Kryzysy egzystencjalne trzymają światową populację w napięciu.
Zbliżający się krach finansowy jest również na ustach prawie wszystkich.
Wiele osób jest już w stanie szoku, ponieważ światem wstrząsnęło już wiele krachów finansowych, takich
jak Czarny Piątek w 1929 roku czy krach z 2008 roku.
Za każdym razem ludzie tracili swoje rzeczy.
A teraz ma nastąpić zdecydowanie największa i najpoważniejsza katastrofa.
Gigantyczna góra długu, na której siedzą prawie wszystkie kraje na całym świecie, nie wróży nic dobrego.
Ale dlaczego w ogóle dochodzi do globalnych krachów finansowych?
I dlaczego następna miałaby być największa i najpoważniejsza?
Jakie dokładnie są konsekwencje? Jakie są przyczyny?
Na kogo ma to największy wpływ? Kto na tym korzysta?
Czy ma to coś wspólnego z Wielkim Resetem?
Do czego to doprowadzi? Czy można to jeszcze powstrzymać?
Badamy te pytania w tym programie.
Gigantyczna bańka zadłużenia pęka - część Wielkiego Resetu
Założenie Systemu Rezerwy Federalnej FED w 1913 r. w USA jako prywatnego systemu bankowego doprowadziło
do powstania działającego globalnie kartelu bankowego.
Monopol na kreację pieniądza dostał się z mocy prawa w ręce kilku czołowych bankierów z Wall Street.
Utworzenie BIS (1930), a także MFW i Banku Światowego (1944), obu specjalnych
organizacji ONZ, zapewniło dalsze rozszerzenie władzy.
Udzielają gigantycznych pożyczek z powietrza jako pieniądz fiducjarny i doprowadzają
całe narody do ruiny swoimi żądaniami spłaty.
Z pomocą Agendy ONZ 2030 rozwój ten jest wreszcie przyspieszany.
Wymaga od państw członkowskich wydawania miliardów na radzenie sobie z globalnie zaaranżowanymi kryzysami.
Według eksperta ekonomicznego Ernsta Wolffa, ta gigantyczna, sztucznie napompowana bańka zadłużenia jest
znacznie większa niż suma wszystkich światowych zasobów, infrastruktury, zasobów naturalnych itp.
Dlatego nigdy nie może zostać anulowana.
Pęknięcie tej bańki zadłużenia, które było przygotowywane od dłuższego czasu i celowo zaprojektowane, ma
zwiastować całkowitą globalną reorganizację, Wielki Reset:
Przewiduje to całkowite wywłaszczenie i pozbawienie praw obywatelskich, a nawet
zniewolenie obywateli przez oligarchów finansowych.
Wielki Reset i Agenda 2030 Wielki Reset to nazwa programu WEF i powiązanych z nim organizacji pozarządowych, tak
zwanych NGO, mającego na celu przejęcie władzy nad światem.
Organizacje pozarządowe są kontrolowane przez oligarchów finansowych.
Są one kontrolowane przez banki centralne, które dominują w systemie monetarnym od ponad 100 lat.
Za pośrednictwem swoich menedżerów aktywów, takich jak Black Rock i Vanguard, gromadzą gigantyczne fortuny, a
także złoto, grupy przemysłowe, gaz, ropę, surowce, ziemię i infrastrukturę publiczną.
Korumpują czołowych światowych decydentów politycznych, przemysłowych, wojskowych i sądowniczych i wiążą ich ze
swoimi rządami cieni, takimi jak Grupa Bilderberg, Rada Stosunków Zagranicznych, spotkania WEF w Davos i inne.
W tym kręgu znajduje się Agenda 2030 WEF i ONZ, wdrażana poprzez decydujące o losie prawa za pośrednictwem posłusznych polityków.
Te z kolei prowadzą do wywłaszczenia ludzi poprzez rujnujące podatki i żądania podziału obciążeń, a także do całkowitego
zniewolenia wszystkich ludzi poprzez programowalny pieniądz cyfrowy, kontrolę nad żywnością,
energią i zdrowiem oraz poprzez technologie nadzoru.
