Ο ΠΟΥ δεν πρέπει να νομιμοποιηθεί να σφετεριστεί ή να του παραχωρηθούν περαιτέρω αρμοδιότητες.
Απλώς δεν έχει αποδειχθεί, αλλά εδώ απαιτείται μια πλήρης διακοπή. Σταματήστε! Και μόνο όταν όλα τα
λάθη έχουν αντιμετωπιστεί μπορούμε να μιλήσουμε για νέες συμφωνίες, και σίγουρα όχι νωρίτερα.
Τώρα, υπάρχει ένα άλλο σημαντικό σημείο που πρέπει να έχουμε κατά νου, δηλαδή ότι οι προσαρμογές αυτές μπορούν να ψηφιστούν
μόνο εάν η Παγκόσμια Συνέλευση Υγείας έχει λάβει την τελική έκδοση για ψήφιση τουλάχιστον τέσσερις μήνες νωρίτερα.
Με άλλα λόγια, θα ήταν ενάντια στους κανόνες του παιχνιδιού του ΠΟΥ - όπως αναφέρεται στο άρθρο 55 παράγραφος 2 των
υγειονομικών κανονισμών - εάν ψηφίζαμε σχετικά στο τέλος Μαΐου.
Ναι, τα κριτήρια αξιολόγησης είναι αρχικά πολύ απλά.
Πρώτα απ' όλα, εμείς ως πολίτες πρέπει να αναρωτηθούμε, έγινε καθόλου ουσιαστική επανεκτίμηση; Ναι ή όχι;
Και δεύτερον, ακολουθήθηκαν οι επίσημοι κώδικες πρακτικής του ΠΟΥ; Ναι ή όχι;
Και επειδή η απάντηση είναι αρνητική, αυτό σημαίνει ότι δεν πρέπει να τεθεί σε ψηφοφορία. Είναι τόσο απλό.
Αλλά τώρα έχετε τα βασικά κριτήρια μέτρησης που μπορούν επίσης να σας βοηθήσουν στις συζητήσεις και να σας επιτρέψουν να πείτε,
σταματήστε, πρώτα απ' όλα πρέπει να γίνει μια επανεκτίμηση.
Και δεύτερον, πρέπει να τηρούνται οι κανόνες του παιχνιδιού του ίδιου του ΠΟΥ.
Και τρίτον, σύμφωνα με τους ίδιους τους στόχους του, ο ΠΟΥ δεν επιτρέπεται να προκαλεί καμιά βλάβη.
Πολλές ευχαριστίες, Urs Hans, για τη συνολική οργάνωση σήμερα 20 Απριλίου 2024.
Ο στόχος είναι να γίνει από κοινού μια επανεκτίμηση.
Μπορούμε να το πετύχουμε αυτό μόνο με εκπαίδευση, πολιτική πίεση και καλή πληροφόρηση.
Χαιρετισμούς, Stefan. Και γι' αυτό είμαστε όλοι εδώ σήμερα.
Είναι μεγάλη τιμή για μένα να μπορώ να σας μιλήσω εδώ για το θέμα του ΠΟΥ.
Και θα ήθελα να σας ευχαριστήσω όλους πάρα πολύ που ήρθατε εδώ σήμερα.
Ωραία. Ναι, αυτό το θέμα του ΠΟΥ είναι δυστυχώς ένα πολύ λεπτομερές και μεγάλο θέμα.
Γι' αυτό μου δόθηκε η ευγενική άδεια για 40 λεπτά.
Είναι ένα πραγματικό νέο σύμπαν που οικοδομείται εδώ.
Ένα πραγματικό νέο καθεστώς υγείας.
Και για να μπορέσετε να το κατηγοριοποιήσετε σωστά, θα πρέπει να κατανοήσετε τι έχει προηγηθεί.
Και στη συνέχεια πρέπει να έχετε κατανόηση του συνολικού πλαισίου, ώστε να μη χάνεστε στις λεπτομέρειες, οι οποίες είναι πολλές.
Γνωρίζουμε ότι μιλάμε για δύο συνθήκες της ΠΟΥ και είναι γεμάτες από προτεινόμενες
τροποποιήσεις και περαιτέρω προτεινόμενες τροποποιήσεις.
Και προσπαθώ να σας δώσω βεβαιότητα για το θέμα αυτό.
Αυτή είναι η δουλειά μου. Αλλά φυσικά δεν μπορείς να το κάνεις σε 40 λεπτά.
Θα προσπαθήσω να κάνω ό,τι καλύτερο μπορώ. Ας ξεκινήσουμε πολύ σύντομα.
Πρέπει πρώτα να θέσουμε το ερώτημα, πόσο μακριά έχουμε φτάσει με την επανεπεξεργασία εδώ στην Ελβετία;
Πραγματοποιήθηκε ένα πολύ καλό συνέδριο για το θέμα αυτό στις 6 Απριλίου στη Βέρνη.
Μπορώ μόνο να αναφερθώ στα πολυάριθμα εξαιρετικά σχόλια εκεί.
Μίλησα κυρίως γι' αυτό και εκεί.
Δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάμε ότι από νομικής άποψης, από την άποψη των εμπλεκομένων, δεν έχουν υπάρξει ποτέ στην ιστορία της
Ελβετίας και θα έλεγα επίσης ότι δεν έχουν υπάρξει ποτέ στην ιστορία οποιασδήποτε δημοκρατικής χώρας, με
όλα τα θεμελιώδη δικαιώματα που έχουμε στα συντάγματά μας, τόσο μαζικοί περιορισμοί.
Και είναι τόσο δύσκολο για κάθε άτομο.
Μιλάμε εδώ για την υποχρέωση παραμονής στο σπίτι, για στέρηση της ελευθερίας, για επιβλαβή μέτρα, για μάσκες που
φοριούνται τακτικά, ειδικά στα παιδιά για μήνες. Το να επιτρέπετε να σας πιέζουν να εμβολιαστείτε.
Η ελευθερία της πίστης και της συνείδησης περιορίστηκε μαζικά.
Βλέπω έναν αξιωματούχο της εκκλησίας εδώ.
Χαίρομαι πολύ που είστε εδώ.
Ένα πολύ θερμό καλωσόρισμα, κ. Bishop, υποθέτω.
Οι ιερείς και οι πάστορες απαγορευόταν να δέχονται περισσότερους πιστούς στην εκκλησία τους από έναν ορισμένο ελάχιστο αριθμό. Και
μάλιστα το Πάσχα. Και αυτό συνεχιζόταν για εβδομάδες και μήνες.
Αυτό ήταν μια μαζική, σοβαρή καταπάτηση της ελευθερίας της πίστης και της συνείδησης.
Και τελικά ολόκληρος ο κατάλογος των ελευθεριών μας επηρεάστηκε με σοβαρό τρόπο για μεγάλο
μέρος του πληθυσμού και για μεγάλο χρονικό διάστημα.
Και μιλάμε για τη μεγαλύτερη δυνατή καταπάτηση των θεμελιωδών δικαιωμάτων που έχει γίνει ποτέ στην Ελβετία.
Και αυτό σημαίνει επίσης τη μεγαλύτερη δυνατή παρέμβαση στην οικονομία.
Όταν ο πρόεδρος της SNB Τόμας Τζόρνταν σήκωσε το προειδοποιητικό του δάχτυλο τον Μάιο του 2020 και είπε: Προσέξτε, προσέξτε,
είμαστε έτοιμοι να σπάσουμε το όριο των 100 δισεκατομμυρίων σε κεφάλαια στήριξης για όσους έχουν περιορισμούς
στις επιχειρηματικές τους δραστηριότητες, τότε πρέπει να λάβουμε υπόψη μας και αυτόν τον παράγοντα.
