به ندرت بیماری دیگری تأثیر سرطان را بر جامعهٔ ما داشته است.
مطمئناً همه کسی را در دایرهٔ نزدیک خود می‌شناسند که سرطان داشته یا حتی بر اثر آن جان باخته است.
تنها در سال ۲۰۱۸، پیش از همه‌گیری ویروس کرونا، ۱۸ میلیون مورد جدید سرطان در سراسر جهان ثبت شد.
در آلمان، سرطان در سال ۲۰۲۲ دومین علت اصلی مرگ بود.
آمارهای ده سال گذشته نشان‌دهنده روند صعودی در نرخ مرگ‌ومیر سرطان با افزایش ۱.۵ درصدی است.
در سال ۲۰۱۹، روزنامه «زودکوریِر» تیتر زد: «۱۲۰ میلیارد یورو برای تحقیقات: چرا اتحادیه اروپا اکنون با سرطان جنگ اعلام می‌کند.»
در نتیجه، هزینه‌های تحقیقاتی باید بین سال‌های ۲۰۲۱ تا ۲۰۲۷، ۱۲۰ میلیارد پوند دیگر افزایش یابد.
مقادیر هنگفتی پول همیشه صرف تحقیقات سرطان شده است.
اما چرا تاکنون پیشرفت قابل‌توجهی در مبارزه با سرطان حاصل نشده است؟
بیایید با نگاهی کوتاه به تاریخ تحقیقات سرطان در بیش از صد سال پیش آغاز کنیم.
یک.
تاریخچهٔ پژوهش سرطان
حدود سال ۱۹۰۰، پاتوژن‌های بیشتری که مسئول انواع بیماری‌های عفونی بودند، کشف شدند.
در مورد سرطان نیز، پژوهشگران در ابتدا به دنبال شناسایی یک عامل بیماری‌زا بودند.
یافته‌های پژوهشی پروفسور رابرت کوخ و پروفسور ام. نیوجادومسکی بسیار روشنگر بودند.
هر دو به‌طور مستقل دریافتند که سلول‌های توموری سرطانی با بافت طبیعی متفاوت هستند.
آن‌ها رفتارهایی از خود نشان می‌دهند که در سلول‌های طبیعی بدن مشاهده نمی‌شوند.
برای مثال، آن‌ها رشد ظاهراً نامحدودی از خود نشان می‌دهند، «مانند آمیب‌ها» حرکت می‌کنند و در
بخش‌های کاملاً متفاوتی از بدن متاستاز ایجاد می‌کنند.
بنابراین کوخ و نیوجادومسکی نتیجه گرفتند که سرطان توسط میکروپارازیت‌ها، یعنی پاتوژن‌های بسیار کوچک، ایجاد می‌شود.
با این حال، سایر پژوهشگران توسعه سرطان را ناشی از یک علت «غیرجاندار» توصیف کردند، مثلاً از
طریق محرک‌هایی که بر سلول‌های بدن تأثیر می‌گذارند.
بر اساس این، سلول توموری یک سلول جهش‌یافته، یعنی دژنره، است که خود بدن آن را تولید می‌کند.
پس از بحث و جدل شدید، نظریهٔ سلول دژنره پیروز شد.
آنکولوژی امروزی بر این «تحلیل» استوار است.
جست‌وجو برای یافتن پاتوژن رسماً متوقف شد. یافته‌های پژوهشی دیگر دیگر مورد تقاضا نبودند.
تا کنون، تحقیقات رسمی سرطان موفق شده است یافته‌های «جایگزین» را نادیده بگیرد یا با پژوهشگران مزاحم مبارزه کند.
بنابراین، در اینجا یک مرور مختصر از یافته‌های پژوهشی است که احتمالاً هرگز درباره‌شان نشنیده‌اید.
۲.
نتایج پژوهشی جایگزین
دکتر آلفونس وبر
در سال ۱۹۶۷، متخصص سرطان و پژوهشگر سلولی آلمانی، دکتر آلفونس وبر، یافته‌های پژوهشی خود را منتشر کرد.
بر اساس این، او می‌تواند میکروپارازیت‌ها را در هر بافت توموری تشخیص دهد.
دکتر الفونس وبر قانع بود که هیچ‌یک از درمان‌های سرطان که رسماً تأیید شده‌اند، کمکی نخواهند کرد.
