معاهده همه‌گیری سازمان جهانی بهداشت و مقررات بهداشتی بین‌المللی تجدیدنظرشده باید متوقف شوند!
این اجماع کامل در سمپوزیوم سازمان جهانی بهداشت در زوریخ در تاریخ ۲۰ آوریل ۲۰۲۴ حاصل شد.
سخنرانان برجستهٔ بین‌المللی تأثیر چشمگیری را که مقررات جدید سازمان جهانی بهداشت بر سلامت و آزادی بیان خواهد داشت، توضیح دادند.
این موارد برای تصویب به ۱۹۴ کشور عضو، در هفتاد و هفتمین مجمع جهانی بهداشت در ژنو از ۲۷ مه تا ۱ ژوئن ۲۰۲۴ ارائه می‌شوند.
جلسه اطلاع‌رسانی توسط اورس هانس آغاز شد.
عضو سابق شورای ایالتی زوریخ و رئیس «پابلیک آی آن ساینس».
چشم عمومی بر علم، علم را شفاف و دانش را برای عموم مردم در دسترس می‌سازد.
حالا یک مجموعه از ارائه‌های مختلف را تماشا کنید.
هدف تقویت دوازده دلیل برای متوقف کردن معاهده همه‌گیری سازمان جهانی بهداشت و مقررات بهداشتی بین‌المللی تجدیدنظرشده است.
ارائه‌های فردی به‌صورت کامل را می‌توان در لینک‌های نمایش‌داده‌شده در منابع یافت.
۱. زیرا سازمان بهداشت جهانی حقوق اساسی را نقض می‌کند.
احترام به کرامت انسانی و حقوق بشر توسط سازمان جهانی بهداشت حذف شده است.
آنها دیگر نباید وجود داشته باشند.
هر کسی، بانوان و آقایان، که هنوز حتی ذره‌ای درک از معنای انسانیت و آنچه به ما مربوط است داشته باشد، نمی‌تواند با این موافقت کند.
اصطلاح «همه‌گیری» تا حدّ نهایی کشیده شده است: تغییرات اقلیمی، از دست رفتن تنوع زیستی، همه چیز در سطح یک همه‌گیری
ارتقا داده می‌شوند تا در نهایت سازمان جهانی بهداشت بتواند حاکمیت را به دست گیرد و دولت‌های ملی منحل شوند.
آنها خود را منحل می‌کنند.
۲. زیرا سازمان جهانی بهداشت اصل بنیادین دموکراسی – آزادی بیان و آزادی اطلاعات – را نقض می‌کند.
و من برای شما دو مثال آورده‌ام.
یک مثال: از دست دادن حاکمیت.
– در واقع، این موضوع بحث امروز است، هرچند همان‌طور که گفتم، بعداً به‌طور خاص در مورد فناوری mRNA بحث خواهم کرد.
سؤال این است که اگر خودتعیینی‌مان را از دست بدهیم – بله، این اتفاق با این درمان ژنی، البته،
می‌افتد. متوجه می‌شوید که من آن را واکسیناسیون نمی‌نامم.
چرا؟ در یک لحظه به تو می‌گویم.
وقتی خودتعیینی‌مان را از دست می‌دهیم، خود را در بزرگ‌ترین بحران نفس‌مان می‌یابیم؛ دیگر خودمان نیستیم.
و این آشکارا قصد است.
این امر از طریق تفکر هدایت‌شده محقق می‌شود که سپس خود را در قالب اضطراب، تحریک‌پذیری، مطالبات بیش از حد، دلهره، فرسودگی
شغلی، افسردگی و همه چیزهایی که همین‌الان شنیدیم، نشان می‌دهد.
و از این حیث، اگر حاکمیت خود را از دست بدهیم – و به همین دلیل است که امروز این کنفرانس را برگزار می‌کنیم.
در سوئیس، ما یک دموکراسی مستقیم داریم.
در کشور ما، مردم تصمیم می‌گیرند و هیچ‌کس دیگری نه.
و در واقع سیاست‌های بهداشتی مسئولیت کانتون‌ها است، نه دولت فدرال.
و از زمان کووید، دولت فدرال خود را مجاز دانسته است که هرچه بیشتر امور را متمرکز و کنترل کند.
و ما باید این چرخ را به عقب برگردانیم.
پیمان همه‌گیری به این معناست که در امور مربوط به سلامت، از حقوق لیبرال و دموکراتیک خود محروم خواهیم شد.
همین را می‌خواهیم.
فکر نمی‌کنم.
یعنی تا چه حد یک قانون یا معاهده بین‌المللی در نهایت بر وضعیت حقوقی ما تأثیر خواهد گذاشت؟
توانایی دولت برای اقدام تا چه حد محدود خواهد شد؟
و چقدر در ساختار کلی قدرت، چنان‌که قانون اساسی ما تعریف کرده است، در معماری تفکیک قوا، اختلال وجود دارد؟
بنابراین، هرچه این مداخله شدیدتر باشد،
هرچه حق بیشتری برای اظهار نظر داشتن.
و ما این را در مقررات مختلف می‌یابیم.
