Dapat tanggihan ang WHO ng anumang lehitimasyon upang makuha pa ng karagdagang kapangyarihan o mabigyan ng mga ito.
Hindi pa ito napatunayan, kaya nararapat na maglagay tayo ng tuldok dito. Tigil! At kapag naayos na ang lahat ng
mga pagkakamali, saka lamang tayo makakapag-usap tungkol sa mga bagong kasunduan, at tiyak na hindi bago iyon.
May isa pang mahalagang punto na dapat tandaan, iyon ay maaari lamang iboto ang mga ganitong amyenda kung ang
panghuling bersyon ng botohan ay naisumite sa World Health Assembly hindi bababa sa apat na buwan nang maaga.
Kaya, ibig sabihin nito ay lalabag ito sa kanilang sariling mga patakaran – ayon sa Artikulo 55(2) ng mga Regulasyon sa Kalusugan
– at lalabag din ito sa kanilang sariling mga patakaran sa pamamaraan ng WHO kung nais
nilang bumoto dito ngayon sa katapusan ng Mayo.
Oo, ang mga pamantayan sa pagtatasa ay medyo simple sa unang tingin.
Una sa lahat, bilang mga mamamayan, dapat nating tanungin ang ating sarili: nagkaroon na ba talaga
ng anumang epektibong muling pagsusuri? Oo o hindi?
At pangalawa, nasunod ba ang pormal na patakaran sa pamamaraan ng WHO? Oo o hindi?
At dahil hindi, ibig sabihin hindi ito maaaring ilagay sa botohan. Ganoon lang kasimple.
Ngunit ngayon ay mayroon ka nang mahahalagang pamantayan sa pagsukat na makakatulong din sa iyo sa mga
talakayan at magbibigay-daan upang masabi mong, sandali, dapat munang isagawa ang pagsusuri.
At pangalawa, dapat sundin ang sariling mga patakaran ng WHO.
At panghuli, ayon sa sarili nitong mga layunin, hindi awtorisado ang WHO na magdulot ng anumang pinsala.
Maraming salamat, Urs Hans, sa pag-aayos ng lahat ngayon, ika-20 ng Abril 2024.
Ang layunin ay magsanhi ng muling pagsusuri nang sama-sama.
Makakamit lamang natin ito sa pamamagitan ng edukasyon, pampulitikang presyur, at magandang impormasyon.
Kamusta, Stefan. At iyan ang dahilan kung bakit nandito tayong lahat ngayon.
Isang malaking karangalan para sa akin na makapagsalita sa inyo dito tungkol sa WHO.
At nais kong iparating ang aking taos-pusong pasasalamat sa inyong lahat sa pagdating dito ngayon.
Maganda. Oo, sa kasamaang palad, ang isyung ito ng WHO ay napaka-detalyado at malawak na paksa.
Kaya naman, mabait akong binigyan ng 40 minuto.
Ito ay isang tunay, isang tunay na bagong kosmos na itinatayo rito.
Isang tunay na bagong rehimen sa kalusugan.
At upang mailagay ito sa tamang pananaw, kailangang maunawaan kung ano na ang nangyari hanggang ngayon.
At kailangan mong maunawaan ang kabuuang konteksto upang hindi ka maligaw sa napakaraming detalye.
Alam natin na pinag-uusapan natin ang dalawang kasunduan ng WHO, at puno ang mga ito ng mga
mungkahing amyenda at karagdagang mungkahing amyenda.
At sinisikap kong bigyan ka ng katiyakan tungkol sa isyung ito.
Iyon ang trabaho ko. Pero siyempre, hindi mo 'yan magagawa sa loob ng 40 minuto.
Gagawin ko na lang ang makakaya ko. Magsimula na tayo nang maikli.
Una, kailangan nating tanungin ang ating sarili kung gaano na tayo kalayo sa pagharap sa nakaraan dito sa Switzerland.
Nagkaroon ng napakagandang kumperensya tungkol sa paksang ito noong ika-6 ng Abril sa Bern.
Maaari ko lamang ituro ang maraming mahusay na paliwanag doon.
Pangunahing pinag-usapan ko rin ito doon.
Hindi natin dapat kalimutan na, mula sa pananaw ng batas, mula sa pananaw ng mga tao at ng mga sangkot, hindi pa kailanman
nagkaroon ng ganito kalawak na paghihigpit sa kasaysayan ng Switzerland, at masasabi ko pa nga sa kasaysayan ng
anumang demokratikong bansa, sa lahat ng mga pangunahing karapatan na nakasaad sa ating mga konstitusyon.
At napakahirap para sa bawat indibidwal na tao.
Tinutukoy dito ang obligasyong manatili sa bahay, pagtatanggal ng kalayaan, mga nakasasamang hakbang, ang regular na
pagsusuot ng maskara, lalo na para sa mga bata sa loob ng ilang buwan. Ang pagiging pinipilit na magpabakuna.
Ang kalayaan sa relihiyon at budhi ay labis na nilimitahan.
Nakikita ko rito ang isang dignitaryo ng simbahan.
Lubos akong natutuwa na nandito ka.
Isang napakainit na pagtanggap, Obispo, sa palagay ko.
Ipinagbawal sa mga pari at ministro na tanggapin sa kanilang mga simbahan ang higit sa isang tiyak na minimum na bilang ng
mga mananamba. At nangyari ito sa Pasko ng Pagkabuhay, sa lahat ng panahon. At tumagal ito ng ilang linggo at buwan.
Iyon ay isang napakaseryosong paglabag sa kalayaan sa relihiyon at budhi.
At sa huli, ang buong listahan ng ating mga kalayaan ay labis na naapektuhan para sa malaking
bahagi ng populasyon, at sa mahabang panahon.
At dahil dito, pinag-uusapan natin ang pinakamalaking posibleng paglabag sa mga pangunahing
karapatan na kailanman ay naganap sa Switzerland.
At nangangahulugan iyon, bukod pa rito, ng pinakamalaking posibleng pakikialam sa ekonomiya.
Nang itaas ni Thomas Jordan, Pangulo ng Swiss National Bank, ang kanyang babala noong Mayo 2020 at sinabi, "Pansin, pansin,
malapit na nating maabot ang 100 bilyong marka sa pondo ng suporta para sa mga ang mga aktibidad sa negosyo ay
limitado," dapat din nating isaalang-alang ang salik na ito.