Και αυτό σημαίνει ότι το κράτος είναι υπόλογο απέναντι στους πολίτες του για τέτοιου μεγέθους μαζικές παρεμβάσεις.
Και αυτό δεν έχει συμβεί μέχρι σήμερα και πρέπει να το αναφέρουμε αυτό πριν μιλήσουμε για νέους
νόμους, πριν μιλήσουμε για ένα νέο σύμφωνο ΠΟΥ.
Είχαμε μόνο δικαιολογίες.
Είχαμε αυτή την παράμετρο PCR, η οποία ήταν γνωστή από την αρχή, θυμάμαι το θρυλικό βήμα στο Aarau στις 14 Αυγούστου, δήλωσε το
μέλος της ομάδας εργασίας Covid-19 του Ομοσπονδιακού Συμβουλίου, ο καθηγητής Marcel Tanner, Πρόεδρος της Ακαδημίας Επιστημών,
ο οποίος απάντησε με σαφήνεια σε ερώτηση του Samuel Eckert:
Ναι, οπότε κοιτάξτε, μια εξέταση PCR δεν παρέχει κλινική διάγνωση. Αυτό είναι το θέμα. Επομένως, είναι
λάθος ότι ένα θετικό τεστ αποδεικνύει μια ασθένεια.
Τα ξέρουμε όλα αυτά. Εν ολίγοις, θέλω απλώς να πω ότι αυτό ήταν γνωστό από το καλοκαίρι σε όποιον έπρεπε να το
γνωρίζει και το Ομοσπονδιακό Συμβούλιο έπρεπε να το γνωρίζει.
Παρεμπιπτόντως, το Ομοσπονδιακό Ανώτατο Δικαστήριο αποφάνθηκε σχετικά με το θέμα αυτό το 2021 με την
παρούσα απόφαση, την οποία πιθανώς όλοι γνωρίζετε.
Και πόσο αυθαίρετο, πόσο εντελώς παράλογο ήταν όλο αυτό το σύστημα, αποδείχθηκε σε όλους στο
πρόγραμμα συζητήσεων ARENA στις 7 Ιανουαρίου 2022.
Ο Ignazio Cassis, τότε πρόεδρος της Ελβετικής Συνομοσπονδίας και γιατρός στο επάγγελμα, δήλωσε: Όποιος
πεθαίνει σε αυτοκινητιστικό ατύχημα και είναι θετικός στον κοροναϊό, είναι θύμα του κοροναϊού.
Και τότε ο παρουσιαστής αναρωτήθηκε και ρώτησε και ναι, ο Cassis είπε: Ναι, αυτό είναι η περίπτωση,
αυτό έχει κάνει ο ΠΟΥ μέσω της ταξινόμησής του.
Και όλα αυτά προτάθηκαν στην πραγματικότητα από τον ΠΟΥ, δεν προέκυψαν από το πουθενά,
συμπεριλαμβανομένης της ταξινόμησης των περιπτώσεων Covid.
Και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, οι πολιτικοί μας, ανέφεραν πάντα μόνο απόλυτους αριθμούς.
Είναι αναμενόμενο ότι σε μια χρονιά γρίπης σε μια χώρα με τόσους πολλούς ανθρώπους άνω των 80, άνω των 90 ετών, πεθαίνουν ελαφρώς
περισσότεροι από αυτή την ηλικιακή ομάδα, αλλά σε σχετικούς αριθμούς δεν θα μπορούσατε να αναγνωρίσετε την πανδημία.
Όλα αυτά οδηγούν σε μια άμυνα κατά της επανεκτίμησης.
Και έχω καταγράψει εδώ για εσάς αυτό που θεωρώ ότι είναι η απλούστερη φόρμουλα, η οποία έχει χρησιμοποιηθεί
εναντίον μου επανειλημμένα από τα δικαστήρια, αλλά η οποία ισχύει και για την κοινωνία στο σύνολό της.
Και αυτό το ακούω συνεχώς από όλους τους συναδέλφους και τους φίλους μου, οι οποίοι μου λένε: Κοιτάξτε, σε περιόδους πανδημιών,
οι αρχές θα πρέπει να έχουν μεγαλύτερο περιθώριο ελιγμών.
Και εφόσον οι αρχές τηρούν τις κατευθυντήριες γραμμές του ΠΟΥ, δεν μπορούμε και δεν
πρέπει να το αμφισβητήσουμε αυτό. Κάτι τέτοιο.
Ναι, και αυτό το σημείο εκκίνησης καθιστά σαφές τον εξαιρετικά σημαντικό ρόλο που διαδραματίζει ο ΠΟΥ
όταν κηρύσσει κατάσταση έκτακτης ανάγκης για πανδημία.
Ακόμη και στο παρελθόν.
Ο κόσμος απομακρύνεται και τα δικαστήρια απομακρύνονται από το συνταγματικό τους καθήκον του
ελέγχου και αφήνουν την ΠΟΥ να κάνει ό,τι θέλει.
Αυτό συνέβαινε ήδη στο παρελθόν.
Ναι, και γι' αυτό μέχρι σήμερα δεν έχει γίνει καμία επανεκτίμηση αυτών των πιο σοβαρών παρεμβάσεων που έγιναν ποτέ.
Και θα ήθελα να επισημάνω ότι έχουμε ένα πολύ νέο σύνταγμα στην Ελβετία.
Πρόκειται για ένα πρόσφατα ενημερωμένο σύνταγμα από το έτος 99.
Συνεπώς, διαθέτει μια ιδιαίτερη δημοκρατική νομιμοποίηση.
Και αν κοιτάξετε το άρθρο 2, ποιος είναι ο σκοπός της Συνομοσπονδίας;
Γιατί υπάρχει η Ελβετία με νομικούς όρους;
Τότε θα διαπιστώσετε, όπως μπορείτε επίσης να διαβάσετε στο υλικό για το νέο Ομοσπονδιακό Σύνταγμα,
ότι υπάρχουν τέσσερις εξίσου σημαντικοί στόχοι.
Έτσι, η ασφάλεια κάτω από το πεδίο Covid είναι μία.
Στη συνέχεια, υπάρχει η προστασία της ελευθερίας με τον μακρύ κατάλογο των θεμελιωδών δικαιωμάτων στην αρχή.
Προστασία της κοινότητας, δηλαδή μη διάσπαση της κοινότητας και προστασία της ευημερίας.
Και τώρα μπορείτε να μαντέψετε, είναι ένας από αυτούς τους στόχους πιο σημαντικός από έναν άλλο;
Όχι, το δόγμα λέει και η όλη ιστορία έχουν την ίδια αξία.
Κανείς δεν πρέπει να λέει ότι η ασφάλεια πρέπει πάντα να έχει προτεραιότητα έναντι όλων των άλλων εις βάρος της ελευθερίας.
Αυτές είναι σημαντικές αρχές για να κατανοήσουμε το είδος του θεάτρου στο οποίο βρισκόμαστε.
Και θα πρέπει επίσης να έχουμε επίγνωση της αρχής ότι το κράτος υπάρχει για τον πολίτη και όχι ο πολίτης για το κράτος.
Και αυτό ειπώθηκε πριν από 2.000 χρόνια από έναν γνωστό δικηγόρο και Ρωμαίο συγκλητικό, τον Κικέρωνα, ο οποίος
δήλωσε πολύ απλά, πολύ περιεκτικά, ότι το κράτος στη ρωμαϊκή res publica είναι υπόθεση του λαού res populi.
Και σήμερα βρισκόμαστε σε μια εποχή όπου μας λένε το αντίθετο.
Κανείς δεν πρέπει να μας κάνει να το πιστέψουμε αυτό.
