Munduko Osasun Erakundearen pandemiari buruzko itunak estatu kide guztiei diru asko inbertitzera behartuko ditu "pandemiaren
prebentzioan" eta txertoak gordetzera behartuko ditu.
Inork ez daki ea hauek inoiz beharko diren.
Bitartean, ospitaleak eta mediku-kontsultategiak jada masiboki bankarrotan daude.
Hurrengo bideoan, alemaniar abokatu eta politikari Beatrix von Storch-ek hiru minututan laburbiltzen du nola
farmazeutika-enpresek eta beste batzuek adimentsuki pandemiako itunetik irtengo liratekeen irabazle bakarrak,
guk guztiok elkarrekin lan egin ezean hori saihesteko.
Osasunaren Mundu Erakundearen pandemia-zoroaldia orain hurrengo txandan sartzen ari da.
Munduko Osasun Erakundearen pandemiari buruzko tratatuaren egungo zirriborroa eskuragarri dago, eta, jakina,
oraindik ez duzu horretaz ezer entzun, benetan beste zerbait delako. Arriskuan diru asko dago.
Funtsean, Osasunaren Mundu Erakundeko kide diren estatuak beren osasun-gastuen %5 pandemien
prebentzioan inbertitzera konprometitu beharko lirateke.
Osasun-gastuaren %5. Jende gehienek honen tamainaz ez dakite.
Batez beste, munduko herrialde bakoitzak bere barne produktu gordinaren (BPG) %10 osasunerako gastatzen du.
Herrialde guztien munduko BPGa 100 bilioi dolar da.
Horren %10 hamar bilioi da.
Eta horren %5a orain pandemiaren prebentziorako bideratuko da. Horrek urtean 500 mila milioi suposatzen du.
Alemaniarentzat, urtean 20 mila milioi da.
Osasun-gastuetan 400 mila milioi ditugu. Horren %5ek 20 mila milioi dira.
Hori hamar aldiz gehiago da federazioko aurrekontuak jada defizita duten osasun publikoaren aseguru-funtsetara
ekarpen gisa egiten duenaren baino, izan ere, funts horiek jada ezin baitute ekarpen kopuru horri aurre egin.
Eta Osasunaren Mundu Erakundearen ituna behin betiko onartuta, urtero prebentzioan 20.000
milioi inbertitzera konpromisoa hartuko dugu.
Eta hori guztia, gure ospitaleen %50ek jada zorpetze egoera pairatzen dutela eta azken urteotan 7.000 mediku-praktika
itxi direla kontuan hartuta ere. Eta ez aberastasunagatik.
Ez dugu dirurik osasun-arretarako, baina orain prebentzioan inplikatu behar gara eta,
adibidez, txertoak erosi eta biltegiratu.
Eta iraunkortasun mugatua dutenez, beti berriak erosi behar ditugu.
Praktikoki, honek farmazeutika enpresentzat milioika milioiko baldintzarik gabeko oinarrizko diru-sarrera bat suposatzen du.
Eta ez dakigu ere txertoak behar ditugun ala ez.
Azken urteotan behar izan dugun dirua ez dago gehiago. Hala ere, dirua oraindik ere
Pfizeren eta BioNTech-en kutxetara isurtzen ari da.
Ezingo dute lo egin, hainbeste barre egiten ari direlako.
Eta gero, bi urtez behin pandemia-simulazioa egin behar dugu.
Honek esan nahi du bi urtez behin osasun-sistema osoak eta guk herritarrok pandemi bat balitz bezala
jokatu behar dugula, nahiz eta une honetan bat ez egon.
Orduan, besterik gabe, jolastu dezagun. Horrek ere berriro milioika kostatuko du.
Bizitza publiko guztia alderantziz bihurtzen ari da eta abar.
Une honetan bizi ditugun krisiak ez zaizkie nahikoak. Krisi ekonomikoa, krisi
energetikoa, krisi pensionala, krisi migratzailea.
Gainera, osasun-sistemako pandemia-krisi bat ere simulatu behar dugu.
Gizartea etengabeko pandemia-paniko egoeran murgildu behar da, mundu osoko farmazeutika-enpresak aberasteko prestago egon dadin.
WHOren pandemiari buruzko hitzarmen hau inoiz ez da ratifikatu behar.
Eta AfD-k bere ahalmen guztia erabiliko du hori gertatzea eragotzitzeko.
Eta ekarpen egin nahi baduzu, adibidez, bideo hau partekatu, jendeak zer espero dezakeen jakin dezan.
hamabi, hiru, lau, hiru, bi, bat