به جای میکروپارازیت‌های سرطان‌زا، به سلول بافت حمله می‌شود.
شواهد پژوهشی او تا حد زیادی نادیده گرفته شد.
آنها «اشیاء مصنوعی، حباب‌های آب یا سازه‌های مصنوعی» یا حتی «توهمات یک دیوانه» هستند.
روش موفقیت‌آمیز او در درمان سرطان با استفاده از داروهای مالاریا، به سال‌ها دادرسی و لغو مجوز پزشکی‌اش انجامید.
در سال ۱۹۷۲، او در بیمارستان روان‌پزشکی بستری شد، هرچند هیچ بیماری روان‌پزشکی اثبات‌شده‌ای نداشت.
دکتر هلموت کلر، آلمان
از سال ۱۹۷۲ به بعد، کلر تومورهای خاصی را با عصارهٔ گیاه Venus flytrap با موفقیت بسیار درمان کرد.
محصول او «کارنیвора» در آلمان تأیید موقت دریافت کرد و در میان بیماران محبوبیت زیادی یافت.
خار در جان صنعت داروسازی.
در نتیجه، اداره فدرال بهداشت در سال ۱۹۸۶ مجبور شد داروی جدید را بار دیگر ممنوع کند.
چون دکتر کلر به درمان بیمارانش با کارنیвора ادامه داد، به پرداخت ۱۰٬۰۰۰ مارک آلمانی محکوم شد.
تامارا لبدوا
در سال ۱۹۸۹، شیمیدان و میکروبیولوژیست روسی، انگل باستانی تریکوموناس را به‌عنوان عامل سرطان شناسایی کرد.
به تجربهٔ شما، برای چشم غیرمتخصص یک انکولوژیست، فلاژلات‌ها شبیه سلول‌های سرطانی به نظر می‌رسند.
تریکوموناس‌ها استادان فریب هستند.
برای مثال، آن‌ها می‌توانستند خود را از شکل کشیدهٔ خود با رشته‌ها و تاژک‌ها به شکلی شبیه آمیبه‌ای گرد
تبدیل کنند که شباهت زیادی به سلول‌های انسانی داشت.
در شکل آمیبی خود، آن‌ها کلنی‌هایی تشکیل می‌دهند و در صورت لزوم خود را در بر می‌گیرند.
لبدوا تری‌کومونیازیس را به‌عنوان مرحلهٔ اول سرطان شناخت.
تلاش‌های آن‌ها برای جلب توجه عمومی به این یافته‌های پژوهشی ناموفق بود.
لبدوا: «هر نامه، هر استعلام از وزارت بهداشت یا سایر نهادهای خدمات بهداشتی، مجدداً به مرکز ملی انکولوژی در مسکو ارسال می‌شود.»
و از آنجا هر بار آن پاسخ محکوم‌کننده می‌آید که کشف ارزش تلاش برای بررسی شدن را ندارد.
بینندگان گرامی: نتایج پژوهشی ارائه‌شده در اینجا نمونه‌ای از پژوهش‌های بسیار بیشتری هستند.
چرا آنها از دسترس عموم پنهان شده‌اند؟
چه کسی علاقه‌مند است تحقیقات جایگزین سرطان را سرکوب، بدنام و حتی جرم‌انگاری کند؟
در ادامه نشان می‌دهیم که چگونه برخی از محافل مالی ارشد، نظام مراقبت‌های بهداشتی را برای مقاصد خود مصادره کردند.
۳.
تحول نظام سلامت
بیایید به خانواده‌ای بپردازیم که در تاریخ به‌عنوان «خیرین بزرگ» یا به عبارت دیگر بشردوستان شناخته شده‌اند:
خانواده راکفلر آمریکا
حدود سال ۱۸۸۰، راکفلر پدر ۹۰٪ از کل بازار نفت ایالات متحده را در اختیار داشت.
حدود سال ۱۹۰۰، دانشمندان «پتروشیمی» را کشف کردند، یعنی تولید مواد شیمیایی از نفت.
آنها شروع به تولید ترکیبات فعال گیاهی به‌صورت سنتتیک کردند.
این‌ها می‌توانند ثبت اختراع شده و با سود بالا به بازار عرضه شوند.
طرح راکفلر ایجاد بازاری برای محصولات دارویی شیمیایی بود.