Όσο κι αν μας χαρακτηρίζουν ακροδεξιούς.
Δεν είναι ακροδεξιό να λέμε ότι το κράτος υπάρχει για τους ανθρώπους.
Αυτό είναι αυτονόητο. Ωραία.
Και αυτό σημαίνει ότι αν το Ομοσπονδιακό Συμβούλιο, το Κοινοβούλιο, τα δικαστήρια, τα καντόνια και τα μέσα ενημέρωσης
αρνηθούν να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά την κατάσταση, τότε κάτι σαν αυτό που ζήσαμε
τώρα μπορεί να συμβεί ξανά ανά πάσα στιγμή.
Και γι' αυτό πρέπει πρώτα να μάθουμε τα μαθήματα.
Δεν πρέπει να προωθήσουμε νέα νομοθεσία για τις επιδημίες, συνθήκες για την πανδημία ή την
υποταγή στην ΕΕ, αλλά πρέπει να τις επεξεργαστούμε.
Προκειμένου να αυξηθεί η πίεση για την επανεκτίμηση, σας συνιστώ να υπογράψετε την
πρωτοβουλία επανεκτίμησης, αν δεν το έχετε ήδη κάνει.
Σας παρακαλώ, με κάθε τρόπο να επανορθώσετε. Σας ευχαριστώ πολύ.
Και θα μπορούσα να τελειώσω τη διάλεξη εδώ, γιατί αυτό τα λέει όλα.
Ένα κράτος που ενεργεί χωρίς νόμο δεν είναι πιο νόμιμο από μια συμμορία ληστών.
Και αυτό λέω στα παιδιά μου, ώστε να έχουν περίπου τη σωστή ιδέα για το τι πρέπει να σκέφτονται
για το Ομοσπονδιακό Συμβούλιο και τα δικαστήρια.
Πρέπει να επανανομιμοποιηθούν πλήρως πριν μπορέσουν να ανακτήσουν την εμπιστοσύνη μου,
την εμπιστοσύνη της οικογένειάς μου. Ωραία.
Πολύ σημαντικό, και δυστυχώς είναι σημαντικό στην αρχή να κάνουμε μια σύντομη αναδρομή, πρέπει να έχουμε κατά νου ότι
αυτή η σύσταση για τις ενέσεις mRNA δεν ήρθε από το πουθενά.
Δεν ήταν οι ίδιοι οι υπουργοί υγείας που το σκέφτηκαν αυτό, αλλά ο ΠΟΥ. Και μέχρι πρόσφατα, όλες αυτές οι συστάσεις εξακολουθούσαν
να βρίσκονται στον ιστότοπο με τόσο κραυγαλέα σαφήνεια.
Λέει επίσης κάτι μικρό για να το διαβάσετε, αλλά λέει επίσης ότι τα εμβόλια Covid-19 υποβλήθηκαν σε
αυστηρές δοκιμές. Υποβλήθηκαν σε αυστηρές δοκιμές.
Πρόκειται για κατάφωρη παραπληροφόρηση.
Πρόκειται για κραυγαλέα παραπληροφόρηση από τον ίδιο διεθνή οργανισμό που λέει ότι μόνο αυτός
μπορεί να καθορίσει τι είναι αλήθεια και τι ψέμα.
Ναι, και να μερικά ακόμη παραδείγματα.
Και γι' αυτό κατέθεσα ποινική μήνυση κατά της Swissmedic τον Ιούλιο του 2022, βάσει σχεδόν ενός έτους ομαδικής εργασίας με την
ομάδα μου, αλλά και με την εξαιρετική υποστήριξη εξωτερικών εμπειρογνωμόνων, επειδή εμείς στην
Ελβετία, στην Ελβετία έχουμε υπεύθυνους ανθρώπους.
Έχουμε έναν νόμο που καθορίζει την ευθύνη της Swissmedic.
Και η Swissmedic είναι εξοπλισμένη με εμπειρογνώμονες και τα μέσα για να αναγνωρίσει ότι πρόκειται για
τοξίνες και όχι για εμβόλια. Τοξίνες και όχι εμβόλια.
Και μπορώ να το πω αυτό τόσο εύκολα και συνοπτικά, επειδή το επεξεργάζομαι εδώ και δύο χρόνια και επειδή
τα στοιχεία μου μπορούν να διαβαστούν στο Διαδίκτυο.
Όπως είπα, μπόρεσα να το κάνω αυτό μόνο χάρη στην εξαιρετική μου ομάδα του Dr Markus Zollinger, της Kati Schepis,
της υπόλοιπης ομάδας μου και περίπου 12 έως 15 καθηγητών από γερμανόφωνες και αγγλόφωνες χώρες.
Και θα ήθελα να σας ευχαριστήσω όλους από τα βάθη της καρδιάς μου γι' αυτό το συγκλονιστικό έργο.
Και το έχουμε αποδείξει αυτό εκεί. Ιδιαίτερα στην επικαιροποιημένη έκδοση, την οποία μπορείτε να βρείτε στο
Διαδίκτυο, ήταν σαφές από την αρχή, ήταν σαφές από την αρχή σε όλες τις αδειοδοτούσες
αρχές ότι αυτό δεν μπορούσε να λειτουργήσει.
Αυτό είναι ένα πείραμα. Δεν έχετε κανέναν έλεγχο για το τι ακριβώς παράγεται στο σώμα, σε ποια
ποσότητα, ποιότητα και για πόσο χρονικό διάστημα.
Τα γνωρίζαμε όλα αυτά από την αρχή. Το επέτρεψαν να συμβεί ούτως ή άλλως.
Και σας παροτρύνω να διαβάσετε τουλάχιστον την περίληψη.
Περίληψη. Υπάρχουν μόνο 20 σελίδες.
Και για όσους προτιμούν να κρατούν κάτι στα χέρια τους, υπάρχει μια έντυπη έκδοση, που διατίθεται έξω, για 20 φράγκα.
Περιέχει όλα όσα πρέπει να γνωρίζετε, με εισαγωγικά λόγια από τους σημαντικότερους καθηγητές που υποστηρίζουν.
Ένας από αυτούς είναι εδώ σήμερα, ο καθηγητής Stefan Hockertz, ακολουθούμενος από τον καθηγητή Martin Haditsch,
τον καθηγητή Sönnichsen και τον Michael Palmer και άλλους.
Είναι διαθέσιμο εδώ.
Και αυτό είναι επίσης ένα μέσο άσκησης πίεσης για την προώθηση της επανεκτίμησης.
Επειδή βλέπουμε, τι βλέπουμε;
Το γεγονός ότι ο εμβολιασμός με mRNA διαδραματίζει κεντρικό ρόλο στο νόμο για τις
επιδημίες και στις νέες συμφωνίες για την πανδημία.
Αυτή είναι η βάση για όλους τους μελλοντικούς εμβολιασμούς, μεταξύ άλλων και στον τομέα της μικροβιακής
αντοχής, όπως ανέφερε νωρίτερα ο Δρ Heiko Schöning.
Ναι, και γιατί αξίζει να το τονίσουμε αυτό;
Αυτό είναι σημαντικό, διότι εδώ μιλάμε για πειραματικές ουσίες.
Και το έχω κάνει, δεν είναι μόνο ότι δεν έχουν γίνει προσπάθειες.
Υπάρχουν τρεις ή τέσσερις άλλες πτυχές που εξηγούν γιατί πρόκειται για μια άκρως πειραματική διαδικασία.
Για να το θέσω ευθέως, δεν έχετε ιδέα ποιο θα είναι το τελικό αποτέλεσμα.
