Экзістэнцыяльныя крызісы трымаюць сусветнае насельніцтва ў напружанні.
Навальніца фінансавага краху таксама на вуснах амаль усіх.
Многія ўжо знаходзяцца ў стане шоку, бо свет ужо перажыў некалькі фінансавых крахаў, такіх
як Чорная пятніца 1929 года і крах 2008 года.
Кожны раз людзі гублялі сваё маёмасць.
І вось цяпер кажуць, што самы вялікі і наступствы якога будуць самыя значныя крах за ўсю гісторыю знаходзіцца зусім побач.
Велізарная гара даўгоў, на якой сядзіць амаль кожная краіна свету, не абяцае нічога добрага.
Але чаму ўвогуле адбываюцца сусветныя фінансавыя крызісы?
І чаму наступны павінен быць найвялікшым і найзнамянейшым?
Якія менавіта наступствы? Якія прычыны?
Хто пацярпеў найбольш? Каму гэта выгадна?
Ці мае гэта дачыненне да Вялікага перазапуску?
Якім будзе вынік? Ці можна гэта яшчэ спыніць?
Мы разгледзім гэтыя пытанні ў гэтай праграме.
Лопаецца гіганцкі бульбяк даўгоў – частка Вялікага перазапуску
Стварэнне Федэральнай рэзервовай сістэмы (ФРС) у Злучаных Штатах у 1913 годзе як прыватнай банкаўскай сістэмы прывяло да стварэння
банкаўскай картэлі, якая дзейнічае на сусветным узроўні.
Манаполія на стварэнне грошай была перададзена па законе некалькім вядучым банкірам Уол-стрыт.
Далейшае пашырэнне ўлады было дасягнута шляхам стварэння БМС (1930) і МВФ і Сусветнага банка
(1944), якія з'яўляюцца спецыялізаванымі ўстановамі ААН.
Яны ствараюць велізарныя пазыкі з нічога ў якасці фіят-грашоў і сваімі патрабаваннямі па
вяртанні даводзяць цэлыя народы да росквіту.
Агенда ААН-2030 у канчатковым выніку будзе рухаць гэты прагрэс наперад.
Яна патрабуе ад сваіх дзяржаў-членаў выдаткоўваць мільярды на вырашэнне крызісаў, што арганізуюцца на глабальным узроўні.
Па словах эканамічнага эксперта Эрнста Вольфа, гэты гіганцкі, штучна раздзьмуты бульбяк даўгоў значна
перавышае суму ўсіх сусветных рэсурсаў, інфраструктуры, радовішчаў карысных выкапняў і г.д.
Таму яго ніколі нельга будзе пагасіць.
Доўга рыхтаваны і мэтанакіравана арганізаваны выбух гэтай даўгавой бурбалкі мае на мэце абвясціць аб
поўнай глабальнай рэарганізацыі, Вялікім Скіданні:
Гэта прадугледжвае поўную экспрапрыяцыю і пазбаўленне грамадзян правоў, а па сутнасці —
іх рабства пад уладай фінансавых алігархаў.
Вялікі перазапуск і Дзённы парадак 2030 Вялікі перазапуск — гэта назва, дадзеная праграме Сусветнага эканамічнага
форуму і яго звязаных з ім няўрадавых арганізацый, вядомых як НДА, для захопу сусветнай улады.
НДА кантралююцца фінансавымі алігархамі.
Імі кіруюць цэнтральныя банкі, якія дамінуюць у грашова-крэдытнай сістэме ўжо больш за 100 гадоў.
Праз сваіх кіраўнікоў актывамі, такіх як Black Rock і Vanguard, яны назапашваюць велізарнае багацце, нічога не даючы
ўзамен, а таксама золата, прамысловыя канламератаў, газ, нафту, сыравіну, зямлю і грамадскую інфраструктуру.
Яны карумпуюць вядучых палітычных, прамысловых, ваенных і судовых рашэнцаў па ўсім свеце і прывязваюць іх да свайго ценявога ўрада,
такога як група Більдэрберг, Савет па міжнародных адносінах, сустрэчы сусветнага эканамічнага форуму ў Давосе і іншыя.
Гэтая група выкарыстоўвае пакорлівых палітыкаў для рэалізацыі «Агенды 2030» сусветнага эканамічнага форуму
і ААН шляхам прыняцця лёсавызначальнага заканадаўства.
Гэта, у сваю чаргу, прыводзіць да экспрапрыяцыі народаў праз разбуральныя падаткі і патрабаванні па размеркаванні цяжараў, а
таксама да поўнага рабства ўсіх народаў праз праграмуемыя лічбавыя грошы, кантроль над харчаваннем,
энергіяй і аховай здароўя, і тэхналогіі назірання.