Kogo dotknie pęknięcie bańki zadłużenia - kto na tym skorzysta?
W 2005 roku nastąpiła zmiana w prawie upadłościowym w Stanach Zjednoczonych.
Od tego czasu aktywa klientów nie mogą być już odzyskane, nawet w przypadku oszustwa bankowego.
Wszystkie aktywa są przekazywane do masy upadłości.
Ta zmiana w prawie nie dotyczy jednak wszystkich wierzycieli, a mianowicie nielicznych
uprzywilejowanych, tj. wierzycieli zabezpieczonych.
Są to banki założycielskie Fed i ich odgałęzienia, w tym J.P.Morgan Bank.
Na przykład, gdy Lehman Brothers upadł w 2008 r., tylko J.P.Morgan Bank odzyskał swoje aktywa
- pomimo oszukańczych transakcji finansowych.
Sędzia w ówczesnym postępowaniu wyraźnie stwierdził, że J.P. Morgan był częścią grupy chronionej.
Wynika z tego jasno, że za plecami ludności ustawodawstwo zostało zmienione w taki sposób, że klan skupiony
wokół Fed przetrwa każdy krach banku, podczas gdy wszyscy inni stracą wszystkie swoje aktywa.
Pieniądz fiducjarny - jak powstała bańka zadłużenia W dniu 23 grudnia 1913 r. ustawa o Rezerwie Federalnej
wprowadziła w USA prywatny centralny system bankowy FED.
Stał się on wzorem dla dalszego tworzenia banków centralnych i banków centralnych emisji na całym świecie.
FED to kartel wielkich banków, który ma monopol na kreację pieniądza.
Pieniądze są tworzone z niczego w formie kredytu poprzez proste transakcje księgowe.
Ta zasada pieniądza fiducjarnego, tj. tworzenie pieniędzy z niczego, pozwala bankom stowarzyszonym na
pomnażanie nowo utworzonych pieniędzy w ten sam sposób.
- Jednak odsetki i odsetki składane będą również naliczane do momentu całkowitej spłaty tych pożyczek lotniczych.
Ze względu na monopol na kreację pieniądza, pieniądze na ten cel muszą być również pozyskiwane od FED i
jego odgałęzień w postaci coraz to nowych pożyczek.
Pożyczanie pieniędzy na procent i procent składany tworzy gigantyczną bańkę zadłużenia.
Rezultat: podczas gdy ilość towarów na świecie wzrosła zaledwie czterokrotnie w ciągu ostatnich 30
lat, ilość pieniędzy wzrosła czterdziestokrotnie.
FED - niewiarygodnie bezczelny system finansowy
Od czasu wprowadzenia FED w 1913 r. prywatni bankierzy mogli zgodnie z prawem udzielać pożyczek bez rezerw i
zabezpieczeń w ramach czystej transakcji księgowej, tworząc w ten sposób pieniądze z powietrza.
Klienci banków, z drugiej strony, muszą zdeponować swoje aktywa jako zabezpieczenie tych bezwartościowych pieniędzy
pożyczkowych i - dopóki pożyczka nie zostanie spłacona w całości - nawet płacić odsetki i odsetki składane.
I w każdym przypadku, tj. spłaty i odsetek, z realnym majątkiem.
W przypadku USA państwo, a tym samym obywatele, muszą teraz płacić bankierom 1 bilion dolarów rocznie za nic.
Dzięki tej sztuczce z pieniędzmi fiducjarnymi wielkie banki były w stanie przejąć praktycznie cały majątek narodowy USA.
Potentat motoryzacyjny Henry Ford powiedział to dobrze około 100 lat temu: Gdyby ludzie rozumieli system
monetarny, mielibyśmy rewolucję przed jutrzejszym porankiem.
Kim są ojcowie założyciele FED?
Paul Moritz Warburg, wraz z Johnem D. Rockefellerem i Nelsonem Aldrichem, jest uważany za głównego inicjatora amerykańskiego
banku centralnego FED, który został założony w 1913 roku.
Warburgowie są uważani za drugą najważniejszą rodzinę bankową na świecie po Rothschildach.
