Munduko Osasun Erakundearen Pandemia Ituna eta Osasun Araudi Nazioarteko berrikusitako arauak gelditu behar dira!
Hau izan zen 2024ko apirilaren 20an Zurichen Munduko Osasun Erakundearen sinposioan adostutako kontsentsu unibertsala.
Nazioartean ospe handiko hizlariek azaldu zuten Osasunaren Mundu Erakundearen arau berriek osasunean eta
adierazpen askatasunean izango duten eragin dramatikoa.
Hauek 2024ko maiatzaren 27tik ekainaren 1era bitartean Genevan egingo den Osasun Mundu Biltzarraren 77.
edizioan 194 estatu kideei onartzeko aurkeztuko zaizkie.
Informazio-saioa Urs Hans-ek hasi zuen,
Zurichen Kantonako Kontseiluko kide ohi eta Public Eye on Science-eko presidentea.
Public Eye on Science zientzia gardena bihurtzen du eta ezagutza publiko zabal baterako eskuragarri egiten du.
Orain, hainbat aurkezpenen konpilazioa ikusi.
Helburua da hamabi arrazoi indartzea, WHOren pandemiari buruzko ituna eta Osasun Araudi
Nazioarteko berrikusia gelditu behar direla azaltzeko.
Erreferentzietan agertzen diren esteken bidez aurki daitezke aurkezpen indibidual osoak.
1. Munduko Osasun Erakundeak oinarrizko eskubideak urratzen dituelako.
Osasunaren Mundu Erakundeak giza duintasunaren eta giza eskubideen errespetua kendu du.
Haiek gehiago ez egon beharko lukete.
Edozein pertsona, jaun-andreok, gizateriaren esanahia eta guri dagozkigun gauzak ulertzeko
txinparta bat ere baduena, ezin da horrekin ados egon.
'Pandemia' hitza bere mugetara luzatzen ari da: klima-aldaketa, biodibertsitatearen galera, dena pandemia-mailara igotzen ari
da, azken batean Osasunaren Mundu Erakundeak subiranotasuna bereganatu dezan eta gobernu indibidualak desagerrarazi daitezen.
Haiek beren burua ezabatzen ari dira.
2. WHOk demokrazia oinarrizko printzipioa – adierazpen askatasuna eta informazio askatasuna – urratzen duelako.
Eta bi adibide ekarri dizkizut.
Adibide bat: subiranotasunaren galera.
– Egiazki, hori da gaurko gaia, nahiz eta, esan dudan bezala, geroago mRNA teknologiaren inguruan bereziki eztabaidatuko dudan.
Galdera hauxe da: gure autodeterminazioa galtzen badugu – bai, gene-terapia honekin hori gertatzen da,
noski. Ohartuko zara nik ez dudala hori txertaketa deitzen.
Zergatik? Momentu batean esango dizut.
Gure autodeterminazioa galtzen dugunean, gure nortasunaren krisi handienean aurkitzen gara; ez gara gehiago geu.
Eta hori, jakina, asmoa da.
Hau pentsamendu gidatuaren bidez lortzen da, eta ondoren nerbioztatuta, irritagarritasunez, gainezka
sentitzean, antsietatean, erretzean eta depresioan agertzen da – oraintxe entzun ditugun gauza guztiak.
Eta azken alderdi horretan, soberania galtzen badugu – eta horregatik gaude gaur konferentzia hau egiten.
Suitzan demokrazia zuzena dugu.
Gure herrialdean herritarrek erabakitzen dute, eta inork ez.
Eta osasun-politika, egiazki, kantonen ardura da, ez gobernu federalarena.
Eta Covidetik aurrera, gobernu federalak gero eta gehiago zentralizatu eta kontrolatzeko presuntzioa izan du.
Eta gurpil hau atzera biratu behar dugu.
Pandemiako paktoak esan nahi luke osasunaren alorrean gure eskubide liberal eta demokratikoetatik gabetuta egongo ginela.
Hori da nahi duguna.
Ez dut uste horrela denik.
Hau da, lege batek edo nazioarteko itun batek azken batean gure egoera juridikoan zein neurritan eragingo du?
Zenbateraino murriztuko da gobernuaren jarduteko ahalmena?
Eta gure konstituzioak definitutako botere-egitura orokorrean, boteren banaketaren arkitekturan, zenbat esku-hartze dago?
Beraz, zenbat eta gogorragoa izan esku-hartze hau,
Zenbat eta handiagoa den eskubidea, orduan eta handiagoa da esateko eskubidea.
Eta hori hainbat xedapenetan aurkitzen dugu.
164. artikulua hemen zertxobait zabalagoa da, eta soilik adierazten du legegintzak beti esan nahi
duela herritarrek ahotsa izan behar dutela, gutxienez hautazko erreferendum baten esparruan.
Galdera erabakigarria da: Munduko Osasun Erakundeak gure konstituzioaren oinarrizko
printzipioak etorkizunean mugatu ahal izango al ditu?
Eta dena oso azkar gertatu behar zela esaten zuten argudio guztiak
eta hainbeste zegoela ezezaguna
eta ezin zitekeela besterik gabe larrialdi-legegintza onartzea,
Pertsonalki oso-oso argigarria iruditzen zait, hiru arrazoirengatik.
Lehenik eta behin, erakusten dute erabaki-hartzaileen gehiengo handiak ez zuela edo ez zuela prest egon nahi krisi
baten kasuan buru hotzarekin arrisku-azterketa bat egiteko eta ondoren neurri babesle zehatzak hartzeko.
Baina, zalantza edo krisi uneetan, prest daude ordezkatzea suposatzen dituzten konstituzioko
printzipio zoragarri guztiak baztertu eta botatzeko.
Bigarrenik, uste dut erakutsi duela erabaki-hartzaile askok ez dutela inolako ardurarik hartu nahi,
baina krisi batean ardura besteei emateko prest daudela.
Eta, hirugarrenik, uste dut erakutsi duela, gutxienez zenbait erabaki-hartzailerentzat, demokrazia benetan oso neketsua dela.
Eta eroso, arazo hauen guztien konponbidea orain eskuragarri dago.
Eta irtenbidea nazioarteko erakundeak, hala nola Osasunaren Mundu Erakundea, eta gainnazionaleko
auzitegiak, hala nola Giza Eskubideen Europako Auzitegia, dira.
Politikari nazionalek erantzukizuna hartu nahi ez badute, erantzukizuna sinpleki kenduko zaie.
Osasun-hitzarmen hau, Nazioarteko Osasun Araudi hauek, ez dira soilik politikaz; askoz gehiago dira.
Uste dut hori ere denez komunean dagoen elementu bakarra.
Nire lankide Marcus Rivak hau aipatu zuen.
Han ere kanpaina profesional bat egin nahi dugu.
Ezinezkoa da beste aldea edo orain arte bestela pentsatu dutenak gureganatzea, etengabe txertaketaren gaian zentratuta.
Baina askoz gehiago dago jokoan.
Benetan independentziari, subiranotasunari eta, azken batean, banakoaren eta Suitzako
estatu baten askatasunaren muinari buruzkoa da.
Hori da Nazioarteko Pandemia Itun honen xedea.
Ez, ez da isolamenduari buruz.
Gakoa da guk burujabe izaten jarraitzea eta gure erabakiak geuk hartzea.
Munduko Osasun Erakundearen hitzarmen honekin eta beste batzuekin, benetan bizitza eta heriotzaren kontua da.
Nik esan nuen, hori
Gure burujabetzari buruzkoa da, gure independentziari buruzkoa da, gure eskubide demokratikoak defendatzeari buruzkoa da.
Hori da.
Eta gero besteak ere horrela jarraitzen du.
Bi kontratuetan, erdian "infodemics" hitza ikusiko duzu.
Infodemikak kontrolerako bitarteko funtsezko bat dira. Amaitu behar dut.
Munduko Osasun Erakunderako kontrol-neurri funtsezkoa.
Baina begira, nazioarteko erakunde bat, ez soilik hitzarmen hauetan, baizik eta bere
hasierako orrialdean beste edozein lekutan ere,
Google-n WHO bilatu dezakezu eta ondoren infodemia; nonahi dago, ia denean ageri da, bere
sinadura dauka, eta guk bakarrik erabakitzen dugu egia.
Zeintzuk substantzia eraginkorrak diren esateko baimena dugu, eta larrialdiak zenbat iraungo duen esateko baimena dugu.
Hori arbitrariotasun hutsa da.
Hori da XIV. Luis.
Hori Frantses Iraultza baino lehen zegoen absolutismozko erregimena da.
Hau gure konstituzioarekin guztiz bateragabea da.
Hau kontratuetan zein etxeko orrian aurkituko duzu.
Eta hori bakarrik, egia bera definitzeko eta zentsura praktikan jartzeko edo abiarazteko baimena ematen duen dogma horrek, jada
demokrazia guztietan behar dugun oinarrizko printzipioaren urraketa masiboa da: iritzi-askatasuna eta informazio-askatasuna.
