De Wet Oppervlakteneisen voor Windenergie is op 1 februari 2023 van kracht geworden in Duitsland.
Met deze wet verplicht de federale overheid de deelstaten om tegen eind 2032 een bepaald percentage
van hun landoppervlak aan te wijzen voor windenergie.
Voor de stadstaten Berlijn, Hamburg en Bremen is het aandeel 0,5% van het gebied.
Voor de andere deelstaten tussen 1,8 procent en 2,2 procent.
Alleen al in Beieren komt dit neer op ongeveer 1.270 vierkante kilometer voor windturbines.
een gebied dat half zo groot is als Saarland.
Om dit doel te bereiken heeft de federale regering de federale wet op natuurbescherming gewijzigd, zodat nu zelfs
landschapsbeschermingsgebieden kunnen worden gebruikt.
Windenergie is een bijna onuitputtelijke energiebron, waarvan het potentieel vandaag de dag
nog maar in beperkte mate volledig wordt benut.
Zo wordt het altijd beschreven door de voorstanders van de energietransitie.
Het doel is natuurlijk ook om klimaatverandering te bestrijden, wat herhaaldelijk wordt benadrukt,
aangezien deze technologie geen CO₂ zou produceren.
Zoals zo vaak het geval is, wordt alleen rekening gehouden met wat er aan het eind uitkomt of op een
media-effectieve manier wordt gepresenteerd, maar niet wat er aan moet worden uitgegeven.
Dit heeft voornamelijk betrekking op de volgende gebieden.
1. Milieubelasting
De term milieupolitiek werd rond 1970 bedacht en verwijst naar alle politieke inspanningen om
de natuurlijke fundamenten van het menselijk leven en de natuur te behouden.
De windturbines worden zogezegd ook geplaatst om het milieu te beschermen.
Maar zijn ze echt een zegen voor het milieu?
1a) Ontbossing
In het verleden waren droogte, stormen en schorskevers de grootste vijanden van het bos.
Maar nu moeten ook windturbines worden meegerekend.
In Reinhardswald in Hessen mag bijvoorbeeld 29 hectare bos met bomen tot 195 jaar oud
worden gekapt voor 18 geplande windturbines.
Daarna kan het bos niet langer worden gerealiseerd als een bos, maar eerder als een
industriële fabriek met een boomverbinding.
De grote brandgangen die in het bos zijn uitgesneden, creëren meer randen.
Bomen die op zulke plekken staan, kunnen afsterven, omdat ze veel sterker worden blootgesteld aan wind en
droogte, waardoor zulke brandgangen zich verder uitbreiden.
Weliswaar worden delen herbebost nadat de windturbines zijn gebouwd, maar het duurt vele tientallen
jaren voordat de natuur een gezonde met humus doorspekte bosbodem heeft hersteld.
1 b) Hulpbronnenverbruik
Voor de opbouw van een windturbine zijn niet alleen de mast en de rotor nodig, maar ook een goed ontwikkeld netwerk
van wegen om de onderdelen van de windturbine te vervoeren.
Om ervoor te zorgen dat het geheel overeind blijft, heeft het ook een stabiele fundering nodig.
We kunnen zien wat hiervoor nodig is bij het windmolenpark Altdorfer Wald.
Hier moeten 39 windturbines worden opgericht met een hoogte van 285 meter.
Deze objecten zijn meer dan vijf keer zo hoog als een gemiddelde kerktoren.
Hiervoor is een fundering met een grootte van 1500 kubieke meter nodig.
In het geval van het Altdorf-bos is er in totaal 58.500 kubieke meter beton nodig voor 39 windturbines.
Om dit beton te leveren, moeten mobiele betonmixers 15.600 ritten maken voor 7,5 kubieke meter.
Daarnaast zijn er meer dan 45.000 ritten met grindvrachtwagens nodig om het grind te vervoeren voor
de uitbreiding van het 27 kilometer lange stuk weg.
1c) Veranderingen in flora en fauna
Elk jaar worden duizenden vleermuizen en vogels het slachtoffer van windturbines.
Volgens prognoses zouden dat er alleen al in Duitsland elk jaar meer dan 200.000 vleermuizen zijn, waardoor de
populaties van sommige vleermuissoorten al bedreigd zijn.
Het gevaar voor de dieren is niet alleen dat ze tegen de rotorbladen vliegen.
Door de drukvermindering achter de rotorbladen knappen de longen en inwendige organen van de dieren.
In 2017 stelde het Duitse lucht- en ruimtevaartcentrum in een studie op basis van modelberekeningen
vast dat elk jaar ongeveer 1.200 miljard insecten het slachtoffer worden van windturbines.