Хто пацярпеў бы ад лопу бульбашкі запазычанасці – хто ад гэтага выйграў бы?
У 2005 годзе ў Злучаных Штатах адбыліся змены ў законе аб банкруцтве.
З таго часу актывы кліентаў больш нельга вярнуць, нават у выпадках банкаўскага махлярства.
Усе актывы перадаюцца ў банкруцкую масу.
Аднак гэтая папраўка не закранае ўсіх крэдытораў, а менавіта нешматлікіх прывілеяваных, г.зн. забяспечаных крэдытораў.
Гэта заснавальныя банкі ФРС і іх даччыныя кампаніі, у тым ліку J.P. Morgan Bank.
Напрыклад, калі ў 2008 годзе абваліўся Lehman Brothers, толькі J.P. Morgan Bank вярнулі свае
актывы — нягледзячы на махлярскія фінансавыя аперацыі.
Суддзя па справе ў той час яўна заявіў, што J.P. Morgan належыць да ахоўнай групы.
Гэта дае зразумець, што за спінамі насельніцтва заканадаўства было зменена такім чынам, што клан, які атачае ФРС, выжыве ў любым
банкіўскім краху, а ўсе астатнія цалкам страцяць свае актывы.
Фіатныя грошы – як узнік даўгавы пузыр 23 снежня 1913 года Федэральны закон аб рэзервовай сістэме ўвёў у Злучаных
Штатах прыватную сістэму цэнтральнага банкінгу, вядомую як ФРС.
Гэта стала ўзорам для далейшага стварэння цэнтральных і эмісійных банкаў па ўсім свеце.
ФРС — гэта картэль буйных банкаў, які манаполізуе стварэнне грошай.
З дапамогай простых бухгалтарскіх працэдур грошы ствараюцца з нічога ў выглядзе крэдытаў.
Гэты прынцып фіятных грошай, г.зн. стварэнне грошай з нічога, дазваляе афіляваным банкам такім жа чынам памнажаць новыя грошы.
- Аднак працэнты і налічаныя на іх працэнты будуць налічвацца да поўнай пагашэння гэтых паветраных пазык.
З-за манаполіі на стварэнне грошай, сродкі для гэтага таксама павінны быць атрыманы ад
ФРС і яе філіялаў у выглядзе ўсё новых пазык.
Такое крэдытаванне грошай пад працэнт і са складанымі працэнтамі стварае гіганцкі даўгавы пузыр.
Вынік: у той час як аб'ём тавараў у свеце за апошнія 30 гадоў павялічыўся ўсяго ў
чатыры разы, грашовая маса вырасла ў сорак разоў.
ФРС – неверагодна нахабная фінансавая сістэма
З увядзеннем ФРС у 1913 годзе прыватныя банкіры атрымалі магчымасць выдаваць пазыкі без рэзерваў або закладу як чыста
бухгалтарскую аперацыю і такім чынам ствараць грошы з нічога.
З іншага боку, кліенты банка павінны закласці сваю маёмасць у якасці забеспячэння для гэтых бескаштоўных
крэдытных грошай і — пакуль пазыка не будзе цалкам пагашана — нават плаціць працэнты і працэнты на працэнты.
І ў кожным выпадку, г.зн. пагашэнне і працэнты, — рэальнай маёмасцю.
У выпадку ЗША дзяржава, а значыць, і грамадзяне, цяпер павінны плаціць банстам па трыльёне долараў у год ні за што.
З дапамогай гэтага фізічнага манеўру з фіатнымі грашыма буйныя банкі змаглі захапіць для
сябе практычна ўсё нацыянальнае багацце ЗША.
Каля 100 гадоў таму аўтамабільны магнат Генры Форд трапна сказаў: «Калі б людзі разумелі грашовую
сістэму, да заўтра раніцы ў нас адбылася б рэвалюцыя».
Хто такія заснавальнікі ФРС?
Паўль Морыц Варбург, разам з Джонам Д. Рокфелерам і Нельсанам Олдрычам, лічыцца галоўным ініцыятарам стварэння Федэральнай
рэзервовай сістэмы ЗША (ФРС), заснаванай у 1913 годзе.
Варбергі лічацца другой па важнасці банкаўскай сям'ёй у свеце пасля Ротшыльдаў.
Банк Варбурга ў Гамбургу быў заснаваны ў 1798 годзе двума братамі, Мойшэ-Маркусам і Герсанам
Варбургамі, прыкладна ў той жа час, што і банк Ротшыльдаў.