Eta iritzi-askatasuna eta informazio-askatasuna kendu badituzu, ez duzu zientzia askea, ez duzu
justizia-sistema bidezkorik, eta ez duzu demokraziarik ere.
Eta hori inoiz ez da gertatzen utzi behar.
Munduko Osasun Erakundearen txosten bat dago, irakurri dut, ez nuen amets egin.
Hori desinformazioa da, hau da, modu arrazoizkoan eta zientifikoki pentsatzen dutenak
baztertu eta isilarazi behar direla esan nahi du.
Hau duela gutxi entzun genuen von der Leyen andreari, EBri dagokionez.
Beste gai bat.
Agintaritza berriak jarraitu eta sortu beharko lirateke.
Hori entzuten dudanean, oso gaizki sentiarazten nau.
Agintari kopurua murriztu behar dugu, ez handitu!
Nire ikuspuntutik eta nire behaketen arabera, uste dut hedabideek zalantzazko papera jokatzen dutela testuinguru honetan.
Haiek, nolabait, egoitza nagusi globalaren luzapena dira.
Beraz, uste dut zentralismoa ezarri nahi duten diktadura hauek direla mundu osoan mezuak zabaltzen dituztenak.
Eta, gainera, giro bat sortu dute, non iritzi eta ikuspegi desberdinak jada ezin diren publikoan eztabaidatu.
Benetan bizi izan dugu hau: koronabirusari edo Ukrainako gerrari buruzko iritzi bera ez badut
partekatzen, ia ezin dut hori publikoan esan.
Edo konspirazio-teorilaria naiz, edo oso eskuindarra naiz, edo Putinen aldekoa naiz, edo ez dakit zer.
Eta demokrazia batean, egoera hori ezin da jarraitzera utzi.
Konspirazio-teoriko gisa etiketatuta geratzeko arriskua izan arren, ez dugu etsi behar.
Ez dugu geure burua beldurtuta uzten utzi behar.
Ni ere uste dut ez garela konspirazio-teorikoak, baizik eta konspirazioa agerian utzi dugula.
3. Munduko Osasun Erakundeak bere printzipio propioa urratzen ari delako, herri guztiei osasun-egoera onena lortzen laguntzeko.
Lehenik eta behin, Munduko Osasun Erakundearen botereak zein diren kontuan hartu behar ditugu. Hauek
bere estatutuaren 1. artikuluan oso argi zehazten dira.
Munduko Osasun Erakundearen helburua da herri guztiei osasun-egoera onena lortzen laguntzea.
Laster jakingo duzu zer baztertzen duen.
Honek ez du barne hartzen pertsonei informazio faltsua ematea, substantzia bat erabiltzera
bultzatzea eta substantzia toxikoak gomendatzea.
Beraz, ez da kalte egin behar.
Hori da printzipio garrantzitsuena.
Kudeaketa eta koordinazio organoa da, eta aholku-ematezko eginkizun soilik betetzen du.
Hori da abiapuntua.
Honek esan nahi du giza osasunaren babesa sustatzea, eskuragarri dauden ezagutza eta praktika onenen arabera, aurkikuntza
berriak kontuan hartuta eta hain luzeko krisi-aldia igaro ondoren, azterketa sakon eta autokritiko bat egitea.
Munduko Osasun Erakundeak berak egin beharko zuen hori, baina ez zuen egin.
Baina orain neurketa-irizpide funtsezkoak dituzu, eztabaidetan ere lagun zaitzaketenak eta honako hau
esateko aukera ematen dizutenak: gelditu, lehenik eta behin berrikuspen bat egin behar dela.
Eta bigarrenik, Osasunaren Mundu Erakundearen arau propioak bete behar dira.
Eta hirugarrenik, bere helburu propioen arabera, Osasunaren Mundu Erakundeak ez du inolako kalte egiteko baimenik.
4. Munduko Osasun Erakundearen gomendioak nabarmen gezurrezko informazioa baitziren, ondorio suntsitzaileekin.
Beharrezkoa da, eta, zoritxarrez, hasieran garrantzitsua da atzera begirada labur bat ematea.
Gogoan izan behar dugu mRNA injekzioetarako gomendio hau ez zela bat-batean agertu.
Hau ez zuten osasun ministroek beraiek asmatu, baizik eta Osasunaren Mundu Erakundetik etorri zen.
Txertaketa hain positiboa zirudien – gene-terapia.
Bide batez, orain zuk zeuk onartu duzu.
Gene-terapia dela egoki deitu izan bagenu, inor ere ez genuke aurkituko hori bere gorputzean injektatzeko prest.
Duela urte batzuk, belar berdeko alderdi jakin batek —zein den esatea uko egiten dudan—
genetikoki eraldatutako artoa ez jateko ohartarazi zuen.
Andreei eta jaunak, kontsumitzen dugunaren gehiena digestioaren bidez kanporatzen da.
Orain, haiek dira ozenen oihukatzen dutenak gene-terapia muskuluera injektatu besterik
ez dela eta odol-zirkulazioan amaitzen dela.
Dendara sartzen zara, han aparkatuta dagoen auto bat ikusten duzu, eta autoa benetan bikaina da.
Esaten dute: "Wow, ze margotze bikaina! Eta benetan azkarra izango da. Hemen, eman iezadazu giltzak, proban gidatu nahi dut."
Sartu, giltza biratu eta autoak ez du soinurik egiten.
Eta saltzaileak zer esaten du?
Badakit hori.
Badakit ez duela funtzionatzen.
Begira pintura eder hori, gidarulekua eta eserlekuak.
Orain transferitu ezazu.
Jakin zenuen gene-terapia honek, txerto honek, ez duela funtzionatzen.
Eta zer esan diezagukezu?
Ba, ez dira hain larriak kasuak.
Txerto batek transmisioaren aurka babestu behar du eta gaixotasunaren aurka ere babestu behar du. Puntu.
Bide batez, hau da WHOren definizioa.
Zientzialariek lehenago esan ziguten bezala, txertaketak ez du gaixotasunaren transmisioa ezta agerpena ere saihesten.
Beraz, ez da txertaketa bat. Puntu.
Suitzan diskurtso zientifikoa sistematikoki galarazi zuten.
Bestela esaten zuen edonor baztertua izan zen.
Eta gauza guztien okerrena da txerto deiturikoaz harago beste terapia-modalitate batzuk ere bazirela jakin genuela.
Isilarazi zituzten, debekatu zituzten edo baztertu zituzten.
Garrantzitsua da jakitea Covid-a gehienetan, baina ez beti, kaltegabea dela; albo-ondorio
hauetatik ikus dezakegunez, eta hemen ditut estatistikak.
0tik 70 urtera 0,095%, 16 urtera 0,00035%.
Eta, batez ere adin-tarte honetan, krimena da hain deituriko txertoak erabiltzea,
albo-ondorioen tasa hamar edo ehun aldiz handiagoa denean.
Gainera, badakigu —eta horri buruz ikerketa berri bat argitaratu berri dute— txertoa berriki jaso dutenek, hain
deitutako txertatuek, albo-ondorio askoz gehiago izan zituztela eta, batez ere, heriotzak.
Ikerketa garrantzitsuaren zati handi asko nahita faltsutu dituzte.
Eta hori ere ez da berria.
Ioannidisek aspalditik kritikatu du hau, batez ere medikuntza-ikerketetan.
Biztanleriaren zati handi bat erdi-egiazko froga hauekin bonbardatu zuten.
Eta esan egin behar duzu: nork sinetsiko digu, ezta?
Haiek Nobel Sariaren irabazleak ere zirkulaziotik kendu eta diskreditatu ditzakete.
Esan nahi dudana da bigarren Bhattacharya bat, Amerikako osasun-ekonomialari oso garrantzitsua dena, oso kritikoa izan
zela, baina bere Twitter fitxategiak ez zeudela eskuragarri; ezin ziren mezuak gehiago ikusi, ondoren konturatu ginen bezala.
Sinpleki sortua izan zen, ez blokeatua, baina nolabait ikusezina.
2020an ospitaleen betetze-maila inoizko baxuena izan zen, hain drastikoa izan zelarik ezen hamarnaka ospitale itxi baitziren.
Urtean batez beste %13ko azpikarga-tasa erregistratu zen. Udaberrian, tasa hori %30era arte igo zen.
Berlinen ere ospakizun handiz ospitale berri bat eraiki da.
Hala ere, inoiz ez zen martxan jarri.
Han inoiz ez zen paziente bat egon.
Ordutik hona eraitsi dute.
50 milioi balio izan zuen. Hori da Berlin zuretzat.
Bide batez, hau Osasun Federaleko Ministerioaren webgunean aurki dezakezu.
Bundestag-ek eta Bundesrat-ek hasierako fasean aditu batzorde deituriko bat sortu zuten,
beraiek eskuz hautatutako zientzialariez osatua.
Beraz, ez dira Hockertz eta Homburg bezalako konspirazio-teoriko soilak, baizik eta denak – bere SPD
alderdiaren karnetarekin duen nagusia, abokatu bat.
Beraz, bi urteren ondoren, zer esan zuen adituz osatutako batzorde honek?
