Ang mga krisis na eksistensyal ay nagpapanatili sa populasyon ng mundo sa tensiyon.
Ang nalalapit na pagbagsak ng pananalapi ay halos nasa labi na rin ng lahat.
Marami na ang nasa kalagayan ng pagkabigla, dahil ang mundo ay naugoy na ng ilang pagbagsak ng pananalapi, gaya
ng Black Friday noong 1929 at ng pagbagsak noong 2008.
Sa tuwing, nawawalan ng kanilang mga pag-aari ang mga tao.
At ngayon, sinasabing malapit nang dumating ang pinakamalaki at pinaka-makabuluhang pagbagsak.
Ang napakalaking bundok ng utang na halos lahat ng bansa sa buong mundo ay nakaupo ay hindi magandang senyales.
Ngunit bakit nga ba nangyayari sa unang lugar ang mga pandaigdigang pagbagsak ng pananalapi?
At bakit ang darating ay dapat ang pinakamalaki at pinakamahalaga?
Ano nga ba talaga ang mga kahihinatnan? Ano naman ang mga sanhi?
Sino ang pinakaapektado? Sino ang nakikinabang?
May kinalaman ba ito sa Great Reset?
Ano ang magiging kinalabasan? Maaari pa bang pigilan ito?
Susuriin natin ang mga tanong na ito sa programang ito.
Sumabog ang isang napakalaking bula ng utang – bahagi ng Dakilang Pag-reset
Ang pagtatatag ng Federal Reserve System (FED) sa Estados Unidos noong 1913 bilang isang pribadong sistema ng
pagbabangko ay nagbunga ng paglikha ng isang kartel ng pagbabangko na gumagana sa buong mundo.
Ang monopolyo sa paglikha ng pera ay ipinagkaloob ng batas sa iilang nangungunang bangkero ng Wall Street.
Ang karagdagang pagpapalawak ng kapangyarihan ay nakamit sa pamamagitan ng pagtatatag ng BIS (1930) at ng IMF at
World Bank (1944), na parehong mga espesyal na ahensya ng UN.
Nagbibigay sila ng napakalalaking pautang mula sa wala bilang fiat na pera at itinutulak ang buong populasyon
sa kapahamakan dahil sa kanilang mga hinihinging bayad.
Sa huli, itutulak ng 2030 Agenda ng UN ang pag-unlad na ito pasulong.
Inaatasan nito ang mga estadong kasapi na gumastos ng bilyon-bilyon upang tugunan
ang mga krisis na inorganisa sa buong mundo.
Ayon sa eksperto sa ekonomiya na si Ernst Wolff, ang napakalaking bula ng utang na artipisyal na pinalobo ay mas
malaki kaysa sa kabuuan ng lahat ng pandaigdigang yaman, imprastruktura, pinagkukunang mineral, atbp.
Kaya hindi na ito kailanman mababayaran.
Ang matagal nang inihanda at sinadyang pinag-ayos na pagsabog ng bula ng utang na ito ay nilalayong magpahiwatig ng isang ganap
na pandaigdigang muling pagsasaayos, ang Dakilang Pag-reset:
Ito ay naglalaan ng ganap na pag-agaw ng ari-arian at pag-aalis ng karapatan, pati na rin ng pag-aalipin, sa
mga mamamayan sa ilalim ng mga pinansyal na oligarko.
Ang The Great Reset at Agenda 2030 Ang Great Reset ang pangalang ibinigay sa adyenda ng WEF at ng mga kaakibat nitong
di-pampamahalaang organisasyon, na kilala bilang mga NGO, upang makuha ang kapangyarihan sa buong mundo.
Ang mga NGO ay kontrolado ng mga pinansyal na oligarko.
Ang mga ito ay kinokontrol ng mga bangko sentral, na nangingibabaw sa sistemang pananalapi nang mahigit sa 100 taon.
Sa pamamagitan ng kanilang mga tagapamahala ng ari-arian tulad ng Black Rock at Vanguard, nakakapagtipon sila ng napakalaking
kayamanan nang hindi gumagawa ng anuman, pati na rin ng ginto, mga industriyal na konglomerado, gas, langis,
hilaw na materyales, lupa, at pampublikong imprastruktura.
Dinidikta nila ang mga nangungunang tagapagpasya sa pulitika, industriya, militar, at hudikatura sa buong mundo at inilalagay
sila sa ilalim ng kontrol ng kanilang aninuang pamahalaan, gaya ng Bilderberg Group, Council on Foreign
Relations, mga pagpupulong ng WEF sa Davos, at iba pa.
Ginagamit ng grupong ito ang mga masunuring pulitiko upang ipatupad ang WEF at UN Agenda
2030 sa pamamagitan ng mapanganib na mga batas.
Ang mga ito naman ay humahantong sa pag-agaw ng mga tao sa pamamagitan ng mapaminsalang buwis at mga kahilingan sa
pagbabahagi ng pasanin, pati na rin sa ganap na pag-aalipin sa lahat ng tao sa pamamagitan ng programmable na
digital na pera, kontrol sa pagkain, enerhiya, at kalusugan, at mga teknolohiyang pangmamanman.
Sino ang maaapektuhan ng pagsabog ng bula ng utang – sino ang makikinabang dito?
Noong 2005, nagkaroon ng pagbabago sa batas sa pagkabangkarote sa Estados Unidos.
Mula noon, hindi na mababawi ang mga ari-arian ng mga kliyente, kahit pa sa mga kaso ng pandaraya sa bangko.
Lahat ng ari-arian ay inililipat sa masa ng pagkabangkarote.
Gayunpaman, hindi naaapektuhan ng amyendang ito ang lahat ng mga nagpapautang, kundi ang iilang
pribilehiyado, ibig sabihin, ang mga may seguradong utang.
Ito ang mga nagtatag na bangko ng FED o ng kanilang mga subsidiary, kabilang ang J.P. Morgan Bank.
Nang bumagsak ang Lehman Brothers noong 2008, halimbawa, tanging ang J.P. Morgan Bank ang nakabawi ng mga ari-arian
nito – sa kabila ng mga mapanlinlang na transaksyong pinansyal.
Ang hukom sa pagdinig noon ay tahasang nagsabi na kabilang si J.P. Morgan sa protektadong grupo.
Ipinapakita nito nang malinaw na, sa likod ng likod ng populasyon, binago ang mga batas sa paraang magtitiyak na
mabubuhay ang klan sa paligid ng FED sa anumang pagbagsak ng bangko, habang ang iba ay
tuluyang mawawalan ng kanilang mga ari-arian.
Pera ng Fiat – kung paano nabuo ang bula ng utang Noong ika-23 ng Disyembre 1913, ipinakilala ng Federal Reserve
Act ang pribadong sistemang sentral na pagbabangko na kilala bilang FED sa Estados Unidos.
Naging modelo ito para sa karagdagang pagtatatag ng mga sentral na bangko at mga bangkong nag-iisyu ng pera sa buong mundo.
Ang FED ay isang kartel ng mga pangunahing bangko na may monopolyo sa paglikha ng pera.
Sa pamamagitan ng simpleng pamamaraan sa accounting, nalilikha ang pera mula sa wala sa anyo ng mga pautang.
Ang prinsipyong fiat na pera, ibig sabihin ang paglikha ng pera mula sa wala, ay nagpapahintulot sa mga kaakibat na
bangko na paramihin ang bagong likhang pera sa parehong paraan.
Gayunpaman, patuloy na sisingilin ang interes at pinagsamang interes hanggang sa ganap na mabayaran ang mga pautang na ito.
Dahil sa monopolyo sa paglikha ng pera, kailangang makuha rin ang pondo para rito mula sa FED at sa mga
sangay nito sa anyo ng patuloy na mga bagong pautang.
Ang pagpapautang ng pera na may interes at pinagsama-samang interes ay lumilikha ng napakalaking bula ng utang.
Ang resulta: habang ang dami ng mga kalakal sa mundo ay apat na beses lamang sa nakalipas na 30 taon,
ang suplay ng pera ay apatnapung beses na tumaas.
Ang FED – ang napaka-walang hiya na sistemang pinansyal
Mula nang ipakilala ang FED noong 1913, nagawang magbigay ng mga pautang ang mga pribadong bangkero nang walang
reserba o kolateral bilang isang purong transaksyong pang-akawnting at sa gayon ay lumikha ng pera mula sa wala.
Sa kabilang banda, kailangang ipangako ng mga kustomer ng bangko ang kanilang mga ari-arian bilang kolateral para sa perang
kredito na walang halaga at – hanggang sa mabayaran nang buo ang utang – magbayad pa ng interes at pinagsamang interes.
At sa bawat kaso, ibig sabihin bayad at interes, gamit ang tunay na ari-arian.
Sa kaso ng Estados Unidos, ang estado, at samakatuwid ang mga mamamayan, ay kailangang magbayad ngayon ng 1
trilyong dolyar bawat taon sa mga banksters nang walang kapalit.
Sa pamamagitan ng gawa-gawang kamay na ito sa fiat na pera, nagawa ng mga pangunahing bangko na tipunin
halos ang buong pambansang kayamanan ng Estados Unidos.
Mga 100 taon na ang nakalipas, tama ang sinabi ng magnate ng automotibong si Henry Ford: Kung mauunawaan ng
mga tao ang sistemang pananalapi, magkakaroon tayo ng rebolusyon bago sumapit ang bukas ng umaga.
Sino ang mga nagtatag na ama ng FED?
Si Paul Moritz Warburg, kasama sina John D. Rockefeller at Nelson Aldrich, ay itinuturing na pangunahing tagapagsimula
ng US Federal Reserve (FED), na itinatag noong 1913.
Ang mga Warburg ay itinuturing na pangalawa sa pinakamahalagang pamilyang bangkero sa mundo pagkatapos ng mga Rothschild.
Ang bangko ng Warburg sa Hamburg ay itinatag noong 1798 ng magkapatid na sina Moses-Marcus at
Gerson Warburg, halos kasabay ng bangko ng Rothschild.
Noong 1814, naging isa ang mga Warburg sa mga unang kasosyo sa negosyo ni Rothschild sa London.
Natapos ni Moritz Warburg ang kanyang pagsasanay sa Rothschilds sa Italya at Paris.
Natapos ng kanyang anak na si Max Warburg ang bahagi ng kanyang pag-aaprentis sa New Court,
ang punong himpilan ng Rothschilds sa London.
Ilang taon ang lumipas, noong 1910, umalis sina Nelson Aldrich at ang mga ehekutibo mula sa mga bangko ng J.P. Morgan, Rockefeller,
at Kuhn & Loeb nang sampung araw para sa isang lubos na lihim na pagpupulong sa Jekyll
Island sa estado ng Georgia sa Estados Unidos.
Si Nelson ay isang mataas na ranggong pulitiko at kasosyo sa bangko ng pamumuhunan na J.P. Morgan, pati na rin ang biyenan
ng napakayamang magnate ng langis na si John D. Rockefeller Jr.
Kabilang sa mga ehekutibo na lumahok sa Jekyll Island sina Frank Vanderlip, pangulo ng National City Bank of New York na kaakibat
ng mga Rockefeller; Henry Davison, nakatatandang kasosyo ng J.P. Morgan Company; Charles Norton, pangulo ng
First National Bank of New York; at Andrew Piatt, isang nangungunang ekonomista mula sa Harvard.
Si Paul Moritz Warburg ng Kuhn, Loeb & Co ang namuno sa pulong at isinulat ang balangkas ng kung ano ang makikilalang Aldrich Plan,
isang plano para sa muling pagsasaayos ng sistemang bangko at salapi na naglatag ng
pundasyon para sa kalaunan ay Federal Reserve System.
Ang lupain sa kanayunan kung saan sila nagpulong ay pag-aari ng lalaking itinuturing na gagamba sa sapot
ng industriya ng pananalapi noon: si John P. Morgan.
Kaya't kinakailangan ang lihim upang matagumpay na maisagawa ang natatanging hakbang na ito laban sa sambayanang Amerikano,
demokrasya, at sa mga karibal na malalaking pinansiyal.
Katulad ng kung gaano katuso at lihim na binuo ang plano, ganoon din kasanay at buong determinasyon naipasa ang amyenda sa batas
tatlong taon pagkatapos, noong ika-23 ng Disyembre 1913, isang araw bago ang Bisperas ng Pasko, ng
lubhang nabawasang Kongreso sa botong 43 laban sa 25.
Si Woodrow Wilson, na bagong halal na Pangulo ng Estados Unidos, ay pumirma sa Federal Reserve Act bilang batas
sa parehong araw, kung saan itinatag ang bangko sentral ng Estados Unidos, ang Federal Reserve.
Ang karapatan ng Estados Unidos na lumikha ng pera at ang pandaigdigang kapangyarihan para sa darating na siglo
ay naipasa sa walong pamilya, kabilang sina Warburg, Rockefeller at Morgan at ang kanilang mga pribadong bangko.
Si Paul Moritz Warburg ay naging miyembro ng kauna-unahang lupon ng mga tagapangasiwa sa kasaysayan ng FED.
Sa panahon ng Unang Digmaang Pandaigdig, hinirang siya bilang Pangalawang Tagapangulo ng
Lupon ng mga Gobernador ng Federal Reserve.
Bilang miyembro ng lupon ng tagapayo, nanatiling kaakibat si Warburg sa Pederal na Reserba ng Estados Unidos hanggang 1926.
Noong 1921, naging isa rin si Paul Moritz Warburg sa mga nagtatag ng Council on Foreign Relations (CFR), isang
pribadong organisadong plataporma para sa internasyonal na impluwensya na gumagana sa likod ng mga eksena.
Napanatili niya ang posisyon bilang tagapangulo ng CFR hanggang sa kanyang pagkamatay noong 1932.
Si Colonel Elisha Garrison, isang kaibigan nina Pangulong Roosevelt at Wilson ng Estados Unidos, ay inilarawan si Warburg
bilang pangunahing puwersa sa likod ng paglikha ng FED, ngunit malinaw niyang tinukoy si Baron
Alfred Rothschild ng London bilang utak sa likod nito.
Sinubukan na ng dinastiyang Rothschild na magtatag ng isang bangko sentral na kontrolado
nito sa Estados Unidos sa ilang pagkakataon.
Ang katotohanan ay noong 1910, halos pinamumunuan ang Estados Unidos mula sa Inglatera, at
ganoon pa rin ang kalagayan hanggang ngayon.
Ang sampung pinakamalalaking bank holding company sa Estados Unidos ay matibay na nasa kamay ng
ilang bangko, na lahat ay may sangay sa London.
Sila ay ang J.P. Morgan Company, Brown Brothers Harriman, Warburg, Kuhn Loeb at Henry Schroder.
Lahat sila ay may mahigpit na ugnayan sa Bahay ng Rothschild, pangunahin sa pamamagitan ng kontrol ng mga
Rothschild sa pandaigdigang pamilihan ng pera sa pamamagitan ng manipulasyon ng presyo ng ginto.
Araw-araw, itinatakda ang pandaigdigang presyo ng ginto sa tanggapan ng N.M. Rothschild and Company sa London.
Ano ang kalikasan ng mga nagtatag na ama ng FED?
Si Nelson W. Aldrich ay miyembro ng Freemasons; bukod sa iba pang mga bagay, siya ang tesorero ng Grand Lodge ng Rhode Island.
Ang dolyar ng Estados Unidos ang opisyal na salapi ng Estados Unidos.
Ang dolyar na papel ay nasa sirkulasyon sa kasalukuyang anyo nito mula pa noong 1935.
Sa masusing pagtingin, lumilitaw ang ilang nakakagulat na katotohanan.
Isa sa dalawang inskripsiyon sa likod ng dolyar na isang dolyar ay nagsasabing Novus ordo seclorum.
Ito ay Latin at nangangahulugang isang bagong kaayusan ng mga panahon.
Sa itaas nito ay ang Mata ng Providensiya sa ibabaw ng isang hindi kumpletong piramide na gawa sa ladrilyo.
Sa katunayan, ang tinatawag na Mata ng Providensiya ay nananatiling pangunahing
simbolo sa mga Masonic lodge hanggang sa ngayon.
Ang piramideng ladrilyo ng Ehipto ay isang sanggunian sa lihim na samahan ng Illuminati.
Sa totoo lang, noong 1935, sa ilalim ni Pangulong Franklin D. Roosevelt, lumitaw ang
piramide sa dolyar na may halagang isang dolyar.
Si Roosevelt ay isang napaka-aktibong miyembro ng Freemasons at tumanggap ng maraming Masonikong
delegasyon sa White House sa kanyang mga taon bilang pangulo.
Ang Romanong numero MDCCLXXVI sa ibabang baitang ng hindi pa natatapos na piramide sa dolyar na may
halagang isang dolyar ay kumakatawan sa taong 1776.
Gayunpaman, hindi nito ipinagdiriwang ang taon ng Deklarasyon ng Kalayaan ng Estados Unidos, kundi ang pagkakatatag ng orden ng
Masonic Illuminati ni Adam Weishaupt sa Ingolstadt noong 1776.
Ang simbolo ng lihim na samahan ay ang kuwago ni Minerva.
At kawili-wili, sa harap ng dolyar na may halagang isang dolyar, sa kanang sulok sa likod ng
numerong isa, sumisilip ang isang munting puting kuwago.
Ang mapanlinlang na kalikasan ng Freemasonry ay naging halata agad pagkatapos ng pagkakatatag nito.
Sa panahon ng Unang Digmaang Pandaigdig, sinuportahan ng FED ang mga pangunahing bangko sa
pagpapautang sa iba't ibang bansang nakikipagdigma.
Sa ganitong paraan, naging permanente silang nakadepende sa mataas na pananalapi ng Estados Unidos, na
siyang tunay na nanalo sa Unang Digmaang Pandaigdig.
Sa panahon ng Ikalawang Digmaang Pandaigdig, idineklara ang dolyar ng Estados Unidos bilang pandaigdigang salaping reserba.
Ito ang nagbigay sa FED ng pangingibabaw sa lahat ng bangko sentral, na ginagawa itong
tunay na nagwagi sa Ikalawang Digmaang Pandaigdig.
FED itinatag sa pamamagitan ng mga ugnayan sa politika
Mula pa noong unang panahon, nag-aasawa ang mga tao para sa kayamanan at kapangyarihan – gaya ng nangyari nang ikinasal si
John D. Rockefeller Jr., ang nag-iisang anak na lalaki nina John D. Rockefeller Sr. at ang pinakamayamang tao sa
Amerika, kay Abby Aldrich, ang nag-iisang anak na babae ni Nelson Aldrich, noong taglagas ng 1901.
Siya ang pinuno ng mayoryang Republikano sa Senado ng Estados Unidos, na kung wala ang kanyang
pahintulot ay walang pederal na batas ang maaaring maipasa.
Napakalakas niya kaya tinawag siya ng pamamahayag na pangkalahatang tagapamahala ng bansa.
Ang pagsasamang ito, isang estratehikong perpektong pagsasanib ng pera at pulitika, ang naglatag ng
pampulitikang pundasyon para sa legal na pagtatatag ng Bangko Sentral ng Federal Reserve noong 1913.
Ano ang kinalaman ng FED sa paglubog ng Titanic?
Si J. P. Morgan, ang pangunahing kasamang nagtatag at utak sa likod ng FED, ay nagmamay-ari na mula pa
noong 1902 ng White Star Line, isang flotang pang-barko, at dahil dito, pati na rin ng Titanic.
Kung riles man, kuryente, karbon o telegrapo, sangkot siya sa lahat.
Ang tanging mga bagay na hindi niya naa-access ay ang bakal ni Carnegie at ang langis ni Rockefeller.
Napakalakas niya dahil siya lamang ang Amerikano na nagtatamasa ng tiwala ng mga pinansiyerong nasa London, Paris, at Berlin.
Ang Morgan & Company, na may punong-tanggapan sa 23 Wall Street, ay naging susi sa rebolusyong
industriyal sa Estados Unidos noong mga taong 1900.
Ito ay isang nagpapautang, may-ari ng bahagi, at – noong panahong iyon – hindi opisyal na bangko sentral ng Estados Unidos.
Si J. P. Morgan ay kabilang sa isang grupo ng mga kriminal na bangkero na nagnanais magtatag ng
Federal Reserve System (FED) sa Estados Unidos.
Sa unang biyahe ng kanyang marangyang steamer na Titanic ay nakasakay ang mga napaka-impluwensyal at mayayamang indibidwal
tulad nina Benjamin Guggenheim, Isidor Straus, at iba pang mga industriyalista at
bangkero, ngunit higit sa lahat si John Jacob Astor.
Noong panahong iyon, isa siya sa mga pinakamayamang tao sa mundo.
Ang makapangyarihang grupong ito ay ninais na pigilan ang pagtatatag ng FED at sa gayon ay hadlangan ang pangmatagalang
pandaigdigang estratehikong plano ng mga pinansyal na oligarko.
Dapat samakatuwid na maingat na patayin sina Astor at ang kanyang mga kasama.
Nang sinadya ng J.P. Morgan na palubugin ang Titanic, pinigilan nang marahas ng mga tripulante ng Titanic sina Astor
at ang kanilang mga kakampi na iligtas ang kanilang sarili.
Sa kanyang pagkamatay noong 1912, nagwakas ang pagtutol sa pagtatatag ng FED sa
pamamagitan ng sinadyang paglubog ng Titanic.
Kinansela ni J.P. Morgan ang kanyang paglahok sa paglalakbay sa huling sandali at, sa isang hula, ay hindi sumakay sa Titanic.
Isang paraan upang makalabas sa kabuuang pagkakautang ng mga bansa:
Mga utang sa kredito ng perang fiat na pinawalang-bisa ng ginhawa sa utang
Ayon sa financial insider na si David Webb, ang nalalapit na pagbagsak ng pananalapi ay parang laro ng Monopoly,
kung saan lahat ng piraso sa board at lahat ng pera ay ibinabalik sa bangko ng mga pangunahing oligarko.
At saka sinasabi ng mga nangungunang panginoon: Magsimula tayo ng bagong laro.
Nagsisimula kami sa palagay na mayroon kaming lahat at wala kang anuman.
Kaya, gusto mo bang manghiram ng isang bagay mula sa amin?
Ngunit hindi kailangang umabot sa ganoon para sa mga bansang kasalukuyang nalulunod sa utang.
Dahil may paraan para makalabas.
Ang naratibo ng mga nangungunang pinansyal na oligarko na dapat maibalik lahat sa bangko ay dapat palitan ng bagong pandaigdigang
konsensus ng mga bansa, ito ay: ngayon ay darating na ang pandaigdigang pagbawas ng utang para sa lahat ng mga bansang
nahulog sa bitag ng kredito ng fiat na pera na mula sa wala.
Sa madaling salita, pagpapagaan ng utang para sa lahat ng mga estadong-bansa na naapi, ninakaw, at epektibong
inagaw ng IMF, ng World Bank, at ng mga bangko sentral, at ang pagbabalik ng lahat ng inagaw na yaman.
Tulad ng mga pautang na nilikha mula sa wala, dapat ding mawala ang mga utang-pautang pabalik sa wala.
Konklusyon
Ang pandaigdigang oligarkiya sa pananalapi ay kasing nakakatakot ng pamumuno ng teror ng Wizard of Oz.
Sa madaling salita, pinupuno niya ang sarili ng kayabangan at nakakatakot na anyo, naghahatid ng takot at
pangamba sa puso ng mga tao, ngunit – kung titingin ka sa likod ng tabing – wala namang nakatago roon.
Ang mga ugnayan sa Freemasonry, ang paglubog ng Titanic, ang walang hiya na sistemang pinansyal, atbp., ay
nagpapakita na ang mga oligarkang pinansyal ay kumikilos batay sa prinsipyo ng panlilinlang at pandaraya.
Umaasa lamang ito sa pakikilahok ng mga madaling maniniwala at ng mga uhaw sa tubo.
Kung hindi ito masunod, guguho ang rehimen ng teror ng pandaigdigang oligarkiya sa pananalapi na parang bahay-baraha.
Kaya't ang pagbubunyag at pagpapalaganap, pati na rin ang pagbuo ng mga network at sibil na paghihimagsik
bilang pakikiisa, ay mga epektibong paraan palabas.