Ekzistencaj krizoj tenas la mondan loĝantaron en suspenso.
La baldaŭa financa kolapso ankaŭ estas sur la lipoj de preskaŭ ĉiuj.
Multaj jam estas en ŝoka stato, ĉar la mondo jam estis skuita de pluraj financaj kraŝoj,
kiel Nigra Vendredo en 1929 kaj la kraŝo de 2008.
Ĉiufoje homoj perdis siajn posedaĵojn.
Kaj nun oni diras, ke la plej granda kaj plej konsekvenca kraŝo iam ajn estas tuj ĉe la angulo.
La enorma monto da ŝuldo, sur kiu preskaŭ ĉiuj landoj tutmonde sidas, ne antaŭsignas bonon.
Sed kial tutmondaj financaj kraŝoj okazas unue?
Kaj kial la venonto devus esti la plej granda kaj plej grava?
Kio precize estas la konsekvencoj? Kio estas la kaŭzoj?
Kiu estas plej trafita? Kiu profitas?
Ĉu tio ĉi havas ian rilaton al la Granda Restartigo?
Kio estos la rezulto? Ĉu oni ankoraŭ povas ĝin haltigi?
Ni esploros ĉi tiujn demandojn en ĉi tiu programo.
Giganta ŝulda veziko krevas – parto de la Granda Restartigo
La starigo de la Federacia Rezerva Sistemo (FED) en Usono en 1913 kiel privata banka sistemo
kondukis al la kreo de tutmonde funkcianta banka kartelo.
La monopolo pri monkreado estis laŭleĝe transdonita al kelkaj ĉefaj bankistoj de Wall Street.
Plia ekspansio de potenco estis atingita per la starigo de la BIS (1930) kaj de la IMF kaj Monda Banko
(1944), ambaŭ estas specialigitaj agentejoj de UN.
Ili eldonadas enormajn pruntojn el nenio kiel fiatmono kaj per siaj repagpostuloj kondukas tutajn loĝantarojn al ruino.
La Agendo 2030 de UN finfine antaŭenpuŝos ĉi tiun evoluon.
Ĝi postulas, ke ĝiaj membroŝtatoj elspezu miliardojn por trakti tutmonde orkestritajn krizojn.
Laŭ la ekonomia fakulo Ernst Wolff, ĉi tiu giganta, artefarite ŝveligita ŝulda veziko estas multe pli granda ol la sumo de
ĉiuj mondaj rimedoj, infrastrukturo, mineralaj deponejoj ktp.
Tial ĝi neniam povas esti repagita.
La longe preparita kaj intence orkestrata krevo de ĉi tiu ŝulda veziko celas anonci kompletan
tutmondan reorganizadon, la Grandan Restartigon:
Ĉi tio disponigas la kompletan expropriadon kaj senrajtigon, fakte sklavigon, de civitanoj sub la financaj oligarkoj.
La Granda Restartigo kaj Agendo 2030 La Granda Restartigo estas la nomo donita al la agendo de la Monda Ekonomia
Forumo kaj ĝiaj filiigitaj ne-registaraj organizaĵoj, konataj kiel NRO-oj, por transpreni mondpotencon.
NRO-oj estas kontrolataj de financaj oligarkoj.
Ili estas kontrolataj de la centraj bankoj, kiuj dum pli ol cent jaroj dominis la monan sistemon.
Per siaj aktivaĵadministrantoj, kiel Black Rock kaj Vanguard, ili amasigas enormajn riĉaĵojn sen devi fari ion ajn, same
kiel oron, industriajn konglomeratojn, gason, nafton, krudmaterialojn, teron kaj publikan infrastrukturon.
Ili koruptas ĉefajn politikajn, industriajn, militajn kaj juĝajn decidfarantojn tutmonde kaj ligas ilin al sia ombra registaro,
kiel la Bilderberg-grupo, la Konsilio pri Eksterlandaj Rilatoj, la renkontiĝoj de la Monda Ekonomia Forumo en Davos kaj aliaj.
Ĉi tiu grupo uzas submetajn politikistojn por efektivigi la Agendon 2030 de la Monda Ekonomia
Forumo kaj de la Unuiĝintaj Nacioj per fatala leĝaro.