Txostena ere Osasun Federaleko Ministerioarekin lotuta dago, 70. orrialdeko esaldi gakoarekin:
Neurriak eta intzidentzia-tasa arteko korrelazio nabarmenik ez dago. Beno, beno.
Hurrengo puntua.
Biztanleria osoari behin, bi aldiz eta hiru aldiz txertoa jarri ondoren, ausarten Europako Parlamentuko ordezkariek lortu zuten
EMAk, Europako Medikamentuen Agentziak, adierazpen bat ematea: terapia esperimental honek ez
du transmisioaren aurkako babesik eskaintzen.
Idatziz adierazi zen, eta horrek une hartan gure sare sozialetan nahiko zalaparta sortu zuen, baina
hasieratik esan nuen, Pfizerrek hasieran ez zuelako aldarrikatu.
Imajinatu besterik ez hori.
Medikamentu-fabrikatzailea bazara, publizitate-arrazoiengatik ziur aski esango duzu:
"Begira, transmisio-babesa du, benetan baduena."
Baina ez zuten hori aldarrikatu.
Onarpen-ikerketa horretan ere ez zen transmisioaren babeserako proba bat ere egin.
Lizentziak ez zuen ezer.
Merkaturatze-agentzien eta politikarien asmakizun hutsa zen 'babestu zeure burua eta besteak' esatea.
Eta ipuin asmatua hau, gezurra esan nahi ez bada ere, derrigorrezko txertaketa mota desberdinen oinarria izan da.
Alemanian askoz okerragoa da zure herrialdean baino.
Gure unibertsitatetik kanporatu zituzten ikasleak, txertatu nahi ez bazuten.
Mediku-langile guztientzat txertoa hartzeko betebehar argia zegoen, nahiz eta ospitaleko soldata bulegoan bakarrik lan egin.
Eta gaur egunera arte, soldaduentzako derrigorrezko txertaketa hau indarrean jarraitzen du, inolako arrazoirik eman gabe.
Sinestezina da.
Baina RKI protokoloak irakurtzen badituzu, zer diote?
Adibidez, esaten du gripetik hiltzen diren pertsona gehiago daudela koronabirusetik hiltzen direnak baino.
Koronabirusaren arrisku-faktore nagusia adin aurreratua da.
FFP2 maskek ez dute frogatutako eraginik.
Eta aldi berean, kanpoko munduari esaten ari dira giza historian inoiz ikusi ez den larrialdi-egoera baten aurrean gaudela.
Esan behar da, jakina, hau ironikoki esan zela; adibidez, txertaketari bultzada handiena estatutik etorri baitzen.
Horri buruzko azaleko istorio bat idatzi nuen Weltwoche-rako.
Lehenago aipatu zen EMAk, Pfizerrako Janine Small-ek eta EBko txertaketa-estrategiako buru Wolfgang Philipp-ek gurekin onartu
eta esan zutela politikariek publikoan oker aurkeztu zutela.
Txerto hau alferrikakoa da; ez zaitu babesten.
Hori hasieratik argi zegoen.
Ondoren itxaron nuen eta pentsatzen jarraitu nuen: bai, hau iraultzailea den albistea da, onartzen ari direlako.
Orain, hilabeteetan zehar kontrakoa entzuten ari gara: txertaketa dela panazea.
Eta orain bat-batean diote: ez, ez, ez zen horrela.
Hori besterik ez zen txantxa bat.
Eta gero itxaron nuen.
NZZ, Neue Zürcher Zeitung, Tagesanzeiger, Blick, Suitzako Irrati eta Telebista.
Noiz iragarriko da albiste iraultzaile hau?
Sinpleki, inoiz ez zen etorri.
Gure Federal Kontseilaria, lehen Federal Kontseilaria, eta gero Federal Kontseilaria Berset-ek ere esan zuen
txertoa segurua dela, babesten duela, ona dela, oso kalitate handikoa dela eta ez duela albo-ondoriorik.
Denok dakigu zer den egia.
Bai, estatu hedabideetatik etorritako albiste faltsuen beste hainbat adibide ere baziren.
Agian gogoratuko duzu garai hartan Nebelspalter-en linean argitaratu nuen Marc Walderek egindako bideoa ere.
Kazetari gisa, askotan galdetzen zidaten: "Beraz, zer egoera dago? Hedabideak kontrolatuta daude ala ez?"
Beti ezetz esan dut, inoiz ez dut hori bizi izan.
Uste dut kazetariek hori borondatez egiten dutela, lemmings edo ardiak bezala denek norabide berean korrika egiten duten bezala.
Haiek hori nahi dute, jendetza-instintu hori, eroso sentiarazten dituelako, nabarmentzen ez direlako, ondo egokituta daudelako.
Baina esan behar dut, nazioartean jarduten duen Ringier Taldeko zuzendari nagusi Marc Walderek egindako bideo honetan, publikoan
edo erdi-publikoan – ni publiko egin nuen – esan zuela bideo batean Ringier Taldeko kazetari guztiei agindu zien
pandemian gobernua babesteko, nahiz eta esan zuen hori zirkulu txiki baten barruan geratu behar zela.
Hori da estatu hedabide konplexu honen lankidetzari buruz dena esaten duena.
5. WHOk substantzia toxikoak (pozoitsuak) diren \(mRNA injekzioak\) gomendatu dituelako.
Ez dut immunitate-sistemarik, guztiz, eta berriro ere odoleko-garuneko hesia hor dago.
Hauek guztiak nire... Hau da nire txertaketaren kalte-ziurtagiria. Hiru orrialde.
Esan nahi dudana da: nor daukak hiru orrialdeko txerto-kalteen ziurtagiria?
Hauek guztiak han zerrendatuta dauden diagnostikoak dira.
Horri buruz pentsatu behar duzu.
Eta gaur hemen zutik egoteaz oso harro nago.
Esan nahi dudana da egunean 200 kapsula hartzen ditudala, baina hala da, eta hobe da gaixorik ohean etzanda
isilik egotea baino, isilik egoteko denborarik ez dugulako.
Medikuak isilik daude, lagunak isilik egon dira, auzokideak ere, baina batez ere medikuak, poliziek eta estatu osoa.
Baina nik hori ez dut egiten.
Ez naiz inoiz halako izan, modu horretan jaio nintzen eta modu horretan hilko naiz, zarataz oihukatuz kriminalak zarzuela!
Hau nire liburuan xehetasunez azalduko dut; aurten liburu bat idazten hasiko naiz. Terapia ere zabalki jorratuko da.
Baina, batez ere, ospitalean izan nuen haserrea eta gorrotagarriak izan ziren uneak, baita
izandako harreman pertsonalak ere gogoratuko ditut.
Baina alkate batetik bestera edo halako zerbait, han egon ondoren, zergatik debekatzen duzu
nire manifestazioa hemen, nire herri txiki honetan?
Bai, ez dugu zure bezalako jendea behar.
Zure kasua berezia da.
Ezin dut esaldi hori gehiago entzun.
Laguntza eskatzeko deitu nuen ondoren, Alemaniako 500.000 txerto-biktimak aste berean nirekin
harremanetan jarri ziren eta esan zuten: "Ni ere gaixorik nago."
Bai, Lauterbach jauna, noiz utziko dugu kasu isolatu bat izateari?
Hamarrik? Ehunetik? Milioi batetik? Alemanian hamar milioi baino gehiago gara!
Orain galdera hau zehazki jorratu nahi nuke. Genetikako kode bat izango da, andreak eta jaunak, txerto gisa saldu digutena, bai.
Hori ahal den guztiz okerrena den terminoa da.
Kode genetiko bat gorputzean injektatzen da eta zelulei proteina toxiko bat ekoiztera behartzen zaie.
Hori bortxaketa da, delitu penala da.
Hau da pertsonak besteen aurka egin duten delitua, azken batean haien zelulek toxina bat ekoiztea eragiten
duena, eta oraintxe ikusi dugu oso argi toxinak zein eraginkorra den Katharinaren aurkezpenean.
Hori dela eta, hizkuntzaren aldetik, hasi beharko genuke esaten hau ez dela txertaketa.
Zergatik saldu zenigun hau txerto gisa?
Txertaketak izaera positiboa du.
Txertaketa txertaketa bat da, ziztada txiki bat besterik ez du behar, eta ondoren berriro aske zaude.
Hauek dira, azken batean, lehen egunean bertan liluratu gintuzten terminoak.
Terminologia faltsuarekin gidatu eta engainatu egin gintuzten.
Berriro laburbildu dezadan. Hau oso garrantzitsua da. Bertan injektatutako substantziek ez dute
infekzioaren aurkako inolako babesik eskaintzen.
Autoak ez du martxan jartzen.
Fredl Fesl behin hain ederki abestu zuen. Zuen askok oraindik ere gogoratuko duzue.
Hura Bavariako abeslari bat zen. "Gidatu ez den autoa baliogabea da."
Funtzionatzen ez duen txerto bat gizateriaren aurkako krimena da.
Jende hauek Covid hartzen ari direlako.
Infekzio-katean etenik ez dugu, kasu larriak ditugu. Hauek Erresuma Batuko datuak dira.