ماده ۱۶۴ در اینجا تا حدودی گسترده‌تر است و صرفاً بیان می‌کند که قانون‌گذاری همواره به معنای آن است که مردم باید حق
اظهارنظر داشته باشند، دست‌کم در چارچوب همه‌پرسی اختیاری.
سؤال حیاتی این است: آیا سازمان جهانی بهداشت در آینده قادر خواهد بود اصول بنیادین قانون اساسی ما را محدود کند؟
و تمام استدلال‌هایی که می‌گفت همه‌چیز باید خیلی سریع اتفاق می‌افتاد
و اینکه چیزهای ناشناخته‌ی بسیاری وجود داشت
و اینکه چاره‌ای جز تصویب قوانین اضطراری نبود،
من شخصاً این را به سه دلیل بسیار بسیار روشنگر می‌دانم.
اولاً، آنها نشان می‌دهند که اکثریت قاطع تصمیم‌گیرندگان در زمان وقوع بحران یا حاضر نبوده‌اند یا حاضر نیستند یک تحلیل منطقی
از ریسک انجام دهند و سپس اقدامات حفاظتی هدفمند را به کار گیرند.
بلکه در زمان‌های تردید یا بحران، آن‌ها آماده‌اند تمام این اصول شگفت‌انگیز قانون اساسی را که
قرار است نمایندهٔ آن‌ها باشند، به دریا بیندازند.
ثانیاً، من معتقدم که این نشان داده است که بسیاری از تصمیم‌گیرندگان اصلاً نمی‌خواهند هیچ مسئولیتی را بپذیرند، اما
در مواقع بحران بیش از حد مایل به واگذاری مسئولیت هستند.
و سوم اینکه، من معتقدم که این نشان داده است که، دست‌کم برای برخی از تصمیم‌گیرندگان، دموکراسی در واقع کاری بسیار طاقت‌فرسا است.
و خوشبختانه، راه‌حل همه این مشکلات اکنون در دسترس است.
و راه‌حل سازمان‌های بین‌المللی مانند سازمان جهانی بهداشت و دادگاه‌های فراسرزمینی مانند دادگاه حقوق بشر اروپا است.
اگر سیاستمداران ملی نمی‌خواهند مسئولیت را بپذیرند، آن را به سادگی از آنها گرفته خواهد شد.
این توافق‌نامه بهداشتی و این مقررات بهداشتی بین‌المللی صرفاً سیاسی نیستند؛ بلکه بسیار فراتر از آن‌اند.
من معتقدم که این نیز مخرج مشترک است.
همکارم مارکوس ریوا به این اشاره کرد.
ما می‌خواهیم آنجا هم یک کمپین حرفه‌ای برگزار کنیم.
ما نمی‌توانیم با تمرکز مداوم بر مسئله واکسیناسیون، طرف مقابل یا کسانی را که تا کنون دیدگاه متفاوتی داشته‌اند، به دست آوریم.
اما چیزهای بسیار بیشتری در خطر است.
در واقع این موضوع دربارهٔ استقلال، حاکمیت و در نهایت جوهر آزادی فرد و کشوری مانند سوئیس است.
موضوع این پیمان بین‌المللی همه‌گیری همین است.
نه، این دربارهٔ انزوا نیست.
نکته این است که ما مستقل باقی می‌مانیم و تصمیمات خود را اتخاذ می‌کنیم.
زیرا با این معاهده سازمان جهانی بهداشت و معاهدات دیگر، واقعاً مسئله مرگ و زندگی است.
من گفتم، آن
این دربارهٔ حاکمیت ماست، این دربارهٔ استقلال ماست، این دربارهٔ دفاع از حقوق دموکراتیک ماست.
همین.
و سپس دیگری نیز همین کار را انجام می‌دهد.
در هر دو قرارداد، کلمه «اینفودمیک‌ها» را در مرکز خواهید دید.
اینفودمیک‌ها وسیله‌ای حیاتی برای کنترل هستند. باید نتیجه‌گیری کنم.
یک ابزار کنترل حیاتی برای سازمان جهانی بهداشت.
اما ببینید، یک سازمان بین‌المللی که نه تنها در این معاهدات، بلکه در سایر بخش‌های صفحه اصلی وب‌سایت خود نیز،
می‌توانید در گوگل «سازمان جهانی بهداشت» و بعد «اطلاعات‌ه‌رازی» را جست‌وجو کنید، همه‌جا هست، اساساً همه‌جا پر است از آن، این
همان امضای ماست که فقط خودمان می‌توانیم حقیقت را تعیین کنیم.
ما مجازیم بگوییم کدام مواد مؤثر هستند و مجازیم بگوییم وضعیت اضطراری تا چه مدت ادامه خواهد داشت.
این کاملاً دلخواهی است.
این لوئی چهاردهم است.
این حکومت مطلقه پیش از انقلاب فرانسه است.
این کاملاً با قانون اساسی ما ناسازگار است.
شما این را هم در قراردادها و هم در صفحهٔ اصلی پیدا خواهید کرد.
و همین به‌تنهایی، این دکترین مبنی بر اینکه به ما اجازه داده شده حقیقت را خودمان تعریف کنیم و سانسور را اعمال یا آغاز
کنیم، خود نقض عظیمی است از اصل بنیادینی که در هر دموکراسی به آن نیاز داریم، یعنی آزادی عقیده و آزادی اطلاعات.