Tiuj, siavice, kondukas al la eksproprietigo de popoloj per ruinaj impostoj kaj postuloj pri ŝarĝodivido, same kiel al la
totala sklavigo de ĉiuj popoloj per programebla cifereca mono, kontrolo de manĝaĵoj, energio kaj sano, kaj per gvatteknologioj.
Kiu estus trafita de la krevo de la ŝulda veziko – kiu profitus el ĝi?
En 2005 okazis ŝanĝo en la bankrota leĝo en Usono.
Ekde tiam, la aktivoj de klientoj ne plu povas esti reakiritaj, eĉ en kazoj de banka fraŭdo.
Ĉiuj aktivoj estas transdonitaj al la bankrota maso.
Tamen ĉi tiu amendo ne tuŝas ĉiujn kreditorojn, nome la malmultajn privilegiitajn, t.e. garantiitajn kreditorojn.
Jen la fondintaj bankoj de la FED kaj iliaj filioj, inkluzive de J.P. Morgan Bank.
Kiam Lehman Brothers kolapsis en 2008, ekzemple, nur J.P. Morgan Bank ricevis siajn
aktivojn reen – malgraŭ fraŭdaj financaj transakcioj.
La juĝisto en la tiama proceso eksplicite deklaris, ke J.P. Morgan apartenas al la protektita grupo.
Tio klare montras, ke malantaŭ la dorsoj de la loĝantaro la leĝaro estis ŝanĝita tiel, ke la klano ĉirkaŭ la FED travivos ajnan
bankan kolapson, dum ĉiuj aliaj tute perdos siajn aktivaĵojn.
Fiatmono – kiel la ŝulda veziko ekestis La 23-an de decembro 1913, la Leĝo pri la Federacia Rezervo enkondukis en
Usono la privatan centran bankan sistemon konatan kiel la FED.
Ĝi fariĝis modelo por la plua starigo de centraj kaj moneldonaj bankoj tutmonde.
La FED estas kartelo de ĉefaj bankoj, kiu havas monopolon pri monkreado.
Per simplaj kontadaj proceduroj, mono estas kreita el nenio en la formo de pruntoj.
Ĉi tiu principo de fiatmono, t.e. krei monon el nenio, permesas al la asociitaj bankoj
multobligi la ĵus kreitan monon sammaniere.
- Tamen, interezo kaj kuninterezo daŭre estos ŝargataj ĝis ĉi tiuj aerpruntoj estos plene repagitaj.
Pro la monopolo pri monkreado, la financoj por tio devas ankaŭ esti akiritaj de la FED kaj
ĝiaj filioj en la formo de ĉiam novaj pruntoj.
Ĉi tiu pruntado de mono kun intereso kaj kunmetita intereso kreas gigantan ŝuldobubon.
La rezulto: dum la volumeno de varoj en la mondo dum la lastaj 30 jaroj nur kvarobliĝis, la monsumo kreskis kvardekoble.
La FED – la nekredeble senhonta financa sistemo
Ekde la enkonduko de la FED en 1913, privataj bankistoj povis doni pruntojn sen rezervoj aŭ garantio kiel
puran kontadan transakcion kaj tiel krei monon el nenio.
Bankklientoj, aliflanke, devas garantii siajn aktivojn kiel kolateralon por ĉi tiu senvalora kreditmono
kaj – ĝis la prunto estos plene repagita – eĉ pagi interezon kaj kunmetitan interezon.
Kaj en ĉiu kazo, t.e. repago kaj intereso, per realaj aktivoj.
En la kazo de Usono, la ŝtato, kaj tial la civitanoj, nun devas pagi al la bankstelistoj unu bilion da dolaroj jare senutile.
Per ĉi tiu ŝlemo de fiatmono, la ĉefaj bankoj povis amasigi preskaŭ la tutan usonan nacian riĉaĵon.
Antaŭ ĉirkaŭ cent jaroj aŭtomobila magnato Henry Ford trafe diris: Se homoj komprenus la monan
sistemon, ni havus revolucion antaŭ morgaŭ matene.
Kiu estas la fondintaj patroj de la FED?
Paul Moritz Warburg, kune kun John D. Rockefeller kaj Nelson Aldrich, estas konsiderata la ĉefa iniciatinto de la
Usona Federacia Rezervo (FED), kiu estis fondita en 1913.