Horrek esan nahi du ez direla soilik erabat eraginkorrik. Haien eraginkortasuna, andre eta jaunak, psikearen,
nerbio-sistemaren eta immunitate-sistemaren kalteak eragitea da.
Hauek makro-sistemak dira.
Ez da gibela bakarrik kaltetuta dagoena, ez da garuna bakarrik kaltetuta dagoena, ez
dira giltzurrunak bakarrik kaltetuta daudenak.
Hauek dira makro-sistemak.
Eta makro-sistema hauek gure gorputzetan oreka bat adierazten dutela kontuan hartzen badugu – gorputz,
adimen eta arimaren antzera – orduan konturatzen gara hau guztion aurkako eraso bat dela.
Ez da giltzurrunen edo bihotzaren aurkako eraso hutsa. Nahiz eta bihotzeko arazoei buruz asko hitz egin.
Norberaren buruari egindako erasoa da. Nerbio-sistemari, psikeari eta immunitate-sistemari.
Azken puntua.
Babes-txertoen albo-ondorio kopuru aurrekaririk gabekoa dago.
Hau Paul Ehrlich Institututik dakigu.
Antolakunde honi bakarrik kalte larriaren berrogeita hamar mila kasu jakinarazi zaizkio.
Mediku-literaturaren arabera, jakinarazi gabeko portzentajea %90 ingurukoa dela kalkulatzen da.
Horrek 500.000 kasu larri inguru suposatuko lituzke.
Beraz, ez da injekzio-gunean agertzen den edozein gorritasun, baizik eta ordutik egunkarietan ikusi ditugunak: gurpil-aulkian
dauden emakume gazteak, hesteetako hiru metro kendu zizkioten emakume bat, eta non
txertaketarekin duen kausalitatea ere erabat argia den.
Hala ere, fabrikatzaileak ziurrenik ihes egingo dio horri erantzukizun diabolikoen araudi horiengatik.
Segur aski dakizunez, Alemanian 17 parlamentu daude: 16 estatu federaletarako eta bat gobernu federalerako.
Eta, beraz, 17 ikerketa-batzorde egon zitezkeen.
Hala ere, Brandenburgoko estatu federalean bakarra egon da.
Hori dela eta, argibideak nahi dituen alderdi bakarra AfD da, garai hartan nonahi
oposizioan zegoena eta hori aurrera eraman zuena.
PEIko bigarren burua bertan elkarrizketatu zuten eta malkoetara gertu esan zuen: "2021eko hasieran txertaketa-programa hasi
zenean, guztiz gainezka geratu ginen, heriotza-kasuen berri ematen zuten txostenekin barne. Beste sail batzuetako
langileak ekarri behar izan genituen dena kudeatzeko."
Zeren hemen, zortzigarren lerroan adierazitakoa ez baita soilik inoiz ikusi gabeko txertoaren albo-ondorio kopuruari erreferentzia
egiten, baizik eta baita dosi bakoitzeko kopuruari ere.
6. mRNA injekzioen onespena prozedura esperimentala delako, emaitza zein izango den jakin gabe.
Zer dakigu? Egia esan, ezer ez dakigu.
Eta horregatik, BioNTech-en aurkako demanda, noski, zilegi da, baina ez da nahikoa urrunera doana.
Gainera, gauzak ekoiztu dituztenekin konplotatu diren pertsonak ere salatu behar ditugu.
Suitzan, Swissmedic da. Europan, Europako Sendagaien Agentzia ohia da.
Hauek ere parte hartu zuten.
Eta ez dakigu guztia nola hartuko den.
Ez dakigu azken finean nola bihurtuko, banatuko eta ondoren ezabatuko den.
Horrek esan nahi du farmakozinetika gaia dugula, hau da, horren atzean dagoen terminologia. Beraz, nola banatzen da substantzia
bat gorputzean? Ez dakigu ezer mRNA teknologia honi buruz.
Hala ere, are okerragoa dena da farmakodinamikari buruz ere ezer ez dakigula.
Farmakodinamikak zer esan nahi du?
Hau da, dosi-efektua.
Eta hemen hasten da benetan zirraragarria.
Gainera, hemen Suitzan Swissmedic-ekin harremanetan jarri ginen txerto baten biktima bati buruz, eta mRNA
teknologia zer den luzez azaldu ondoren, zenbat kobratzen zuten galdetu genien. Ez zuten horri buruz ezer jakin.
Benetan ez zuten hori jakin.
Uste zuten gizakietan injektatutako mRNA osagai aktiboa zela.
Ez, planoa da.
Baina denbora luze behar izan genuen, eta azkenean honako ondorioa atera genuen: mRNA planoa dela, eta spikearen
proteina, azken batean, eragin aktiboa duen substantzia, farmazia-osagai aktiboa, hain dotore deitzen dena.
Eta orduan etorri zen galdera, maitea Swissmedic: Zenbat spika-proteina ekoizten da benetan gorputzean, eta zenbat
mikrogramo spika-proteina gorputz-pisuaren kilogramo bakoitzeko?
Oraindik etxean daukat Swissmedic-ek sinatutako posta elektronikoa.
Laburbilduz: ez dakigu.
Kasu honetan dosia ez dakigu.
Gainera, ez dakigu gorputzeko beste molekula batzuekin dituen elkarreraginak prozesu osoan nola parte hartzen duten.
Ez dakigu ezer.
Emakume eta gizonak, eszenatokitik modu irekian eta zintzoki esaten dut hau, eta kamerak
ere grabatzea nahi nuke: ekintza kriminala da.
Baina hori baino haratago doa, ez da han gelditzen.
Andreei eta jaunak, uste nuen guztia RNA besterik ez zela. AEBetako zientzialari McKernanek oker ginela
frogatu zuen arte. Eta hori egiaztatu ahal izan genuen.
Ez da RNA soilik jendeari infusio honetan injektatzen; DNA ere injektatzen da, eta horrek eragin iraunkor
eta askoz intentsiboagoa ematen digu, mRNA bakarrik izateak izango lukeen eragin baino.
Hau egiteko ahalegin handia egin da.
Bide batez, bai, ez genuke RNAz bakarrik hitz egin behar, baizik eta eraldatutako RNAz.
Normalean bertan agertzen den urazil hau pseudo-urazil bat da, eta azken batean RNA hau nabarmen egonkorrago bihurtzen du.
Honek esan nahi du RNA egonkorrago gehiago dugula, substantzia horiek denbora luzeagoan eraginkorrak direla eta gure
gorputzetan toxina hau askoz denbora luzeagoan ekoizten dela.
Eta gezi gorri honetatik ikus dezakezu guztia zelularen urraketa dela – hau zelula bat ordezkatzea suposatzen baita.
Hemen prozesu fisiologiko batean esku hartzen da; hemen, esateko moduan, RNA bat sartzen da.
Hau da zelula-nukleoa, non RNA normalean transkribatzen den.
Eta urraketa honetan, azken batean substantzia pozoitsua sortzen da.
Andreei eta jaunak, gizateriaren historian lehen aldiz geure pozoia geuk ekoizten ari gara.
Orain arte ingurumenean dauden toxinei esposatu izan gara,
Orain arte, gure janariaren eta arropen bidez toxinei esposatu izan gara.
Orain, prozedura honen bidez, hemen zelulan egindako esku-hartze honen bidez, toxina geuk ekoitzi dezakegu.
Hori dela eta, galdera gehiago egin nituen.
Jakitea nahi nuen, pixka bat zehatzago definitzeko, azken finean txertoen zalantzak... Beraz, Osasunaren Mundu Erakundeak,
profesional gisa eta ia herrialde guztiek osatutako erakunde gisa, hain adierazpen lausoa egiten duenean eta iritzi bat
duten pertsonak mehatxu gisa deklaratzen dituenean, orduan galdetu behar dut zehazki zer esan nahi duten horrekin.
Beraz, galdetu nuen: txertaketarekiko zalantzak farmazeutika-enpresek isunetan miliardoak ordaindu behar
izan dituztenei buruzko zalantzak ere esan nahi al du?
Txerto berriak azkar onartzen dituzten agintarien aurrean txertoen inguruko zalantzak?
Onespenaren ondoren botiken segurtasuna behar bezala bermatzen ez duten agintariekiko txertoen zalantza?
Txertoen inguruko eszeptizismoa agintari horien aurrean, txerto berrien eraginkortasuna behar bezala neurtzen ez
dutenek, baina, hala ere, datu gutxirekin eraginkortasun handia ziurtatzen eta txosten-urraketak egiten dituztenek?
Laburbilduko dut.
Jada esan didate hiru minutu horiei buruz.
Chat-GPTk nire txertaketari buruzko zalantzazko galdera bakoitzari erantzuten dio:
Bai, horrek txertaketarekiko eszeptizismoa esan nahi du.
Eta hori frogatu dugu. Bereziki eguneratutako bertsioan, Interneten aurki dezakezun horretan, hasieratik argi
zegoen arau-emaile guztientzat hori ezin zitekeela funtzionatu.
Hau esperimentu bat da.