At nangangahulugan iyon na para sa ganitong kalaking interbensyon, may pananagutan ang estado sa mga mamamayan nito.
At hindi pa iyon nangyayari hanggang ngayon, at kailangan naming banggitin ito bago tayo pag-usapan ang mga bagong
batas, bago tayo pag-usapan ang bagong kasunduan ng WHO.
Puro lang kami mga dahilan.
Mayroon kaming sukatan ng PCR na alam mula pa sa simula. Naalala ko ang maalamat na talakayan sa panel sa Aarau noong ika-14 ng
Agosto, nang si Propesor Marcel Tanner, miyembro ng COVID-19 task force ng Federal Council at pangulo ng Swiss
Academy of Sciences, ay tumugon nang malinaw at walang alinlangan sa isang tanong mula kay Samuel Eckert:
"Oo, alam mo, nakikita mo, ang PCR test ay hindi nagbibigay ng klinikal na diagnosis." Iyan ang punto. Kaya
mali na sabihing pinatutunayan ng positibong resulta ng test ang pagkakaroon ng sakit.
Alam nating lahat iyan. Sa madaling sabi, ang sinasabi ko ay lahat ng kailangang malaman ay nakakaalam na nito mula pa
noong tag-init, at dapat ay alam ito ng Pederal na Konseho.
Sadyang pinagtibay din ito ng Pederal na Hukuman noong 2021 sa pasyang ito, na marahil ay pamilyar na sa inyong lahat.
At kung gaano kabalintunaan, gaano kasuklam-suklam ang buong sistemang ito, ay ipinakita sa lahat sa aming
programa ng talakayan na ARENA noong ika-7 ng Enero 2022.
Pagkatapos, sinabi ni Ignazio Cassis, na noo'y Pangulo ng Konpederasyon ng Switzerland at doktor sa propesyon:
"Sinumang mamatay sa aksidente sa sasakyan at magpositibo sa coronavirus ay itinuturing na kamatayan dahil sa coronavirus."
At saka huminto ang tagapagpresenta at muling nagtanong, at oo, sabi ni Cassis, "Oo, tama iyon, iyan ang
ginawa ng WHO sa pamamagitan ng kanilang klasipikasyon."
At ang lahat ng ito ay aktwal na iminungkahi ng WHO; hindi ito basta-basta lumitaw,
kasama na ang pag-uuri ng mga kaso ng COVID-19.
At ang ating media at mga politiko ay palaging nag-uulat lamang sa mga absolutong bilang.
Inaasahan na sa panahon ng trangkaso sa isang bansa na maraming tao ang higit sa 80 at higit sa 90 taong gulang, bahagyang
mas marami sa grupong ito ang mamamatay, ngunit sa relatibong pananaw, hindi gaanong kapansin-pansin ang pandemya.
Lahat ng ito ay humahantong sa pagtanggi na harapin ang nakaraan.
At isinulat ko rito ang sa tingin ko ay pinakasimpleng pormula, na paulit-ulit nang ginamit laban sa akin
ng mga hukuman, ngunit naaangkop din sa buong lipunan.
At paulit-ulit kong naririnig ang parehong bagay mula sa lahat ng aking mga kasamahan at kaibigan, na nagsasabi sa
akin: "Tingnan mo, sa panahon ng pandemya, dapat bigyan ng mas malawak na pagpapasya ang mga awtoridad."
At hangga't sumusunod ang mga awtoridad sa mga patnubay ng WHO, hindi natin ito
maaaring at hindi dapat kuwestiyunin. Ganoon lang.
Oo, at ipinapakita ng panimulang ito ang napakahalagang papel na ginagampanan ng WHO kapag idineklara
nito ang isang estado ng emerhensiya dahil sa pandemya.
Nasa nakaraan na.
Tumatalikod ang mga tao at ang mga hukuman ay tumatalikod sa kanilang konstitusyonal na tungkulin na magsagawa ng
pagsusuri at pinapayagan ang WHO na magawa ang gusto nito.
Ganito na iyon noon pa man.
Oo, at iyon ang dahilan kung bakit hanggang ngayon ay wala pang muling pagsusuri sa mga
pinakamalubhang interbensyong kailanman naganap.
At nais kong ituro na napakabata pa ng ating konstitusyon sa Switzerland.
Ito ay isang bagong na-update na konstitusyon mula pa noong taong 99.
Kaya naman mayroon itong espesyal na demokratikong lehitimasyon.
At kung isasaalang-alang mo ang Artikulo 2, ano ang layunin ng Konpederasyon?
Bakit umiiral ang Switzerland mula sa pananaw ng batas?
Pagkatapos ay matutuklasan mo, gaya ng mababasa mo rin sa mga materyales tungkol sa bagong Pederal na
Konstitusyon, na mayroong apat na pantay na mahalagang layunin.
Kaya, ang kaligtasan sa ilalim ng larangan ng Covid ay isang bagay.
Pagkatapos, ang proteksyon ng kalayaan na may mahabang listahan ng mga pangunahing karapatan sa simula.
Proteksyon ng komunidad, ibig sabihin ay walang paghahati-hati sa komunidad at pangangalaga sa kapakanan nito.
At ngayon, maaari mo nang hulaan, mas mahalaga ba ang isa sa mga layuning ito kaysa sa isa pa?
Hindi, ayon sa pagtuturo, pantay-pantay ang kahalagahan ng buong kuwento.
Walang sinuman ang dapat pahintulutang sabihin na ang seguridad ay dapat palaging
unahin higit sa lahat sa kapinsalaan ng kalayaan.
Mahalagang mga prinsipyong ito para sa pag-unawa sa panimulang punto ng sitwasyong kinaroroonan natin.
At dapat din nating tandaan ang prinsipyo na ang estado ay naroroon para sa mga mamamayan nito, hindi kabaliktaran.
At sinabi iyon mahigit dalawang libong taon na ang nakalipas ng isang kilalang abogado at Romanong senador, si Cicero, na
payak at maigsi niyang ipinahayag na ang estado sa salitang Romano, "res publica", ay usapin ng mga tao, "res populi".