Και ως πολιτισμός, ως πολιτισμός από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και μετά, πιστεύαμε ότι δεν
θα επιτρέψουμε ποτέ να ξανασυμβεί κάτι τέτοιο.
Γι' αυτό δημιουργήσαμε τον Κώδικα της Νυρεμβέργης και, σε νομική μορφή, το άρθρο 7 του Διεθνούς Συμφώνου για τα Ατομικά και
Πολιτικά Δικαιώματα, το οποίο εφαρμόζεται σε όλες τις περιστάσεις, ακόμη και σε καταστάσεις
κρίσης σε περίπτωση δημόσιας έκτακτης ανάγκης.
Και αυτή, αυτή η υποχρεωτική προστασία από τη συμμετοχή, την ακούσια συμμετοχή σε πειράματα, έχει παραβιαστεί εκατομμύρια
φορές επειδή οι άνθρωποι έλαβαν λανθασμένες πληροφορίες.
Τους εξαπάτησαν και τους άσκησαν πίεση.
Αυτό είναι το σημείο εκκίνησης που όλοι αντιμετωπίζουμε.
Κι εγώ ρίχνω μια ματιά στην Ελβετία, στο μέλλον.
Αυτό είναι ένα απόσπασμα από τον νόμο για τις επιδημίες, τον πρόσφατα προτεινόμενο νόμο για τις επιδημίες.
Υπάρχει ένα νέο άρθρο 6γ, παράγραφος 1, στοιχείο β).
Και το Ομοσπονδιακό Συμβούλιο θέλει να του επιτραπεί να υποχρεώνει τους γιατρούς και τους φαρμακοποιούς
να χορηγούν τέτοιες πειραματικές ουσίες στους ανθρώπους ως οιονεί υλοποίηση του παρελθόντος.
Θέλει λοιπόν να υποχρεώσει τους γιατρούς να εμβολιάζουν τους ανθρώπους χωρίς επαρκή ενημέρωση.
Ναι, και εδώ βρισκόμαστε ακριβώς στη μέση.
Πρέπει πρώτα να εξετάσουμε ποιες είναι οι αρμοδιότητες του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας.
Πολύ ωραία ορίζεται στο άρθρο 1 του συντάγματός τους:
Σκοπός του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας είναι να βοηθήσει όλους τους λαούς να επιτύχουν την καλύτερη δυνατή κατάσταση υγείας.
Καταλαβαίνετε αμέσως τι αποκλείει αυτό.
Αυτό αποκλείει την παροχή ψευδών πληροφοριών στους ανθρώπους, την πίεση των ανθρώπων σε μια
ουσία και τη σύσταση ουσιών που είναι τοξικές.
Γι' αυτό δεν πρέπει να κάνετε κακό. Αυτή είναι η πιο σημαντική αρχή.
Είναι όργανο διαχείρισης και συντονισμού και ενεργεί μόνο με συμβουλευτική ιδιότητα. Αυτή είναι η αρχική θέση.
Με άλλα λόγια, πρόκειται για την προώθηση της προστασίας της ανθρώπινης υγείας σύμφωνα με τις βέλτιστες γνώσεις και πρακτικές,
λαμβάνοντας υπόψη τα νέα δεδομένα και, μετά από μια τόσο μακρά φάση κρίσης, για μια πολύ
αποτελεσματική και αυτοκριτική επανεκτίμηση.
Ο ΠΟΥ θα έπρεπε να το είχε κάνει αυτό από μόνος του, αλλά δεν το έκανε.
Επιπλέον, δεν είναι υπερεθνικός οργανισμός, αλλά μόνο ένας κρατικός διεθνής οργανισμός και,
κυρίως, δεν έχει το μονοπώλιο της πληροφόρησης.
Αλλά τα έχει αναγνωρίσει όλα αυτά και πρέπει να σέβεται τα θεμελιώδη δικαιώματα και, όπως πρέπει να τονίσω
ξανά και ξανά, πρέπει να ελέγχει συνεχώς τον εαυτό της.
Πρόκειται για πολύ σοβαρά αδικήματα που δεν έχει διαπράξει.
Δεν πρέπει ποτέ να προκαλεί ζημία.
Έχει απαξιωθεί πλήρως τα τελευταία τεσσεράμισι χρόνια, προτείνοντας επανειλημμένα τέτοιες τοξικές ουσίες ως τη
μόνη λύση στη λεγόμενη καταπολέμηση μιας λεγόμενης απειλής.
Και εδώ ερχόμαστε στο πρώτο βασικό μήνυμα.
Ο ΠΟΥ δεν πρέπει να νομιμοποιηθεί να σφετεριστεί ή να του παραχωρηθούν περαιτέρω αρμοδιότητες.
Απλώς δεν έχει αποδειχθεί, αλλά εδώ απαιτείται τελεία και παύλα.
Σταμάτα! Σταματήστε την πορεία! Ανασκόπηση μετά τη δράση στη στρατιωτική ορολογία.
Και μόνο όταν όλα τα λάθη έχουν ξεπεραστεί, μπορούμε να μιλήσουμε για νέες συμφωνίες, και σίγουρα όχι νωρίτερα.
Ακριβώς, οπότε το ενδιάμεσο αποτέλεσμα, αυτό που μόλις είπα συνοψίζεται και πάλι εδώ.
Χωρίς επανεκτίμηση, δεν υπάρχουν διδάγματα. Και σίγουρα δεν υπάρχουν συμβάσεις για πανδημία.
Στο πλαίσιο αυτό, μόλις την περασμένη εβδομάδα πραγματοποιήθηκε ψηφοφορία στο Εθνικό Συμβούλιο της Ελβετίας
σχετικά με το αν θα πρέπει να επιτραπεί στο ελβετικό κοινοβούλιο να συζητήσει τη συνθήκη για την πανδημία.
Και είναι αυτονόητο ότι το κάνετε αυτό.
Θα ήθελα απλώς να σας ενημερώσω ότι το SP και οι Πράσινοι Φιλελεύθεροι έχουν ταχθεί
100% κατά της συζήτησης στο Κοινοβούλιο.
Είναι πραγματικά δημοκρατική ντροπή να μην θέλετε να δείτε τι διαπραγματεύεται το Ομοσπονδιακό Συμβούλιο.
Και ευτυχώς, η πλειοψηφία διατήρησε τη λογική της και όλα τα άλλα κόμματα επέμειναν
100% στη διεξαγωγή κοινοβουλευτικής συζήτησης.
Όπως γνωρίζετε, ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας είναι μόνο ένας από τους 17 επιμέρους οργανισμούς.
Μιλάμε για δύο συνθήκες που πρόκειται τώρα να δημιουργηθούν, μια εντελώς νέα συνθήκη.
Υπήρχαν διαφορετικές εκδόσεις, αυτή της 30ής Οκτωβρίου πέρυσι, και στη συνέχεια, μέχρι
πριν από λίγες ημέρες, αυτή της 13ης Μαρτίου.
Τώρα μια έκδοση από τον Απρίλιο εμφανίστηκε μόλις πριν από δύο ή τρεις ημέρες. Πραγματικά μόλις πριν από λίγες ημέρες.
Μιλάω εδώ για τις πιο βασικές αρχές, οι οποίες είναι ίδιες σε αυτές τις εκδόσεις.
Μην ανησυχείτε ότι συγκρίνω διαφορετικές εκδόσεις εδώ.
Είναι σημαντικό να γνωρίζουμε ότι αυτή η συνθήκη για την πανδημία είναι μια εντελώς νέα συνθήκη στο πλαίσιο του διεθνούς δικαίου.
Και οι νέες διεθνείς συνθήκες υπόκεινται σε διαδικασία επικύρωσης σε εθνικό επίπεδο.