با این حال، ترجیح آمریکایی‌ها به داروهای طبیعی و گیاهی سد راه او شد.
تقریباً نیمی از پزشکان و دانشکده‌های پزشکی در ایالات متحده نیز طب کل‌نگر را به کار می‌بردند.
راکفلر اول چگونه توانست بر عرصهٔ پزشکی تسلط یابد؟
گزارش فلکسنر
شریک راکفلر در معاملات پرسود تجاری همیشه اندرو کارنگی بوده است.
هر دو از طرفداران سرسخت اصلاح نژادی بودند.
یوژنیکیست‌ها متعهد به کنترل جمعیت و مهار به‌اصطلاح «اقشار پست جمعیت» هستند، برای مثال از طریق عقیم‌سازی اجباری.
اندرو کارنگی ثروت هنگفتی را از طریق صنعت فولاد به دست آورد و با کمک‌های سخاوتمندانه و تأسیس
مؤسسات، از همان اوایل به عنوان یک «خیر بزرگ» شهرت یافت.
برای مثال، در سال ۱۹۰۵ کارنگی بنیاد کارنگی برای پیشبرد آموزش را تأسیس کرد.
برای اجرای طرح راکفلر، بنیاد کارنگی نظریه‌پرداز آموزشی ابراهیم فلکسنر را مأمور انجام مطالعه‌ای دربارهٔ آموزش پزشکی آمریکا کرد.
فلکسنر یافته‌های خود را در سال ۱۹۱۰ منتشر کرد که بعدها به «گزارش فلکسنر» معروف شد.
این گزارش عرصهٔ پزشکی را در مسیری قرار داد که راکفلر می‌خواست – با پیامدهایی دوربرد برای آموزش متخصصان پزشکی.
به طور خلاصه، این‌ها بودند:
تمام مدارسی که طبق «شیمی دارویی»، یعنی «پزشکی علمی» تدریس نمی‌کردند، اعتبار و تمام حمایت‌های مالی خود را از دست دادند.
از میان ۱۵۵ دانشکدهٔ پزشکی که زمانی در ایالات متحده و کانادا وجود داشتند، تنها ۶۶ دانشکده در سال ۱۹۳۵ باقی ماندند.
دانشکده‌های پزشکی باقی‌مانده استقلال خود را از دست دادند.
رویکرد کل‌نگر به سلامت و مراقبت‌های بهداشتی پیشگیرانه تا حد زیادی از آموزش و تربیت حذف شد.
داروهای شیمیایی به سطح استاندارد علم ارتقا یافته‌اند.
آمریکایی‌ها تحت تأثیر شعار «یک قرص برای هر بیماری» قرار گرفتند.
داروهای منشأ طبیعی بدنام شده‌اند.
تنها دو سال بعد، کل ماجرا برای اروپا تکرار شد.
– با همان پیامدها.
اجرای گزارش فلکسنر
گزارش فلکسنر توسط هیئت آموزش عمومی جان دی. راکفلر پدر به اجرا درآمد.
GEB بنیادى است که او در سال ۱۹۰۲ تأسیس کرد.
این وجوه به کالج‌ها، دانشگاه‌ها و دانشکده‌های پزشکی توزیع شد.
آنها قرار بود در راستای خواسته‌های خانواده راکفلر «بازسازی» را تسهیل کنند.
همچنین درگیر: آبراهام فلکسنر.
او در سال ۱۹۱۲ به‌عنوان معاون دبیر به GEB پیوست.
فلکسنر:
بین سال‌های ۱۹۱۹ و ۱۹۲۸، هیئت آموزش عمومی به‌طور مستقیم و غیرمستقیم نیم میلیارد دلار یا بیشتر
به منابع و وقف‌های آموزش پزشکی آمریکا اختصاص داد.
این معادل ارزش فعلی تقریباً غیرخودخواهانه ۹٫۱ میلیارد دلار است!
دو دهه پس از تأسیس هیئت آموزش عمومی، جان دی. راکفلر جونیور هیئت آموزش بین‌المللی را تأسیس کرد.
علاوه بر مؤسسات، IEB از دانشمندان فردی در سطح بین‌المللی نیز حمایت کرد.
این صدها بورس تحصیلی و کمک‌هزینه را به سازمان‌هایی در ۳۹ کشور مختلف اعطا کرد.