و اگر آزادی عقیده و آزادی اطلاعات را از بین ببرید، آنگاه نه علم آزاد خواهید داشت، نه نظام دادرسی عادلانه و نه دموکراسی.
و هرگز نباید اجازه داد این اتفاق بیفتد.
یک مقاله از سازمان جهانی بهداشت وجود دارد، من آن را خوانده‌ام، خوابش را ندیده‌ام.
یعنی اطلاعات نادرست؛ یعنی کسانی که به‌طور معقول و علمی متفاوت فکر می‌کنند، باید به حاشیه رانده و ساکت شوند.
ما اخیراً این را از خانم فون در لیین در رابطه با اتحادیه اروپا شنیدیم.
موضوع دیگر
باید مراجع را نظارت و مراجع جدید ایجاد کرد.
وقتی این را می‌شنوم، احساس وحشتناکی به من دست می‌دهد.
ما باید تعداد مقامات را کاهش دهیم، نه افزایش دهیم!
از دیدگاه من و بر اساس مشاهداتم، رسانه‌های جمعی در این زمینه نقش قابل تردیدی ایفا می‌کنند.
آنها به نوعی، گسترشی از ستاد مرکزی جهانی هستند.
پس، من فکر می‌کنم این دیکتاتوری‌هایی که می‌خواهند مرکزی‌گرایی را تحمیل کنند، همان‌هایی
هستند که پیام‌ها را در سراسر جهان پخش می‌کنند.
و آنها همچنین فضایی را ایجاد کرده‌اند که در آن دیگر نمی‌توان نظر یا دیدگاهی متفاوت را به‌طور علنی مورد بحث قرار داد.
ما واقعاً این را تجربه کرده‌ایم: اگر در مورد ویروس کرونا یا جنگ اوکراین هم‌نظر نباشم،
دیگر به سختی می‌توانم این را علناً بیان کنم.
یا من یک نظریه‌پرداز توطئه هستم، یا از راست افراطی هستم، یا طرفدار پوتین هستم، یا نمی‌دانم چه هستم.
و در یک دموکراسی، چنین وضعیتی را نمی‌توان اجازه داد ادامه یابد.
حتی با خطر اینکه متهم به توطئه‌پردازی شویم، نباید دلسرد شویم.
نباید بگذاریم که بترسیم.
من همچنین معتقدم که ما نظریه‌پردازان توطئه نیستیم، بلکه خود توطئه را افشا کرده‌ایم.
۳. زیرا سازمان بهداشت جهانی در حال نقض اصل خود مبنی بر کمک به همه مردم برای دستیابی به بهترین وضعیت ممکن سلامت است.
ابتدا باید در نظر بگیریم که اختیارات سازمان جهانی بهداشت چیست. این اختیارات به‌روشنی در مادهٔ اول منشور آن آمده است.
هدف سازمان جهانی بهداشت کمک به همه مردم برای دستیابی به بهترین وضعیت ممکن سلامت است.
به‌زودی خواهید دانست که این چه چیزهایی را شامل نمی‌شود.
این شامل ارائه اطلاعات نادرست به افراد، وادار کردن افراد به مصرف یک ماده و توصیه به مصرف مواد سمی نمی‌شود.
پس نباید آسیبی رساند.
این مهم‌ترین اصل است.
این یک نهاد مدیریتی و هماهنگ‌کننده است و تنها در نقش مشورتی عمل می‌کند.
این نقطهٔ شروع است.
این بدان معناست که حفاظت از سلامت انسان را مطابق با بهترین دانش و بهترین شیوه‌های موجود ترویج کنیم، یافته‌های جدید
را مدنظر قرار دهیم و پس از چنین دوره طولانی بحرانی، بازبینی‌ای جامع و خودانتقادانه انجام دهیم.
سازمان جهانی بهداشت باید خودش این کار را انجام می‌داد، اما این کار را نکرد.
اما اکنون شما معیارهای اساسی اندازه‌گیری را در اختیار دارید که می‌تواند به شما در بحث‌ها کمک کند و به شما امکان دهد
بگویید: «صبر کنید، اول از همه باید یک بازبینی انجام شود.»
و دوم اینکه، باید از قوانین خود سازمان جهانی بهداشت پیروی شود.
و سوم اینکه، بر اساس اهداف خود، سازمان جهانی بهداشت اصلاً مجاز به وارد کردن آسیب نیست.
۴. زیرا توصیه‌های سازمان بهداشت جهانی اطلاعاتی کاملاً نادرست با پیامدهای ویرانگر بود.
ضروری است، و متأسفانه از همان ابتدا مهم است که نگاهی کوتاه به گذشته بیندازیم.
باید به خاطر داشته باشیم که این توصیه برای تزریق‌های mRNA از هیچ‌جا ظهور نکرده است.
این طرح توسط خود وزیران بهداشت تدوین نشده بود، بلکه از سوی سازمان جهانی بهداشت ارائه شده بود.
واکسیناسیون خیلی مثبت به نظر می‌رسید – درمان ژنی.
راستی، شما خودتان همین حالا اعتراف کردید.