Ez duzu gorputzean zehazki zer ekoizten den, zenbat, zein kalitatekoa eta zenbat denborarako kontrolik.
Hori guztia hasieratik genekien.
Hala ere, baimenduta egon zen.
Eta adeitasunez eskatzen dizut gutxienez laburpena irakurtzeko.
Bai, eta zergatik da hori hain aipagarria?
Garrantzitsua da, hemen substantzia esperimentaletaz ari garelako.
Eta nik egin dut; ez da saiakerarik egin izanaren kontua bakarrik.
Hiru edo lau alderdi gehiago daude, eta horiek prozedura hau oso esperimentala bihurtzen dute.
Alemanez esan zuten amaierako emaitza zer izango zenik ez zekitela.
Eta zibilizazio gisa, Bigarren Mundu Gerratik hona, sinetsi izan dugu inoiz berriro halakorik gertatzea ez genuela onartuko.
Horregatik sortu genuen Nurembergeko Kodea eta legean txertatu genuen Giza Eskubide Zibil eta Politikoen Nazioarteko Itun
hau, 7. artikulua, egoera guztietan aplikagarria dena, baita krisi-egoeretan eta larrialdi publiko baten kasuan ere.
Eta parte hartzearen aurkako babes-araudi derrigorrezkoa, esperimentuetan parte hartze behartsuaren aurkakoa, milioika
aldiz urratu zuten, jendeari informazio faltsua eman zitzaielako.
Engainatu eta presionatu zituzten.
7. Munduko Osasun Erakundearen sailkapenak arbitrarioki ezartzen direlako (adibidez, pandemiako irizpideak eta PCR proba).
Suitzariak Osasunaren Mundu Erakundearen gomendioak kritikorik gabe onartu ditu. Hori esan behar da.
Hau garrantzitsua da, berriro inoiz gertatu ez dadin nahi dugulako.
Zientifikoki frogatu gabeko, alferrikako edo kaltegarri izan zitezkeen neurriak ezarri ziren.
Eta esan nahi dudana da gauza guztioi – maskak derrigorrezkoak, konfinamenduak – ez dagoela ebidentzia zientifikorik.
Alderantziz, PCR proba klinikoan erabiltzeko egokia ez da. Enpresentzat bakarrik da ona.
PCR neurria geneukan, hasieratik ezaguna zena – gogoratzen dut abuztuaren 14an Aarau-n eginiko mahai-inguru mitikoa, non Marcel
Tanner irakasleak, Kontseilu Federaleko COVID-19 lan-taldeko kide eta Zientzien Akademiako presidenteak, argi erantzun
zion Samuel Eckert-en galdera bati, esanez: 'Bai, begira, PCR probak ez du diagnostiko klinikorik ematen.
Hori da puntua, beraz, okerra da proba positibo batek gaixotasuna frogatzen duela esatea.
Dena dakite.
Eta sistema oso honek zenbaterainoko arbitrarioa eta erabat absurdoa zen denei erakutsi zitzaien
2022ko urtarrilaren 7an gure ARENA eztabaida-programan.
Ignazio Cassis, orduan Suitzako Konfederazioaren presidentea eta lanbidez medikua, esan zuen auto-istripu batean
hiltzen den eta koronabirusaren proban positibo ematen duen edozein pertsona koronabirus-heriotza dela.
Eta ondoren aurkezleak geldialdi bat egin eta argibideak eskatu zituen.
Eta bai, Cassisek esan zuen, hala da, hori da Osasunaren Mundu Erakundeak bere sailkapenarekin egin zuena.
Eta hau guztia egiazki Osasunaren Mundu Erakundeak proposatu zuen; ez zen bat-batean agertu, COVID-19 kasuen sailkapena barne.
Hurrengo datua.
Prentsak behin eta berriro koronabirusagatiko heriotzak edo, are okerrago, Covidagatiko heriotzak jakinarazten ditu.
Hala ere, gure RKIko zuzendari Wieler-en bideo ezagun bat dago. Bertan, dio proba positiboarekin hil den
pertsona bakoitza koronabirus-heriotza gisa kontatzen dugula.
Proba positiboa aste batzuk edo hilabete batzuk lehenago izan zitekeen.
Beste modu batera esanda, norbaitek hotz bat duelako positibo ematen badu, sendatu egingo da, normalean
astebetean, edo zazpi egunetan sendagaiak hartzen baditu.
Eta hiru hilabete geroago, bere motozikleta zuhaitz baten kontra talka egiten du. Orduan
estatistiketan koronabirusagatiko beste heriotza bat dugu.
Esan dudana azpimarratzen du faktore honek: hauek – PCR heriotzak deitzea nahiago dut, termino neutroa delako.
Ez, benetan neutroa da.
Beraz, hilik daude eta PCR proba positiboa dute.
Hori da. Hori besterik ez dakigu. Autopsia ia inoiz ez ziren egin.
Eta hona hemen Epidemien Legeari egindako zuzenketa-proposamenean jasotako xedapen ulergaitza, zeinak Kontseilu
Federalari erakunde guztiei ur zikinak patogenoen bila probatzea agintzeko aukera emango liokeen.
Hau da, sekuentziazio genomikoaren metodoa erabiliz.
Beraz, nolabait atomo-mailara jaitsi eta saneamendu-urretan PCR proba bat erabiltzen saiatzen zara, berriro ere te-hostoak
irakurtzen, mehatxuen froga faltsuak sortzeko, eta horren arabera Kontseilu Federalari
larrialdi-legea deklaratzeko baimena eman beharko litzaioke.
Hori printzipioz arbitrariotasuna da.
Eta horrek abokatu gisa izutu egiten nau, izan ere, oro har arbitrariotasuna gorrotatzen dut.
eta, jakina, ez litzateke oinarria larrialdi-lege baterako.
Hori ez da gertatu behar.
Ondoren, ospetsu den X Gaixotasunaren zerrenda dago. Hori, funtsean, hurbilketa onena da.
Beraz, zein patogeno hurrengoan eraso dezakeen inguruko suposizioa.
Pandemiako produktuak jada patogeno honen oinarri hartuta eskuragarri jartzen ari dira. Txertoak
Larrialdietarako Erabilera Zerrenda izenpean hornitzen ari dira.
Eta herrialde guztiek larrialdiko onespenak ezarri beharko lituzkete.
Larrialdiko onespenak, andreak eta jaunak, oraindik ez dira modu formalean eman.
Europako eta Suitzako gure herrialde guztietan oraindik ere gutxieneko oztopo batzuk genituen. Baina "larrialdi-onarpen"
izenpean – AEBetan badagoena – beharrezkoa den bakarra agintari kompetente batek larrialdia deklaratzea da,
eta ondoren ez da eraginkortasunari edo segurtasunari buruzko ikerketa gehiagorik behar.
Ez dago ezer ere, larrialdia delako.
Hori da horren atzean dagoen pentsamolde militarra.
Laburbilduz, hau da edozein larrialdi-egoeratik independenteki existitzen den ziklo ekonomiko erraldoi bat.
Baina nire medikuak behin esan zidan hotzaren eta gripearen arteko aldea bakarrik proba bat eginez jakin daitekeela.
Sintomak beti berdinak dira.
Zuen artean zaharrenek oraindik iragarki hau gogoratuko dute: Raider Twix bihurtzen da, beste ezerk ez du aldatzen.
Eta, beraz, gripeatik koronabirusera eta orain berriro gripeara egindako trantsizioa ere interpretatu daiteke.
Ez zen ezer ikusteko. Ez pandemia, ez larrialdi-egoera, ezer ere.
Baina hori neurrien ondorioa besterik ez zen, ezta? Prebentzioaren paradoxa.
Baina Munduko Osasun Erakundearen txostenak begiratuko bagenu, Londreseko eredu-kalkulu bitxi horiek utzita, benetako datuak.
Ondoren diote, 2020tik 2022ra bitarteko pseudo-pandemia osoan zehar kalkulatuta, Suediako
gehiegizko heriotza Alemaniakoa baino txikiagoa izan zela.
Suedian, elizak eta dendak ez ziren egun bakar batez ere itxi.
Alemanian guztira zortzi hilabeteko konfinamendua izan genuen, eta zure herrialdean baino okerragoa izan zen.
Lehen bi hilabete, eta gero beste sei hilabete.
Infekzioen kontrolerako arrazoiengatik ezkonduentzako ere etxeratze-ordutegiak genituen.
Gauetan ohean elkar besarkatzea baimenduta zuten, baina elkarrekin kanpora ateratzea ez zitzaien baimenduta.
Imajinatu besterik ez hori.
Bosgarren datu honek modu erabakigarrian frogatzen du ez zela neurri handien, hau da, legearen nagusitasunaren gehiegikerien
ondorioz gertatu, baizik eta beste arrazoi batzuk zeudela.
Eta bakarrik esan dezaket antolatutako krimenarekin ari garela, eta mendeetan eta milaka urteetan zehar egon dela.
Guk pertsonekin bakarrik ari gara lanean, eta gaur izenak eta aurpegiak ere aipatuko ditut.
