araw.
Kung hindi ito ang kaso, ang mga index neuron na nagamit na ay unti-unting kailangang masulat muli sa
paglipas ng panahon, na katumbas ng pagkawala ng alaala.
Bilang halimbawa, isipin ang isang piraso ng papel na puno na ng sulat at muling isinulat, kaya hindi na mabasa.
Ang natatanging kakayahan ng hippocampus na makabuo ng libu-libong bagong selula ng
nerbiyos araw-araw, kahit sa katandaan, ay pipigilan.
Kung, halimbawa, tayo ay pagod sa gabi pagkatapos ng isang mahirap na araw ng trabaho at hindi na talaga gusto o kaya pang
mag-isip o lutasin ang mga problema, ito ay dahil wala na tayong sapat na libreng index neuron para mag-imbak ng 'anumang iba pa'.
Sa gabi lamang, habang natutulog, muling nabubuo ang mga bagong index neuron.
Kaya karaniwan mas handa kaming magtrabaho at magpakitang-gilas sa umaga kaysa sa gabi.
Ang konklusyon: ang hippocampus ay kayang magbuo ng mga bagong selula ng nerbiyos hanggang sa katandaan.
Hindi matatawaran ang kalamangan na ito.
Ang mga bagong index neuron ay hindi lamang batayan ng likas na kuryosidad, kaalamang autobiograpikal, pagiging indibidwal, at sa
huli ay pagkamalikhain at katatagan ng isipan, kundi mahalaga rin ang kanilang tungkulin sa antas ng
lipunan para sa kultural na pag-unlad ng sangkatauhan.
Sa buong kasaysayan ng pag-unlad ng sangkatauhan, palaging kinakailangan ang malikhaing pag-iisip upang makaimbento ng mga
bago at mahalagang bagay para sa karagdagang pag-unlad ng sangkatauhan, halimbawa, enerhiyang
elektrikal, mga makina ng iba't ibang uri, mga eroplano.
Ang kakayahang ito ng tao na magkaroon ng malikhaing pag-iisip ay nagpapahintulot sa
kaligtasan pati na rin sa pag-unlad ng kultura.
Sa kasalukuyan, gayunpaman, ang autobiographical na alaala ng maraming tao ay hindi na lumalago sa buong
buhay nila gaya ng natural na paglago nito, kaya nawawalan ito ng kapasidad sa pag-iimbak.
Ang dahilan nito ay pagkapagod dahil sa patuloy na stress at pagkabalisa, gaya ng mga hakbang
laban sa coronavirus at ang nagresultang depresyon.
Tumaas nang tatlong beses ang bilang ng mga taong may depresyon sa Alemanya mula nang magsimula ang pandemya
ng coronavirus. Pinipigilan din nito ang kakayahan ng mga tao na mag-isip nang malinaw.
Karaniwan silang sumusunod sa kanilang karaniwang mga gawain at naipit sa paulit-ulit na mga kilos.
Inilalarawan ni Klaus Schwab ang krisis na ito (ang pandemya ng coronavirus) at, partikular na ang mga hakbang na isinagawa upang
labanan ito, na naglilimita sa kakayahan ng mga tao na mag-isip, bilang isang 'oportunidad para sa panlipunang pagbabago'.
Ito ay nangangahulugang tanging ang mga indibidwal na may limitadong kapasidad ng utak
lamang ang sasang-ayon sa pagbabagong ito.
Bukod dito, nabubuo lamang ang mga bagong index neuron kapag kailangan; kung hindi,
namamatay ang mga ito at hindi na bumubuo ng bago.
Ang mga kahihinatnan ay pasibidad at ang walang pagtutol na pagtanggap sa lahat ng hindi
kanais-nais at nagkakait ng buhay na mga kalagayan.
Isa pang matinding interbensyon upang paralisahin ang ating autobiograpikal na alaala ang
isinagawa mismo ng pagbabakuna laban sa COVID-19.
Napatunayan nang siyentipiko na binago ang spike protein.
Isang "furin cleavage site" ang isinama, na ginagawang lubhang nakalalason ang spike sa isang banda. Sa kabilang banda,
maaari itong makalusot sa blood-brain barrier, magdulot ng pamamaga, at pigilan ang pagbuo ng mga bagong index neuron.
Ang tinik ay espesyal na binago upang makapasok sa utak at magdulot ng pamamaga.
Ang furin cleavage site na ito sa spike protein ay samakatuwid isang biyolohikal na sandata laban sa ating utak.