در مجموع، راکفلر جونیور بیش از ۲۱ میلیون دلار به IEB کمک کرد.
این معادل ارزشی برابر با ۳۷۶ میلیون دلار در امروز است.
در سال ۱۹۳۸، بنیاد راکفلر مسئولیت‌های هیئت آموزش بین‌المللی را بر عهده گرفت و به انجام آن‌ها ادامه داد.
بنیادهای بیشتری که توسط راکفلرها تأسیس شدند
همان‌طور که می‌بینید، جان دی. راکفلر بزرگ یک متفکر استراتژیک بود که آموزش پزشکی را صرفاً از روی ایثار محض به عصر نوین وارد نکرد.
به هر حال، او از طریق روش‌های ناعادلانهٔ تجاری به یک غول نفتی و ثروتمندترین مرد جهان در آن زمان تبدیل شده بود.
او همیشه پولش را به‌طور استراتژیک به‌کار می‌برد تا سودش را به حداکثر برساند.
با بازسازی آموزش پزشکی و مراقبت‌های بهداشتی، او بازار عظیمی برای محصولات پزشکی شیمیایی ایجاد کرد.
در عین حال، او تأثیر قابل‌توجهی بر پژوهش‌های علمی داشت.
برای این منظور، راکفلرها، در کنار سایر امور، دانشگاه‌های تأثیرگذار، یک بیمارستان تحقیقاتی
بسیار مهم و یک دانشکده پزشکی نخبه را تأسیس کردند:
۱۹۰۱، تأسیس مؤسسه راکفلر برای تحقیقات پزشکی، اکنون دانشگاه راکفلر
یک مؤسسه تحقیقاتی زیست‌پزشکی خصوصی.
۱۹۱۰، تأسیس بیمارستان دانشگاه راکفلر، نخستین بیمارستان پژوهشی در ایالات متحده.
مطالعاتی که به‌صورت خصوصی تأمین مالی می‌شوند، در آنجا انجام می‌شوند.
مشکل این است که این موارد اغلب به نتیجه‌ای «موافق حامی» منجر می‌شوند.
۱۹۱۰، تأسیس مدرسه بهداشت عمومی جانز هاپکینز بلومبرگ.
می‌توانید در برنامه «دودمان راکفلر: یک قدم جلوتر از رویدادهای جهانی؟» درباره نفوذ و ارتباطات کل خانواده راکفلر بیشتر بدانید.
در ادامه، نگاهی دقیق‌تر به راکفلر جونیور و تأثیر او بر سازمان بهداشت انجمن سرطان آمریکا می‌اندازیم.
۴.
راکفلر از انجمن سرطان آمریکا حمایت مالی می‌کند.
در سال ۱۹۱۳، انجمن آمریکایی کنترل سرطان تأسیس شد که اکنون به سادگی به نام انجمن سرطان آمریکا یا به اختصار ACS شناخته می‌شود.
وب‌سایت linkedin.com حتی راکفلر جونیور را به‌عنوان بنیان‌گذار ACS فهرست می‌کند.
طبق توصیف خود، این یک «سازمان داوطلبانه بهداشت مبتنی بر جامعه و فرامنطقه‌ای است که به ریشه‌کنی
سرطان به‌عنوان یک مشکل عمده بهداشتی اختصاص دارد.»
اما با وجود بودجهٔ میلیارد پوندی، واقعیت چیست؟
بیایید نگاهی به ارقام بیندازیم:
در سال ۱۹۱۳، ۷۵٬۰۰۰ نفر از حدود ۹۶ میلیون نفر در ایالات متحده بر اثر سرطان جان باختند.
این منجر به نرخ مرگ‌ومیر ۷۸ نفر در هر ۱۰۰٬۰۰۰ نفر می‌شود.
امروزه، سالانه تقریباً ۶۰۶٬۰۰۰ آمریکایی از میان جمعیتی ۳۳۸ میلیون نفری (تا سال ۲۰۲۲) بر اثر سرطان جان خود را از دست می‌دهند.
نرخ مرگ‌ومیر ۱۷۹ در هر ۱۰۰٬۰۰۰ نفر است.
پس از ۱۱۰ سال تلاش انجمن شیمی آمریکا، نرخ مرگ‌ومیر ناشی از سرطان در ایالات متحده بیش از دو برابر شده است.