Mundu Osasun Erakundearen sinposio honen gaia, jakina, pandemien ituna da, eta 20 minutu hauek gai hau xehetasunez jorratzeko
erabili nahi nituzke, izan ere, egia da klausula berri bat sartu dela Mundu Osasun Erakundearen osasun-itun
berri honetan, pandemien itun honetan, eta oraindik ez dela zabalki publikatu edo besteek hartu.
Eta hori klausula oso garrantzitsua da, Munduko Osasun Erakundeak mundu osoa bakterio-terrorismoarako prestatzen ari delako.
Hori dela eta, AMR laburdura gogoratu behar duzu edo beharko zenuke.
AMR-k erresistentzia antimikrobianoa adierazten du.
Beraz, hemen ez gara ari onuradunak ote garen galderarekin, baizik eta gaizkileen elkarte batekin.
Hori frogatuta dago.
Eta hori da beste askorekin alderatuta dagoen aldea handia.
Munduko Osasun Erakundearen itunean, 4. artikuluaren pean, orain 3h paragrafoan ere berria den klausula bat
dago. Eta bertan zerbait sartu dute, lehen begiratuan garrantzirik gabekoa dirudiena.
Hau AMRri, antimikrobianoen erresistentziari buruzkoa da.
Laburbilduz, esaten du munduko sinatzaile-estatu guztiek, hau da, ia estatu guztiek, orain
neurri kontrajarriak hartzeko prestatu behar dutela.
Honek esan nahi du bakterioei buruz panika zabala egonez gero, birusei buruz gertatu den bezala, orain denak giltzapeko
plan bat behar dutela esango dutela, adibidez, haien kode genetikoa erregistratzeko. Eta askoz, askoz gehiago.
8. WHOk ez baitu Covid pandemiaren ondoren autokritika berrikuspenik egin ezta agindu ere.
Eta kontuz ibili behar dugu txertatu gabekoen eta txertatuen arteko arrakala gehiago ez zabaltzeko.
Bestela, ez dugu aukerarik iraganarekin ados egoteko. Bestela, elkarrekin ez dugu inolako aurrerapenik egingo.
Beste txerto-biktima batzuei itxaropena eman nahi diet. Hori da nire patologiaren oinarria.
Niri ebakuntza egin zidaten ospitale guztiek patologia bidali dute. Zer egin dut?
Ez zitzaidan axola, taxi bat deitu nuen – ezin nintzelako gidatu – ospitalera:
Nire patologia-txostena nahi dut.
Hori ezinezkoa da!
Bai, posible da. Bestela, zarata handia sortuko da.
Hori ospitale desberdinetatik dator.
Eta hau Burkhardt profesoreari bidali nion.
Esan nuen: mesedez, maitea irakasle, begiratu eta ikusi ea benetan ez nagoen
Pfizerrengatik gaixorik edo azkenean nik zuzen nagoen.
Eta ondoren emaitza iritsi zen.
Endotelioa hil egin dela. Eta hori frogatuta dagoela.
Eta Alemaniaren, Suitzaren eta Europa osoko lotsa;
Une honetan ez dago laborategi bakar bat ere txertoek kaltetutako pertsonentzako edo hil direnentzako patologia egiten duenik.
Orain hau ikusten duen edozein patologok lotsa sentitu beharko luke.
Azterketa hau koloreatzeko oso erraza da.
Baina inork ez du hori egiten.
Inork ez du ausardiarik esateko: "Ospitalean 200 hildako daude. Hori ikertuko dut eta gero esango dut Pfizer-en
erruz gaixorik daudela, jendeak azkenean salaketa jar dezan."
Inork ez du ausardiarik hori egiteko.
Eta esaten dizut ez dela ona isilik geratzea.
Izan ere, isilik daudenak konplizeak dira. Haien bakoitza.
Orain arte bakarrik zer lortu dut?
Askok diote hark ezer ere ez duela lortu.
Lehen tratatu ez ninduten medikuarengana erabat lasai joaten naiz, eta neurekin eramaten ditut: txertoaren
kaltearen ziurtagiria, nire patologiari buruzko txostena, nire egungo pikor-balioak eta lagungarria den nire terapia.
Eta medikuarengana joan, pentsatu horri buruz.
Zure praktikaren guztia ez al dago txertoen kalte-kasuz beteta?
Haiei lagundu nahi diezu? Bai ala ez?
Ucrainako gerra hasi zenean koronabirusari buruzko hizketak praktikan isilarazteko saiakera huts egin du.
Orain lehen pertsona ospetsuak elkarrizketa-saioetara itzultzen ari dira eta iraganarekin ados jartzeaz hitz egiten ari dira.
Enquete Batzordetik, ardo kopa baten bueltan hain gainazaleko berrikuspen bat besterik ez dena.
Eta tapa ez da jartzen.
Eta ez da harritzekoa tapa ez egokitzea.
zeren eta egin zuten guztia ez baitzen onargarria.
Horrek amaierara eramaten nau.
Uste dut guztia psikosi masibo gisa sailkatzea dela egokiena.
Diktadura hitza niri oker iruditzen zait.
Diktadura batean, jendea nahi ez dituen gauzak egitera behartuta dago.
Totalitarismoan, berriz, borondatez parte hartzen dute.
Eta konturatu behar duzu herritar askok borondatez parte hartu zutela.
Bereziki Alemanian, bloke-arduradunen mentalitatearekin.
Eta horrela eginez, politikariek, funtsean, milioika lagun konplize bihurtu dituzte; adibidez, txertatu gabeko
gonbidatuak uxatu behar dituzten jatetxe-jabeak eta antzekoak, baita beren langileak zaindu behar dituzten ekintzaileak ere.
Funtsean milioika konplize daudela egiaztatzeak oso zaila egiten du kontuaren muina argitzea.
Epaitegiak, hedabideak eta akademia guztiz huts egin dute.
Uste dut orain denek horrekin ados egongo liratekeela.
Benetako berrikuspen bat guztiz desiragaitza da.
Eta horrek esan nahi du Kontseilu Federalak, Parlamentuak, epaitegiek, kantonek eta hedabideek gaiari modu
eraginkorrean aurre egiten ez badiote, oraintxe bizitakoa bezalako zerbait berriro edozein unetan gerta daitekeela.
Eta horregatik, lehenik eta behin ikasgaiak ikasi behar ditugu.
Ez dugu aurrera egin behar Epidemia Lege berri batekin, pandemiari buruzko akordioekin edo EBri menpekotasunarekin.
Horren ordez, iraganarekin ados jarri behar dugu.
Berrestimatze hau gauzatzeko presioa handitzeko, gogor gomendatzen dizut, are gehiago, eskatzen dizut
berrestimatze-ekimenari sinatzea, oraindik ez baduzu egin. Mesedez, edozein kasutan, ziurtatu hori egiten duzula.
Eskerrik asko.
Ados, beraz, tarteko emaitza gisa, oraintxe esan dudana hemen berriro laburbildu da.
Berrikusketarik gabe ez dago ikasgairik. Ikasitako ikasgaiak. Eta, zalantzarik gabe, ez da pandemiako kontraturik.
9. Munduko Osasun Erakundearen prozedura-arau formalak ez direlako jarraitzen.
Bada kontuan hartu beharreko beste puntu garrantzitsu bat: aldaketa horiek bozkatu ahal izango dira soilik
bozketa-azken bertsioa Osasunaren Mundu Biltzarrari gutxienez lau hilabete lehenago aurkeztu bazaio.
Beraz, maiatzaren amaieran bozketa egingo litzateke, eta azken bertsioa ekainaren amaieran izango litzateke.
Barkatu, 2024ko urtarrilaren amaiera. Baina ez dago eskuragarri.
Guk entzuten besterik ez dugu egiten, negoziatzen dugu, negoziatzen dugu, negoziatzen dugu.
Beraz, horrek esan nahi du Osasun Araudiaren 55. artikuluaren 2. paragrafoan jasotako beren arauen aurka egingo lukeela, eta,
halaber, beren Osasunaren Mundu Erakundearen prozedura-arauen aurka ere, maiatzaren amaieran orain bozkatzea nahi balute.
Horrenbestez, Dr. Silvia Behrendt-ek eta bere erakundeak, Osasunaren Erantzukizun Globalerako Agentziak, gutun irekia
bidali zioten Tedrosi, NBEko idazkari nagusiari, zehazki hori egotzita eta honela adierazita: "Zu zara Osasunaren Mundu
Erakundearen prozedura-arauak betetzea bermatzeko arduraduna."
Ezin dituzu egokitzapen hauek aste batzuetara bozkatzea onartu, inork edo edozein herrialdek barnean aztertzeko aukerarik izan
gabe, egokitzapen horiek guretzat benetan zer esan nahi duten.
10. Funtsean osasun diktadura bat delako
Munduko Osasun Erakundeak interpretatzeko aginte bakarra, botere gehiegizkoa eta informazioaren monopolioa bere gain hartu ditu.
Munduko Osasun Erakundeak eragin handiagoa nahi du. Lotesle diren konpromisoak nahi ditu.
Orain arte, gure izaera aholku-emailea izan da.