La Warburg-oj estas konsiderataj la dua plej grava bankista familio en la mondo post la Rothschild-oj.
La bankdomo Warburg en Hamburgo estis fondita en 1798 de du fratoj, Moses-Marcus kaj Gerson Warburg,
ĉirkaŭ la sama tempo kiel la bankdomo Rothschild.
En 1814 la Warburg-oj fariĝis unu el la unuaj komercaj partneroj de Rothschild en Londono.
Moritz Warburg kompletigis sian trejnadon ĉe la Rothschildoj en Italio kaj Parizo.
Lia filo Max Warburg kompletigis parton de sia metilernado ĉe New Court, la londona ĉefsidejo de la Rothschildoj.
Kelkajn jarojn poste, en 1910, Nelson Aldrich kaj ekzekutivoj de la bankoj J.P. Morgan, Rockefeller kaj Kuhn &
Loeb retiriĝis dum dek tagoj al tre sekreta kunveno sur Jekyll Island en la usona ŝtato Georgio.
Nelson estis alt-rangita politikisto kaj partnero en la investa banko J.P. Morgan, kaj ankaŭ bopatro de
la fabele riĉa nafta magnato John D. Rockefeller Jr.
Inter la ekzekutivoj partoprenantaj ĉe Jekyll Island estis Frank Vanderlip, prezidanto de la National City Bank de Novjorko, kiu
estis asociita kun la Rockefeller-oj; Henry Davison, ĉefa partnero ĉe la J.P. Morgan Company; Charles
Norton, prezidanto de la First National Bank de Novjorko; kaj Andrew Piatt, gvida ekonomikisto de Harvard.
Paul Moritz Warburg de Kuhn, Loeb & Co prezidis la kunvenon kaj verkis la skizon de tio, kio poste fariĝus konata kiel la
Aldrich-plano, plano por reorganizi la bankan kaj monan sistemon, kiu metis la fundamenton por la posta Federacia Rezerva Sistemo.
La kampara bieno, kie ili kolektiĝis, apartenis al la viro, kiu tiutempe estis konsiderata la araneo
en la reto de la financa industrio: John P. Morgan.
Sekreto estis do necesa por sukcese iniciati ĉi tiun unikan movon kontraŭ la usonan popolon, la
demokration kaj la konkurantajn grandajn financojn.
Kiel ruze kaj sekrete la plano estis ellaborita, tiel lerte kaj decideme la leĝamendo estis trapasigita tri jarojn poste, la
23-an de decembro 1913, unu tagon antaŭ Kristnaska vespero, de la severe malplenigita Kongreso per 43 voĉoj kontraŭ 25.
Woodrow Wilson, ĵus elektita Prezidanto de Usono, subskribis la Federacian Rezervan Leĝon en la sama
tago, tiel starigante la usonan centran bankon, la FED.
La usona rajto krei monon kaj la tutmonda potenco por la venonta jarcento estis transdonitaj al ok familioj, inkluzive de
Warburg, Rockefeller kaj Morgan, kaj iliaj privataj bankoj.
Paŭlo Moritz Warburg fariĝis membro de la unua kontrolkomitato en la historio de la FED.
Dum la Unua Mondmilito, li estis nomumita vicprezidanto de la Estraro de Guberniestroj de la Federacia Rezerva Sistemo.
Kiel membro de la konsila estraro, Warburg restis asociita kun la Usona Federacia Rezervo ĝis 1926.
En 1921, Paul Moritz Warburg ankaŭ fariĝis fondmembro de la Konsilio pri Eksterlandaj Rilatoj (CFR), private organizita
platformo por internacia influo funkcianta malantaŭ la kulisoj.
Li tenis la postenon de prezidanto de la CFR ĝis sia morto en 1932.
Kolonelo Elisha Garrison, amiko de la usonaj prezidentoj Roosevelt kaj Wilson, priskribis Warburg kiel la movan
forton malantaŭ la kreado de la FED, sed li klare identigis baronon Alfred Rothschild el Londono kiel la cerbon malantaŭ ĝi.
La dinastio Rothschild jam plurfoje provis establi centran bankon sub sia kontrolo en Usono.
La fakto estas, ke en 1910 Usono estis praktike regata el Anglio, kaj tio ankoraŭ validas hodiaŭ.