Dat zijn ongeveer 3 miljard insecten per dag.
De resten van vliegende insecten op rotorbladen dragen ook bij aan hogere rendementsverliezen van de turbine.
Het is niet alleen een bedreiging voor de dierenpopulaties, maar ook voor het landschap.
Op sommige plaatsen worden bomen gekapt op hellingen, waardoor het risico op
bodemerosie en aardverschuivingen toeneemt.
1 d) Vroegere milieuverontreinigingen
Windturbines zijn momenteel ontworpen voor een levensduur van 20 jaar.
Het hele systeem zou dan ontmanteld en verwijderd moeten worden.
Het is echter onzeker of de betonnen funderingen in ieder geval zullen worden ontmanteld.
Er bestaat nog steeds geen concept voor het recyclen van de vleugels vanwege de giftige stoffen en
samengestelde materialen die ze bevatten, daarom moet dit problematische afval worden verwijderd.
De rotorbladen alleen al produceren 20.000 ton afval per jaar. En de trend stijgt.
Tussentijdse conclusie
Ooit kwam de Groene Partij op voor de bescherming van het milieu.
Maar ondertussen zijn ze eerder aanbeland bij de vernietiging van het milieu.
Terwijl bouwprojecten werden stilgelegd vanwege de aanwezigheid van een kever, werd de Natuurbeschermingswet
zelfs aangepast voor windturbines, zodat veel vogelsoorten, zoals ooievaars, niet langer meetellen
als soorten die worden bedreigd door windenergie.
Volgens een juridisch advies in opdracht van de natuurbeschermingbond (NABU) was dit zelfs in strijd met de
huidige EU-wetgeving inzake de bescherming van soorten.
Deze technologie is ook niet grondstofvriendelijk als ze slechts voor zo'n korte tijd is gebouwd en vervolgens stoffen
achterlaat, waarvan de verwijdering nog niet opgelost is.
Ideologische doelen krijgen nu meer aandacht dan milieubescherming.
2. klimaatveranderingen
Alleen al in Duitsland zijn er momenteel 32.000 windturbines in bedrijf.
In de afgelopen 20 jaar heeft dit geleid tot een afname van de gemiddelde windsnelheid met 13%,
zoals vastgesteld door de Universiteit van Osnabrück.
Dit is niet zonder gevolgen.
2a) Veranderde luchtcirculatie
In de VS wordt 2,5 keer zoveel windenergie opgewekt als in Duitsland.
Deze serieuze ingrepen zouden de luchtstromen van de evenaar naar de Noordpool drastisch kunnen
verminderen, wat zou resulteren in een verlaging van de straalstroom op zuidelijke breedtegraden.
Volgens dit scenario zouden de luchtlagen boven de Noordpool dunner kunnen worden, wat zou resulteren in
een lagere reflectie en dus een opwarming van de regio.
2b) Uitdroging van de bodem
De interactie tussen windturbines en luchtlagen heeft een doorslaggevende invloed op de warmte- en
vochtstromen tussen het oppervlak en de atmosfeer.
De luchtstroom wordt vertraagd voor de windturbines en wervelt erachter.
Bij elk groot windmolenpark wordt vocht aan de atmosfeer onttrokken, vooral in de
zomer, en wordt de grond extra opgewarmd.
Een recent onderzoek uit China laat zien welke verwoestende gevolgen windmolenparken hebben voor hun omgeving.
De effecten van een Chinees windmolenpark aan de grens met Mongolië werden geanalyseerd.
Het bleek dat de bodemvochtigheid met 4,1% per jaar afnam.
De ingewikkelde mechanismen zijn nog niet volledig opgehelderd, maar het is zeker dat de
windmolenparken er effectief toe leiden dat de grond waarop ze zijn gebouwd uitdroogt.
In het ergste geval kan dit leiden tot droogte en bodemerosie, die zich ook
kunnen uitbreiden naar de overige periferie.
Tussentijdse conclusie
Het gebruik van windenergie wordt bespoedigd om de klimaatverandering tegen te gaan
die zogenaamd wordt veroorzaakt door CO₂.
Vooral de uitdroging van de bodem wordt ons in opvallende en apocalyptische beelden
voorgeschoteld als gevolg van de klimaatverandering.
Huidige onderzoeken tonen echter aan dat juist windturbines tot droogte kunnen leiden.
3. Schade aan de gezondheid
Windturbines kunnen verschillende gezondheidsproblemen veroorzaken, zoals concentratiestoornissen,
nervositeit, hoofdpijn en slaapstoornissen.