اگر ما آن را به‌درستی «درمان ژنی» نامیده بودیم، حتی یک نفر را هم پیدا نمی‌کردیم که حاضر باشد آن را تزریق کند.
سال‌ها پیش، یک حزب خاص که رنگش مثل رنگ علف است، از گفتن نامش خودداری می‌کنم، نسبت به خوردن ذرت تراریخته هشدار داد.
خانوم‌ها و آقایان، بیشتر آنچه مصرف می‌کنیم از طریق هضم دفع می‌شود.
حالا آن‌ها کسانی هستند که بلندتر از همه فریاد می‌زنند که درمان ژنی صرفاً به عضله تزریق می‌شود و در نهایت وارد جریان خون می‌شود.
شما وارد مغازه می‌شوید، یک ماشین پارک‌شده آنجا می‌بینید و آن ماشین واقعاً عالی است.
می‌گویند: «وای، چه رنگ‌آمیزی فوق‌العاده‌ای! حتماً خیلی سریع است. بده کلیدها را، می‌خواهم آن را تست درایو کنم.»
داخل ماشین می‌شوی، کلید را می‌چرخانی و ماشین هیچ صدایی نمی‌دهد.
و فروشنده چه می‌گوید؟
من این را می‌دانم.
می‌دانم که کار نمی‌کند.
به آن رنگ‌آمیزی زیبا، فرمان و صندلی‌ها نگاه کن.
حالا آن را منتقل کن.
تو می‌دانستی که این ژن‌درمانی، این واکسیناسیون، کار نمی‌کند.
و چه چیزی می‌توانید به ما بگویید؟
خب، نه این‌قدر شدید.
واکسن باید در برابر انتقال محافظت کند و واکسن باید در برابر بیماری محافظت کند. تمام.
ضمناً، این یک تعریف سازمان جهانی بهداشت است.
همان‌طور که پیش‌تر از دانشمندان شنیدیم، واکسیناسیون نه از انتقال بیماری و نه از بروز آن جلوگیری می‌کند.
پس این واکسیناسیون نیست. تمام.
گفتمان علمی در سوئیس به‌طور سیستماتیک جلوگیری می‌شد.
هر کسی که خلاف آن را می‌گفت، به حاشیه رانده می‌شد.
و بدترین چیز در همهٔ این ماجرا این بود که ما می‌دانستیم روش‌های درمانی دیگری غیر از آنچه به
اصطلاح واکسیناسیون نامیده می‌شود، در دسترس بودند.
آنها یا ساکت شدند، یا ممنوع شدند، یا به حاشیه رانده شدند.
همچنین دانستن این نکته مهم است که کووید عمدتاً، اما نه همیشه، بی‌ضرر است، همانطور که از این
عوارض جانبی می‌توان دید، و من آمار آن را اینجا دارم.
۰ تا ۷۰ سال ۰.۰۹۵٪، تا ۱۶ سال ۰.۰۰۰۳۵٪.
و به‌ویژه در این گروه سنی، استفاده از آنچه «واکسیناسیون» نامیده می‌شود، در حالی که نرخ عوارض
جانبی آن ده یا صد برابر بیشتر است، یک جنایت است.
آنچه ما همچنین می‌دانیم، و مطالعه‌ای جدید در این زمینه به‌تازگی منتشر شده است، این است که افرادی که واکسینه شده‌اند، به
اصطلاح واکسینه‌شدگان، عوارض جانبی بسیار بیشتری را تجربه کرده‌اند و از همه مهم‌تر، مرگ و میر بیشتری داشته‌اند.
بخش‌های زیادی از پژوهش‌های مرتبط عمداً جعل شده‌اند.
و این تازه چیزی نیست،
یوآنیدیس مدت‌هاست که این موضوع را، به‌ویژه در پژوهش‌های پزشکی، مورد انتقاد قرار داده است.
بخش‌های وسیعی از جمعیت با این شواهد نیمه‌حقیقت بمباران شدند.
و باید بگویی، چه کسی قراره حرف ما رو باور کنه، مگه نه؟
آنها حتی می‌توانند برندگان جایزه نوبل را از چرخه خارج کرده و آنها را بی‌اعتبار کنند.
منظورم این است که یک باتاچاریای دوم، که یک اقتصاددان سلامت بسیار مهم در آمریکا است، انتقادات شدیدی مطرح کرد،
اما فایل‌های توییتر او دیگر در دسترس نبود؛ بعداً متوجه شدیم که دیگر نمی‌توان پست‌هایش را دید.
او صرفاً ساخته شده بود، نه مسدود، اما تا حدی نامرئی بود.
در سال ۲۰۲۰، ما شاهد پایین‌ترین حد اشغال بیمارستان‌ها بودیم که آنقدر شدید بود که ده‌ها بیمارستان تعطیل شدند.
نرخ میانگین سالانهٔ خالی‌ماندن تخت‌ها ۱۳٪ ثبت شد. در بهار این رقم تا ۳۰٪ افزایش یافت. همچنین یک
بیمارستان جدید در برلین با تشریفات پرشکوه افتتاح شد.
با این حال، هرگز به بهره‌برداری نرسید.