Ang mga iniresetang pampasigla, ibig sabihin ay mga regular na pampabago-bago, ay sumisira sa ating biograpikal na alaala at
sa gayon ay sa ating sikolohikal na sistemang pang-imyunidad.
Kapag nawawala ang mga bagong index neuron at nagaganap ang mga sobrang emosyonal na pangyayari, gaya ng mga bagong pandemya at
mga hakbang, mga pag-atakeng terorista o mga digmaan, ang mga index neuron na naunang nabanggit ay
napapalitan ng mga emosyonal na senaryo ng takot.
Ang resulta ay nawawala sa mga tao ang kanilang mga personal na alaala at nananatili sa kanila ang bagong salaysay.
Sa pamamagitan ng paglipat sa ibabaw ng aming mga lumang alaala, hindi na nila magagamit ang aming mga nakaraang karanasan.
Sa halip, ang mga taong ito ay walang magawa at nasa awa ng "bagong katotohanan".
Maaari kaya na ang mga kakila-kilabot na pangyayaring binobomba sa atin araw-araw ay hindi ganap na nagkataon?
Sa pamamagitan ng patuloy na propaganda ng teror, unti-unting nasisira ang autobiograpikal
na alaala at napapalitan ng bagong salaysay.
Sa ganitong paraan, ninanakaw sa mga tao ang kanilang autobiograpikal na alaala
at ginagawang hindi na sila makapaglaban.
Ito mismo ang bagong taong ito na sumusunod, walang tapang, at akmang-akma sa "brave new
world" ni Klaus Schwab at ng kanyang mga tagasunod.
Kapag hindi na ginagamit ng mga tao ang kanilang kakayahang mag-isip, kundi sumusunod na lamang sa kanilang
karaniwang gawain, tinatawag ito ni Nehls na zombie mode.
Sa kakayahan ng System 2, tinutukoy niya ang ating kakayahang mag-isip nang may
kamalayan, magmuni-muni, at makilala ang mga ugnayan.
Sa ibaba, inihaharap namin ang isang sipi mula sa isang panayam ng oval.media.
Makinig ka mismo kung paano hinango ni Dr. Michael Nehls ang mga praktikal na konklusyon mula sa mga natuklasang ito.
Video: Kaya isa na namang problema iyon.
Kaya isa sa mga pansamantalang pamagat ko ay "The Zombie Apocalypse 2030", dahil tayo ay mahuhuli sa zombie mode na
System 1, sapagkat kakunin sa atin ang kakayahan ng System 2 sa pamamagitan ng pagharang sa produksyon ng mga index neuron.
Ngunit umaabot pa ito nang mas malayo kaysa doon.
Ito ay tungkol sa paglipat ng indibidwalidad dahil sa nilalamang naratibo na ipinapakain sa atin araw-araw.
At ang pagsupil na ito sa indibidwalidad, na sa huli ay siyang batayan din ng pagkamalikhain, ay mas malalim
pa kaysa sa simpleng zombie mode. Mas mapilit pa ito.
Kapag nawala ang ating pagkatao, nawawalan tayo ng kakayahang tumugon nang mental sa mga bagay.
At nasa isip ko ang larawang ito – upang maging matagumpay mula sa pananaw ng ebolusyon,
ibig sabihin ay magparami, iyon ang layunin.
Ang utos na "Maging mabunga at magparami" ay maaari ring isinulat ni Darwin. Ang nakasulat sa Bibliya ay, sa
madaling salita, ang paraan ng pagpapatakbo ng ebolusyon.
Ganito tayo sinusukat. Ang dami ng ating mga supling ay, masasabi, ang barya na ginagamit
ng ebolusyon para sukatan ang tagumpay nito.
At upang magtagumpay at magparami, kailangan muna nating mabuhay, at upang mabuhay,
kailangan nating ipagtanggol ang ating sarili.
Kailangan nating pakainin ang ating sarili, ngunit kailangan din nating ipagtanggol ang ating sarili laban sa mga kaaway.
At saka may mga mikroorganismo at makroorganismo.
Para sa mga mikroorganismo, mayroon tayong klasikal na sistemang pang-imyunidad at pisikal na sistemang
pang-imyunidad; at para sa mga makroorganismo, mayroon tayong tinatawag na mental na sistemang pang-imyunidad.
At tinatawag itong mga sandata ng sistemang pang-imyun ng isip, na mga alaala natin sa hippocampus.
Kaya, halimbawa, kung tumakbo papunta sa akin ang isang aso, may ilang pagpipilian ako kung paano tutugon.