Χρειαζόμαστε λοιπόν μια κοινοβουλευτική συζήτηση.
Αυτό είναι ήδη καταγεγραμμένο στο σύνταγμα του ΠΟΥ.
Αυτό είναι πολύ σωστά μελετημένο.
Απλώς πρέπει να αναγνωριστεί.
Οι βουλευτές πρέπει επίσης να θέλουν να διεξαχθεί αυτή η συζήτηση.
Και έχετε 18 μήνες μέχρι την 1η Δεκεμβρίου 2025 για να το κάνετε αυτό, αν υποθέσουμε ότι θα ψηφιστεί καθόλου.
Τώρα στην Παγκόσμια Συνέλευση Υγείας στα τέλη Μαΐου.
Αυτός ο Μάιος που έρχεται τώρα, που είναι μπροστά μας.
Η δεύτερη είναι επίσης μια διεθνής συνθήκη.
Από καθαρά τεχνική άποψη, πρόκειται για μια διεθνή συνθήκη.
Ωστόσο, αυτό σημαίνει ότι οι διεθνείς υγειονομικοί κανονισμοί ισχύουν από το 2005 και πρόκειται να αναθεωρηθούν.
Αναθεωρημένη, έχουμε τη μόνη έκδοση που είναι επίσημα διαθέσιμη μέχρι στιγμής, στον
ιστότοπο του ΠΟΥ, με ημερομηνία τέλος Νοεμβρίου 2022.
Και αυτή η έκδοση δεν είναι επίσης έκδοση ψηφοφορίας.
Μια εκδοχή της ψηφοφορίας θα ήταν να συμφωνηθεί η διατύπωση, ποια άρθρα πρέπει να τροποποιηθούν, μία
τροπολογία σε κάθε περίπτωση και να τεθεί αυτή σε ψηφοφορία.
Τι έχουμε; Αυτό που έχουμε εδώ είναι ένα συνονθύλευμα ενός απίστευτου αριθμού διαφορετικών παραλλαγών ανά άρθρο, οι
οποίες χρησιμεύουν ως βάση για συζήτηση και διαπραγμάτευση, αλλά δεν θα μπορούσαν ποτέ να χρησιμοποιηθούν για ψηφοφορία.
Γι' αυτό μιλάμε εμείς και εγώ τα τελευταία δύο περίπου χρόνια.
Λοιπόν, τι άλλο έχουμε; Τότε έχουμε ένα ανεπίσημο κείμενο που είναι κάπως αποδυναμωμένο ως προς
το περιεχόμενο, αλλά δεν έχει δημοσιευτεί δημόσια.
Και εδώ, επίσης, δεν έχουμε μια τελική έκδοση, μια έκδοση για την οποία θα μπορούσαμε να πούμε ότι την υποβάλλουμε τώρα
στον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας για έγκριση, αυτή είναι η βάση.
Όχι, αυτό δεν είναι κατάλληλο ως βάση για ψηφοφορία.
Έτσι, είναι σημαντικό να γνωρίζετε ότι αυτοί οι υγειονομικοί κανονισμοί έχουν σχεδιαστεί ως καθαρά
τεχνικοί κανονισμοί σύμφωνα με το καταστατικό του ΠΟΥ.
Και αυτό από μόνο του είναι η αιτιολόγηση για να πούμε ότι μπορούμε να το αποδεχτούμε αυτό στο πλαίσιο της Παγκόσμιας
Συνέλευσης Υγείας με απλή απαρτία, δηλαδή 51%, με πλειοψηφία όλων των κρατών μελών, σε αντίθεση με τη συνθήκη,
η οποία απαιτεί απαρτία δύο τρίτων, ένα υψηλότερο όριο.
Έτσι, και εδώ λένε, όχι, αυτοί είναι απλώς τεχνικοί κανονισμοί, πρόκειται για πρότυπα και μικροπράγματα που ούτως ή
άλλως δεν ενδιαφέρουν κανέναν, όπου οι γιατροί χαίρονται που είναι γραμμένα κάπου, που μπορούν να τα ψάξουν.
Αυτός είναι ο μόνος λόγος για αυτή την απίστευτα προνομιακή μεταχείριση.
Παρεμπιπτόντως, η επικεφαλής διαπραγματευτής της Ελβετίας, Nora Kronig, αναφέρθηκε σε αυτό σε συνέντευξή της στη Neue Zürcher
Zeitung τον περασμένο Δεκέμβριο και δήλωσε ότι, ναι, πρόκειται για μικρές μόνο προσαρμογές και επομένως δεν
υπάρχει ανάγκη να συζητηθούν, να ενημερωθεί το κοινό και σίγουρα όχι να ψηφιστούν ... από τον πληθυσμό.
Ναι, και φυσικά θα σας δείξω αμέσως τώρα ότι όλα τα υπόλοιπα ισχύουν, ότι όλα τα υπόλοιπα είναι σωστά.
Εδώ, αυτή η προνομιακή μεταχείριση.
Το σημαντικότερο στοιχείο είναι ότι οι προσαρμογές αυτές θα πρέπει να τίθενται αυτόματα
σε ισχύ δώδεκα μήνες μετά την έγκρισή τους.
Πρόκειται απλώς για τεχνικές προσαρμογές.
Και για καθαρά διοικητικές ή τεχνικές προσαρμογές, αυτό μπορεί να είναι μια χαρά.
Αλλά όχι για προσαρμογές που έχουν σοβαρές συνέπειες για εμάς όσον αφορά το περιεχόμενο.
Έτσι, για να συνοψίσουμε εδώ, προσαρμογή μιας υπάρχουσας διεθνούς συνθήκης, απλά περισσότερο.
Το σύνταγμα του ΠΟΥ δεν μιλάει για πραγματική επικύρωση και ως εκ τούτου δεν έχουμε ενημερωθεί καθόλου γι' αυτό.
Και όλα όσα έχω δει μέχρι στιγμής, οι ερωτήσεις των βουλευτών, των ελβετών βουλευτών προς το Ομοσπονδιακό Συμβούλιο,
συμπεριλαμβανομένης της κ. Nora Kronig, τι λένε, τι θέλουν;
Τίποτα δεν επέστρεψε καθόλου. Δεν υπήρξε κανένα περιεχόμενο, καμία πραγματική διευκρίνιση από το Ομοσπονδιακό Συμβούλιο.
Έτσι, εξακολουθούμε, ως πληθυσμός, να αγνοούμε αυτό το περιεχόμενο.
Και γι' αυτό είναι τόσο σημαντική η διοργάνωση αυτής της εκδήλωσης.
Τώρα, υπάρχει ένα άλλο σημαντικό σημείο που πρέπει να έχουμε κατά νου, δηλαδή ότι οι προσαρμογές αυτές μπορούν να ψηφιστούν
μόνο εάν η Παγκόσμια Συνέλευση Υγείας έχει λάβει την τελική έκδοση για ψήφιση τουλάχιστον τέσσερις μήνες νωρίτερα.
Έτσι, για μια ψηφοφορία στα τέλη Μαΐου, αυτή θα ήταν η τελική έκδοση στα τέλη Ιανουαρίου 2024.
Αλλά αυτό δεν είναι διαθέσιμο. Ακούμε μόνο, διαπραγματευόμαστε, διαπραγματευόμαστε, διαπραγματευόμαστε, διαπραγματευόμαστε
... Έτσι, αυτό σημαίνει ότι θα ήταν ενάντια στους ίδιους τους κανόνες του παιχνιδιού του ΠΟΥ - αυτό είναι στο άρθρο 55,
παράγραφος 2 των υγειονομικών κανονισμών - θα ήταν ενάντια στους ίδιους τους κανόνες της διαδικασίας
του ΠΟΥ, αν ήθελε να ψηφίσει τώρα, στα τέλη Μαΐου.