کتاب مفصل «قتل با تزریق» اثر ای. مولینز که در سال ۱۹۸۸ منتشر شد، اسنادی را ارائه می‌دهد که
نشان می‌دهد کدام مدیران بانک پشت آن بوده‌اند.
انجمن سرطان و جیب‌هایی که بودجه‌های سرطان به آن‌ها بازمی‌گشت:
منتقدان در سال ۱۹۷۶ خاطرنشان کردند که دست‌کم هجده عضو هیئت‌مدیره انجمن سرطان آمریکا مدیران ارشد بانک‌ها بودند.
(...) یک سخنگوی ACS اعتراف کرد که ۷۰٪ از بودجه پژوهشی آن‌ها در سال ۱۹۷۶ به «افراد یا مؤسساتی» اختصاص
یافته بود که اعضای هیئت مدیره‌شان با آن‌ها مرتبط بودند.
پنج.
شیمی‌درمانی
با تأسیس مؤسسه و بیمارستان راکفلر، خانواده راکفلر توانستند نفوذ مستقیمی بر تحقیقات زیست‌پزشکی اعمال کنند.
فقط با تفسیر نتایج پژوهش، پژوهش را می‌توان به سمت یک جهت خاص و مطلوب هدایت کرد.
امروزه شیمی‌درمانی رایج‌ترین روش درمان سرطان است.
این در طول جنگ جهانی دوم آغاز شد.
در سال ۱۹۴۲، در آزمایشگاه دانشکده پزشکی ییل تحقیقی دربارهٔ تأثیر عامل جنگ‌افزار شیمیایی گاز خردل بر لنفوم‌ها انجام شد.
گاز خردل برای نخستین بار در جنگ جهانی اول به‌عنوان گاز سمی به‌کار گرفته شد.
بزرگ‌ترین تولیدکنندهٔ گازهای سمی در جهان، فردریک زینسرِ آلمانی-آمریکایی، پدرزن جان جی. مک‌کلوی، رئیس بانک جهانی بود.
فردریک زینسر در هایدلبرگ یاد گرفت چگونه گاز سمی تولید کند و در نتیجه در ایالات متحده آمریکا ثروتمند شد.
مک‌کلوی در مقام معاون وزیر جنگ ایالات متحده آمریکا، به آوردن دانشمندان نازی آلمانی متخصص در تسلیحات
شیمیایی و بیولوژیکی به ایالات متحده آمریکا پرداخت.
همین موضوع در مورد کارشناسان سلاح‌های بیولوژیکی ژاپنی از واحد ۷۳۱ نیز صدق می‌کند.
مک‌کلوی در سال ۱۹۴۹ با اختیارات دیکتاتوری به آلمان رسید و برادرزن خود، کنراد آدناور، را نخستین صدراعظم فدرال کرد.
در دوران نازی‌ها و در دوران آدناور، هایدلبرگ همچنان مرکز تحقیقات آلمان در زمینهٔ سلاح‌های شیمیایی و بیولوژیکی باقی ماند.
مرکز تحقیقات سرطان آلمان (DKFZ) در هایدلبرگ واقع شده است.
اما برگردیم به ایالات متحده آمریکا:
در سال ۱۹۵۷، اولین مورد سرطان در مؤسسه ملی سرطان (NCI) با شیمی‌درمانی درمان شد.
همان‌طور که همه می‌دانند، شیمی‌درمانی‌ای که امروزه انجام می‌شود، عوارض جانبی جدی دارد.
این چیزی است که خبرگزاری تجاری آلمانی «دویچه ویکتس‌ناختن» گزارش می‌دهد، به نقل از:
شیمی‌درمانی توسط شرکت‌های بیمه درمانی پرداخت می‌شود و صنعت داروسازی مطالعاتی را برای
ترویج فروش شیمی‌درمانی حمایت مالی می‌کند.
(…) اغلب شیمی‌درمانی دربارهٔ بیمار نیست، بلکه دربارهٔ مبالغ هنگفت پولی است که می‌توان به دست آورد.
هزینه شیمی‌درمانی به‌طور متوسط بین ۱۰٬۰۰۰ تا ۲۰٬۰۰۰ یورو برای هر دوره درمان است که شرکت‌های بیمه درمانی آن را از حق بیمه‌های رو
به افزایش پرداخت‌کنندگان به شرکت‌های داروسازی بازپرداخت می‌کنند.