Eta orain akordio hauetatik nahi duguna indar loteslea da.
Eta gure subiranotasuna ahultzen duen moduan.
Une honetan nazioarteko araudiak daude indarrean: osasun-araudiak.
Epe jakin batera arte modu aktiboan baztertu behar dugu.
Beraz, ekintza hartu behar dugu.
Ondoren, pandemiako paktoa dago. Hura sinatu beharko litzateke.
Eta hori sinatzea galarazi behar dugu. Eta hori, egiaz, maiatzaren amaieran izango litzateke.
Eta Kontseilu Federalak Parlamentua bazter batean utzi nahi du, zehaztasunik gabe eta
nahasgarri jokatzen ari delarik. Eta zalantzan dabil.
Eta gero, batzordeetan beti gezurrak esaten direla diote. Hori, besterik gabe, ez da egia.
Eta guretzat garrantzitsua dena da paktoa derrigorrez Parlamentuan aurkeztu behar dela.
Izan ere, orduan bakarrik da erreferendum baterako egokia. Eta horri buruz bozkatu dezakegu.
Hori funtsezkoa da.
Ondoren, sendagaien garapena eta salmentak zentralizatu behar dira.
Honek esan nahi du Osasunaren Mundu Erakundeak farmazeutika enpresekin kontratuak sinatzen dituela.
Jakina, WHOk bere poltsikoetan sakon sartu eta bere burua lagunduko du.
Erabakiak hartzen dira non garapena egingo den eta zein enpresak hartuko duten parte.
Prezioak kontrolatu eta zehazten dira.
Inork ez du ezer esateko, eta are gutxiago estatu agintariek.
Eta txertoen onarpena oro har sustatzen da.
Urtero kanpamendura txertoak eraman behar dituzu, eta, noski, epea igarotakoan botatu egin behar dira.
Orduan berriro berehalako eskaera egongo da.
Beraz, farmazeutika industriarentzat mugimendu etengabeko makina bat bezalakoa da.
Farmazia-industriarako onuragarria da.
Bide batez, ez da erakunde supranazionala, baizik eta gobernu arteko nazioarteko erakunde bat besterik ez
da, eta, batez ere, informazioaren monopolioa ez du.
Hala ere, hori guztia kontuan hartu du, eta gainera, oinarrizko eskubideak errespetatu behar ditu, eta
behin eta berriro azpimarratu behar dudanez, bere ekintzak etengabe berrikusi behar ditu.
Hauek delitu oso larriak dira, eta berak ez zituen egin.
Ez du inoiz kalte egin behar.
Azken lau urte eta erdiotan, izendatu duten mehatxu baten aurkako borroka deitu duten horretan, substantzia toxiko
horiek bakarrik irtenbide gisa behin eta berriro proposatuta, bere ospea erabat diskreditatu du.
Eta hemen iristen gara lehen gako-adierazpenera.
Munduko Osasun Erakundeari usurpatzeko edo indar gehiago emateko edozein legezkotasun ukatu behar zaio.
Sinpleki ez da frogatu, baina hemen puntu bat jartzea beharrezkoa da.
Gehitu! Gelditu! Ekintzaren osteko berrikuspena, militarren hizkeran.
Eta akats guztiak konpondu ondoren bakarrik hitz egin dezakegu akordio berrietan, eta, zalantzarik gabe, ez lehenago.
Eta, beraz, hemen egiten ari garena, neurri batean, te-hostoak irakurtzea da, izan ere, proposatutako egokitzapen hauek soilik
interpretatu ditzakegu eta ohartarazi behar dugu orain arte Suitzako negoziazio-delegazio batek inoiz ez duela benetan esan:
"Bai, proposatutako egokitzapen hauek ez zaizkigu gustatzen."
Giza eskubideak erabat babestu nahi ditugu, indarkeriaren bereizketa-printzipioa kontuan hartzea nahi
dugu, arbitrariotasun elementu harrigarri hau, Osasunaren Mundu Erakundearen botere gehiegizkoa,
Hau gainbegiratzeko edo kontrolatzeko agintari baten bidez mugatu behar dugu, eta, batez ere, inoiz ezin diogu Osasunaren
Mundu Erakundeari bakarrik utzi osasun sektore osoan zein informazio den zuzena eta zein okerra erabakitzeko.
Oraindik ez dut Suitzako inongo magistraturen ahoan hau entzun.
Baina hala esan beharko zenuen, horrekin ez zaudelako ados.
Eta horregatik behar dugu horri buruz hitz egin.
Beraz, zein da eduki orokorra?
Laburbilduz bakarrik azal dezakedo eduki orokorra, baina negozio erraldoi bati buruzkoa da.
Hau benetako pandemia-industria baten ezarpena da, eta oso adi-adi pentsatua izan da.
Beraz, zuk zeuk irakurtzen baduzu, ulertuko duzu.
Hemen hasten da izenburupean; esaten da Covidaren pean gertatu zitekeen gauzarik txarrena izan zela ezin izan genuela
pertsona guztiei aldi berean kopuru berbera txertoa eskaini.
Banaketa bidezkoa, banaketa bidezkoa ez da funtzionatu.
'Equity' terminoa helburu honetarako sortu zen.
Ekitateak banaketa bidezkoa izan beharko luke.
Eta honen azpian, jendeak esan zuen hain txarra eta hain arriskutsua zela, eta milioika pertsona gehiago hil zitezkeela.
Osasunaren Mundu Erakundeari zein produktu fabrikatu behar diren erabakitzeko agintasuna eman behar diogu.
Beraz, txerto-substantziez ari gara, mRNA oinarritutakoak, diagnostiko-agentziak, pandemiako edozein motatako produktuez.
Munduko Osasun Erakundeari hau guztia erabakitzeko baimena eman beharko litzaioke.
One Health hurbilketa aztertzen hasi nintzenean, oso harritu ninduen 2004. urtera arte atzera egiten duela jakiteak, zehazki
New Yorkeko Rockefeller Unibertsitateko konferentzia batean.
Eta gustatuko litzaidake orduan nola definitu zuten irakurtzea.
One Health: Giza, etxeko animalien eta basapiztien osasunaren arteko lotura aitortzea, baita gaixotasunek gizakientzat, haien
elikagai-hornidurarako eta ekonomiarako, eta biodibertsitaterako —ingurumen osasuntsu baten eta funtzionamendu
egokiko ekosistemen kontserbaziorako— duten mehatxua ere.
Agenda 2030, agian entzun duzunez, lehenago Agenda 21 izenez ezaguna zen edo, dotoreago esateko, XXI. mendeko Agenda.
Hori dela eta, One Health ikuspegian ere oinarrituta dago, nahiz eta bere 17 jasangarritasun-helburuetan izen hori aipatu ez – 17
Garapen Jasangarrirako Helburuak – One Health terminoa ez duen erabiltzen, baina horretaz ere ari da, eta
agendako hirugarren helburuan modu implizitoan aipatzen da:
Ziurtatu bizitza osasuntsuak eta sustatu ongizatea guztiontzat adin guztietan.
Gainerako 16 helburuak hirugarren helburuaren bezain erakargarriak dirudite, eta egiazteko gehiegi ona den mundu perfektu
baten utopiaren salmentan gaude, eta, egia esan, hala da.
Garrantzitsua da guk gizakiok hitz eder hauek ikusita liluratuta geratu behar dugula.
Zeren, eta orain adi egon, 17 iraunkortasun-helburu hauetatik 14k gutxienez txertoak edo
immunizazioak arazoari irtenbide gisa jasotzen dituzte.
Eta orain erakutsiko dizut zeinek egiten duen hori guretzat.
Hori da NBEk, Nazio Batuen Erakundeak, egiten duena. Ni haiei "hautatu gabeko inor ez" deitzen diet.
Hautatu gabeko ezezagun hauek egunero bonbardatzen gaituzte ongizate komunari edo ongizate handiagoari buruzko
mantra horiekin; ez egin zeuretzat, egin komunitatearentzat.
Hauek dira koronabirusaren pandemian guztiok nahikoa maiz entzun ditugun ikuspegi kolektibistak.
Eta niretzat, honen perfidotasuna da masek ez dutela onartzeko prest diruditenik askatasun
baino handiagorik eta altuagorik onik ez dagoela.
Eta zehazki hori da betiko guregandik kenduko zaiguna.
Eta horregatik esaten dizut orain askatasun baino ez dagoela onik handiagorik.
Eta hori da, oinarrizkoan, nire ondorioa.
Ez dago onik goragorik, eta, zalantzarik gabe, ez dago engainuzko on komunik, Agenda 2030, One Health ikuspegia edo beste
edozein giza-eskubideak zapaltzen dituen agenda bat justifikatu eta gure interes propioetatik uko egitera behartu gaitzakeenik.
Askatasuna onena da, eta defendatu egin behar da.
Eta krisi guztiei emandako erantzunek, esaterako Covid ziurtagiriaren bidez aurkeztu den
salbamendu itxurako irtenbideak, asko dute komunean.