De grootste gevaren zijn infrasoon geluid en slagschaduw.
In de winter is er echter ook een gevaar door ijs.
3a) IJs
Bij ongunstige weersomstandigheden kan zich ijs vormen op de rotorbladen.
Dan is er zelfs levensgevaar.
Door de rotorbladen kunnen brokken ijs over lange afstanden worden weggeslingerd.
3b) Infrasoon geluid
Infrasoon geluid is geluid waarvan de frequentie onder het menselijke gehoorbereik ligt, d.w.z. onder 16 Hertz.
Sommige mensen die in de buurt van windturbines wonen, melden symptomen zoals
vermoeidheid, depressie of zelfs zeeziekte.
Hartchirurg Christian Friedrich Fahl heeft het fenomeen wetenschappelijk onderzocht als hoofd van de werkgroep
infrasoon geluid in het academisch ziekenhuis van Mainz.
Volgens hem gebeurt dit wanneer het rotorblad langs de mast loopt, waardoor de lucht wordt
samengeperst en er korte, steile pulsen ontstaan.
In de buitenlucht zet infrasoon geluid ook het volume harder.
Het wordt waargenomen als ruis, maar is niet gepulseerd.
De impulsen die hier optreden kunnen ook fysiek gevoeld worden.
Het is vergelijkbaar met een bezoeker die voor de basluidsprekers van een
rockconcert staat en het geluid fysiek waarneemt.
De pulsen die door een windturbine worden geproduceerd zijn echter veel massiever.
3c) Slagschaduw
De werking van windturbines veroorzaakt een bewegende slagschaduw in de zon, wat ook kan leiden tot aanzienlijke
belastingen voor de betrokkenen, zoals concentratiestoornissen,
nervositeit, hoofdpijn en slaapstoornissen.
De schaduwen die de rotor werpt, zijn voor veel mensen onaangenaam omdat ze periodieke
schommelingen in de helderheid veroorzaken.
Volgens de Federale/ Deelstaatwerkgemeenschap Emissiebescherming moet bij de goedkeuring van windturbines
gewaarborgd worden dat de theoretisch mogelijke schaduwduur van een huis van 30 uur per
kalenderjaar of 30 minuten per dag niet wordt overschreden.
Indien nodig moet uitschakel technologie worden gebruikt om ervoor te zorgen dat de werkelijke duur
van de schaduwimpact beperkt blijft tot 8 uur per kalenderjaar en 30 minuten per dag.
Als een huis wordt blootgesteld aan de schaduw van meerdere windturbines, gelden de waarden voor alle turbines samen.
Tussentijdse conclusie
Voor gewone burgers geldt altijd het principe dat de vervuiler betaalt.
Zou dit niet ook moeten gelden voor exploitanten van windturbines?
Want als zo'n installatie aantoonbaar leidt tot gezondheidsproblemen bij de bevolking, moet de
installatie worden uitgeschakeld, ongeacht of een bepaald aantal uren belasting is bereikt of niet.
Dit roept de vraag op waarom deze installaties eigenlijk zijn toegestaan.
4. de energietransitie wordt onbetaalbaar
4a) Werkelijke prestatie van windturbines
De exploitanten bewaken de volledige uitbuiting van hun windparken als een staatsgeheim.
De Neue Zürcher Zeitung heeft 18.000 windturbines in Duitsland geanalyseerd - met ontnuchterende resultaten.
Bijna een kwart van de geanalyseerde systemen had niet eens een capaciteitsfactor van 20%.
Slechts 15% van de faciliteiten had een geschatte volledige belasting van meer dan 30%.
Deze liggen bijna allemaal aan de kust.
4b) Door consumenten betaalde verliesrekening
Eind januari 2024 hebben de vier elektriciteitsnetbeheerders de rekening
gepresenteerd van wat wind- en zonne-energie ons kost.
De uitbreiding van wind- en zonne-energiecentrales betekent dat er meer elektriciteit wordt geproduceerd
dan nodig is bij sterke wind of sterke zonneschijn.
Hierdoor dalen de elektriciteitsprijzen op de beurs naar nul of zelfs naar negatief, wat betekent dat
er extra geld moet worden betaald voor de aankoop.
Desondanks ontvangen exploitanten van windturbines 7,35 cent per kilowattuur aan gegarandeerde teruglevertarieven.
Exploitanten van zonnesystemen betalen zelfs 11 tot 13 cent per kilowattuur.
Steeds vaker moeten turbines zelfs worden uitgeschakeld als de windproductie te hoog is, zodat er
niet te veel elektriciteit in het systeem terechtkomt.