Kung hindi pa ako nakakakita ng aso dati, malamang na magkamali ako ng reaksyon.
Kung nakakita na ako ng aso, may alaala ako nito.
Maaaring pati na rin ang isang pagtatasa nito.
Maliit ba itong aso o malaki? Malalaki ba ang mga ngipin nito? Mas palakaibigan ba ang ugali nito?
Ang mga ito ay mga bagay na naka-imbak sa aking alaala nang autobiograpiko at
naglalarawan ng aking reaksyon, gaya ng sinasabi.
Ibig sabihin, ang reaksyon ko sa mga makroorganismo, sa kasong ito ay isang aso, sa ibang kaso naman ay si Bill Gates. Ito ay
mga bagay na nangangailangan ng karanasan, at ngayon din, kapag hinadlangan natin ang produksyon ng index neuron sa pamamagitan
ng mga hakbang na naranasan natin sa Corona, lalo na sa pamamagitan ng kronikong pag-iniksyon ng Spike. At saka, sa
pamamagitan ng paglipat nito sa pamamagitan ng permanenteng digmaan na isinasagawa natin laban sa lahat ng posibleng bagay, na
sa katunayan ay digmaan laban sa ating mga utak, nawawalan tayo nang higit pa ng nilalaman ng ating autobiographical na alaala.
Ibig sabihin nito ay bumabagsak ang ating mental na immune system.
At iyan nga – gaya ng nabanggit mo sa simula, pagdating sa digmaan, iyon ang kailangan mong gawin:
Sirain ang mental na immune system ng lipunan upang masakop ito.
Iyon ang pinakasimpleng bagay na magagawa mo. Ito rin ang lohikal na gawin.
Hangga't kaya pang mag-isip ng mga tao, kaya rin nilang ipagtanggol ang kanilang sarili. At iyon ay isang aspeto.
Ang isa pang aspeto ay, ayon sa mga plano para sa 2030, na mababasa rin sa website ng pamahalaang Aleman, ay ang
unti-unting paglipat patungo sa AI na pagmamanman sa lipunan.
At siyempre, hindi lamang dapat masilayan ng AI ang pag-uugali ng tao, kundi dapat din nitong mahulaan ito.
Oo, ang BMI ay mayroon pa ngang artikulo tungkol sa paksang ito, na nagsasabing dahil mas marami ang alam ng AI tungkol sa atin
kaysa sa alam natin tungkol sa ating sarili, ang AI ang huling magdedesisyon kung ano ang magiging hitsura ng ating hinaharap.
Ibig sabihin nito ay papasok na tayo sa isang lipunang post-voting, at maaari na nating alisin ang demokrasya.
Dahil alam ng AI kung ano ang pinakamabuti para sa atin, bakit pa tayo mag-aabala pang
pumunta sa botohan? Bakit nga ba tayo dapat?
Kaya lang mahuhulaan nang perpekto ng AI ang ating pag-uugali kung halos wala tayong sariling
pagkamalikhain, dahil ang pagkamalikhain ay magulo at maaaring magdulot ng hindi mahuhulaan na pag-uugali.
Upang mabawasan ito, kailangang bawasan ang pagiging indibidwal, gaya ng pagsasabi, at iyon ay isang epekto sa gilid.
Kung ito ay pangunahing motibo ay bukas sa debate, ngunit tiyak na ito ay isang napaka-nakakabahalang epekto ng prosesong ito.
Isang, dalawa, tatlo, apat, lima, anim, pito, walong, siyam, sampu, labing-isa, labing-dalawa,
labing-tatlo, labing-apat, labing-lima, labing-anim, lab
Paano natin mapagtatanggol ang ating sarili?
Oo, well, habang sinusubukan kong isulat nang may pag-asa sa Kabanata 7, ang huling kabanata, may ilang bagay.
Kaya, sa isang banda, iyan ang tatlong bagay na nakikita ko.
Isang bagay ang lubos na malinaw, siyempre: kung ang labanan ay nagaganap sa utak, gaya ng
sinasabi, doon natin dapat buuin ang ating mga sandata.
Kaya kailangan nating simulan ang laban doon.
Ang mga sandatang mayroon tayo ay eksaktong yaong nais ng kaaway na agawin sa atin, gaya ng sinasabi.