At ngayon ay nasa panahon tayo na pinapaniwala tayo sa kabaligtaran.
Walang sinuman ang dapat payagang magpaniwala sa atin niyan.
At kahit gaano pa nila tayo ituring na mga ekstremistang kanan.
Hindi ekstremistang makakaliwa na sabihing naroroon ang estado para sa mga tao.
Hindi na kailangang sabihin. Mabuti.
At nangangahulugan iyon na kung tatanggihan ng Pederal na Konseho, ng Parlamento, ng mga hukuman, ng mga kanton, at ng
media na harapin nang epektibo ang isyung ito, maaaring mangyari muli anumang oras ang katulad ng ating kakalipas na naranasan.
At iyon ang dahilan kung bakit kailangan muna nating matutunan ang mga aral.
Hindi natin dapat itulak ang bagong batas sa epidemya, ang mga kasunduan sa pandemya, o ang pagsasailalim
sa EU; sa halip, dapat nating suriin ang sitwasyon.
Upang mapataas ang presyon para maisakatuparan ang muling pagsusuri na ito, mariin kong inirerekomenda, at sa
katunayan ay hinihikayat ko kayo, na pirmahan ang inisyatiba para sa muling pagsusuri kung hindi pa ninyo ito nagagawa.
Pakiusap, siguraduhing makahabol ka doon. Salamat.
At maaari ko nang tapusin ang lektura dito, dahil sinasabi na nito ang lahat.
Ang isang estado na kumikilos nang walang batas ay hindi mas lehitimo kaysa sa isang grupo ng mga tulisan.
At sinasabi ko ito sa aking mga anak upang magkaroon sila ng magaspang na ideya kung ano ang dapat nilang
isipin tungkol sa Pederal na Konseho at sa mga hukuman.
Kailangan nilang patunayan muli ang kanilang sarili bago nila maibalik ang tiwala ko at ng aking pamilya. Sige.
Mahalaga, at sa kasamaang palad ay mahalaga sa simula, na maglaan tayo ng sandaling pagtingin sa nakaraan at
tandaan na ang rekomendasyong ito para sa mga iniksyon ng mRNA ay hindi bigla-bigla lamang lumitaw.
Hindi ito inihanda ng mga ministro ng kalusugan mismo, kundi ng WHO. At hanggang kamakailan lamang, lahat ng
mga rekomendasyong ito ay nasa pahina pangunahing ito pa rin sa ganitong matinding kalinawan.
Mayroon ding maliliit na nakasulat na dapat mong basahin, ngunit nakasaad din dito na ang mga bakuna laban sa COVID-19 ay
sumailalim sa mahigpit na pagsusuri. Mahigpit na pagsusuri.
Iyon ay hayagang maling impormasyon.
Ito ay lantad na maling impormasyon na nagmumula sa mismong pandaigdigang organisasyon na nag-aangkin na siya lamang ang
nag-iisang tagahatol kung ano ang totoo at kung ano ang hindi.
Oo. At narito pa ang ilang halimbawa.
At iyan ang dahilan kung bakit, noong Hulyo 2022, batay sa halos isang taong pagtutulungan ng aking koponan at sa mahusay na
suporta mula sa mga panlabas na eksperto, nagsampa ako ng kasong kriminal laban sa
Swissmedic, dahil sa Switzerland, may mga taong namumuno.
Mayroon kaming batas na naglalahad ng mga responsibilidad ng Swissmedic.
At ang Swissmedic ay may mga eksperto at mapagkukunan upang makilala na ito ay mga lason at
hindi mga bakuna. Mga lason, hindi mga bakuna.
At masasabi ko na ito nang ganoon kasimple at maigsi ngayon dahil ginugol ko ang dalawang taon sa pagsasaliksik
nito at dahil mababasa ang aking ebidensya sa internet.
Tulad ng sinabi ko, nagawa ko lamang ito dahil sa aking natatanging koponan na binubuo nina Dr. iur. Markus Zollinger,
Kati Schepis, ang natitirang bahagi ng aking koponan, at mga 12 hanggang 15 propesor mula
sa mga bansang nagsasalita ng Aleman at Ingles.
At nais kong pasalamatan kayong lahat mula sa kaibuturan ng aking puso para sa kahanga-hangang gawaing ito.
At doon namin napatunayan, lalo na sa na-update na bersyon na matatagpuan mo sa internet, na mula
pa sa simula ay malinaw na ito ay hindi gagana.
Ito ay isang eksperimento. Wala kang kontrol sa kung ano mismo ang nililikha sa katawan, sa kung
anong dami, kalidad, at sa loob ng gaano katagal.
Alam ng lahat ito mula pa sa simula. Gayunpaman, hinayaan pa rin nilang mangyari ito.
At magalang kong hinihiling sa iyo na kahit basahin mo man lang ang buod.
Buod ng ehekutibo. Dalawampung pahina lang ito.
At para sa mga mas gusto maghawak ng bagay sa kanilang mga kamay, may naka-imprentang bersyon
na mabibili sa labas sa halagang 20 Swiss franc.
Naglalaman ito ng lahat ng mahahalaga, kasama ang mga paunang salita mula sa pinakamahalagang propesor na sumusuporta.
Isa sa kanila ay narito ngayon, si Prof. Stefan Hockertz, kasama sina Prof. Martin
Haditsch, Prof. Sönnichsen, Michael Palmer at iba pa.
Magagamit ito dito.
At iyon din ay isang paraan ng pagpapatupad ng presyur upang itulak pasulong ang muling pagtataya.
Sapagkat nakikita natin, ano ang nakikita natin?
Ang pagbabakuna gamit ang mRNA ay may napakahalagang papel sa Batas sa mga Epidemya at, sa
katunayan, sa mga bagong kasunduan sa pandemya.
Ito ang batayan para sa lahat ng mga susunod na pagbabakuna, kabilang na ang sa larangan ng resistensiya sa mga
antimicrobial, gaya ng nabanggit ngayon ni Dr. Heiko Schöning.
Oo, at bakit iyon napakahalaga?
Mahalaga ito dahil pinag-uusapan natin dito ang mga eksperimentong substansiya.
At ginawa ko na, hindi lang na walang ginawang pagtatangka.