بنابراین شیمی‌درمانی سود هنگفتی برای صنعت داروسازی به همراه دارد.
در این مرحله نباید انکار کرد که شیمی‌درمانی در درمان سرطان به موفقیت‌های قابل توجهی دست یافته و جان انسان‌ها را نجات داده است.
اما این کار به چه قیمتی تمام می‌شود؟
چرا یافته‌های پژوهشی جایگزین و درمان‌های جایگزین هنوز با شدت سرکوب می‌شوند؟
تحقیقات رسمی سرطان چه حقی دارد که به‌طور گسترده جایگزین‌های شیمی‌درمانی را سرکوب کند؟
و چرا هیچ‌گاه درباره‌ی این موضوع نمی‌شنویم که سرطان در مالزی عملاً وجود ندارد، چون مردم
آنجا میوه‌ای موسوم به «میوه‌ی ضدسرطان» می‌خورند؟
یا مثالی از طب روسی:
سارا بنت، درمانگر و خواننده‌ای با ارتباطات گسترده، گزارش می‌دهد که برای بسیاری از پزشکان در
روسیه، سرطان اهمیتی بیش از یک سرماخوردگی ندارد.
چرا هیچ خبری از داروهای روسی که در حال حاضر در درمان سرطان پیشرفت‌های چشمگیری داشته‌اند، نمی‌شنویم؟
چرا آن دایره‌هایی که با روش‌های درمانی‌شان چنین نتایج ضعیفی به‌دست می‌آورند، اصرار دارند که
نرخ مرگ‌ومیر ناشی از سرطان پس از ۱۱۰ سال بیش از دو برابر شده است، آیا همه گزینه‌های جایگزین تحت قفل و کلید هستند؟
شش.
داروسازی‌های بزرگ: نقاب‌ها کنار می‌روند
آیا می‌دانستید که در نوامبر ۲۰۲۳، پیش‌نویس قانونی در فرانسه «برای تقویت مبارزه با» ارائه شد؟
«تحولات فرقه ای خطرناک» و اکنون در آستانه قانونی شدن است؟
در نگاه اول، این نشان می‌دهد که شرکت‌های بزرگ داروسازی تا چه حد در حفظ کنترل بر بازار پزشکی مصمم هستند.
متن قانون به شرح زیر است:
درخواست برای ترک یا خودداری از درمان پزشکی درمانی یا پیشگیرانه، مستوجب یک سال حبس و جریمه‌ای به مبلغ ۱۵٬۰۰۰ یورو است.
(…) همان مجازات‌ها در مورد تحریک به اعمالی که برای افراد ذی‌ربط به‌عنوان درمانی یا پیشگیرانه ارائه می‌شوند نیز اعمال می‌گردد.
با وجود اینکه طبق دانش پزشکی کنونی، واضح است که این اعمال آنها را در معرض خطر فوری مرگ یا جراحت قرار می‌دهد،
که ممکن است منجر به نقص عضو یا معلولیت دائمی شود.
اگر تحریک مذکور در دو زیرپاراگراف اول انجام شده باشد، مجازات‌ها به سه سال حبس و جریمه‌ای به مبلغ ۴۵٬۰۰۰ یورو افزایش می‌یابد.
قانون جدید با این کلمات توجیه می‌شود:
با توجه به استقبال مردم از روش‌های درمانی که از نظر علمی تأیید نشده‌اند،
جستجو برای رفاه و توسعه فردی و به دلیل افزایش دوره‌های آموزشی،
که دیپلم‌های مورد تأیید دولت را اعطا نمی‌کنند
ممکن است به بیماران سوءاستفاده شود یا تحت سوءاستفاده درمانی، به‌ویژه از نوع فرقه‌ای، قرار گیرند.
روزنامه فرانسوی لکسپرس می‌افزاید:
این برای پاسخگویی به موارد متعدد، که در آن اشخاص، کافی است.
که به توطئه‌ها و درمان‌های جایگزین مختلف، مانند خودداری از درمان سرطان، ارجاع می‌دهند.
یادداشت توجیهی انگیزه‌های واقعی مجلس قانونگذاری فرانسه را روشن می‌سازد:
هدف این قانون تضمین این است که مجتمع دارویی بتواند کنترل خود را بیش از پیش گسترش دهد.