La dek plej grandaj bankaj holding-kompanioj en Usono estas firme en la manoj de certaj
bankaj domoj, kiuj ĉiuj havas filiojn en Londono.
Ili estas J.P. Morgan Company, Brown Brothers Harriman, Warburg, Kuhn Loeb kaj Henry Schroder.
Ili ĉiuj konservas proksimajn ligojn kun la Domo de Rothschild, ĉefe per la kontrolo de la internaciaj monmerkatoj
fare de la Rothschildoj per manipulado de la ora prezo.
Ĉiutage la mondmerkata prezo de oro estas fiksata en la londona oficejo de N.M. Rothschild and Company.
Kio estas la naturo de la fondintaj patroj de la FED?
Nelson W. Aldrich estis membro de la francmasonoj; interalie, li estis la trezoristo de la Granda Loĝio de Rod-Insulo.
La usona dolaro estas la oficiala valuto de Usono.
La unu-dolara banknoto estas en cirkulado en sia nuna formo ekde 1935.
Pli detala rigardo malkaŝas kelkajn mirigajn faktojn.
Unu el la du surskriboj sur la malantaŭo de la unu-dolara banknoto diras Novus ordo seclorum.
Tio estas latina kaj signifas novan ordon de la aĝoj.
Supre de ĝi estas la Okulo de Providenco super nefinita brika piramido.
Fakte, la tiel nomata Okulo de Providenco restas centra simbolo en masonaj loĝioj ĝis hodiaŭ.
La egipta brika piramido estas referenco al la sekreta societo de la Iluminatoj.
Cetere, en 1935, sub prezidanto Franklin D. Roosevelt, la piramido aperis sur la unu-dolara banknoto.
Roosevelt estis tre aktiva membro de la francmasonoj kaj dum siaj jaroj kiel prezidanto ricevis
multajn masonajn delegaciojn ĉe la Blanka Domo.
La romia numero MDCCLXXVI sur la plej malsupra ŝtupo de la nefinita piramido sur la
unu-dolara banknoto signifas la jaron 1776.
Tamen ĝi ne honoras la jaron de la Usona Deklaracio de Sendependeco, sed prefere la fondon de la masona ordo
Illuminati fare de Adam Weishaupt en Ingolstadt en 1776.
La simbolo de la sekreta societo estas la strigo de Minervo.
Kaj interese, sur la fronto de la unudolara banknoto, en la dekstra angulo malantaŭ
la numero UNU, elrigardas eta blanka strigo.
La manipula naturo de la francmasonismo evidentiĝis baldaŭ post ĝia fondo.
Dum la Unua Mondmilito, la FED subtenis gravajn bankojn en pruntedonado al diversaj militantaj nacioj.
Tiel ili fariĝis konstante dependaj de usona altfinanco, kiu tial fariĝis la vera gajninto de la Unua Mondmilito.
Dum la Dua Mondmilito, la usona dolaro estis deklarita la tutmonda rezerva valuto.
Tio donis al la FED superecon super ĉiuj centraj bankoj, igante ĝin la vera venkinto de la Dua Mondmilito.
FED fondita per ligoj al politiko
Ekde senmemora tempo homoj edziĝis pro riĉeco kaj potenco – kiel okazis kiam John D. Rockefeller Jr., la sola filo de John D.
Rockefeller Sr. kaj la plej riĉa viro en Ameriko, edziĝis kun Abby Aldrich, la sola
filino de Nelson Aldrich, en la aŭtuno de 1901.
Li estis la gvidanto de la respublikana plimulto en la Usona Senato, sen kies
konsento neniu federacia leĝo povus esti aprobita.
Li estis tiel potenca, ke la gazetaro nomis lin ĝenerala direktoro de la nacio.
Ĉi tiu geedziĝo, strategie perfekta fuzio de mono kaj politiko, metis la politikan fundamenton por la
leĝa starigo de la Federacia Rezerva Banko en 1913.
Kion la FED havas kun la subakviĝo de la Titanic?
J. P. Morgan, la centra kunfondinto kaj cerbo de la FED, ekde 1902 posedis la White Star
Line, ŝiparon, kaj tial poste ankaŭ la Titanikon.
Ĉu temis pri la fervoja reto, elektro, karbo aŭ telegrafo, li partoprenis en ĉio.
La solaj aferoj, al kiuj li ne havis aliron, estis la ŝtalo de Carnegie kaj la nafto de Rockefeller.
Li estis tiel potenca, ĉar li estis la sola usonano, kiu ĝuis la fidon de financistoj en Londono, Parizo kaj Berlino.
Morgan & Company, kun ĉefsidejo ĉe Wall Street 23, estis ŝlosila por la industria revolucio en Usono ĉirkaŭ 1900.
Ĝi estis pruntedonanto, akciulo kaj – tiutempe – neoficiala centra banko de Usono.
J. P. Morgan apartenis al cirklo de krimaj bankistoj, kiuj volis establi la Federacian Rezervan Sistemon (FED) en Usono.
Sur la unua vojaĝo de lia luksa vaporŝipo Titanic estis tre influaj kaj riĉaj individuoj kiel Benjamin
Guggenheim, Isidor Straus kaj aliaj industriaj magnatoj kaj bankistoj, sed precipe John Jacob Astor.
Tiutempe li estis unu el la plej riĉaj homoj en la mondo.
Ĉi tiu influa grupo volis malhelpi la establiĝon de la FED kaj tiel malhelpi la longtempajn
tutmondajn strategiajn planojn de la financaj oligarkoj.
Astor kaj lia cirklo devus tial esti diskrete eliminitaj.
Kiam J.P. Morgan intence subakvigis la Titanikon, la skipo de la Titaniko perforte
malhelpis la Astorojn kaj iliajn aliancanojn savi sin.
Kun ŝia morto en 1912, la rezisto al la starigo de la FED per la intenca sinkigo de la Titanic finiĝis.
J.P. Morgan nuligis sian partoprenon en la vojaĝo en la lasta momento kaj, antaŭvideme, ne enŝipiĝis sur la Titaniko.
Vojo el la totala ŝuldiĝo de nacioj:
Debitoj de kredito per fiatmono forviŝitaj per ŝuldoregularigo
Laŭ financa interna informanto David Webb, la venonta financa kolapso estas kiel ludo de Monopoly, kie ĉiuj
ludpecoj sur la tabulo kaj la tuta mono estas movataj reen al la banko de la ĉefaj oligarkoj.
Kaj tiam ĉi tiuj plej altaj sinjoroj diras: Ni komencu novan ludon.
Ni komencas de la supozo, ke ni havas ĉion kaj vi havas nenion.
Do, ĉu vi ŝatus prunti ion de ni?
Sed ne devas veni ĝis tio por nacioj, kiuj nuntempe dronas en ŝuldoj.
Ĉar ekzistas elirejo.
La rakonto de la plej potencaj financaj oligarkoj, ke ĉio devas esti redonita al la banko, devas esti anstataŭigita per la nova
tutmonda konsento de nacioj, nome: nun venas la tutmonda ŝuldoredukto por ĉiuj nacioj, kiuj falis
viktimoj de kredito en fiatmono kreita el nenio.
Alivorte, ŝuldremisio por ĉiuj ŝtatoj, kiuj estis subpremitaj, prirabitaj kaj efektive eksproprietigitaj de
la IMF, la Monda Banko kaj la centraj bankoj, kaj la redono de ĉiuj konfiskitaj rimedoj.
Ĉar pruntoj estis kreitaj el malplena aero, ankaŭ pruntodŝuldoj devas malaperi reen en malplenan aeron.
Konkludo
La tutmonda financa oligarkio estas tiel timiga kiel la terora reĝimo de la Sorĉisto de Oz.
Alivorte, li pompoze kaj minace ŝveliĝas, inspirante timon kaj teruron en la korojn de la homoj, sed – se
vi rigardas malantaŭ la kurtenon – tie nenio estas.
La implikiĝoj kun la francmasonismo, la sinkado de la Titanic, la senhonta financa sistemo ktp., montras, ke la
financaj oligarkoj agas laŭ la principo de trompo kaj fraŭdo.
Ĝi prosperas nur per la partopreno de la facilkreduloj kaj la profitaviduloj.
Sen ĉi tiu sekvado, la terora reĝimo de la tutmonda financa oligarkio kolapsos kiel kartodomo.
Tial eksponiĝo kaj disvastigo, same kiel konstruado de retoj kaj civila malobeo en solidareco, estas efikaj elirvojoj.