May tatlo o apat pang aspeto na ginagawang lubhang eksperimento ang pamamaraang ito.
Sa Aleman, sinabi nila na wala silang ideya kung ano ang magiging huling resulta.
At bilang isang sibilisasyon, naniniwala kami na hindi na namin papayagang mangyari ito
muli mula nang Ikalawang Digmaang Pandaigdig.
At iyon ang dahilan kung bakit nilikha namin ang Kodigo ng Nuremberg at isinama rin sa batas ang pandaigdigang kasunduan sa
mga karapatang sibil at pampulitika, Artikulo 7, na naaangkop sa lahat ng kalagayan, kahit sa mga
krisis o sa pagkakaroon ng pampublikong emerhensiya.
At ang sapilitang proteksyong regulasyon laban sa pakikilahok, lalo na ang hindi kusang pakikilahok sa mga
eksperimento, ay nilabag nang milyon-milyong beses dahil sa maling impormasyong ibinigay sa mga tao.
Nilinlang at pinilit sila.
Iyon ang panimulang punto na kinahaharap nating lahat.
At tinitingnan ko lang ang Switzerland, ang hinaharap.
Ito ay isang sipi mula sa Batas sa mga Epidemya, ang bagong iminungkahing Batas sa mga Epidemya.
May bagong Artikulo 6c, talata 1, titik b.
At nais ng Pederal na Konseho na mapilit ang mga doktor at parmasyutiko na magbigay ng mga naturang
eksperimentong substansiya sa mga tao, batay sa mga aral na nakuha nito mula sa nakaraan.
Kaya gusto niyang pilitin ang mga doktor na magbakuna sa mga tao nang hindi nagbibigay ng sapat na impormasyon, sa madaling sabi.
Oo, at narito tayo ngayon sa gitna nito.
Dapat muna nating isaalang-alang kung ano ang mga kapangyarihan ng World Health Organisation.
Napakagandang pagkakasabi sa Artikulo 1 ng kanilang konstitusyon:
Ang layunin ng World Health Organisation ay tulungan ang lahat ng tao na makamit ang pinakamainam na kalagayan ng kalusugan.
Malalaman mo rin kung ano ang hindi kasama rito.
Hindi nito isinasama ang pagbibigay ng maling impormasyon sa mga tao, ang pagpipilit sa kanila na gumamit ng isang substansiya,
at ang pagrerekomenda ng mga substansiyang nakalalason.
Kaya hindi ka dapat magdulot ng pinsala. Iyan ang pinakamahalagang prinsipyo.
Ito ay isang katawan na namamahala at nagkokoordina at kumikilos lamang bilang tagapayo. Iyan ang panimulang punto.
Ibig sabihin nito ay itaguyod ang proteksyon ng kalusugan ng tao alinsunod sa pinakamahusay na kaalaman at pinakamahusay na gawi,
isinasaalang-alang ang mga bagong natuklasan at, pagkatapos ng napakahabang panahon ng krisis, magsagawa
ng masusing at may-kritikal na pagsusuri sa sarili.
Dapat sana ay ginawa ito mismo ng WHO, ngunit hindi nito ginawa.
Sa totoo lang, hindi ito isang supranasyonal na organisasyon, kundi isang pandaigdigang organisasyong pang-gobyerno
lamang at higit sa lahat, wala itong monopolyo sa impormasyon.
Gayunpaman, napansin niya ang lahat ng ito at, higit pa rito, kailangan niyang igalang ang mga pangunahing karapatan
at, gaya ng paulit-ulit kong binibigyang-diin, kailangan niyang patuloy na suriin ang kanyang sariling mga kilos.
Ang mga ito ay napakaseryosong paglabag, na hindi niya ginawa.
Hindi nito dapat idulot ang anumang kapahamakan.
Sa nakalipas na apat at kalahating taon, tuluyan niyang winasak ang kanyang kredibilidad sa paulit-ulit na pagmumungkahi
ng mga nakalalasong sangkap bilang nag-iisang solusyon sa tinatawag na pakikipaglaban laban sa tinatawag na banta.
At narito na tayo sa unang pangunahing pahayag.
Dapat tanggihan ang WHO ng anumang lehitimasyon upang makumpiska o mabigyan pa ng karagdagang kapangyarihan.
Hindi pa ito napatunayan, ngunit nararapat dito ang isang 'punto'.
Tigil! Huminto! "After Action Review" sa jargon ng militar.
At tanging kapag nalutas na ang lahat ng mga pagkakamali, saka tayo makakapag-usap tungkol sa
mga bagong kasunduan, at tiyak na hindi bago iyon.
Sige, bilang pansamantalang resulta, muling isinasaad dito ang aking sinabi.
Kung walang pagsusuri, walang natutunang aral. At tiyak na walang kontrata para sa pandemya.
Sa kontekstong ito, ginanap noong nakaraang linggo sa Pambansang Konseho ng Switzerland ang isang pagboto tungkol
sa kung dapat pahintulutan ang Parlamento ng Switzerland na talakayin ang kasunduan sa pandemya.
At hindi na kailangang sabihin na ginagawa iyon.
Nais ko lamang ipaalam sa inyo na ang SP at ang Green Liberals ay nagsalita nang daan-daang
porsyentong laban sa isang debate sa Parlamento.
Talagang kahihiyan sa demokrasya na ayaw makita kung ano ang pinag-uusapan ng Pederal na Konseho.
Sa kabutihang-palad, nanatiling makatwiran ang nakararami, at iginiit ng lahat ng iba pang partido nang daan-daang
porsyento na dapat maganap ang isang debate sa parlamento.
Alam mo, ang World Health Organisation ay isa lamang sa 17 na mga sangay na organisasyon.
Pinag-uusapan natin ang dalawang kasunduan na ngayon ay gagawa, isang ganap na bagong kasunduan.
May iba't ibang bersyon: mula noong 30 Oktubre ng nakaraang taon, hanggang ilang araw na ang nakalipas, ang mula noong 13 Marso.
Ngayon, dalawa o tatlong araw lang ang nakalipas, lumitaw ang isang bersyon mula pa noong
Abril. Talagang ilang araw lang ang nakalipas.