У 1814 годзе Варбургаў сталі аднымі з першых дзелавых партнёраў Ротшыльда ў Лондане.
Морыц Варбург прайшоў стажыроўку ў родзе Ротшыльдаў у Італіі і Парыжы.
Яго сын Макс Варбург прайшоў частку сваёй стажыроўкі ў «Нью-Корт», лонданскай штаб-кватэры Ротшыльдаў.
Некалькі гадоў праз, у 1910 годзе, Нэльсан Олдрыч і кіраўнікі банкаў Дж. П. Моргана, Рокфелера і Кун і Леб на
дзесяць дзён адправіліся на таемную сустрэчу на востраве Джэкіл у амерыканскім штаце Джорджыя.
Нэльсан быў высокапастаўленым палітыкам і партнёрам у інвестыцыйным банку «Дж. П. Морган», а таксама цесцем надзвычай
багатага нафтавага магната Джона Д. Ракфелера-малодшага.
-- Сярод кіраўнікоў, якія ўдзельнічалі на востраве Джэкіл, былі Фрэнк Вандерліп, прэзідэнт Нэшнл-Сіці-бэнк Нью-Ёрка, звязаны з
рокфелерамі; Генры Дэвісан, старшы партнёр кампаніі Дж. П. Морган; Чарлз Нортан, прэзідэнт Фёрст-Нэшнл-бэнк Нью-Ёрка;
і Эндру П'ят, вядучы эканаміст з Гарвардскага ўніверсітэта.
Паўль Морыц Варбург з «Кун, Леб і К°» узначаліў пасяджэнне і напісаў канспект таго, што пазней стане вядомым як План Альдрыча,
— план рэарганізацыі банкаўскай і грашова-крэдытнай сістэмы, які заклаў аснову для будучай Федэральнай рэзервовай сістэмы.
Загарадны дом, дзе яны сабраліся, належаў чалавеку, якога ў той час лічылі павуком у
сетцы фінансавай індустрыі: Джонам П. Морганам.
-- Таму для паспяховага пачатку гэтай унікальнай акцыі супраць амерыканскага народа, дэмакратыі і
канкуруючай вялікай фінансавай сілы неабходная была сакрэтнасць.
З такой жа хітрасцю і сакрэтнасцю, з якой быў распрацаваны план, з такой жа майстэрлівасцю і рашучасцю папраўка да закона
была прапхнута праз тры гады, 23 снежня 1913 года, за дзень да Раства, вельмі абцяжараным Кангрэсам 43 галасамі супраць 25.
Вудра Уілсан, нядаўна абраны прэзідэнт Злучаных Штатаў, у той жа дзень падпісаў Закон аб Федэральнай рэзервовай
сістэме, тым самым заснаваўшы цэнтральны банк ЗША — ФРС.
Права ЗША на стварэнне грошай і глабальная ўлада на наступнае стагоддзе былі перададзены васьмі сем'ям, у тым ліку
Варбург, Ракфелер і Морган, а таксама іх прыватным банкам.
Паўль Морыц Варбург стаў членам першай нагляднай рады ў гісторыі ФРС.
Падчас Першай сусветнай вайны ён быў прызначаны намеснікам старшыні Савета кіраўнікоў Федэральнай рэзервовай сістэмы.
Як член кансультатыўнай рады, Варбург заставаўся звязаным з Федэральнай рэзервовай сістэмай ЗША да 1926 года.
У 1921 годзе Паўль Морыц Варбург таксама стаў адным з заснавальнікаў Савета па міжнародных
адносінах (CFR), прыватнай платформы для аказання міжнароднага ўплыву, якая дзейнічае за кулісамі.
Ён займаў пасаду старшыні CFR да сваёй смерці ў 1932 годзе.
Паводле словаў палкоўніка Элішы Гэрысан, сябра прэзідэнтаў ЗША Рузвельта і Уілсана, Варбург быў рухаючай сілай у
стварэнні ФРС, аднак ён адназначна вызначыў барона Альфрэда Ротшыльда з Лондана як галоўнага арганізатара.
Дынастыя Ротшыльдаў ужо некалькі разоў спрабавала заснаваць у Злучаных Штатах цэнтральны банк пад сваім кантролем.
Справа ў тым, што ў 1910 годзе Злучаныя Штаты практычна кіраваліся з Англіі, і так застаецца і сёння.