Και κατά συνέπεια, η Δρ Silvia Behrendt και η οργάνωσή της, Global Health Responsibility Agency, έγραψαν μια ανοιχτή επιστολή
προς τον Tedros, προς τον Γενικό Γραμματέα, κατηγορώντας τον ακριβώς γι' αυτό και λέγοντας: Είστε υπεύθυνος
για τη συμμόρφωση με τους διαδικαστικούς κανόνες του ΠΟΥ.
Δεν μπορείτε να επιτρέψετε να ψηφιστούν αυτές οι προσαρμογές σε λίγες εβδομάδες, χωρίς κανείς, ένα κράτος, να
έχει την ευκαιρία να σκεφτεί εσωτερικά τι σημαίνουν αυτές οι προσαρμογές στην πραγματικότητα για εμάς.
Και έτσι αυτό που κάνουμε εδώ είναι λίγο σαν να διαβάζουμε το χώμα του καφέ, επειδή το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να
ερμηνεύσουμε αυτές τις προτάσεις προσαρμογής και να συνειδητοποιήσουμε ότι μέχρι τώρα μια ελβετική διαπραγματευτική
αντιπροσωπεία δεν έχει πει ποτέ, δεν έχει πει ποτέ πραγματικά, ναι, δεν μας αρέσουν αυτές οι προτάσεις προσαρμογής, θέλουμε
οπωσδήποτε να προστατεύσουμε τα ανθρώπινα δικαιώματα, θέλουμε να ληφθεί υπόψη η αρχή της διάκρισης των εξουσιών, θέλουμε αυτό το
απίστευτο στοιχείο της αυθαίρετης εξουσίας, αυτή την υπερβολική εξουσία του ΠΟΥ, θέλουμε οπωσδήποτε να την περιορίσουμε μέσω μιας
εποπτικής ή ελεγκτικής αρχής και, πάνω απ' όλα, δεν πρέπει ποτέ να επιτρέψουμε στον ΠΟΥ να καθορίζει μόνος
του ποιες πληροφορίες είναι σωστές και ποιες λανθασμένες σε ολόκληρο τον τομέα της υγείας.
Δεν το έχω ακούσει ποτέ αυτό από το στόμα κανενός δικαστή στην Ελβετία.
Αλλά θα έπρεπε να το είχες πει αυτό, επειδή δεν θα συμφωνούσες με αυτό.
Και γι' αυτό πρέπει να μιλήσουμε γι' αυτό.
Ναι, τα κριτήρια αξιολόγησης είναι αρχικά πολύ απλά.
Πρώτα απ' όλα, εμείς ως πολίτες πρέπει να αναρωτηθούμε, έγινε καθόλου ουσιαστική επανεκτίμηση; Ναι ή όχι;
Και δεύτερον, ακολουθήθηκαν οι επίσημοι κώδικες πρακτικής του ΠΟΥ; Ναι ή όχι;
Και επειδή όχι, αυτό σημαίνει ότι δεν πρέπει να ψηφιστεί. Είναι τόσο απλό.
Ούτε καν μέσω της συνθήκης για την πανδημία, επειδή συνδέονται.
Σχετίζονται μεταξύ τους πολύ στενά. Η νέα συνθήκη για την πανδημία και η προσαρμογή των
υγειονομικών κανονισμών είναι στενά συνυφασμένες.
Με άλλα λόγια, αν δεν επιτρέπεται να ψηφίσετε για το ένα πράγμα, τότε δεν επιτρέπεται να
ψηφίσετε και για το άλλο, διότι συνδέονται λογικά.
Αυτό σημαίνει ότι δεν υπάρχει λόγος να βιαστείτε να μπείτε στο επόμενο δίλημμα. Δεν υπάρχει καμία ανάγκη.
Πρέπει να επιβάλουμε ένα βέτο εδώ, για να καταστήσουμε τους πολιτικούς μας ενήμερους για αυτό ακριβώς το σημείο.
Και, παρεμπιπτόντως, στην Ελβετία έχουμε μια πολύ αξιόλογη και πραγματικά καλά λειτουργούσα δημοκρατία.
Και αυτό φαίνεται σε πολυάριθμους κανονισμούς. Και ως επί το πλείστον, αυτό δεν λειτούργησε τόσο άσχημα στο παρελθόν.
Και θα ήταν πολύ τεχνικό αν τα έδειχνα όλα τώρα.
Αλλά για να το θέσω απλά, όλες αυτές οι διατάξεις που οδηγούν ή απαντούν στο ερώτημα - Επιτρέπεται να συμμετέχουμε ως πληθυσμός
στη δημιουργία ενός νόμου; - βασίζονται πάντα στην ίδια αφετηρία.
Δηλαδή, σε ποιο βαθμό ένας νόμος ή μια διεθνής συνθήκη θα παρεμβαίνει τελικά στη νομική μας κατάσταση και σε ποιο
βαθμό θα περιορίζεται η εξουσία της κυβέρνησης να ενεργεί
και πόση παρέμβαση υπάρχει σε ολόκληρη τη δομή της εξουσίας; - Όπως το Σύνταγμά μας το ορίζει,
στην αρχιτεκτονική της διάκρισης των εξουσιών.
Επομένως, όσο ισχυρότερη είναι αυτή η παρέμβαση, τόσο ισχυρότερο είναι το δικαίωμα λόγου.
Και το βρίσκουμε αυτό σε διάφορες διατάξεις.
Το άρθρο 164 είναι κάπως μεγαλύτερο εδώ, το οποίο απλά λέει ότι η νομοθεσία σημαίνει πάντα ότι ο λαός πρέπει να έχει
λόγο τουλάχιστον στο πλαίσιο του προαιρετικού δημοψηφίσματος.
Το κρίσιμο ερώτημα είναι αν η ΠΟΥ θα μπορεί να περιορίζει θεμελιώδεις αρχές του Συντάγματός μας στο μέλλον.
Και υπάρχουν θεμελιώδεις αρχές.
Αν έχετε αποφοιτήσει από το σχολείο οποιαδήποτε στιγμή τα τελευταία 230 χρόνια,
τότε δεν έχει διαφύγει της προσοχής σας. Ναι;
Τότε δεν σας διαφεύγει της προσοχής ότι σε όλες τις δημοκρατίες μας προσπαθούμε να αποτρέψουμε την κατάχρηση εξουσίας και την
αυθαιρεσία όσο καλύτερα μπορούμε μέσω της διάκρισης των εξουσιών, της αρχής της δημοκρατίας, της αρχής της
νομιμότητας και της προστασίας των θεμελιωδών δικαιωμάτων.
Αυτό το έχουμε κάπως πιο συγκεκριμένα στο σύνταγμά μας εδώ.
Όλες αυτές οι αρχές είναι πολύ σαφώς καθορισμένες και υποστηρίζονται από νομοθετικές διατάξεις εφαρμογής.
Η διάκριση των εξουσιών με την πλούσια νομολογία της και η αρχή της νομιμότητας έχουν αντικαταστήσει την αρχή της αυθαιρεσίας.
Τα ανθρώπινα δικαιώματα πρέπει να προστατεύονται αποτελεσματικά.
Δεν πρέπει να υπάρχει λογοκρισία.
Ναι, τα καντόνια είναι βασικά αυτόνομα.
Και στο επίπεδό τους, διαχειρίζονται ανεξάρτητα την πολιτική υγείας.
Και το κράτος πρέπει να είναι σε θέση να θέτει τις δικές του προτεραιότητες και να μην του λένε ποια μετάλλαξη του
ιού πρέπει να κυνηγήσει για να μπορέσει να χρησιμοποιήσει ξανά τα χρήματά του για τα σχολεία ή τα νοσοκομεία του.