Tinutukoy ko rito ang pinakamahalagang mga prinsipyo, na pareho sa mga bersyong ito.
Huwag kang mag-alala, hindi ko pinaghahambing ang iba't ibang bersyon dito.
Mahalagang tandaan na ang pandemyang kasunduang ito ay isang ganap na bagong pandaigdigang kasunduan.
At para sa mga bagong pandaigdigang kasunduan, ipinapatupad ang isang pamamaraan ng ratipikasyon sa pambansang antas.
Kaya kailangan ng isang debate sa parlamento.
Ito ay nakasaad na sa Konstitusyon ng WHO.
Napakaganda ng pagkakaisip nito.
Kailangang kilalanin lamang ito.
Dapat ding maging handa ang mga mambabatas na makilahok sa talakayang ito.
At may 18 buwan para gawin ito, hanggang 1 Disyembre 2025. Sa kondisyon, siyempre, na ito ay mailalagay sa botohan.
Ngayon sa Pangkalahatang Asembleya ng Kalusugan ng Mundo sa katapusan ng Mayo.
Ang Mayo na ito, na malapit nang dumating, ay nasa unahan natin.
Ang pangalawa ay isa ring pandaigdigang kasunduan.
Mula sa purong teknikal na pananaw, ito ay isang pandaigdigang kasunduan.
Gayunpaman, ang mga pandaigdigang regulasyon sa kalusugan ay ipinatupad na mula pa noong 2005 at nakatakdang rebisahin.
Ang binagong bersyon ang tanging kasalukuyang opisyal na bersyon na makukuha sa website ng WHO,
na may petsang huling bahagi ng Nobyembre 2022.
At hindi rin ito isang burador.
Isang bersyon para sa pagboto ay ang magkasundo sa isang pananalita, tukuyin kung aling mga artikulo ang babaguhin,
isa-isang amyenda, at pagkatapos ay ilagay iyon sa botohan.
Ano ang meron tayo? Ang meron tayo rito ay isang halo-halong napakaraming iba't ibang baryante para sa bawat
item, na nagsisilbing batayan ng talakayan at negosasyon, ngunit hindi kailanman angkop para sa pagboto.
Iyon ang pinag-uusapan namin, at pati na rin ako mismo, sa nakalipas na dalawang taon.
Kaya, ano pa ang meron tayo? Mayroon din tayong isang hindi opisyal na teksto na medyo pinalambot ang
nilalaman, ngunit hindi pa ito nailalathala nang publiko.
At dito rin, wala pa tayong panghuling bersyon, isang bersyon na masasabi nating isinusumite na namin ngayon sa
World Health Organisation para sa botohan; iyon ang batayan.
Hindi, hindi iyon ang angkop na batayan para sa pagboto.
Mahalaga ring tandaan na ang mga regulasyong pangkalusugan na ito ay idinisenyo bilang purong
teknikal na regulasyon alinsunod sa Konstitusyon ng WHO.
At iyon lamang ang tanging katwiran para sabihin na maaari natin itong tanggapin sa Pangkalahatang Asembleya ng Kalusugan ng Mundo
sa pamamagitan ng simpleng kuorum, ibig sabihin 51 porsyento, ang mayoryang boto ng lahat ng mga bansang kasapi, na
taliwas sa kasunduan, na nangangailangan ng kuorum na dalawang-katlo, isang mas mataas na pamantayan.
Kaya, at dito sinasabi ng mga tao, hindi, teknikal na regulasyon lang ito, tungkol lang sa mga pamantayan at maliliit na
detalye na wala namang interesado, kung saan natutuwa lang ang mga doktor na nakasulat ito kahit saan para mahanap nila.
Iyon lamang ang dahilan ng napaka-pribilehiyong pagtrato na ito.
Sa totoo lang, noong nakaraang Disyembre, sa isang panayam sa Neue Zürcher Zeitung, tinukoy ito ni Nora Kronig, ang pangunahing
tagapag-negosasyon ng Switzerland, at sinabi na maliliit lamang itong mga pag-aayos kaya hindi na
kailangan ng malawakang talakayan, impormasyon, o, siyempre, ng referendum sa mga mamamayan.
Oo, at siyempre ipapakita ko sa iyo ngayon na tama ang lahat ng iba pa.
Narito, ang pribilehiyong paggamot na ito.
Ang pinakamahalagang aspeto ay dapat awtomatikong ipatupad ang mga pagbabagong ito labing-dalawang buwan matapos itong aprubahan.
Mga teknikal na pagsasaayos lamang ang mga ito.
At para sa mga purong administratibo o teknikal na pagsasaayos, ayos lang iyon.
Ngunit hindi para sa mga pagbabagong may seryoso at malubhang kahihinatnan para sa atin sa usapin ng nilalaman.
Kaya, upang buodin, ang pag-amyenda sa isang umiiral na pandaigdigang kasunduan ay nangangailangan ng simpleng mayorya.
Ang Konstitusyon ng WHO ay hindi nagbanggit ng aktwal na ratipikasyon, kaya hanggang ngayon ay hindi
kami nabigyan ng anumang impormasyon tungkol dito.
At sa lahat ng nakita ko hanggang ngayon, ang mga tanong mula sa mga mambabatas, mga mambabatas ng Switzerland sa
Pederal na Konseho, kabilang na si Gng. Nora Kronig, ano ang sinasabi nila, ano ang gusto nila?
Walang anumang tugon. Walang nilalaman, walang aktwal na paglilinaw mula sa Pederal na Konseho.
Kaya tayo, bilang populasyon, ay nananatiling ignorante tungkol sa nilalamang ito.
At iyon ang dahilan kung bakit napakahalaga na isagawa ang kaganapang ito.
May isa pang mahalagang punto na dapat tandaan, iyon ay maaari lamang iboto ang mga ganitong amyenda kung ang
panghuling bersyon ng botohan ay naisumite sa World Health Assembly hindi bababa sa apat na buwan nang maaga.
Kaya iyon ay iboboto sa katapusan ng Mayo, at ang panghuling bersyon ay sa katapusan ng Enero 2024.
Ngunit hindi iyon magagamit. Ang tanging naririnig namin ay, nakikipagnegosasyon kami,
nakikipagnegosasyon kami, nakikipagnegosasyon kami.