هرگز در آنجا مریضی نبود.
از آن زمان تخریب شده است.
هزینه‌اش پنجاه میلیون بود. این هم برلین برای تو.
ضمناً می‌توانید این را در وب‌سایت وزارت فدرال بهداشت پیدا کنید.
بوندستاگ و بوندسرات در مراحل اولیه یک کمیتهٔ به‌اصطلاح کارشناسی تشکیل دادند که از دانشمندانی تشکیل
شده بود که خودشان آن‌ها را به‌دقت انتخاب کرده بودند.
پس نه فقط نظریه‌پردازان توطئه مثل هاوکرتز و هومبورگ، بلکه همه – رئیس با کارت عضویت حزب SPD، یک وکیل.
خب، این کمیتهٔ کارشناسی پس از دو سال چه گفت؟
این گزارش همچنین به وزارت فدرال بهداشت مرتبط است، با جمله کلیدی در صفحهٔ ۷۰:
هیچ همبستگی قابل تشخیصی بین این معیارها و نرخ وقوع وجود ندارد. خب، خب.
مورد بعدی.
پس از آنکه کل جمعیت یک، دو و سه بار واکسینه شدند، نمایندگان شجاع پارلمان اروپا موفق شدند از آژانس دارویی اروپا (EMA) این بیانیه
را استخراج کنند که این درمان تجربی mRNA از انتقال محافظت نمی‌کند.
این موضوع به‌صورت مکتوب بیان شد که در آن زمان در شبکه‌های اجتماعی ما جنجال زیادی به پا کرد، اما من از ابتدا
این را گفتم چون فایزر در ابتدا چنین ادعایی نکرده بود.
فقط تصور کن.
اگر شما تولیدکننده دارو باشید، به دلایل تبلیغاتی قطعاً خواهید گفت: «ببینید، این دارو از
انتقال محافظت می‌کند»، اگر واقعاً چنین باشد.
اما آنها چنین ادعایی نکردند.
در مطالعهٔ تأییدیه نیز اصلاً برای محافظت در برابر انتقال آزمایش نشده بود.
در مجوز هیچ چیزی نبود.
این صرفاً ابداعی از سوی آژانس‌های بازاریابی و سیاستمداران بود که می‌گفتند: «از خود و دیگران محافظت کنید.»
و این افسانهٔ ساختگی، چه رسد به دروغ، به‌عنوان مبنایی برای اشکال مختلف واکسیناسیون اجباری به‌کار رفته است.
در آلمان خیلی بدتر از کشور شماست.
دانشجویان دانشگاه ما در صورتی که نمی‌خواستند واکسینه شوند، اخراج می‌شدند.
برای همهٔ کارکنان پزشکی، حتی اگر فقط در دفتر حقوق و دستمزد بیمارستان کار می‌کردند، واکسیناسیون به‌طور صریح الزامی بود.
و تا به امروز، این واکسیناسیون اجباری برای سربازان همچنان پابرجاست، بدون اینکه هیچ دلیلی ارائه شود.
این فقط باورنکردنی است.
اما اگر پروتکل‌های RKI را بخوانید، چه می‌گویند؟
برای مثال، در آن آمده است که افراد بیشتری از آنفولانزا می‌میرند تا از ویروس کرونا.
مهم‌ترین عامل خطر برای ویروس کرونا، سن بالا است.
ماسک‌های FFP2 اثربخشی اثبات‌شده‌ای ندارند.
و در عین حال، به دنیای خارج می‌گویند که ما با یک وضعیت اضطراری بی‌سابقه در تاریخ بشر روبرو هستیم.
باید گفت که این البته به‌طور طعنه‌آمیز بیان شده بود؛ برای مثال، بزرگ‌ترین فشار برای واکسیناسیون از سوی دولت اعمال شد.
من برای Weltwoche یک گزارش جلد درباره‌ی آن نوشتم.
قبلاً اشاره شد که آژانس دارویی اروپا (EMA)، جنین اسمال از شرکت فایزر و استراتژیست ارشد واکسیناسیون اتحادیه اروپا،
ولفگانگ فیلیپ، به ما اعتراف کردند و گفتند که این موضوع توسط سیاستمداران در انظار عمومی به اشتباه ارائه شده بود.
این واکسیناسیون بی‌فایده است؛ شما را محافظت نمی‌کند.
این از همان ابتدا روشن بود.
سپس منتظر ماندم و مدام فکر می‌کردم: بله، این خبر انقلابی است که آن‌ها این را پذیرفته‌اند.
حال، ماه‌هاست که برعکس این را می‌شنویم؛ که واکسیناسیون درمان همه‌چیز است.
و حالا ناگهان می‌گویند: نه، نه، این‌طور نبود.
آن فقط یک شوخی بود.
و سپس منتظر ماندم.
ان‌ان‌زی، نوئه تسورخر تسایتونگ، تاگس‌آنزایگر، بلیک، رادیو و تلویزیون سوئیس.
این خبر تحول‌آفرین چه زمانی اعلام خواهد شد؟
او به سادگی هرگز نیامد.
مشاور فدرال ما، مشاور فدرال سابق، و سپس مشاور فدرال برست، همچنین گفت که واکسن ایمن است، محافظت می‌کند، خوب است،
از بالاترین کیفیت برخوردار است و هیچ عارضه جانبی ندارد.
ما همه می‌دانیم حقیقت چیست.
بله، نمونه‌های زیادی از اخبار جعلی از رسانه‌های دولتی وجود داشت.
شاید ویدیوی مارک والدر را که آن زمان در نبل‌سپالتِر به‌صورت آنلاین منتشر کردم، به یاد داشته باشید.
به‌عنوان یک خبرنگار، اغلب از من می‌پرسیدند: «خب اوضاع چطور است؟ آیا رسانه‌ها کنترل‌شده هستند یا نه؟»
من همیشه گفته‌ام نه، هرگز آن را تجربه نکرده‌ام.
من فکر می‌کنم روزنامه‌نگاران این کار را داوطلبانه انجام می‌دهند، درست همان‌طور که همگی
مثل لمینگ‌ها یا گوسفندان به یک سمت می‌دوند.
آن‌ها آن غریزهٔ گله‌ای را می‌خواهند، چون باعث می‌شود احساس راحتی کنند، برجسته نشوند و به‌خوبی در جمع جا بیفتند.
اما باید بگویم، در این ویدیو از مارک والدر، مدیرعامل گروه رینگیِر که به طور بین‌المللی فعالیت می‌کند، او به طور علنی، یا بهتر است
بگویم نیمه‌علنی – من آن را علنی کردم – گفت که در ویدیویی به تمام روزنامه‌نگاران گروه رینگیِر دستور داده بود که
در طول همه‌گیری از دولت حمایت کنند، هرچند گفت که این موضوع باید در یک حلقه کوچک باقی بماند.
این همه چیز را دربارهٔ همکاری این مجموعه رسانه‌ای دولتی می‌گوید.
۵. چون سازمان جهانی بهداشت تزریقات mRNA را که سمی هستند، توصیه کرده است.
من دیگر سیستم ایمنی ندارم، کاملاً، و دوباره همان ماجرا با سد خونی-مغزی.
این‌ها همگی ... من هستند. این گواهی آسیب ناشی از واکسیناسیون من است. سه صفحه.
یعنی چه کسی گواهی سه‌صفحه‌ای آسیب ناشی از واکسیناسیون دارد؟
آن‌ها همه تشخیص‌هایی هستند که در آنجا فهرست شده‌اند.
باید در مورد آن فکر کنی.
و امروز، من بسیار مفتخرم که اینجا ایستاده‌ام.
منظورم اینه که روزی ۲۰۰ کپسول مصرف می‌کنم، اما همین‌طوریه و بهتر از اینه که مریض‌وار تو تخت دراز
بکشی و ساکت بمونی، چون ما وقت ساکت موندن نداریم.
پزشکان ساکت مانده‌اند، دوستان ساکت مانده‌اند، همسایگان، اما بالاتر از همه پزشکان، پلیس و کل دولت.
اما من این کار را انجام نمی‌دهم.
من هرگز این‌گونه نبوده‌ام، این‌گونه به دنیا آمدم و این‌گونه خواهم مرد، با صدای بلند فریاد می‌زنم که شما جنایتکار هستید!
من در کتابم به تفصیل در این باره خواهم پرداخت؛ امسال نوشتن یک کتاب را آغاز خواهم کرد. درمان نیز به طور گسترده پوشش داده خواهد شد.
اما بالاتر از همه، خشمم و لحظات منزجرم در بیمارستان و برخوردهای بین‌فردی‌ای را که داشتم به یاد خواهم آورد.
اما از شهرداری به شهرداری یا چیزی شبیه آن، وقتی آنجا رفتی، چرا تظاهرات من را در شهر کوچک خودم ممنوع می‌کنی؟
بله، ما به آدم‌هایی مثل تو نیازی نداریم.
شما یک مورد خاص هستید.
دیگر نمی‌توانم به آن جمله گوش دهم.
بعد از اینکه درخواست کمک کردم، ۵۰۰٬۰۰۰ قربانی واکسن از آلمان همان هفته با من تماس گرفتند و گفتند: «من هم مریضم.»
بله، آقای لاوترباخ، از چه زمانی دیگر یک مورد جداگانه نخواهیم بود؟
از ده؟ از صد؟ از یک میلیون؟ در آلمان بیش از ده میلیون نفر از ما وجود دارد!
اکنون می‌خواهم به‌طور مشخص به این سؤال بپردازم. این یک کد ژنتیکی خواهد بود، خانم‌ها و
آقایان، که به ما به‌عنوان واکسن فروخته شده است، بله.
این اصطلاح تا حد امکان اشتباه است.
یک کد ژنتیکی به بدن تزریق می‌شود و سلول‌ها مجبور به تولید یک پروتئین سمی می‌شوند.
این تجاوز است، این یک جرم کیفری است.
این جرمی است که مردم علیه دیگران مرتکب شده‌اند و در نهایت باعث شده سلول‌های آن‌ها سم تولید کنند، و ما همین‌الان
به‌وضوح دیدیم که این سم چقدر مؤثر است در ارائه کاترینا.
به همین دلیل، از نظر زبان‌شناسی باید شروع کنیم به گفتن اینکه این واکسیناسیون نیست.
چرا این را به ما به‌عنوان واکسن فروختید؟
واکسیناسیون ماهیتی مثبت دارد.
واکسیناسیون فقط یک نیش سوزن کوچک است، بعد دوباره آزاد می‌شوی.
این‌ها اصطلاحاتی هستند که در نهایت از روز اول ما را فریب دادند.
با اصطلاحات نادرست هدایت و گمراه شدند.
اجازه دهید دوباره خلاصه کنم. این بسیار مهم است. موادی که آنجا تزریق شدند هیچ محافظتی در برابر عفونت ارائه نمی‌دهند.
ماشین روشن نمی‌شود.
فردل فسِل یک‌بار آن‌قدر زیبا آواز خواند. بسیاری از شما هنوز او را به یاد دارید.
آن یک خواننده باواریایی بود. «ماشینی که حرکت نمی‌کند بی‌ارزش است.»
واکسنی که کارساز نباشد، جنایت علیه بشریت است.
چون این افراد به کووید مبتلا می‌شوند.
ما در زنجیره انتقال وقفه‌ای نداریم، موارد شدید داریم. این داده‌ها از بریتانیا هستند.
این بدان معناست که آن‌ها نه تنها کاملاً بی‌اثر هستند. اثربخشی آن‌ها، خانم‌ها و آقایان،
آسیب به روان، دستگاه عصبی و دستگاه ایمنی است.
آنها سیستم‌های کلان هستند.
این فقط کبد نیست، این فقط مغز نیست، این فقط کلیه‌ها نیستند که آسیب دیده‌اند.
این سیستم‌های کلان هستند.
و وقتی در نظر بگیریم که این سیستم‌های کلان نمایانگر تعادلی در درون بدن‌های ما هستند – درست مانند جسم، ذهن و روح –
آنگاه درمی‌یابیم که این حمله‌ای است به ما به‌عنوان یک کل.
این فقط حمله‌ای به کلیه‌ها یا فقط به قلب نیست. اگرچه ما زیاد درباره مشکلات قلب صحبت می‌کنیم.
این حمله‌ای است به خود فرد. به سیستم عصبی، به روان و به سیستم ایمنی.
آخرین نکته.
تعداد عوارض جانبی واکسن بی‌سابقه است.
ما این را از مؤسسه پاول اِرلیش می‌دانیم.
تنها به این سازمان پنجاه هزار مورد خسارت جدی گزارش شده است.
بر اساس متون پزشکی، تخمین زده می‌شود که ۹۰٪ موارد گزارش نشده‌اند. این به معنای حدود ۵۰۰٬۰۰۰ مورد شدید است.
پس نه هر قرمزی‌ای در محل تزریق، بلکه همه آنچه از آن زمان در روزنامه‌ها دیده‌ایم، یعنی زنان جوانی که با ویلچر
هستند، زنی که سه متر از روده‌اش برداشته شده و در آن ارتباط علت و معلولی با واکسیناسیون کاملاً روشن است.
با این حال، تولیدکننده احتمالاً به خاطر این مقررات شیطانی مسئولیت، از زیر بار آن شانه خالی خواهد کرد.
همان‌طور که احتمالاً می‌دانید، در آلمان ۱۷ پارلمان وجود دارد: ۱۶ پارلمان برای ایالت‌های فدرال و یک پارلمان برای دولت فدرال.
و بنابراین می‌توانست ۱۷ کمیتهٔ تحقیق وجود داشته باشد.
با این حال، در ایالت فدرال براندنبورگ تنها یک مورد وجود داشته است.
این به این دلیل است که تنها حزبی که خواستار شفاف‌سازی است AfD است، که در آن زمان در همه‌جا در اپوزیسیون بود و آن را به پیش برد.
معاون رئیس PEI در آنجا مصاحبه شد و نزدیک به گریه گفت: «وقتی برنامه واکسیناسیون در اوایل سال ۲۰۲۱ آغاز شد، ما کاملاً غرق در
حجم کار بودیم، از جمله با گزارش‌های مرگ. ما مجبور شدیم کارکنان را از بخش‌های دیگر فراخوانی کنیم
تا حتی بتوانیم به پردازش همه این موارد بپردازیم.»
زیرا آنچه در اینجا در خط هشتم بیان شده است، نه تنها به تعداد بی‌سابقه عوارض جانبی واکسن اشاره دارد،
بلکه به تعداد آن به ازای هر دُز نیز اشاره می‌کند.
۶. زیرا تأیید تزریق‌های mRNA یک روش تجربی است، بدون اینکه بدانیم نتیجه آن چه خواهد بود.
ما چه می‌دانیم؟ ما در واقع هیچ چیز نمی‌دانیم.
و به همین دلیل است که شکایت علیه بایون‌تک، البته موجه است، اما به اندازه کافی فراگیر نیست.
ما همچنین باید از کسانی که با افرادی که این مواد را تولید کرده‌اند تبانی کرده‌اند شکایت کنیم.
در سوئیس، این Swissmedic است. در اروپا، این آژانس دارویی سابق اروپا است.
این‌ها همچنین کسانی هستند که شرکت کردند.