Εν ολίγοις, αυτό είναι ένα είδος πλέγματος ελέγχου που πρέπει να δημιουργήσουμε εμείς, αλλά κυρίως οι πολιτικοί, οι
δικηγόροι, όλοι οι υπεύθυνοι που λαμβάνουν αποφάσεις, εκτός από τα επιστημονικά και τα ιατρικά πλέγματα ελέγχου, φυσικά.
Αλλά αυτά είναι αντικειμενικά κριτήρια για τα οποία μπορούμε σίγουρα να μιλήσουμε.
Έτσι, και εννοώ, το πιστεύω μου σε όλες τις διαλέξεις είναι να σας δείξω ότι οι πιο βασικοί πυλώνες του
συντάγματος δυστυχώς γίνονται ανασταλτικοί (εκπεστέοι).
Και γι' αυτό πρέπει να σας ρωτήσουμε, όλοι οι πολίτες, αγαπητοί συνάνθρωποι, αν συμφωνείτε καθόλου με την
εκχώρηση αρμοδιοτήτων σε ένα τόσο υψηλό επίπεδο, χωρίς να έχετε ποτέ την ευκαιρία να τις πάρετε πίσω.
Με λίγα λόγια, αυτό είναι το ζητούμενο.
Και ένα υποχρεωτικό δημοψήφισμα είναι η τεχνική εφαρμογή.
Πολύ συνοπτικά, έχουμε αυτές τις δύο συμβάσεις.
Για την προσαρμογή των υγειονομικών κανονισμών αρκεί η απλή πλειοψηφία, επειδή υποτίθεται ότι είναι μόνο τεχνικής φύσης, ενώ
για τη συνθήκη για την πανδημία απαιτείται πλειοψηφία δύο τρίτων.
Μιλάμε για την προγραμματισμένη ψηφοφορία στα τέλη Μαΐου, την τελευταία εβδομάδα του Μαΐου, δηλαδή σε περίπου πέντε εβδομάδες.
Και τότε οι προσαρμογές στους διεθνείς υγειονομικούς κανονισμούς θα πρέπει να τεθούν αυτομάτως σε ισχύ.
Αντίθετα, η νέα συνθήκη απαιτεί διαδικασία επικύρωσης.
Ποιο είναι λοιπόν το ακατέργαστο περιεχόμενο;
Μπορώ μόνο να εξηγήσω το πρόχειρο περιεχόμενο τόσο πρόχειρα, αλλά πρόκειται για μια τεράστια επιχείρηση.
Εδώ δημιουργείται μια πραγματική βιομηχανία πανδημίας.
Αυτό είναι πολύ καλά μελετημένο.
Έτσι, αν το διαβάσεις και εσύ, θα καταλάβεις.
Ξεκινάει εδώ, κάτω από τον τίτλο, έχει ειπωθεί ότι το χειρότερο πράγμα που θα μπορούσε να μας συμβεί στο πλαίσιο
του Covid ήταν ότι δεν θα μπορούσαμε να παρέχουμε σε όλους την ίδια ποσότητα εμβολίου την ίδια στιγμή.
Η διανεμητική δικαιοσύνη δεν λειτούργησε.
Ο όρος equity δημιουργήθηκε για το σκοπό αυτό.
Η ισότητα υποτίθεται ότι είναι η διανεμητική δικαιοσύνη.
Και είπαν ότι ήταν τόσο κακό, ήταν τόσο επικίνδυνο, πολλά εκατομμύρια άνθρωποι θα μπορούσαν να έχουν πεθάνει,
πρέπει να δώσουμε στον ΠΟΥ την εξουσία να αποφασίσει. Εντάξει, αυτά είναι τα προϊόντα που παράγονται.
Μιλάμε λοιπόν για εμβόλια, εμβόλια με βάση το mRNA, διαγνωστικούς παράγοντες, όλα τα είδη προϊόντων πανδημίας γενικά.
Ο ΠΟΥ θα πρέπει να έχει τη δυνατότητα να αποφασίσει για όλα αυτά.
Οι χώρες πρέπει να παρέχουν στον ΠΟΥ μια οιονεί απογραφή, μια μόνιμη ηλεκτρονική απογραφή, έτσι ώστε ο ΠΟΥ να
μπορεί να ελέγξει, εντάξει, η Ελβετία πρέπει να παράσχει λίγο περισσότερα, αλλιώς να παραδώσει στην Αφρική.
Και οι Αφρικανοί έχουν λίγο λιγότερα, χρειάζονται λίγη περισσότερη υποστήριξη.
Αυτό κρύβεται στον όρο Aequity.
Στη συνέχεια, τα κράτη πρέπει - και αυτό είναι πολύ, πολύ, πραγματικά, πώς να το πω, σαφώς αναγνωρίσιμο στο νέο νόμο
για τις επιδημίες - να παρακολουθούν μόνιμα το περιβάλλον.
Πιθανοί παθογόνοι μικροοργανισμοί μπορούν να βρίσκονται σε λανθάνουσα κατάσταση οπουδήποτε, μπορούν να βρίσκονται σε
λανθάνουσα κατάσταση στον άνθρωπο, μπορούν να βρίσκονται σε λανθάνουσα κατάσταση στο περιβάλλον, μπορούν να
βρίσκονται σε λανθάνουσα κατάσταση στα λύματα, μπορούν να βρίσκονται σε λανθάνουσα κατάσταση στον κόσμο των ζώων.
Και υπάρχει πράγματι η ασαφής διάταξη στην προτεινόμενη τροποποίηση του νόμου περί επιδημιών:
Το Ομοσπονδιακό Συμβούλιο θα πρέπει να έχει τη δυνατότητα να υποχρεώσει όλα τα ιδρύματα να
ελέγχουν τα λύματα για παθογόνους μικροοργανισμούς.
Αυτό γίνεται με τη μέθοδο της γονιδιωματικής αλληλουχίας.
Οπότε με κάποιο τρόπο κατεβαίνετε στο πυρηνικό επίπεδο και προσπαθείτε να πλαστογραφήσετε αποδείξεις απειλής με ένα τεστ PCR
από λύματα - και πάλι, διαβάζοντας κατακάθια καφέ - βάσει των οποίων το Ομοσπονδιακό Συμβούλιο θα πρέπει στη
συνέχεια να έχει τη δυνατότητα να κηρύξει νόμο έκτακτης ανάγκης.
Αυτή είναι η αρχή της αυθαιρεσίας.
Και αυτό με κάνει να ανατριχιάζω ως δικηγόρος, διότι γενικά απεχθάνομαι την αυθαιρεσία και
ακόμη περισσότερο ως βάση για νόμο έκτακτης ανάγκης.
Αυτό δεν πρέπει να συμβεί.
Έτσι, είναι πραγματικά σχεδόν ψυχωτική η υποχρέωση μόνιμης παρακολούθησης όλων των υγρών
αποβλήτων και μάλιστα χωρίς κανένα περιορισμό.
Το όλο θέμα πλέει υπό τον τίτλο One Health.
Η συνολική υγεία του πλανήτη - τα πάντα συνδέονται - τα ζώα, οι άνθρωποι, το περιβάλλον, η γη και φτάνει μέχρι την κλιματική
αλλαγή, ακόμη και η κλιματική αλλαγή, ακόμη και η περιεκτικότητα σε CO2 θα πρέπει να επιτρέπεται
να αποτελεί λόγο για κατάσταση έκτακτης ανάγκης.