… Kaya, ibig sabihin nito ay lalabag ito sa kanilang sariling mga patakaran – ayon sa Artikulo 55, talata 2 ng mga Regulasyon sa
Kalusugan – lalabag din ito sa kanilang sariling mga patakaran sa pamamaraan ng WHO kung nais
nilang bumoto dito ngayon sa katapusan ng Mayo.
Alinsunod dito, sina Dr. Silvia Behrendt at ang kanyang organisasyon, ang Global Health Responsibility Agency, ay
nagsulat ng isang bukas na liham kay Tedros, ang Kalihim-Heneral, na inaakusahan siya ng eksaktong iyon at
nagsasabing: "Ikaw ang may pananagutan sa pagtiyak ng pagsunod sa mga patakarang pamamaraan ng WHO."
Hindi ninyo maaaring payagan na pagbobotohan ang mga pag-aayos na ito sa loob ng ilang linggo nang walang sinuman, kahit anong
bansa, na nagkaroon ng pagkakataong pag-isipan nang panloob kung ano talaga ang ibig sabihin ng mga pag-aayos na ito para sa atin.
At kaya ang ginagawa natin dito ay, sa isang tiyak na antas, hulaan ang susunod, dahil tanging ang mga mungkahing amyendang
ito lamang ang maaari nating bigyang-kahulugan at mapansin na, hanggang ngayon, hindi pa kailanman sinabi ng isang delegasyong
negosyador mula sa Switzerland, hindi talaga kailanman sinabi, na, oo, hindi namin gusto ang mga mungkahing amyendang ito,
Talagang nais naming protektahan ang karapatang pantao, nais naming isaalang-alang ang prinsipyo ng paghihiwalay ng
kapangyarihan, talagang nais naming limitahan ang hindi kapani-paniwalang elemento ng pagiging arbitraryo, ang labis na
kapangyarihan ng WHO, sa pamamagitan ng isang awtoridad na nangangasiwa o nagkokontrol, at higit sa lahat, hindi natin dapat
hayaan ang WHO na mag-isa na magpasya kung aling impormasyon sa buong sektor ng kalusugan ang tama at alin ang mali.
Hindi ko pa naririnig ito mula sa bibig ng sinumang hukom sa Switzerland.
Pero dapat sinabi mo iyon, dahil hindi ka sumang-ayon dito.
At iyon ang dahilan kung bakit kailangan nating pag-usapan ito.
Oo, ang mga pamantayan sa pagtatasa ay medyo simple sa unang tingin.
Una sa lahat, bilang mga mamamayan, dapat nating tanungin ang ating sarili: nagkaroon na ba talaga
ng anumang epektibong muling pagsusuri? Oo o hindi?
At pangalawa, nasunod ba ang pormal na patakaran sa pamamaraan ng WHO? Oo o hindi?
At dahil hindi, ibig sabihin hindi ito maaaring ilagay sa botohan. Ganoon kasimple lang iyon.
Hindi nga ito tungkol sa kasunduan sa pandemya, dahil magkakaugnay ang mga ito.
Magkakaugnay sila nang mahigpit. Ang bagong kasunduan sa pandemya at ang pag-aangkop ng mga
regulasyon sa kalusugan ay lubos na magkakaugnay.
Ibig sabihin, kung hindi ka pinapayagang bumoto sa isang bagay, hindi ka rin pinapayagang bumoto sa
isa pa, dahil magkaugnay ang dalawa nang lohikal.
Sige. Ibig sabihin, sa anumang kalagayan ay hindi natin dapat padalus-dalos na pumasok sa
susunod na suliranin. Walang dahilan para gawin iyon.
Dito kailangan nating pilitin ang isang veto, at ituro ang mismong puntong ito sa ating mga politiko.
At saka, sa totoo lang, mayroon tayong lubos na hinahangaan at talagang maayos na gumaganang demokrasya sa Switzerland.
At makikita ito sa maraming probisyon. At sa pangkalahatan, hindi naman ito naging masyadong masama noon.
At masyadong teknikal para ipaliwanag ang lahat ng iyon ngayon.
Ngunit upang gawing simple, lahat ng mga probisyong ito na humahantong sa o sumasagot sa tanong – Maaari ba
tayong, bilang populasyon, makilahok sa paglikha ng isang batas? – ay palaging nagsisimula sa iisang punto.
Ibig sabihin, hanggang saan hihigitin ng isang batas o internasyonal na kasunduan ang ating legal
na kalagayan, at hanggang saan lilimitahan ang kapangyarihan ng pamahalaan na kumilos?
At gaano karaming pakikialam ang mayroon sa kabuuang estruktura ng kapangyarihan? – Ayon sa itinakda ng ating konstitusyon,
sa arkitektura ng paghihiwalay ng mga kapangyarihan.
Kaya, habang mas malaki ang epekto ng interbensyong ito, mas malaki rin ang karapatan na magsalita.
At natatagpuan natin ito sa iba't ibang probisyon.
Ang Artikulo 164 ay medyo mas malawak dito, na nagsasaad lamang na ang paggawa ng batas ay palaging
nangangahulugang dapat magkaroon ng boses ang mga tao, kahit man lang sa balangkas ng isang opsyonal na referendum.
Ang pinakamahalagang tanong ay kung sa hinaharap ay magagawa ng WHO na limitahan kahit ang
mga pangunahing prinsipyo ng ating konstitusyon.
At may mga pangunahing prinsipyo.
Kung nakatapos ka man ng paaralan sa anumang punto sa nakalipas na 230 taon, hindi mo ito mapapansin. Tama ba?
Mapapansin mo na sa lahat ng ating mga demokrasya, nagsusumikap na pigilan hangga't maaari ang pang-aabuso sa kapangyarihan at
ang pagiging pabigla-bigla sa pamamagitan ng paghihiwalay ng mga sangay ng kapangyarihan, ng prinsipyo ng demokrasya, ng prinsipyo
ng legalidad, at ng proteksyon ng mga pangunahing karapatan.
Mayroon kami nito na mas tumpak na nakasaad sa aming konstitusyon dito.
Ang mga prinsipyong ito ay malinaw na nakasaad at pinatatag ng mga probisyong pang-implementasyon na nakasaad sa batas.
Ang paghihiwalay ng kapangyarihan, na may malawak na jurisprudensiya hinggil dito, at ang prinsipyo ng
legalidad ay pumalit sa prinsipyo ng pagiging pabigla-bigla.
Dapat epektibong maprotektahan ang mga karapatang pantao.
Dapat walang sensura.
Oo, ang mga kanton ay sa batayan ay awtonomo.
At sa kanilang antas, pinamamahalaan nila nang malaya ang patakaran sa kalusugan.
At dapat makapagtakda ang estado ng sarili nitong prayoridad at hindi na kailangang sabihan kung aling mutasyon ng virus
ang kailangang habulin nito bago muling magamit ang pondo nito para sa mga paaralan o sa sariling mga ospital.
Sa madaling salita, ito ay isang uri ng grid ng kontrol na dapat nating itatag, lalo na ng mga politiko, abogado, at lahat ng
nasa posisyon ng pananagutan at paggawa ng desisyon, kasabay ng siyentipiko at medikal na mga grid ng kontrol, siyempre.
Ngunit ito ay mga objektibong pamantayan na tiyak nating mapag-uusapan.
Kaya, at ibig kong sabihin, ang aking paninindigan sa lahat ng mga lekturang ito ay ipakita sa inyo na ang
pinakamahalagang batayan ng konstitusyon ay sa kasamaang palad maaaring pansamantalang ihinto (alisin).
At dahil dito, kailangan naming itanong sa inyo, mga mamamayan, mga kagalang-galang na kapwa mamamayan, kung sang-ayon ba kayo sa
paglilipat ng kapangyarihan sa napakataas na antas nang hindi man lang nabigyan ng
pagkakataong maibalik ang mga kapangyarihang iyon.
Iyon, sa madaling sabi, ang pinakapuso ng usapin.
At isang sapilitang referendum, iyon ang teknikal na pagpapatupad.
Sandali lang, mayroon kaming dalawang kontratang ito.
Sapat na ang simpleng mayorya para baguhin ang mga regulasyon sa kalusugan dahil diumano'y purong teknikal lamang
ang kalikasan nito, samantalang ang kasunduan sa pandemya ay nangangailangan ng mayoryang dalawang-katlo.
Pinag-uusapan natin ang nakaplanong pagboto sa katapusan ng Mayo, sa huling linggo ng
Mayo, sa loob ng humigit-kumulang limang linggo.
At pagkatapos ay dapat awtomatikong ipatupad ang mga pag-aayos sa International Health Regulations.
Sa kabaligtaran, hinihingi ng bagong kasunduan ang proseso ng ratipikasyon.
Kaya, ano ang pangkalahatang nilalaman?
Maaari ko lang ipaliwanag nang pabuod ang pangkalahatang nilalaman, pero tungkol ito sa isang napakalaking negosyo.
Dito ay itinatatag ang isang tunay na industriya ng pandemya.
Napakaganda ng pagkakaisip mo noon.
Kaya kung babasahin mo ito nang mag-isa, maiintindihan mo.
Nagsisimula ito dito sa ilalim ng pamagat, sinabi na ang pinakamalalang bagay na maaaring mangyari sa atin
sa ilalim ng Covid ay ang hindi natin mabigyan ang lahat ng parehong dami ng bakuna sa parehong oras.
Hindi naging patas ang pamamahagi ng kayamanan.
Ang terminong 'equity' ay binuo para sa layuning ito.
Ang katarungang panlipunan ay dapat maging makatarungang pamamahagi.
At sinabi nila na napakasama nito, napakadelikado, marami pang milyong tao ang maaaring mamatay, kailangan
nating bigyan ang WHO ng kapangyarihan na magpasya. Sige, ito ang mga produktong ginagawa.
Kaya pinag-uusapan natin ang mga bakunang sangkap, mga nakabatay sa mRNA, mga ahenteng
diagnostiko, at anumang uri ng produktong pang-pandemya.
Dapat pahintulutan ang WHO na magpasya sa lahat ng ito.
Ang mga bansang kasapi ng WHO ay dapat permanenteng magsumite ng isang online na imbentaryo, gaya ng sinasabi, upang masuri
ng WHO kung kailangan pang magbigay nang kaunti pa ang Switzerland, o kung dapat ipadala ang mga suplay sa Africa.
At mas kaunti ang mga Aprikano, kaya kailangan nilang makatanggap ng kaunting karagdagang suporta.
Iyon ang nakatago sa salitang ito, equity.
Kaya't ang mga estado ay dapat, at ito ay napakalinaw na makikita sa bagong Batas sa
Epidemya, na permanenteng subaybayan ang kapaligiran.
Ang mga potensyal na pathogen ay maaaring manatiling nakatago kahit saan: maaari silang manatiling nakatago sa mga tao,
sa kapaligiran, sa dumi ng tubig, at sa mundo ng mga hayop.
At narito na nga, ang malabong probisyon sa iminungkahing amyenda sa Batas sa mga Epidemya:
Dapat magawang utusan ng Pederal na Konseho ang lahat ng mga institusyon na subukan ang dumi ng tubig para sa mga pathogen.
Ibig sabihin, gamit ang pamamaraan ng pagsunod-sunod ng genome.
Kaya't bumababa ka sa antas atomiko at sinusubukang gamitin ang PCR test sa dumi ng tubig – muli, parang pagbasa ng mga dahon ng
tsaa – upang mag-imbento ng ebidensya ng banta, na batayan para payagan ang Federal
Council na magdeklara ng estado ng emerhensiya.
Iyon ay pagiging pabigla-bigla sa prinsipyo.
At nakakakilabot iyon sa akin bilang isang abogado, dahil karaniwan kong kinamumuhian ang pagiging
arbitraryo, at lalo pa bilang batayan ng batas pang-emergency.
Hindi dapat mangyari iyon.
Kaya't tunay na isang psychotic na obligasyon ang permanenteng subaybayan ang lahat ng
dumi ng tao nang walang anumang paghihigpit.
Ang buong bagay ay naglalayag sa ilalim ng bandila ng One Health.
Ang pangkalahatang kalusugan ng planeta – lahat ay magkakaugnay, sa huli – mga hayop, tao, ang kapaligiran, ang Daigdig, at
umaabot pa ito sa pagbabago ng klima. Dapat ding payagan ang pagbabago ng klima at ang antas ng CO2
bilang batayan para sa isang estado ng emerhensiya.
At dapat itong lahat ay ibahagi – ang mga natuklasan, ang mga pathogen na natuklasan – sa isang pandaigdigang database.
Makikita mo iyan. At ngayon, narito na ito.
Ngayon, kailangan pa ring magsagawa ng pananaliksik at pagpapaunlad.
Sa madaling salita, pananaliksik at pagpapaunlad sa mga posibleng pathogen na lalong nagiging virulente.
Ito ang "gain-of-function". Ito ay tumutukoy sa artipisyal na pagpapalakas ng mga pathogen
bilang bahagi ng bagong kasunduan sa pandemya.
Kaya narito na ito, at gaya ng alam natin, ayon sa iba't ibang siyentipiko, may iba't ibang palatandaan na ang
Covid-19 ay hindi natagpuan sa kalikasan o hindi maaaring nagmula roon – ang Covid-19 bilang pathogen na SARS-CoV-2.
Sa madaling salita, hinihikayat ang mga bansa na makapag-ambag sa pagpapalakas ng mga pathogen na ito.
Pagkatapos, nariyan ang tanyag na listahan ng DCX.
Iyon ang pinakamainam na hula. Sa madaling salita, ang palagay kung aling mikrobyo ang maaaring umatake sa susunod.
Ang mga produktong pang-pandemya ay ginagawang magagamit na batay sa pathogen na ito, at ang mga sangkap ng bakuna ay
ibinibigay sa ilalim ng titulong "Emergency Use Listing".
At dapat magtatag ang lahat ng mga bansa ng mga aprubal sa emerhensiya. Ang mga aprubal sa emerhensiya, mga ginoo at ginang,
ay hindi pa umiiral sa pormal na kahulugan hanggang ngayon.
Mayroon pa rin kaming ilang minimum na hadlang sa lahat ng aming mga bansa sa Europa at sa Switzerland.
Ngunit sa ilalim ng kategoryang emergency approval na umiiral sa Estados Unidos, ang kailangan lamang ay ideklara
ng isang may kakayahang awtoridad ang isang emerhensiya.
At saka hindi na kailangan ng karagdagang pagsisiyasat sa bisa o kaligtasan.
Wala talaga, dahil ito ay isang emerhensiya.
Iyon ang pang-militar na pag-iisip sa likod nito.
Sa madaling salita, ito ay isang napakalaking siklo ng ekonomiya na umiiral nang hiwalay sa anumang senaryo ng emerhensiya.
At ngayon, bukod pa rito, mayroon tayong mga regulasyon sa kalusugan na nagpapalinaw nang husto sa buong usapin – sa
pamamagitan mismo ng pagpapahayag ng isang estado ng emerhensiya, ang mga emerhensiyang
pampublikong kalusugan na pandaigdigang ikinababahala.
Tulad ng sinabi ko, maaaring ideklara ng Direktor-Heneral ng Kalusugan ang emerhensiyang
ito sa hinaharap para sa anumang dahilan man.
At ang aming inaasahan ay eksaktong kabaligtaran.
Nakita natin na tumagal ng tatlong taon at tatlong buwan ang pandaigdigang krisis pangkalusugan.
Kaya ang lohikal na konklusyon ay maaaring wakasan ang ganoong hindi makatarungang estado
ng emerhensiya, maaaring suriin ito, at iba pa.
Ang kabaligtaran ang totoo.
At pagkatapos ay sumusunod din ang isa pa.
Sa parehong kontrata, makikita mo ang salitang "infodemics" sa gitna.
Ang infodemic ay isang mahalagang paraan ng kontrol – dapat kong tapusin – isang mahalagang paraan ng kontrol para sa WHO.
Pero tingnan mo, isang pandaigdigang organisasyon na hindi lang sa mga kasunduang ito, kundi pati na rin sa buong homepage nito –
pwede mong i-google ang WHO at saka ang Infodemics – kahit saan, halos nasa lahat ng sulok nito, may
pirma: "kami lamang ang makapagtakda ng katotohanan."
Pinapayagan kaming sabihin kung aling mga substansiya ang epektibo at kung gaano katagal tatagal ang emerhensiya.
Iyon ay purong pabigla-bigla. Iyon si Louis XIV.
Iyon ay bago ang Rebolusyong Pranses, pamumuno ng absolutismo.
Ito ay ganap na hindi katugma sa ating konstitusyon.
Makikita mo ito sa parehong mga kontrata at sa homepage.
At iyon lamang—ang dogmang ito na pinapayagan kang tukuyin ang katotohanan mismo at magsagawa o magsimula ng sensura—ay isang
napakalaking paglabag sa pangunahing prinsipyong kailangan natin sa bawat demokrasya, ito ang
kalayaan sa pagpapahayag at kalayaan sa impormasyon.
At kung aalisin mo ang kalayaan sa opinyon at kalayaan sa impormasyon, wala kang malayang agham, wala kang
patas na sistema ng hustisya, at wala ka ring demokrasya.
At hindi iyon dapat kailanman payagan na mangyari.
Well, gusto ko lang talaga na mabigyan ka ng tamang pananaw.
Dahil, alam mo, sa lahat ng mga probisyong kontraktwal na ito, aabutin ng dalawang oras at sa huli,
ang hindi abogado ang pinakamalamang na malilito.
Ngunit ngayon ay mayroon ka nang mahahalagang pamantayan sa pagsukat na makakatulong din sa iyo sa mga
talakayan at magbibigay-daan upang masabi mong: Sandali, una sa lahat, kailangan nating tugunan ang isyu!
At pangalawa, dapat sundin ang sariling mga patakaran ng WHO.
At panghuli, ayon sa sarili nitong mga layunin, hindi awtorisado ang WHO na magdulot ng anumang pinsala.
At panghuli, tingnan ang iba pang mga presentasyon ni Philipp Kruse.
Narito ang karagdagang mga detalye.
Pasensya na at hindi ko masyadong naipaliwanag, at maraming salamat.
Maraming salamat, Philipp.
Palaging napaka-impormatibo.