Logika jakin bat jarraitzen dutelako, eta logika hori, oro har, honakoa da: segurtasunaren izenean zaintza gehiago,
desinformazioaren aurkako borrokan zentsura gehiago, elkartasunaren izenean kolektibismo gehiago, hornikuntzaren
segurtasunaren izenean estatuaren eta korporazioen arteko mendekotasun handiagoa, osasunaren izenean farmazia-horniketa
gehiago, klima-babesaren izenean kontrol gehiago, aurrerapenaren eta jasangarritasunaren izenean
pertsonen eta teknologiaren arteko sare-sorkuntza gehiago.
Logikoki azken ondorioetara eramaten baduzu, hau guztia soilik lor daiteke kontrol zabala, zaintza,
zentralizazioa eta espropriazio neurriak hartuta.
Eta ez da gizakien beharrizanetan oinarrituta, baizik eta mundu ideal baten ideia abstraktu batean, non osasun
osoa, segurtasun osoa eta klima perfektua nagusi diren.
Eta bigarrenik, munduari eta gizateriari buruzko ikuspegi puru mekaniko eta guztiz materialista bat, non teknologikoki
posible eta egokia den guztia desiragarria ere jotzen den.
Eta prozesu horretan sakrifikatzen dena gizatasuna da.
Pandemia-akordio osoa zenbateraino okertuta dagoen esaldi bakar batek erakusten du.
Nazioarteko osasun arauak ere, zein desorekatuak dauden, zein oker dauden.
Honek legezkoki loteslea den gomendio bati buruzkoa da. Abokatuak agian jada honetaz entzun dute.
Nola funtzionatu behar du horrek? Gomendioa ala agindua? Biak dira. Azken finean, agindua da.
Gomendio bat ezin da legez loteslea izan.
Logika absurdo hau esaldi bakar honetan – esan dezakezu – zaborrontzira bota dezakezu.
Eta ondoren osasun diktadura dator.
Osasun diktadura esaten dudanean, egiaz esan nahi dudana da alde batetik txertatu behar dugula esaten
digutela, baina, batez ere, zer jan dezakegun eta zer ezin dugun gehiago jan agintzen digutela.
Eta hemen digitalizazioarekin lotuta arrisku handia ikusten dut.
Gaur egungo hedabide modernoek herritarren gaineko kontrol osoa ahalbidetu dute.
Eta uste dut, azkenean edo beranduenez, kontrol-neurri hauek ere isunak ezartzea
ekarriko dutela, jendeak arauak betetzen ez baditu.
Hartu dezagun adibide bat: agian haragia jaten dutenek bat-batean osasun aseguru-kotizazio handiagoak ordaindu beharko dituzte.
Laburbilduz: garapen baten erdian gaude, non gure nortasun indibiduala eta autodeterminazioa galtzen ari garen, eta
hitzaren benetako zentzuan gure eskubideetatik baztertuta gauden.
11. WHO epaitegiekiko inolako gainbegiratze-agintaritzapean edo konstituzio-berrikuspenpean ez dagoelako.
Hori guztia iraganarekin ados egoteari uko egitera eramaten du.
Eta hemen idatzi dut nire ustez formula sinpleena dena, auzitegian nire aurka behin eta berriro erabili izan dena, baina
baita gizarte osoari aplikatzen zaiona ere, eta nire lankide eta lagun guztietatik behin eta
berriro entzuten dudana, haiek esaten didatena:
Begira, pandemien garaian agintariei diskrezio handiagoa eman behar zaie. Eta agintariek Osasunaren Mundu
Erakundearen jarraibideak betetzen dituzten bitartean, ezin dugu eta ez genuke hori zalantzan jarri behar. Halako zerbait.
Bai, eta abiapuntu honek erakusten du Osasunaren Mundu Erakundeak duen funtsezko papera, pandemi baten kasuan larrialdi-egoera
deklaratzen duenean, iraganean egin duen bezala.
Jendea atzera egiten ari da, eta epaitegiek beren berrikusketa konstituzionaleko betebeharra alde batera utzi eta
Osasunaren Mundu Erakundeari nahi duena egiteko uzten diote.
Hori jada iraganean gertatuta zegoen.
Bai, eta hori da, hain zuzen ere, inoiz ikusi diren esku-hartze larrienak oraindik ere
ez direla jorratu – gaur egunera arte ere ez.
12. WHO mundu mailan jarduten duten mundu gobernu zentral baten arkitektoen tresna gisa hartu behar delako.
Ekonomia globalizazioaren ondoren, balioen, bizimoden eta gizarte-antolaketen globalizazioa dator orain.
Garapen honetatik nor onuratzen den gako-galdera da, baina oraindik ere ia guztiz argigabea da.
Jakina, indar bultzatzaileetako bat Klausen parte hartzearekin Munduko Ekonomia Foroa da, baina, noski, helburu gisa hain
deitutako gobernu bateratua edo, beste modu batean esanda, mundu-gobernu bat ezartzea duten
beste hainbat erakunde erabat desberdin ere badaude.
Eta azken batean galtzaileak izango dira gehiengo zabala.
Elite txiki batek irabaziko du.
Argiago esateko, finantza-industria irabaziko duela ere esan genezake.
Covid pandemia eremu-proba ezin hobea izan zen jendeak iritzi eta neurriak mundu mailan ezartzea
zein neurritan onartuko eta babestuko zuen jakiteko.
Eta, zoritxarrez, ondorioztatu behar dut eremu-proba hau ekintzaileentzat erabat arrakastatsua izan zela.
Gure etorkizuna iritzi eta osasunaren mundu-mailako diktadura batean lotuta egoteko arrisku oso handia dago.
Nazioarteko akordioek, hala nola WHOren akordioak, bidean jarri dute hau.
Orain galdetuko duzu zer den "agenda ezkutatu" hau.
"Agenda ezkutua" da NBE, Nazio Batuak, etorkizuneko Mundu Bakarreko Gobernu baten oinarria eta nukleoa dela.
Zeren eta zehazki helburu horretarako sortu baitzen.
Agian ez duzu inoiz modu horretan entzun, baina egia da.
Orain Munduko Osasun Erakundeara iristen gara.
Munduko Osasun Erakundea Nazio Batuen Erakundearen azpiegitura-erakunde bat da.
Eta orain tresna bihurtu da, mundu bakarreko gobernuaren helburu hori azkarrago lortzeko erabiliko den instrumentua.
Eta horregatik nahi du Osasunaren Mundu Erakundeak gure bizitzako arlo guztietan botere
absolutua eskuratu, ez bakarrik osasunean.
Denaren eta denon gaineko kontrola nahi du.
Eta nire ustez, WHO agenda-helburu hauek lortzeko oker erabili izateko arrazoi gako bat dago.
Politikaren filosofi eta ideologia batzuei bakarrik eusten dieten pertsona gutxi batzuek bakarrik, segurtasuna
eta osasuna dira beren oinarrizko eskubideetan urruneko murrizketak onartzeko arrazoi bakarrak.
Eta koronabirusaren pandemiak honen froga eman du.
Eta oso penaz esaten dut, baina koronabirusaren pandemia adimenaren proba izan zen.
Muga zein zen ikusteko pilotu-proiektu bat izan zen. Eta, zoritxarrez, proiektu honek harrigarri ondo funtzionatu zuen.
Dena bat, bat, bat.
Agenda bat, osasun bat, agenda bat, mundu gobernu bat, diktadura bat.
Hori da bertsio laburra. Geroago itzuliko naiz egitarau honetara.
Baina orain zeure buruari galdetzen badiozu: zergatik ematen duen horrek diktadura bakar bat, pentsa besterik gabe EBri buruz.
EB jada Europako Batasuna da, eta, esan genezakeen moduan, mundu-gobernu txiki bat da.
Eta Europako Parlamentua EBko estatu kideetako herritarrek hautatutako kidez osatuta
dago, baina haiek ez dute inolako ahotsik.
Eta EBko Batzordea, dena erabakitzen duena, inork ez du hautatu, baizik eta atzean dauden marionetisten maisuek ezarri dute.
Eta ez pentsa une batez ere gauzak bestelakoak izango liratekeela orain mundu bakarreko gobernu bat bagenu,
sistema demokratiko bat izango litzatekeela. Inoiz ez!
Gure esku dago neurri handi batean etorkizunean zentralismoa eta diktadura izango ditugun ala askatasuna eta autodeterminazioa.
Beste norbaitek egungo joerak kontrajartzeko gai izango litzateke?
Paternalismoarekiko erresistentzia garatu behar dugu, eta aintzira batean botatako harri baten
antzera, gure ideiekin eta konbentzimenduekin jende gehiago mobilizatzeko gai izan behar gara.
Nire ustez, gaur mugarri erabakigarri bat da, eta benetan gauerdirako bost minutu falta direla uste dut.
Zer nahi dugu: zerbitzu-egoeran bizitzea ala bizitza autoerabakia bizitzea?
Galdera honen erantzuna guztiontzat oso argi izan beharko litzateke.
Borrokatu gaitezen gure bizitza bizitzeko merezi izatea eragiten duten gauzen alde.
Eskerrik asko zure arretagatik.