W 1798 roku Bankhaus Warburg został założony w Hamburgu przez dwóch braci Mosesa-Marcusa i Gersona Warburgów,
mniej więcej w tym samym czasie co bank Rothschildów.
W 1814 r. Warburgowie stali się jednymi z pierwszych partnerów biznesowych Rothschilda w Londynie.
Moritz Warburg ukończył szkolenie u Rothschildów we Włoszech i Paryżu.
Jego syn Max Warburg odbył część praktyk w New Court, londyńskiej siedzibie Rothschildów.
Kilka lat później, w 1910 roku, Nelson Aldrich i dyrektorzy banków J.P. Morgan, Rockefeller i Kuhn&Loeb
wycofali się na dziesięć dni na ściśle tajne spotkanie na wyspie Jekyll w amerykańskim stanie Georgia.
Nelson był wysoko postawionym politykiem i jednocześnie partnerem w banku inwestycyjnym J.P. Morgan, a także
teściem bogatego magnata naftowego Johna D. Rockefellera Jr.
-- Wśród dyrektorów uczestniczących w Jekyll Island byli Frank Vanderlip, prezes National City Bank of New York, który był
związany z Rockefellerami; Henry Davison, starszy partner J.P. Morgan Company; Charles Norton, prezes First National
Bank of New York; i Andrew Piatt, czołowy ekonomista Harvardu.
Paul Moritz Warburg z Kuhn, Loeb & Co przewodniczył spotkaniu i napisał zarys tego, co stało się znane jako Plan Aldricha,
plan reorganizacji systemu bankowego i monetarnego, kamień węgielny tego, co później stało się Systemem Rezerwy Federalnej.
<Posiadłość wiejska, w której się spotkali, należała do człowieka, który w tamtym czasie był uważany za
pająka w sieci branży finansowej: Johna P. Morgana.
-- Tajemnica była zatem konieczna, aby z powodzeniem zainicjować ten wyjątkowy ruch przeciwko narodowi
amerykańskiemu, demokracji i konkurującym wielkim finansom.
Tak sprytnie i potajemnie, jak plan został opracowany, poprawka do ustawy została przyjęta trzy lata później, 23
grudnia 1913 r., dzień przed Wigilią Bożego Narodzenia, przez zdziesiątkowany Kongres 43 głosami do 25.
Woodrow Wilson, nowo wybrany prezydent USA, podpisał tego samego dnia Ustawę o Rezerwie Federalnej,
ustanawiając tym samym amerykański bank centralny, Fed.
Prawo Stanów Zjednoczonych do tworzenia pieniędzy i globalnej potęgi na następne stulecie zostało
przekazane ośmiu rodzinom, w tym Warburgowi, Rockefellerowi i Morganowi oraz ich prywatnym bankom.
Paul Moritz Warburg został członkiem pierwszej Rady Nadzorczej w historii FED.
Podczas pierwszej wojny światowej został mianowany zastępcą przewodniczącego Rady Nadzorczej Rezerwy Federalnej.
Jako członek personelu doradczego Warburg pozostał związany z amerykańskim bankiem centralnym do 1926 roku.
W 1921 r. Paul Moritz Warburg został również przewodniczącym założycielem Rady Stosunków Zagranicznych (CFR),
prywatnie zorganizowanej platformy do międzynarodowych operacji wywierania wpływu, która działała w tle.
Pełnił funkcję członka zarządu CFR aż do swojej śmierci w 1932 roku.
<Pułkownik Elisha Garrison, przyjaciel prezydentów USA Roosevelta i Wilsona, opisał Warburga jako siłę napędową
stojącą za utworzeniem Fed, ale wyraźnie określił barona Alfreda Rothschilda z Londynu jako mistrza.
Dynastia Rothschildów już kilkakrotnie chciała zainstalować w USA kontrolowany przez siebie bank centralny.
Faktem jest, że w 1910 roku Stany Zjednoczone były praktycznie rządzone z Anglii i tak jest do dziś.