Sa madaling salita, ang kakayahang mag-isip nang malikhain, tumingin lampas sa abot-tanaw, maunawaan ang mas malawak na
larawan, at bumuo ng karaniwang katatagan upang, sa kabila ng lahat ng mga pagsubok na ito, hindi tayo masira sa pag-iisip,
kundi makahanap ng paraan upang ipagtanggol ang ating sarili.
Ibig sabihin nito ay kailangan lamang nating pasiglahin muli ang neurogenesis sa hippocampus.
Pagkatapos ay inilarawan ko ito bilang isang pormula laban sa indoktrinasyon, na naglalahad ng mga aspeto ng buhay na
kailangang tingnan, gaya ng sinasabi, at suriin: saan maaaring may mga kakulangan na humahadlang sa natural na
paglago ng hippocampus at sa pagbuo ng mga index neuron na ito?
Halimbawa: Kakulangan sa Bitamina D:
Ang bitamina D ay hindi lamang isang hormon ng immune system, na nangangahulugang mahalaga ito para
sa immune system, kundi isa rin itong neurohormon.
Ang kakulangan sa bitamina D ay nagdudulot ng dalawang kahihinatnan, gaya ng sinasabi.
Malamang ay mayroon tayong bagyong cytokine , na nangangahulugang maaaring ipatupad ang mga hakbang laban sa coronavirus.
Kaya't ipinapalaganap saanman na hindi na natin kailangan ang bitamina D.
Iyon ay isang napaka-kapana-panabik na paksa.
Hindi na natin kailangan ang bitamina D. Nakagawa ang sangkatauhan ng isang hakbang pasulong sa ebolusyon.
Napansin mo ba iyon?
Kakatapos ko lang basahin na ilang buwan na ang nakalipas, halos isang taon na ngayon, ang New England Journal of Medicine,
halimbawa, na siyang pinakaprestihiyosong siyentipikong journal sa larangan ng klinika, ay naglathala ng isang artikulo.
Kaya kung gusto mong makatanggap ng Nobel Prize, maglathala ka doon.
At may isang pag-aaral doon na talagang nakakagulat.
Gumawa sila ng video tungkol dito, lalo na sa interpretasyon ng pag-aaral na ito.
At saka, bilang resulta, may isang editoryal, na nangangahulugang hindi rin nakaiwas ang mga editor mismo sa paghatol tungkol
sa bitamina D batay sa pag-aaral na ito, gaya ng sinasabi.
At sa esensya, sinasabi ng huling pangungusap na dapat itigil ng mga tao ang pag-inom ng bitamina D, kahit na
kulang sila rito, para pahabain ang kanilang buhay o manatiling malusog. Iyan ang sinasabi nito.
At ibig sabihin nito ay hindi na natin kailangan ang bitamina D. Hindi rin natin kailangan ang hormon ng bitamina D.
Ngunit kabaliktaran, kailangan natin ng regular na pag-igting, gaya ng tawag ko rito –
ang pamamahala ng pag-igting – upang mabuhay.
Kaya't nakagawa tayo ng isang hakbang sa ebolusyon: wala nang bitamina D, ngunit ang regular na
pagdagdag nito ay nagsisiguro ng ating kaligtasan.
Kaya ito ay ganap na kabaliwan na kasalukuyan nating pinapasok.
Ngunit kailangan natin ng bitamina D.
Kung, halimbawa, tinitingnan ngayon ang Alzheimer's bilang isang biyolohikal na katumbas ng permanenteng nasirang neurogenesis,
nakasulat ako ng isang papel tungkol sa paksang ito, "Unified theory of Alzheimer's Disease", isang siyentipikong artikulo.
Inilarawan ko ito nang detalyado doon.
At iyon din ang batayan para sa estratehiya sa pag-iwas sa sakit na Alzheimer.
At kung ngayon ay nakikita ko ito bilang isang korelasyon, at makikita rin natin na ang nabawasang
neurogenesis ay humahantong sa dramatikong pagtaas ng bilang ng mga kaso ng Alzheimer sa buong mundo.
Kapag tiningnan mo, mahalaga rin ang bitamina D sa neurogenesis.
At ang lohika ay kung kulang ako sa bitamina D, mas mataas ang posibilidad na magkaroon ako ng sakit na Alzheimer.
Ngunit ang kakulangan sa bitamina D ay sa esensya isang dobleng pag-atake sa ating sistemang pang-imyunidad
laban sa mga mikroorganismo at sa ating sistemang pang-imyunidad laban sa mga makroorganismo.
At ipinaliwanag ko ito sa aking libro bilang isang halimbawa. Kaya oo, ngunit isa lamang iyon sa maraming halimbawa.
At dahil pinasigla ng lahat ng mga hakbang laban sa coronavirus ang prosesong ito, ipinapakita
ko na may epekto ito sa lahat ng aspeto ng buhay.
Halimbawa, ang kahulugan ng buhay ay sentro ng aking pormula.
Kailangan ng bawat tao ng layunin sa buhay. Ipinapakita ng mga pag-aaral sa sikolohiya na kung wala tayong layunin sa buhay,
lubhang tumataas ang insidente ng sakit na Alzheimer. Bakit?
Dahil wala kaming dahilan para bumangon sa umaga. Wala kaming gagawin.
Hindi pinapakain ng bagong impormasyong kawili-wili ang ating utak dahil wala tayong ginagawang kawili-wili.
At lumiliit ang hippocampus at nagbabanta ang Alzheimer's.
Ibig sabihin nito ay kailangan natin ng layunin sa buhay. At ang isang layunin sa buhay ay
maaaring ang pakikipaglaban sa mga nangyayari ngayon.
Kaya sinisikap kong bigyan ang mga tao ng layunin sa buhay sa pamamagitan ng paghahanap ng iba na, gaya ng sinasabi, ay
kapanipaniwala. Mahalaga itong tungkulin na mayroon tayo ngayon.
At narito ang tanyag na eksperimento sa pagsunod ni Solomon Nasch.
Ipinapakita nito na 23 porsyento ng mga taong sinuri nila noong dekada 1960 ay hindi sumunod sa
karamihan, kundi sa kanilang karaniwang pag-iisip.
At ang bilang ng mga hindi nabakunahan ay katulad ding mataas.
At kung isang tiyak na porsyento ng mga tao ang tumangging magpabakuna at pagkatapos ay maging halata sa lahat ang mga
side effect, bigla ay may sasabihin na: Siguro nga ay tama sila.
At saka, kung kahit isa lamang sa 23 porsyento na iyon ang makahikayat ng iba, magkakaroon na tayo ng 46 porsyento. Kaya
kung seryosohin ng bawat isa ang tungkuling ito na hanapin ang kahulugan ng buhay,
magkakaroon tayo ng mayorya nang medyo mabilis.
na hindi lamang nagbago ng mga bagay sa pulitika, kundi pati na rin sa mga lansangan.
Talagang lumalabas ang mga tao at nagsasabi: "Hoy, hindi ninyo puwedeng gawin 'yan sa amin, hindi iyon
katanggap-tanggap." Kaya kailangan nating bumuo ng nakararami!
At nabanggit ko nga ang ikatlong punto. Kaya, bukod sa pag-impluwensya sa ating sariling utak at sa utak ng iba,
ang tanong siyempre: Ano ang ating pananaw sa sangkatauhan?
Sa loob ng mga dekada – mula pa sa simula ng panahon, sa katunayan mula pa sa orihinal na kasalanan, hangga't abot ng
aking alaala sa aklat – sinasabihan tayo na masama ang mga tao.
Dapat nating ipagtanggol ang ating sarili laban sa lahat ng bagay.
Ang mga tao ay napakasama kaya tanging isang sistema ng social credit – na minomonitor ng AI – ang makapagliligtas sa atin mula
sa ating sariling pagkawasak, gaya ng sinasabi. At kailangang kwestyunin ang pananaw na ito tungkol sa sangkatauhan.
May isang kilalang historyador na kakapagsulat lang ng isang libro. Ang pamagat nito ay: "Sa Pangunahing Mabuti".
Natuwa akong basahin ito at paulit-ulit kong kinuha ang mga sipi mula rito, at mas lalo ko ring sinuri ang agham sa likod nito.
At iyon ang isang bagay na kailangan nating sanayin ang ating sarili na paniwalaan: na mabuti ang mga tao; na walang sinuman
ang nais sadyang saktan tayo; at kailangan nating magtulungan.
Ito ang batayan ng pakikipagtulungan sa pagitan ng mga tao, na inaalis sa atin ng imahen ng sangkatauhan na,
masasabi pa nga, maling ipinapasok sa atin, na ang mga tao ay masama at hindi kayang kumilos nang panlipunan.
Kaya kailangan din nating gumawa ng mga pagsasaayos. Gayunpaman, posible lamang ito kapag muling gumagana ang hippocampus.
Isang, dalawa, tatlo, apat, lima, anim, pito, walong, siyam, sampu, labing-isa, labing-dalawa,
labing-tatlo, labing-apat, labing-lima, labing-anim, lab