Дзесяць найбуйнейшых банкаўскіх холдынгавых кампаній у Злучаных Штатах цвёрда знаходзяцца ў руках пэўных
банкаўскіх дамаў, усе з якіх маюць філіялы ў Лондане.
Гэта кампаніі Дж. П. Морган, Браун Бразерс Харыман, Варбург, Кун Лёб і Генры Шродэр.
Усе яны падтрымліваюць цесныя сувязі з домам Ротшыльдаў, у асноўным праз кантроль Ротшыльдаў над міжнароднымі
грашовымі рынкамі шляхам маніпулявання цаной золата.
Кожны дзень сусветны рынкавы кошт золата ўстанаўліваецца ў лонданскім офісе «N.M. Rothschild and Company».
Якая прырода заснавальнікаў ФРС?
Нэльсан У. Олдрыч быў масонам; сярод іншага, ён быў скарбнікам Вялікай ложы Род-Айленда.
Амерыканскі долар — афіцыйная валюта Злучаных Штатаў.
Аднадаляравая банкнота знаходзіцца ў абароце ў сваёй цяперашняй форме з 1935 года.
Пры больш пільным разглядзе выяўляюцца некаторыя ашаламляльныя факты.
Адна з дзвюх надпісаў на адваротным баку доларавага купюры гаворыць: Novus ordo seclorum.
Гэта лацінскае і азначае новы парадак узростаў.
Над ёй знаходзіцца Вока Правідэння над незавершанай цаглянай пірамідкай.
Насамрэч, так званае Вока Правідэння застаецца цэнтральным сімвалам у масонскіх ложах і па сённяшні дзень.
Піраміда з егіпецкай цэглы — гэта адсылка да таемнага ордэна Ілюмінаты.
Дарэчы, у 1935 годзе пры прэзідэнце Франкліне Д. Рузвельце піраміда з'явілася на доларавай купюры.
Рузвельт быў вельмі актыўным масонам і прымаў шматлікія масонскія дэлегацыі ў Белым доме падчас свайго прэзідэнцтва.
Рымская лічба MDCCLXXVI на ніжнім прыступку незавершанай піраміды на купюры ў 1 долар абазначае год 1776.
Аднак ён не ўшаноўвае год Дэкларацыі незалежнасці ЗША, а хутчэй заснаванне масонскага ордэна
«Ілумінаты» Адамам Вейсхаўптам у Інгальштадце ў 1776 годзе.
Сімвал таемнага таварыства — сова Музы.
І цікава, што на пярэднім баку аднадоларавай купюры ў правым куце за лічбай «адзін» падглядае малюсенькая белая сава.
Маніпулятыўная прырода масонства стала відавочнай неўзабаве пасля яго заснавання.
Падчас Першай сусветнай вайны ФРС падтрымлівала буйныя банкі ў прадастаўленні пазык розным краінам-удзельніцам вайны.
Такім чынам, яны сталі пастаянна залежнымі ад амерыканскіх вышэйшых фінансаў, што зрабіла ЗША
сапраўдным пераможцам Першай сусветнай вайны.
Падчас Другой сусветнай вайны амерыканскі долар быў абвешчаны сусветнай рэзервовай валютай.
Гэта забяспечыла ФРС перавагу над усімі цэнтральнымі банкамі, зрабіўшы яе сапраўдным пераможцам Другой сусветнай вайны.
FED заснаваны праз сувязі з палітыкай
З незапамятных часоў людзі ўступалі ў шлюб дзеля назапашвання багацця і ўлады — як гэта адбылося, калі ўвосень 1901 года Джон
Д. Ракфелер-малодшы, адзіны сын Джона Д. Ракфелера-старэйшага і найбагацейшы чалавек у Амерыцы,
ажаніўся з Эбі Олдрыч, адзінай дачкой Нэльсана Олдрыча.
Ён быў лідарам рэспубліканскай большасці ў Сенаце ЗША, без яго згоды не мог быць прыняты ніводны федэральны закон.
Ён быў настолькі ўплывовы, што прэса называла яго генеральным менеджарам нацыі.
Гэты шлюб, стратэгічна дасканалае зліццё грошай і палітыкі, заклаў палітычную аснову для заканадаўчага
стварэння Федэральнай рэзервовай сістэмы ў 1913 годзе.
Якое дачыненне ФРС мае да тануцця «Тытаніка»?
Дж. П. Морган, адзін з галоўных заснавальнікаў і галоўны арганізатар ФРС, з 1902 года быў уладальнікам
«Уайт Стар Лайн», флоту параходаў, і, такім чынам, пазней таксама ўладальнікам «Тытаніка».