Dziesięć największych holdingów bankowych w Stanach Zjednoczonych znajduje się w rękach niektórych
banków, z których wszystkie mają oddziały w Londynie.
Są to J.P. Morgan Company, Brown Brothers Harriman, Warburg, Kuhn Loeb i Henry Schroder.
Wszyscy oni utrzymują bliskie powiązania z Domem Rothschildów, przede wszystkim poprzez kontrolę
Rothschildów nad międzynarodowymi rynkami pieniężnymi poprzez manipulację ceną złota.
Każdego dnia w londyńskim biurze N.M. Rothschild and Company ustalana jest światowa cena złota.
Kim są ojcowie założyciele FED?
Nelson W. Aldrich był członkiem masonów; był między innymi powiernikiem Wielkiej Loży Rhode Island.
Dolar amerykański jest oficjalną jednostką walutową Stanów Zjednoczonych.
Banknot jednodolarowy jest w obiegu w obecnej formie od 1935 roku.
Bliższe spojrzenie ujawnia kilka zaskakujących faktów.
Jeden z dwóch napisów na rewersie banknotu 1-dolarowego brzmi Novus ordo seclorum.
Po łacinie oznacza to nowy porządek wieków.
Powyżej znajduje się Oko Opatrzności nad niekompletną ceglaną piramidą.
W rzeczywistości, tak zwane Oko Opatrzności jest nadal centralnym symbolem w lożach masońskich.
Egipska piramida z cegieł jest odniesieniem do tajnego stowarzyszenia Iluminatów.
Nawiasem mówiąc, piramida została dodana do banknotu jednodolarowego w 1935 roku pod rządami prezydenta
Franklina D. Roosevelta. Roosevelt na banknocie jednodolarowym.
Roosevelt był bardzo aktywnym członkiem masonów i przyjmował liczne delegacje masońskie
w Białym Domu w latach swojej prezydentury.
Rzymska cyfra MDCCLXXVI na dolnym stopniu niedokończonej piramidy na banknocie 1-dolarowym oznacza rok 1776.
Nie jest to jednak rok Deklaracji Niepodległości Stanów Zjednoczonych, ale rok założenia masońskiego Zakonu
Iluminatów przez Adama Weishaupta w Ingolstadt w 1776 roku.
Symbolem tajnego stowarzyszenia jest sowa Minerwy.
Co ciekawe, malutka biała sowa wystaje zza cyfry ONE w prawym rogu przedniej części banknotu 1-dolarowego.
Wątła natura masonerii wyszła na jaw wkrótce po jej założeniu.
Podczas pierwszej wojny światowej FED wspierał główne banki w udzielaniu pożyczek różnym walczącym krajom.
W ten sposób stali się trwale zależni od amerykańskich wysokich finansów, co uczyniło ich
prawdziwymi zwycięzcami pierwszej wojny światowej.
Podczas II wojny światowej dolar amerykański został ogłoszony globalną walutą rezerwową.
Dało to Fedowi przewagę nad wszystkimi bankami centralnymi i uczyniło go prawdziwym zwycięzcą II wojny światowej.
Fundacja FED poprzez powiązanie z polityką
Od niepamiętnych czasów ludzie zawsze żenili się z myślą o gromadzeniu bogactwa i władzy - tak było w przypadku Johna D.
Rockefellera Jr, jedynego syna Johna D. Rockefellera Sen. i najbogatszego człowieka w Ameryce, który poślubił Abby
Aldrich, jedyną córkę Nelsona Aldricha, jesienią 1901 roku.
Był liderem republikańskiej większości w Senacie USA, bez którego zgody nie można było uchwalić żadnego prawa federalnego.
Był tak potężny, że prasa nazywała go dyrektorem generalnym kraju.
To małżeństwo, tj. strategicznie doskonałe połączenie pieniędzy i polityki, położyło polityczne podwaliny pod
legalne wprowadzenie Banku Rezerwy Federalnej w 1913 roku.
Co FED ma wspólnego z zatonięciem Titanica?
Właścicielem White Star Line, floty statków, a później także Titanica, był J. P. Morgan,
główny współzałożyciel / dyrektor FED, od 1902 roku.