هر کسی که درمانی متفاوت پیشنهاد کند که «از نظر علمی تأیید نشده» یا با «وضعیت دانش پزشکی» مطابقت ندارد، باید ساکت شود.
ما پیش از این با این رویکرد از گزارش فلکسنر آشنا هستیم.
سؤال: چرا شرکت‌های بزرگ داروسازی می‌خواهند ارادهٔ آزاد مردم را دیکته کنند و در صورت لزوم حتی
بر خلاف آن عمل کنند تا «به فکر سلامتشان باشند»؟
آیا ممکن است دقیقاً برعکس «خیرخواهی و سلامتی» برای همه باشد؟
هفتم.
تحقیقات سلاح‌های بیولوژیکی تحت عنوان‌های دروغین
در یک مصاحبه، پزشک و افسر هایکو شنینگ جنبه‌ای بسیار جالب را فاش می‌کند:
او به‌طور مستقیم تحقیقات سرطان را به تحقیقات سلاح‌های بیولوژیکی پیوند می‌دهد.
اکنون بخش‌های کوتاهی از برنامه را تماشا کنید.
اما ما اکنون در عصر سلاح‌های بیولوژیکی هستیم.
این پیشرفت فنی ممکن است.
و وقتی به آنجا بازمی‌گردیم، می‌بینیم که بله، در سال ۱۹۷۲ ممنوعیت رسمی بر سلاح‌های بیولوژیکی وجود داشت.
استفاده، تولید یا نگهداری آن‌ها اصلاً مجاز نبود.
جالب اینکه این را رئیس‌جمهور آمریکا، ریچارد نیکسون، گفته است.
تنها چیزی که به‌خوبی مستند شده این است که ریچارد نیکسون بهترین حیله‌گر در مافیای جنایت سازمان‌یافتهٔ جهانی بود.
لقب رسمی او نیز «دیک فریبکار» بود.
بله، و نیکسون در واقع فقط تحقیقات سلاح‌های بیولوژیکی در ایالات متحده را پنهان و نام آن را تغییر داد.
یکی از مکان‌های اصلی، فورت دیتریک در ایالات متحده بود.
و سرنوشت همهٔ آن پژوهشگران سلاح‌های بیولوژیکی و تأسیسات و ساختمان‌ها چه شد؟
آن‌ها همین‌الان نام‌گذاری شده‌اند. یک تابلوی جدید بود.
و روی تابلو نوشته شده بود NCI – مؤسسه ملی سرطان.
تو واقعاً باید این را بفهمی.
همان پژوهشگران و همان ساختمان‌ها آنجا باقی ماندند و اکنون رسماً پژوهش سرطان بود.
ایستگاه توقف کوتاه:
«صرفاً به طور تصادفی»، هم‌زمان با وضع ممنوعیت تحقیق بر روی سلاح‌های بیولوژیکی، قانون ملی سرطان توسط دولت آمریکا تصویب شد.
رییس‌جمهور نیکسون تا سال ۱۹۷۶ هفت میلیارد دلار برای «مبارزه با سرطان» وعده داد.
مؤسسه ملی سرطان (NCI) یک‌شبه به بزرگ‌ترین و تأثیرگذارترین مؤسسه سلامت آمریکا – یا بهتر
بگوییم، «مؤسسه سلاح‌های بیولوژیکی» – تبدیل شد.
شنینگ ادامه می‌دهد:
سلاح‌های بیولوژیکی چیستند؟
این‌ها سموم سلولی هستند.
درمان‌های سرطان چیستند؟
سیتوتوکسین‌ها
و تفاوت بین آزمایش سلاح‌های بیولوژیکی و پژوهش سرطان چیست؟
املاهای مختلف
و این دقیقاً همان کاری بود که نیکسون انجام داد.
آنها به سادگی تابلوی فورت دیتریک را از «پژوهش سلاح‌های بیولوژیکی» به «مؤسسه ملی تحقیقات سرطان» تغییر دادند.
بینندگان عزیز، یک چیز باید برای ما روشن باشد:
سلاح‌های بیولوژیکی عموماً برای کشتن به‌طور نامحسوس طراحی شده‌اند!
در آینده نزدیک چه می‌توانیم از مؤسسات سلاح‌های بیولوژیکی – ببخشید، مؤسسات تحقیقاتی سرطان – انتظار داشته باشیم؟
شنینگ ادامه می‌دهد:
و یکی از پوشش‌ها، برای مثال، این بود که این پژوهشگران سلاح‌های بیولوژیک ناگهان دهه‌ها به تحقیق روی واکسن سرطان پرداختند.