Και το όλο θέμα πρέπει να ανταλλάσσεται, τα ευρήματα, οι παθογόνοι μικροοργανισμοί που
έχουν βρεθεί, σε μια διεθνή βάση δεδομένων.
Μπορείτε να το παρακολουθήσετε εκεί. Και εδώ έρχεται.
Η έρευνα και η ανάπτυξη πρέπει τώρα να πραγματοποιηθούν.
Με άλλα λόγια, έρευνα και ανάπτυξη πιθανών παθογόνων μικροοργανισμών που θα μπορούσαν να γίνουν πιο σοβαροί.
Πρόκειται για κέρδος της λειτουργίας. . Εδώ κρύβεται η τεχνητή επιδείνωση των παθογόνων
μικροοργανισμών ως μέρος της νέας συνθήκης για την πανδημία.
Έτσι είναι εδώ, και όπως γνωρίζουμε, το Covid-19 έχει διάφορες ενδείξεις, σύμφωνα με διάφορους επιστήμονες, ότι το
Covid-19 δεν θα μπορούσε να βρεθεί στη φύση ή δεν θα μπορούσε να έχει προκύψει - το Covid-19 ως παθογόνο SARS-CoV-2.
Εν ολίγοις, τα κράτη ενθαρρύνονται να συμβάλουν τα ίδια στην επιδείνωση αυτών των παθογόνων.
Στη συνέχεια, υπάρχει ο περίφημος κατάλογος DCX.
Αυτή είναι η καλύτερη εικασία, ας πούμε. Έτσι, η εικασία για το ποιο παθογόνο θα μπορούσε να χτυπήσει μετά.
Τα προϊόντα πανδημίας διατίθενται ήδη με βάση αυτό το παθογόνο, τα εμβόλια υπό τον τίτλο Κατάλογος επείγουσας χρήσης.
Και όλα τα κράτη θα πρέπει να δημιουργήσουν άδειες έκτακτης ανάγκης. Κυρίες και κύριοι, δεν είχαμε ακόμη
εξουσιοδοτήσεις έκτακτης ανάγκης με την επίσημη έννοια.
Είχαμε ακόμη ορισμένα ελάχιστα εμπόδια σε όλες τις χώρες μας στην Ευρώπη και στην Ελβετία.
Αλλά υπό τον τίτλο της έγκρισης έκτακτης ανάγκης, όπως συμβαίνει στις ΗΠΑ, μόνο μία αρμόδια αρχή
χρειάζεται να κηρύξει κατάσταση έκτακτης ανάγκης.
Και τότε δεν υπάρχει ανάγκη για περαιτέρω έρευνα σχετικά με την αποτελεσματικότητα ή την ασφάλεια.
Τίποτα απολύτως, επειδή είναι επείγον.
Αυτή είναι η στρατιωτική ιδέα πίσω από αυτό.
Εν ολίγοις, πρόκειται για έναν τεράστιο οικονομικό κύκλο που υφίσταται ανεξάρτητα από ένα σενάριο έκτακτης ανάγκης.
Και εδώ, εκτός από αυτό, υπάρχουν και οι υγειονομικοί κανονισμοί που φέρνουν το όλο θέμα στο επίκεντρο - στο επίκεντρο με
την κήρυξη κατάστασης έκτακτης ανάγκης, τις καταστάσεις έκτακτης ανάγκης διεθνούς ενδιαφέροντος για τη δημόσια υγεία.
Όπως είπα, ο Παγκόσμιος Διευθυντής Υγείας μπορεί να κηρύξει αυτή την κατάσταση έκτακτης ανάγκης για οποιονδήποτε λόγο στο μέλλον.
Και η προσδοκία μας θα ήταν ακριβώς το αντίθετο.
Είδαμε την παγκόσμια υγειονομική κατάσταση έκτακτης ανάγκης να διαρκεί τρία χρόνια και τρεις μήνες.
Έτσι, η λογική συνέπεια θα ήταν ότι μια τέτοια αδικαιολόγητη κατάσταση έκτακτης ανάγκης μπορεί να τερματιστεί, ότι
μπορεί να επανεξεταστεί και ούτω καθεξής και ούτω καθεξής.
Το αντίθετο συμβαίνει.
Και μετά ακολουθεί το άλλο.
Θα δείτε τη λέξη Infodemics στο κέντρο και των δύο συμβάσεων.
Η infodemics είναι ένα πολύ αποφασιστικό μέσο κυριαρχίας - πρέπει να συμπεράνω - ένα πολύ αποφασιστικό μέσο κυριαρχίας του ΠΟΥ.
Αλλά κοιτάξτε, ένας διεθνής οργανισμός που όχι μόνο σε αυτές τις συνθήκες, αλλά και παντού αλλού στην αρχική του σελίδα - μπορείτε
να ψάξετε στο google WHO και μετά Infodemics - παντού, είναι σχεδόν παντού, έχει την υπογραφή ότι
μόνο εμείς μπορούμε να καθορίσουμε την αλήθεια.
Επιτρέπεται να πούμε ποιες ουσίες είναι αποτελεσματικές και επιτρέπεται να πούμε πόσο
θα διαρκέσει η κατάσταση έκτακτης ανάγκης.
Αυτό είναι καθαρή αυθαιρεσία. Αυτός είναι ο Λουδοβίκος ο 14ος.
Αυτή είναι η προ-γαλλική επανάσταση, η απολυταρχική κυριαρχία.
Αυτό δεν είναι σε καμία περίπτωση συμβατό με το σύνταγμά μας.
Και αυτό θα το βρείτε και στις δύο συμβάσεις και θα το βρείτε και αλλού στην αρχική σελίδα.
Και αυτό από μόνο του, αυτό το δόγμα του να επιτρέπεται να ορίζεις εσύ την αλήθεια και να ασκείς ή να προκαλείς λογοκρισία,
αυτό από μόνο του είναι ήδη ένα τεράστιο αδίκημα κατά της θεμελιώδους αρχής που χρειαζόμαστε σε κάθε δημοκρατία,
δηλαδή κατά της ελεύθερης γνώμης και της ελεύθερης πληροφόρησης.
Και αν αφαιρέσεις την ελεύθερη γνώμη και την ελεύθερη πληροφόρηση, τότε δεν έχεις ελεύθερη επιστήμη,
δεν έχεις δίκαιη δικαιοσύνη και δεν έχεις δημοκρατία.
Και αυτό δεν πρέπει ποτέ να επιτραπεί να συμβεί.
Σωστά, έτσι ήθελα κυρίως να σας δώσω τη σωστή προοπτική.
Επειδή ξέρετε, με όλους αυτούς τους κανονισμούς των συμβάσεων, χρειάζονται δύο ώρες και στο
τέλος ο μη νομικός είναι πολύ πιθανό να μπερδευτεί.
Αλλά τώρα έχετε τα βασικά κριτήρια μέτρησης που μπορούν επίσης να σας βοηθήσουν στις συζητήσεις και που σας επιτρέπουν να πείτε:
Σταματήστε, πρώτα απ' όλα πρέπει να γίνει μια επανεκτίμηση!
Και δεύτερον, πρέπει να τηρούνται οι κανόνες του παιχνιδιού του ίδιου του ΠΟΥ.
Και τρίτον, σύμφωνα με τους ίδιους τους στόχους του, ο ΠΟΥ δεν επιτρέπεται να προκαλεί καμιά βλάβη.
Και τέταρτον, παρακολουθήστε τις άλλες παρουσιάσεις του Philipp Kruse.
Εδώ είναι οι άλλες λεπτομέρειες.
Λυπάμαι που δεν τα κατάφερα να το τελειώσω και σας ευχαριστώ πολύ.
Πολλές ευχαριστίες Philipp.
Πάντα πολύ κατατοπιστική.