Bez względu na to, czy chodziło o sieć kolejową, elektryczność, węgiel czy telegraf, miał udział we wszystkim.
Nie miał jedynie dostępu do stali Carnegiego i ropy Rockefellera.
Był tak potężny, ponieważ jako jedyny Amerykanin cieszył się zaufaniem finansistów w Londynie, Paryżu i Berlinie.
Bank Morgan & Company, z siedzibą przy Wall Street 23, był kluczem do rewolucji przemysłowej w USA około 1900 roku.
Był pożyczkodawcą, udziałowcem i - w tamtym czasie - nieoficjalnym bankiem centralnym Stanów Zjednoczonych.
J. P. Morgan należał do kręgu przestępczych bankierów, którzy chcieli ustanowić System Rezerwy Federalnej (FED) w USA.
Na pokładzie jego luksusowego liniowca Titanic znajdowali się bardzo wpływowi i bogaci ludzie, tacy jak Benjamin
Guggenheim, Isidor Straus i inni ważni przemysłowcy i bankierzy, ale przede wszystkim John Jacob Astor.
Był wówczas jednym z najbogatszych ludzi na świecie.
Ta wpływowa grupa chciała powstrzymać Fed, a tym samym pokrzyżować globalne strategiczne
długoterminowe plany oligarchów finansowych.
Astor i jego otoczenie powinni zatem zostać niepozornie wyeliminowani.
Kiedy J.P. Morgan celowo doprowadził do zatonięcia Titanica, jego załoga siłą
uniemożliwiła Astorom i ich sojusznikom uratowanie się.
Jej śmierć w 1912 r. zasygnalizowała koniec oporu przed założeniem FED poprzez celowe zatopienie Titanica.
J.P. Morgan w ostatniej chwili odwołał swój udział w rejsie i przewidział, że nie wejdzie na pokład Titanica.
Wyjście z całkowitego zadłużenia narodów:
Dług kredytowy w pieniądzu fiducjarnym z powrotem w nicość poprzez haircut
Według znanego finansisty Davida Webba, nadchodzący krach finansowy przypomina grę Monopoly, w której
wszystkie elementy na planszy i wszystkie pieniądze są ściągane z powrotem do banku przez głównych oligarchów.
A potem ci najlepsi panowie mówią: Zacznijmy nową grę.
Zaczynamy od bazy, gdzie my mamy wszystko, a ty nie masz nic.
Czy chciałbyś coś od nas pożyczyć?
Ale narody, które obecnie toną w długach, nie muszą iść tak daleko.
Ponieważ jest wyjście.
Narracja najwyższych oligarchów finansowych musi zostać zastąpiona nowym globalnym językiem narodów, a mianowicie:
teraz nadchodzi globalne cięcie długów dla wszystkich narodów, które dały się nabrać na fiat-money-out-of-nothing-credit.
Innymi słowy, anulowanie długu wszystkich państw narodowych, które zostały zmaltretowane, splądrowane i
skutecznie wywłaszczone przez MFW, Bank Światowy i banki centralne, a także zwrot wszystkich przejętych zasobów.
Ponieważ tak jak kredyt został stworzony z niczego, długi kredytowe również muszą zniknąć z powrotem do niczego.
Wniosek
Światowa oligarchia finansowa jest tak przerażająca, jak rządy terroru Czarnoksiężnika z krainy Oz.
Innymi słowy, nadyma się w pompatyczny i groźny sposób i przeraża ludzi, ale - jeśli spojrzeć za kurtynę - nic za nią nie ma.
Powiązania z masonerią, zatonięcie Titanica, bezczelny system finansowy itp. pokazują, że zasadą
działania oligarchów finansowych jest podstęp i oszustwo.
Żyje wyłącznie z udziału łatwowiernych i żądnych zysku.
Bez tego panowanie terroru globalnej oligarchii finansowej zawali się jak domek z kart.
Dlatego też ekspozycja i rozpowszechnianie, a także budowanie sieci i solidarne nieposłuszeństwo
obywatelskie są skutecznymi sposobami wyjścia z sytuacji.