Maar zelfs als er een stilstand is, stroomt het geld alsof de exploitanten de elektriciteit hebben geproduceerd.
Dit kostte consumenten in 2022 ongeveer een miljard euro zonder dat ze er iets voor terugkregen.
4c) Kosten voor netwerkuitbreiding
De meeste windparken bevinden zich in Noord-Duitsland vanwege de windomstandigheden.
Om de elektriciteit naar de industriegebieden in Beieren en Baden-Württemberg te brengen, moet
het elektriciteitsnet echter ook worden uitgebreid.
De noodzakelijke uitbreiding van de hoogspanningslijnen zal naar verwachting 300 miljard euro kosten
tot 2045 en nog eens 150 miljard euro voor de distributienetten in steden en gemeenten.
Om de uitbreiding van windparken in de windarme zuidelijke regio te bevorderen, voorziet de EEG-wet 2023 in een
correctiefactor van 50% tot 60% procent voor deze regio.
Dit betekent dat er nog meer subsidies worden gegeven voor windstroom, omdat het economisch niet
haalbaar is om windturbines te exploiteren met de bestaande subsidies in Zuid-Duitsland.
Tussentijdse conclusie
Windmolenparken zijn niet efficiënt voor een bedrijfsstandplaats als Duitsland.
Zonder subsidies van ideologisch gedreven politici zou bijna geen enkele investeerder in deze technologie investeren,
omdat dergelijke centrales zich onder concurrerende omstandigheden niet
staande zouden kunnen houden op de markt.
Door deze randvoorwaarden wordt de geproduceerde elektriciteit steeds meer onbetaalbaar voor consumenten.
Particulieren zullen hun levensstandaard verliezen en bedrijven zullen steeds meer naar het buitenland verhuizen.
Minister van Economische Zaken Robert Habeck zou zeggen: In Duitsland is de industrie dan
weliswaar niet insolvent, ze stopt gewoon met produceren.
Conclusie
Windenergie wordt ons altijd gepresenteerd als een vorm van energie die bijzonder
milieusparend en klimaatvriendelijk is.
Maar zoals we kunnen zien, is geen van beide het geval.
Aan de andere kant is het een onbetrouwbare manier om energie op te wekken en is
het ook bijzonder duur voor de consument.
Maar waarom wordt het nog steeds gepromoot en wie heeft er belang bij?
Een aannemelijk antwoord op deze vraag zou het volgende kunnen zijn.
Je zult niets bezitten en gelukkig zijn, is een zin uit een video van het World Economic Forum (WEF) uit 2016
die een essay van de Deense politica Ida Auken samenvat.
Ida Auken maakt deel uit van het Young Global Leader Programme van het WEF.
Dat zou ideaal zijn voor het WEF en zijn meesterbreinen.
Alles wat iemand nodig heeft, wordt ontvangen als een dienstverlening.
Aan de ene kant zou deze dienst goede zaken doen en aan de andere kant zou iedereen
een volledig transparante burger worden.
Om dit te bereiken zouden bestaande structuren in de economie en de bevolking eerst ontmanteld
moeten worden en er zou een plan nodig zijn om dit te bereiken zonder verzet van de bevolking.
Het is denkbaar dat alle goederen duurder worden, zodat de bevolking niet meer in haar levensonderhoud
kan voorzien en al haar reserves moet aanspreken.
Energiekosten worden in de meeste goederen doorberekend omdat ze noodzakelijk zijn voor de productie van de goederen.
De prijs van elektriciteit zou dus één regelschroef zijn om de prijs van goederen aan te passen.
De kerncentrales zijn stilgelegd en de sancties tegen Rusland betekenen dat we
geen goedkoop aardgas meer kunnen krijgen.
Hierdoor zijn de goedkoopste opties voor het opwekken van elektriciteit verdwenen.
Elektriciteit uit windenergie is ofwel veel beschikbaar en de prijs op de elektriciteitsbeurs is bijna nul,
of het waait te weinig en de elektriciteit moet tegen een hoge prijs in het buitenland worden gekocht.
Dit drijft de elektriciteitsprijs op en dus ook de prijs van de geproduceerde goederen.
Op de lange termijn zouden bedrijven in zo'n omgeving niet kunnen overleven.
Ze stoppen helemaal met produceren of emigreren.
Wat overblijft is een bevolking met een hoge werkloosheid die niet langer in staat is om in haar
levensonderhoud te voorzien vanwege de hoge energiekosten.
Het WEF en zijn meesterbreinen zouden dan hun doel hebben bereikt: