بحران های اگزیستانسیال جمعیت جهان را در تنگنا نگه می دارد.
سقوط مالی قریب الوقوع نیز تقریبا بر لبان همه است.
بسیاری در حال حاضر از ترس فلج شده اند زیرا جهان قبلاً توسط سقوط های مالی متعدد مانند جمعه
سیاه 1929 یا سقوط سال 2008 به لرزه درآمده است.
هر بار که مردم وسایل خود را گم کردند.
و اکنون آنچه که قطعاً بزرگترین و جدی ترین سقوط مالی است در نزدیکی گوشه است.
کوه غول پیکر بدهی که تقریباً همه کشورهای جهان روی آن نشسته اند، نوید خوبی ندارد.
اما چرا سقوط مالی جهانی حتی اتفاق می افتد؟
و چرا باید بعدی بزرگترین و پیامدترین باشد؟
اثراتش دقیقا چیه؟ علل چیست؟
چه کسانی بیشتر تحت تاثیر قرار می گیرند؟ چه کسی سود می برد؟
آیا این ربطی به تنظیم مجدد بزرگ دارد؟
چه برنامه ریزی شده است؟ آیا هنوز هم می توان جلوی کل ماجرا را گرفت؟
ما در این نمایش به بررسی این سوالات می پردازیم.
یک حباب بدهی غول پیکر می ترکد - بخشی از تنظیم مجدد بزرگ
تاسیس سیستم فدرال رزرو FED در ایالات متحده آمریکا در سال 1913 به عنوان یک سیستم بانکداری
خصوصی منجر به ایجاد یک کارتل بانکی جهانی شد.
طبق قانون، انحصار توانایی خلق پول به دست چند بانکدار برجسته وال استریت افتاد.
نصب BIS (1930) و همچنین صندوق بین المللی پول و بانک جهانی (1944) که هر دو سازمان ویژه سازمان
ملل هستند، همچنین گسترش بیشتر قدرت را تضمین کرد.
آن‌ها از «هیچ‌کجا» وام‌های هنگفت اعطا می‌کنند و با مطالبات خود برای بازپرداخت، موجودیت کل جمعیت را نابود می‌کنند.
با کمک دستور کار 2030 سازمان ملل متحد، این توسعه به شدت به جلو پیش می رود.
این کشور از کشورهای عضوش می خواهد که میلیاردها دلار برای مقابله با بحران های صحنه سازی شده جهانی هزینه کنند.
به گفته ارنست وولف، کارشناس اقتصادی، این حباب بدهی غول پیکر و مصنوعی به مراتب بزرگتر از مجموع همه
منابع جهانی، زیرساخت ها، منابع معدنی و غیره است.
بنابراین هرگز نمی توان آن را بازپرداخت کرد.
ترکیدن این حباب بدهی که مدت‌ها آماده شده و به طور عمدی سازمان‌دهی شده است، در نظر گرفته شده است که
سازماندهی مجدد جهانی کامل را آغاز کند، یعنی تنظیم مجدد بزرگ:
این مصادره کامل و ناتوانی و حتی به بردگی گرفتن شهروندان تحت سلطه الیگارش های مالی را در نظر می گیرد.
بازنشانی بزرگ و دستور کار 2030 بازنشانی بزرگ نام دستور کار WEF و سازمان های غیردولتی مرتبط، به
اصطلاح NGO ها، برای در اختیار گرفتن قدرت جهانی است.
سازمان های غیردولتی توسط الیگارشی مالی کنترل می شوند.
اینها توسط بانک های مرکزی کنترل می شوند که بیش از 100 سال بر سیستم پولی تسلط داشته اند.
از طریق مدیران دارایی خود مانند بلک راک و ونگارد، آنها بدون زحمت ثروت های غول پیکر و همچنین طلا، گروه های صنعتی، گاز،
نفت، مواد خام، زمین ها و زیرساخت های عمومی را جمع آوری می کنند.
آنها تصمیم گیرندگان برجسته سیاسی، صنعتی، نظامی و قضایی جهان را فاسد می کنند و آنها را به دولت سایه خود مانند گروه بیلدربرگ،
شورای روابط خارجی، نشست های WEF در داووس و غیره می بندند.
این دور به سیاستمداران سازگار اجازه می دهد تا دستور کار 2030 WEF و سازمان ملل را از طریق قوانین تعیین کننده سرنوشت اجرا کنند.
اینها به نوبه خود منجر به سلب مالکیت مردم از طریق مالیات های ویرانگر و تقاضاهای تقسیم بار، و همچنین به بردگی کامل همه
مردم از طریق پول دیجیتال قابل برنامه ریزی، کنترل بر غذا، انرژی و سلامت، و همچنین از طریق فناوری های نظارتی می شود.
چه کسی از ترکیدن حباب بدهی متاثر خواهد شد - چه کسی از آن سود می برد؟
در سال 2005 تغییری در قانون ورشکستگی در ایالات متحده ایجاد شد.
از آن زمان، مشتری دیگر نمی تواند دارایی های خود را مطالبه کند، حتی اگر کلاهبرداری بانکی وجود داشته باشد.
تمام دارایی ها به املاک ورشکستگی منتقل می شود.
اما این تغییر قانون بر همه طلبکاران تاثیری ندارد. تعداد اندک طلبکاران ممتاز، یعنی طلبکاران
تضمین شده، تحت تأثیر این موضوع قرار نگرفته است.
اینها بانک های موسس FED و شاخه های آنها هستند. از جمله آنها بانک جی پی مورگان است.
به عنوان مثال، زمانی که Lehman Brothers در سال 2008 سقوط کرد، تنها J.P. مورگان دارایی های
خود را پس گرفت – علیرغم تراکنش های مالی تقلبی.
قاضی در آن زمان به طور خاص گفت که جی پی مورگان به طبقه محافظت شده تعلق دارد.
این به وضوح نشان می دهد که قانون پشت سر مردم به گونه ای تغییر کرده است که اعضای FED از هر سقوط بانکی جان سالم به در می برند، در
حالی که بقیه قرار است دارایی های خود را به طور کامل از دست بدهند.
فیات مانی – چگونه حباب بدهی بوجود آمد در 23 دسامبر 1913، سیستم بانک مرکزی خصوصی FED
توسط قانون فدرال رزرو در ایالات متحده معرفی شد.
الگویی برای تأسیس اکثر بانک های مرکزی و بانک های اسکناس در سراسر جهان شد.
FED کارتلی از بانک های بزرگ است که انحصار خلق پول را در اختیار دارد.
از طریق رزروهای ساده، پول در قالب وام از هوا ایجاد می شود.
این اصل پول فیات، یعنی ایجاد پول از هیچ، به بانک های وابسته اجازه می دهد تا پول تازه ایجاد شده را به همان روش ضرب کنند.
تا زمان بازپرداخت کامل این وام های هوایی، بهره و بهره مرکب نیز دریافت می شود.
به دلیل انحصار خلق پول، وجوه این امر نیز باید از FED و شاخه های آن در قالب وام های همیشه جدید تامین شود.
این وام دادن پول با بهره و بهره مرکب حباب بدهی عظیمی را ایجاد می کند.
نتیجه: در حالی که میزان کالاها در جهان در 30 سال گذشته تنها چهار برابر شده است، عرضه پول 40
برابر شده است. FED - سیستم مالی فوق العاده بی شرمانه
از زمان معرفی فدرال رزرو در سال 1913، بانکداران خصوصی بر اساس قانون قادر به اعطای وام بدون ذخایر یا وثیقه به عنوان یک
فرآیند حسابداری خالص بوده و بنابراین از هیچ پولی خلق می کنند.
از سوی دیگر، مشتریان بانک باید دارایی های خود را به عنوان وثیقه برای این پول وام بی ارزش سپرده گذاری کنند و - تا
زمان بازپرداخت کامل وام - حتی سود و سود مرکب را بپردازند.
در هر مورد، یعنی بازپرداخت و بهره، با دارایی های مشهود واقعی.
در مورد ایالات متحده، ایالت و بنابراین شهروندان اکنون باید سالانه 1 تریلیون دلار به بانکداران برای این هیچ بپردازند.
با این ترفند خلق پول از هوا، بانک های بزرگ توانستند تقریباً تمام ثروت ملی ایالات متحده را به چنگ آورند.
هنری فورد، سرمایه دار اتومبیل، حدود 100 سال پیش به درستی گفت: اگر مردم سیستم پولی را
درک می کردند، قبل از صبح فردا انقلاب می کردیم.
بنیانگذاران FED چه کسانی هستند؟
پل موریتز واربورگ، همراه با جان دی راکفلر و نلسون آلدریچ، آغازگر اصلی بانک مرکزی ایالات متحده FED هستند که در سال 1913 تأسیس شد.
خانواده واربورگ پس از روچیلدها دومین خانواده بانکداری مهم در جهان محسوب می شوند.
بانک واربورگ در سال 1798 در هامبورگ توسط دو برادر به نام‌های موزس مارکوس و گرسون واربورگ تقریباً همزمان با بانک روچیلد تأسیس شد.
در سال 1814، خانواده واربورگ به یکی از اولین شرکای تجاری روچیلد در لندن تبدیل شدند.
موریتز واربورگ تمرینات خود را با روچیلدها در ایتالیا و پاریس به پایان رساند.
پسرش ماکس واربورگ بخشی از دوره کارآموزی خود را در نیو کورت، مقر روچیلدها در لندن به پایان رساند.
در سال 1910، نلسون آلدریچ و مدیران بانک جی پی مورگان، راکفلر و کوهن و لوب به مدت ده روز در یک جلسه
فوق محرمانه در جزیره جکیل، جورجیا، ملاقات کردند.
نلسون یک سیاستمدار عالی رتبه و در عین حال شریک بانک سرمایه گذاری (جی.پی مورگان) بود. او همچنین پدر
شوهر سرمایه دار ثروتمند نفت جان دی راکفلر جونیور بود.
مدیران جزیره جکیل که در این مراسم حضور داشتند عبارتند از: فرانک واندرلیپ، رئیس بانک ملی شهر نیویورک، که با راکفلرها مرتبط بود.
هنری دیویسون، شریک ارشد در J.P. شرکت مورگان; چارلز نورتون، رئیس اولین بانک ملی نیویورک، و اندرو پیات، اقتصاددان برجسته هاروارد.
Paul Moritz Warburg از Kuhn, Loeb & Co. ریاست جلسه را بر عهده داشت و طرح موسوم به Aldrich را تشریح کرد، طرحی
برای سازماندهی مجدد سیستم بانکی و پولی که به سنگ بنای بعدی سیستم فدرال رزرو تبدیل خواهد شد.
املاک کشوری که آنها در آن ملاقات کرده بودند متعلق به مردی بود که در آن زمان به عنوان یک عنکبوت
در شبکه صنعت مالی شناخته می شد: جان پی مورگان.
بنابراین، پنهان کاری برای شروع موفقیت آمیز این جنبش منحصر به فرد علیه مردم آمریکا، دموکراسی و شرکت های بزرگ مالی رقیب حیاتی بود.
با حیله گری و مخفیانه این طرح، تغییر در قانون به همان اندازه ماهرانه و هدفمند سه سال بعد، در 23 دسامبر
1913، یک روز قبل از شب کریسمس، توسط کنگره به شدت تخریب شده با رای 43 به 25 به تصویب رسید. .
وودرو ویلسون، رئیس جمهور تازه منتخب ایالات متحده، قانون فدرال رزرو را در همان روز امضا کرد و بدین
وسیله بانک مرکزی ایالات متحده FED را تأسیس کرد.
قدرت جهانی و حق خلق پول به هشت خانواده از جمله واربورگ، راکفلر و مورگان و بانک های خصوصی آنها داده شد.
پل موریتز واربورگ عضو اولین هیئت نظارت در تاریخ FED شد.
در طول جنگ جهانی اول او به عنوان نایب رئیس شورای حکام فدرال رزرو منصوب شد.
واربورگ به عنوان عضوی از کارکنان مشاور تا سال 1926 با بانک مرکزی ایالات متحده در ارتباط بود.
در سال 1921، پل موریتز واربورگ همچنین عضو هیئت موسس شورای روابط خارجی (CFR) شد، یک پلت فرم خصوصی سازمان
یافته برای نفوذ بین المللی که در پس زمینه فعالیت می کرد.
او تا زمان مرگش در سال 1932 سمت عضو هیئت مدیره در CFR را برعهده داشت.
سرهنگ الیشا گاریسون، دوست روسای جمهور ایالات متحده روزولت و ویلسون، واربورگ را به عنوان نیروی محرکه
ایجاد فدرال رزرو توصیف کرد، اما او به وضوح بارون آلفرد روچیلد لندنی را مغز متفکر معرفی کرد.
خاندان روچیلد قبلاً چندین بار تلاش کرده بود تا یک بانک مرکزی تحت کنترل خود در ایالات متحده تأسیس کند.
واقعیت این است که ایالات متحده عملاً در سال 1910 از انگلستان اداره می شد و تا به امروز هم همینطور است.
ده شرکت بزرگ هلدینگ بانکی در ایالات متحده به شدت توسط خانه های بانکی خاصی کنترل می شوند که همگی دفاتری در لندن دارند.
آنها J.P. شرکت مورگان، برادران براون هریمن، واربورگ، کوهن لوب و هنری شرودر.
همه آنها روابط نزدیکی با خانه روچیلد دارند، به ویژه از طریق کنترل روچیلد بر بازارهای بین المللی پول از طریق دستکاری قیمت طلا.
هر روز قیمت طلا در بازار جهانی در دفتر لندن N M Rothschild and Company تعیین می شود.
ماهیت بنیانگذاران FED چه بود؟ نلسون دبلیو آلدریچ یکی از اعضای فراماسون ها بود. از جمله، او مدیر دارایی لژ بزرگ رود آیلند بود.
دلار آمریکا واحد پول رسمی ایالات متحده است.
اسکناس یک دلاری به شکل فعلی از سال 1935 در گردش بوده است.
نگاه دقیق تر حقایق شگفت انگیزی را نشان می دهد.
Novus ordo seclorum یکی از دو کتیبه پشت اسکناس یک دلاری است.
این لاتین است و به معنای نظم جدید اعصار است.
بالای آن چشم مشیت بر فراز یک هرم آجری ناتمام قرار دارد.
در واقع، به اصطلاح چشم مشیت تا به امروز به عنوان یک نماد مرکزی در لژهای ماسونی باقی مانده است.
هرم آجری مصر اشاره ای به انجمن مخفی ایلومیناتی است.
به هر حال، این هرم در سال 1935 در زمان رئیس جمهور فرانکلین دی روزولت بر روی اسکناس یک دلاری چاپ شد.
روزولت یکی از اعضای بسیار فعال فراماسون ها بود و در طول سال های ریاست جمهوری خود از
هیئت های ماسونی متعددی در کاخ سفید پذیرایی کرد.
عدد رومی MDCCLXXVI در پله پایین هرم ناتمام روی اسکناس 1 دلاری نشان دهنده سال 1776 است.
با این حال، سال اعلام استقلال ایالات متحده آمریکا را گرامی نمی‌دارد، بلکه به تأسیس فرقه ماسونی ایلومیناتی توسط
آدام ویشااپت در اینگولشتات در سال 1776 احترام می‌گذارد.
نماد جامعه مخفی جغد مینروا است.
و جالب اینجاست که در قسمت جلوی اسکناس یک دلاری، یک جغد سفید کوچک از پشت شماره ONE در گوشه سمت راست به بیرون نگاه می کند.
اعمال مخفیانه قدرت فراماسونری بلافاصله پس از تأسیس آن آشکار شد.
در طول جنگ جهانی اول، فدرال رزرو به بانک های بزرگ در اعطای وام به کشورهای مختلف در حال جنگ کمک کرد.
به این ترتیب آنها به طور دائم به منابع مالی عالی ایالات متحده وابسته شدند که این امر آن
را به برنده واقعی جنگ جهانی اول تبدیل کرد.
در طول جنگ جهانی دوم، دلار آمریکا به عنوان ارز ذخیره جهانی اعلام شد.
این امر به FED کنترل تمام بانک های مرکزی را داد و در نتیجه برنده واقعی جنگ جهانی دوم شد.
FED از طریق ارتباطش با سیاست تأسیس شد
مردم همیشه برای جمع آوری ثروت و قدرت ازدواج کرده اند. جان دی راکفلر، ثروتمندترین مرد آمریکا، با تنها
دختر سیاستمدار بسیار تأثیرگذار نلسون آلدریچ ازدواج کرد.
او رهبر اکثریت جمهوری خواهان در سنای آمریکا بود. در آن زمان هیچ قانون فدرالی بدون موافقت نلسون آلدریچ نمی توانست تصویب شود.
او آنقدر قدرتمند بود که مطبوعات او را مدیر کل کشور خطاب کردند.
با این ازدواج، یعنی ادغام بی نقص استراتژیک پول و سیاست، پایه سیاسی برای معرفی قانونی بانک فدرال رزرو در سال 1913 گذاشته شد.
فدرال رزرو چه ربطی به غرق شدن کشتی تایتانیک دارد؟
مالک White Star Line، ناوگانی از کشتی‌ها، و بعداً تایتانیک، از سال 1902، J. P. Morgan،
یکی از بنیان‌گذاران/مستر متفکر مرکزی FED بود.
چه شبکه راه آهن، برق، زغال سنگ، تلگراف، دستش روی همه چیز بود.
تنها چیزهایی که او به آنها دسترسی نداشت فولاد کارنگی و نفت راکفلر بود.
او بسیار قدرتمند بود زیرا تنها آمریکایی بود که از اعتماد سرمایه داران در لندن، پاریس و برلین برخوردار بود.
بانک مورگان و شرکت، واقع در وال استریت 23، کلید انقلاب صنعتی در ایالات متحده در حدود سال 1900 بود.
این یک وام دهنده، سهامدار و – در آن زمان – بانک مرکزی غیررسمی ایالات متحده بود.
جی پی مورگان یکی از گروهی از بانکداران جنایتکار بود که می خواستند سیستم فدرال رزرو (FED) را در ایالات متحده تأسیس کنند.
در اولین سفر کشتی لوکس تایتانیک افراد بسیار با نفوذ و ثروتمندی مانند بنجامین گوگنهایم، ایزیدور اشتراوس و دیگر
صنعتگران و بانکداران بزرگ، به ویژه جان جاکوب آستور، حضور داشتند.
او در آن زمان یکی از ثروتمندترین افراد جهان بود.
این گروه بانفوذ می خواست از این امر جلوگیری کند و از این طریق برنامه های استراتژیک جهانی بلندمدت الیگارش های مالی را خنثی کند.
بنابراین، آستور و حلقه اش باید با احتیاط برداشته شوند.
همانطور که J.P. مورگان عمداً باعث غرق شدن تایتانیک شد و خدمه تایتانیک با خشونت از نجات آستورها و متحدانشان جلوگیری کردند.
با مرگ او، مخالفت با ایجاد فدرال رزرو در سال 1912 با غرق شدن عمدی کشتی تایتانیک سرکوب شد.
جی پی مورگان در آخرین ثانیه سفر را لغو کرد و سوار کشتی تایتانیک نشد.
راه برون رفت از کل بدهی ملت ها:
بدهی پول فیات را از طریق کوتاه کردن مو به پوچ کاهش داده است
به گفته دیوید وب، یک آگاه مالی، سقوط مالی آینده مانند بازی انحصار است، با تمام قطعات روی تخته و
همه پول از الیگارش های اصلی به بانک سرازیر می شود.
و بعد این بزرگواران می گویند: بیایید بازی جدیدی را شروع کنیم.
ما از اصول اولیه شروع می کنیم: ما همه چیز داریم و شما هیچ چیز ندارید.
آیا می خواهید چیزی از ما قرض بگیرید؟
اما برای کشورهایی که در حال حاضر غرق در بدهی هستند، نیازی نیست به این نتیجه برسیم.
زیرا راهی برای خروج وجود دارد.
روایت الیگارشی های برتر مالی باید با تعادل جهانی جدید ملت ها جایگزین شود، به این معنی که اکنون یک مدل موی جهانی برای
همه کشورهایی وجود دارد که فریب پول های بی پول را خورده اند.
تمامی دولت های ملی که مورد سوء استفاده، غارت و به طور موثری از سوی صندوق بین المللی پول، بانک جهانی و بانک
های مرکزی خلع ید شده اند، از بدهی های خود خلاص می شوند و منابع مصادره شده بازگردانده می شوند.
زیرا همانطور که وام ها از هیچ ناشی می شوند، وام ها نیز باید به هیچ ناپدید شوند.
نتیجه گیری الیگارشی مالی جهانی به همان اندازه ترسناک است که دوران حکومت وحشت جادوگر اوز.
یعنی به شکل آشکار و تهدیدآمیز منفجر می شود و مردم را می ترساند، اما - اگر به پشت پرده نگاه کنید - چیزی پشت آن نیست.
درگیری های توصیف شده با فراماسونری، غرق شدن کشتی تایتانیک، سیستم مالی وقیحانه و غیره نشان می دهد
که اصل عملکرد الیگارشی های مالی تقلب و فریب است.
فقط با مشارکت افراد ساده لوح و تشنه سود رونق می گیرد.
بدون این حامیان، حکومت وحشت الیگارشی مالی جهانی مانند خانه ای از کارت فرو خواهد ریخت.
بنابراین، همکاری انتشار، شبکه سازی و نافرمانی مدنی یک راه موثر برون رفت است.