آن حالا دوباره فراموش شده است.
و در ارتباط با این موضوع، امروز می‌شنویم که واکسن‌های mRNA، که در واقع درمان‌های ژنی تجربی
برای سرطان هستند، اکنون به ما فروخته می‌شوند.
خب، پس از فاجعه با آن واکسن‌های کووید موسوم به mRNA، اکنون واکسن‌های سرطان mRNA نیز قرار است به عموم مردم عرضه شوند.
جنایات واکسیناسیون کووید با اثرات ویرانگر، مانند پیدایش سرطان تهاجمی، هنوز مورد رسیدگی قرار نگرفته‌اند.
در برنامه خود با عنوان «انفجار سرطان تهاجمی پس از واکسیناسیون کرونا»، Kla.TV پیوند بین واکسیناسیون
mRNA و تومورهای با رشد فوق‌العاده سریع را توضیح داد.
و اکنون واکسن‌های جدید mRNA در دسترس هستند.
بنابراین جای تعجب نیست که اعتماد مردم به پزشکی مبتنی بر داروسازی به‌سرعت در حال کاهش است!
نتیجه‌گیری:
یک.
افراد بی‌وجدان و حریص بر پول و قدرت مانند راکفلر و شرکا، پایه‌های صنعت داروسازی مدرن و نظام مراقبت‌های بهداشتی ما را بنا نهادند.
۲.
از ابتدا، آنها هدفشان دستیابی به کنترل مطلق بر آموزش و علم پزشکی بوده است.
۳.
از همان ابتدا، پژوهش مستقل نیز به‌طور رادیکال مخالفت شده است، حتی زمانی که نویدبخش باشد.
۴.
«تصویر خیرخواهانه» بنیادها و مؤسساتی که توسط ابرثروتمندان اداره می‌شوند، برای پنهان کردن نیت‌های
واقعی آن‌ها خدمت می‌کند: یعنی گسترش قدرت و کنترل.
پنج.
با وجود سرمایه‌گذاری‌های عظیم، نرخ مرگ‌ومیر ناشی از سرطان به‌طور پیوسته در حال افزایش است.
شش.
شواهدی وجود دارد که تحقیقات سرطان با بودجه‌های کلان نیز برای انجام پژوهش در زمینه سلاح‌های بیولوژیکی مورد استفاده قرار می‌گیرد.
سلاح‌های بیولوژیکی معمولاً برای کشتن به‌صورت نامحسوس و در مقیاس گسترده طراحی می‌شوند!
هفتم.
امروز ما در نقطه‌ای هستیم که شهروندان در معرض تهدید دیکتاتوری بهداشتی و اقدامات پزشکی اجباری بسیار خطرناک قرار دارند.
صنعت داروسازی که تحت کنترل راکفلرهای این دنیا است، در حال تبدیل شدن به سرطان واقعی است.
از خود می‌پرسیم: آیا بیانیه‌های رسمی دربارهٔ تحقیقات سرطان می‌توانند درست باشند؟
وقتی برای حدود صد سال مبالغ هنگفتی در آن صرف شده و موفقیت بسیار اندکی به دست آمده؟
موفقیت‌های بهبودی در مقایسه آن‌قدر اندک به نظر می‌رسند که تنها به اندازه کافی هستند تا امید زنده بماند.
گزارش‌های مداوم از امید به پیروزی بر سرطان تضمین می‌کنند که جریان عظیم پول برای پژوهش‌های مشکوک هرگز قطع نشود.
یک مجموعه دارویی روزبه‌روز رادیکال‌تر و دیکتاتورمآب‌تر، خودِ سرطان واقعی را نشان می‌دهد.
اکنون زمان کشف حقیقت است
علل و عوامل مؤثر بر افزایش مداوم نرخ ابتلا به سرطان را شناسایی کنید.
سودجویانِ سمومِ موجود در غذا، هوا، خاک، آب و محصولات دارویی باید مورد تحقیق قرار گیرند.
هرگونه پدرسالاری سازمان جهانی بهداشت تحت کنترل شرکت‌های داروسازی و وابستگانش باید متوقف شود!
۱۲۳۴۳۲۱