Ці то чыгуначная сетка, электрычнасць, вугаль ці тэлеграф, ён меў дачыненне да ўсяго.
Адзінае, да чаго ён не меў доступу, — гэта сталь Карнегі і нафта Ракфелера.
Ён быў такім уплывовым, таму што быў адзіным амерыканцам, які карыстаўся даверам фінансістаў у Лондане, Парыжы і Берліне.
Кампанія «Морган энд Кампані», штаб-кватэра якой знаходзілася па адрасе Уол-стрыт, 23, адыграла ключавую ролю ў
прамысловай рэвалюцыі ў Злучаных Штатах каля 1900 года.
Гэта быў крэдытор, акцыянер і — на той час — неафіцыйны цэнтральны банк Злучаных Штатаў.
Дж. П. Морган належаў да кола злачынных банкіраў, якія хацелі стварыць Федэральную рэзервовую сістэму (ФРС) у Злучаных Штатах.
На борце першага рэйса яго раскошнага лайнера «Тытанік» знаходзіліся вельмі ўплывовыя і заможныя асобы, такія
як Бенджамін Гугенхайм, Ісідар Штраус і іншыя прамыслоўцы і банкіры, але перш за ўсё Джон Джэйкаб Астар.
У той час ён быў адным з самых багатых людзей у свеце.
Гэтая ўплывовая група хацела прадухіліць стварэнне ФРС і такім чынам сарваць доўгатэрміновыя
глабальныя стратэгічныя планы фінансавых алігархаў.
Таму Астар і ягонае асяроддзе павінны быць дыскрэтна ліквідаваныя.
Калі Дж. П. Морган наўмысна патапіў «Тытанік», экіпаж «Тытаніка» сілай перашкодзіў Астарам і іх саюзнікам выратавацца.
Са смерцю ў 1912 годзе супраціў стварэнню ФРС праз наўмыснае танкерэнне «Тытаніка» спыніўся.
Дж. П. Морган у апошнюю хвіліну адмовіўся ад удзелу ў плаванні і, быццам прадчуваў, не сеў на «Тытанік».
Выйсце з поўнай запазычанасці народаў:
Крэдытныя даўгі, забяспечаныя фіятнымі грашыма, сцёртыя ў рамках паслаблення запазычанасці
Па словах фінансавага інсайдара Дэвіда Уэба, будучы фінансавы крах падобны на гульню ў Манаполі, дзе ўсе фішкі
на дошцы і ўсе грошы вяртаюцца ў банк буйнымі алігархамі.
А потым гэтыя найвышэйшыя лорды кажуць: «Давайце пачнём новую гульню».
Мы зыходзім з таго, што ў нас усё, а ў вас нічога.
Дык вы хацелі б у нас нешта пазычыць?
Але краінам, якія зараз тояць у даўгах, не абавязкова даходзіць да гэтага.
Бо ёсць выйсце.
Апавяданне найбуйнейшых фінансавых алігархаў пра тое, што ўсё павінна быць вернута банку, павінна быць заменена новым
глабальным кансэнсусам народаў, а менавіта: надыходзіць глабальнае спісанне доўгу для ўсіх народаў, якія
паверылі ў крэдыт з фіят-грашоў, створаных з нічога.
Іншымі словамі, паслабленне запазычанасці для ўсіх нацыянальных дзяржаў, якія былі прыгнечаны, разрабаваны і
фактычна экспрапрыяваны МВФ, Сусветным банкам і цэнтральнымі банкамі, і вяртанне ўсіх канфіскаваных рэсурсаў.
Бо гэтаксама, як пазыкі былі створаны з нічога, пазыковыя даўгі таксама павінны знікнуць у нічога.
Заключэнне
Сусветная фінансавая алігархія такая ж жахлівая, як тэрор чараўніка Оза.
Іншымі словамі, ён напышліва і пагрозліва надувае грудзі, сеючы страх і жах у сэрцах людзей, але –
калі зазірнуць за кулісы – за гэтым нічога няма.
Звязанасць з масонствам, тайнае патануцце «Тытаніка», нахабная фінансавая сістэма і г.д. паказваюць, што фінансавыя
алігархі дзейнічаюць па прынцыпе падману і махлярства.
Яно квітнее выключна за кошт даверлівых і прагных да прыбытку.
Без гэтага наступстваў тэрор сусветнай фінансавай алігархіі абваліцца, як картковы домік.
Таму асвятленне і распаўсюджванне, а таксама стварэнне сеткі і грамадзянскі непаслухмянасць
у салідарнасці — гэта эфектыўныя шляхі выхаду.