Perjanjian pandemi WHO bakal maksa unggal nagara anggota pikeun nanem modal loba pisan artos kana "pencegahan
pandemi" sarta maksa maranéhna pikeun nyimpen stok vaksin.
Teu aya nu nyaho naha ieu bakal kungsi diperlukeun.
Samentara éta, rumah sakit jeung praktek dokter geus loba nu bangkrut.
Dina pidéo di handap ieu, pangacara jeung politikus ti Jérman, Beatrix von Storch, ngagambarkeun dina ngan tilu menit kumaha
licikna pausahaan farmasi jeung pihak séjén bakal jadi hiji-hijina nu meunang tina perjangjian pandemi
lamun urang sadayana henteu gawé bareng pikeun nyegahna.
Kabéngahan pandémik WHO ayeuna asup kana babak salajengna.
Rancangan ayeuna tina perjanjian pandemi WHO geus aya, jeung tangtu anjeun can ngadéngé nanaon ngeunaan éta, sabab éta téh
sabenerna hal anu béda pisan. Aya loba artos anu dipertaruhkan.
Sacara dasarna, nagara anggota WHO kedah komitmen nanem modal lima persén tina belanja kaséhatan maranéhna pikeun nyegah pandemi.
Lima persén tina pangaluaran kasehatan. Kaseueuran jalma teu nyaho sabaraha gedéna ieu.
Rata-rata, unggal nagara di dunya nyéépkeun sapuluh persén tina produk domestik bruto (PDB) pikeun kasehatan.
PDB global sadaya nagara nyaéta 100 triliun dolar.
Sapuluh persén tina éta téh sapuluh triliun.
Sareng lima persén tina éta ayeuna bakal dialokasikeun pikeun nyegah pandemi. Éta sarua jeung 500 milyar per taun.
Pikeun Jérman, éta 20 milyar per taun.
Urang gaduh pangaluaran kasehatan 400 milyar. Lima persén tina éta nyaéta 20 milyar.
Éta sapuluh kali leuwih loba tibatan kontribusi anggaran féderal anu geus nyumbang kana dana asuransi kasehatan
umum anu kakurangan anggaran, sabab maranéhna geus teu sanggup ngatur panghasilan tina kontribusi.
Sareng sakali perjangjian WHO geus diratifikasi, urang bakal komitmen nanem modal 20 milyar pikeun pencegahan unggal taun.
Sareng ieu sanajan 50 persén rumah sakit urang geus ngalaman bangkrut jeung 7.000 prakték médis geus ditutup dina
sababaraha taun ka tukang. Sareng sanés kusabab kabeungharan.
Urang teu boga artos pikeun palayanan kasehatan ayeuna, tapi ayeuna urang kudu aub dina
pencegahan jeung, contona, mésér jeung nyimpen vaksin.
Jeung sabab éta miboga umur rak anu kawates, urang sok kudu mésér anu anyar.
Dina istilah praktis, ieu sarua jeung panghasilan dasar tanpa syarat sabaraha milyaran pikeun pausahaan farmasi.
Jeung urang ogé teu nyaho naha urang peryogi vaksin atawa henteu.
Dana anu diperlukeun ku urang dina sababaraha taun ka tukang ayeuna geus teu aya deui. Najan kitu,
duitna masih ngalir kana kas Pfizer jeung BioNTech.
Aranjeunna teu bisa sare sabab aranjeunna seuri teuing.
Terus urang kudu ngayakeun simulasi pandemi unggal dua taun.
Ieu hartina unggal dua taun sakabéh sistem kasehatan jeung urang warga dipiharep pikeun
bertindak siga aya pandemi, sanajan ayeuna tacan aya.
Tah, hayu urang maénkeun wé. Éta ogé bakal merlukeun biaya milyaran deui.
Sadaya kahirupan umum keur dibolak-balik, jeung sajabana.
Krisis-krisis anu ayeuna keur urang alami mah tacan cukup keur maranéhna. Krisis ékonomi,
krisis énergi, krisis pensiun, krisis migrasi.
Sajaba ti éta, urang ogé kudu nyimulasikeun krisis pandemi dina sistem kasehatan.
Masyarakat kudu dilebetkeun kana kaayaan panik pandemi anu terus-terusan supaya maranéhna bakal
leuwih daék ngabeungharkeun pausahaan farmasi global.
Perjangjian pandemi WHO ieu teu meunang diratifikasi.
Sareng AfD bakal ngalakukeun sagala daya upaya pikeun nyegah éta kajadian.
Sareng upami anjeun hoyong nyumbang, mangga bagikeun pidéo ieu contona, supaya jalma-jalma terang naon anu bakal diarepkeun.