و ما نمی‌دانیم که کل ماجرا چگونه مورد استقبال قرار خواهد گرفت.
ما نمی‌دانیم که در نهایت چگونه تبدیل، توزیع و سپس دفع خواهد شد.
این بدان معناست که موضوع فارماکوکینتیک را داریم که اصطلاحات پشت آن است. پس یک ماده چگونه در بدن توزیع
می‌شود؟ ما هیچ‌چیز درباره این فناوری mRNA نمی‌دانیم.
اما آنچه حتی بدتر است این است که ما درباره فارماکودینامیک نیز هیچ‌چیز نمی‌دانیم.
فارماکودینامیک به چه معناست؟
یعنی اثر دوز.
و اینجا است که واقعاً هیجان‌انگیز می‌شود.
ما همچنین در سوئیس با Swissmedic در مورد یک قربانی واکسن تماس گرفتیم و پس از توضیح مفصل درباره فناوری mRNA، پرسیدیم
که هزینه آن چقدر است. آنها هیچ اطلاعی در این مورد نداشتند.
آنها واقعاً نمی‌دانستند.
آنها معتقد بودند که mRNA تزریق‌شده به انسان‌ها، مادهٔ مؤثره بود.
نه، این نقشهٔ راهنماست.
اما زمان زیادی طول کشید و در نهایت به نقطه‌ای رسیدیم که گفتیم: mRNA نقش نقشهٔ راه را دارد و پروتئین Spike
ماده‌ای است که در نهایت اثر فعال را ایجاد می‌کند، همان «مادهٔ دارویی فعال» که نام بسیار زیبایی دارد.
و سپس این سؤال پیش آمد، سوئیس‌مدیک عزیز: چه مقدار از این پروتئین اسپایک در بدن تولید می‌شود، چند
میکروگرم پروتئین اسپایک به ازای هر کیلوگرم وزن بدن؟
من هنوز ایمیل را در خانه دارم که توسط Swissmedic امضا شده است.
خلاصه اینکه: ما نمی‌دانیم.
در این مورد دوز را نمی‌دانیم.
ما همچنین نمی‌دانیم چه تعاملاتی با مولکول‌های دیگر در بدن در کل این فرایند دخیل هستند.
ما هیچ‌چیز نمی‌دانیم.
بانوان و آقایان، من این را از روی صحنه به‌طور صریح و صادقانه می‌گویم و می‌خواهم
دوربین‌ها هم آن را ثبت کنند: این یک اقدام جنایی است.
اما ماجرا به همین‌جا ختم نمی‌شود.
خانم‌ها و آقایان، من فکر می‌کردم که همه‌چیز فقط RNA است. تا اینکه مک‌کرنان، دانشمندی از ایالات متحده آمریکا، ثابت
کرد که ما اشتباه می‌کردیم. و ما توانستیم این را تأیید کنیم.
نه تنها در این محلول به انسان‌ها RNA تزریق می‌شود، بلکه DNA نیز تزریق می‌شود که به ما اثری
طولانی‌مدت و بسیار شدیدتر از mRNA به‌تنهایی می‌دهد.
تلاش زیادی برای این صرف شده است.
ضمناً، بله، ما نباید فقط دربارهٔ RNA صحبت کنیم، بلکه باید دربارهٔ RNA اصلاح‌شده صحبت کنیم.
این اوراسیل که معمولاً در آن یافت می‌شود، یک شبه‌اوراسیل است که در نهایت این RNA را به‌طور قابل‌توجهی پایدارتر می‌کند.
این بدان معناست که ما RNA پایدارتری داریم، موادی که برای مدت طولانی‌تری مؤثر باقی می‌مانند و این سم را
در بدن ما برای مدت بسیار طولانی‌تری تولید می‌کنند.
و می‌توانید از این پیکان قرمز ببینید که کل این موضوع نقض سلول است – این قرار است نمایانگر یک سلول باشد.
در اینجا در یک فرایند فیزیولوژیکی مداخله می‌شود؛ در اینجا، به اصطلاح، یک RNA وارد می‌شود.
این هستهٔ سلول است، جایی که معمولاً RNA رونویسی می‌شود.
و در این تخلف، بدن در نهایت سم خود را تولید می‌کند.
بانوان و آقایان، این اولین بار در تاریخ بشر است که ما خودمان سم خود را تولید می‌کنیم.
تاکنون، ما در معرض سموم موجود در محیط زیست قرار داشته‌ایم،
تا کنون ما از طریق غذا و لباس‌هایمان در معرض سموم قرار گرفته‌ایم.
اکنون، از طریق این فرایند و این مداخله در سلول، ما قادر به تولید سم به‌صورت خودمان هستیم.
به همین دلیل من سؤالات بیشتری پرسیدم.
می‌خواستم بدانم، تا بتوانم آن را کمی دقیق‌تر تعریف کنم، چون شک و تردید نسبت به واکسن، به هر حال… پس وقتی سازمان جهانی بهداشت،
به‌عنوان یک نهاد حرفه‌ای و به‌عنوان سازمان بهداشت جهانی که تقریباً همه کشورها عضو آن هستند، چنین بیانیه
مبهمی صادر می‌کند و افرادی را که نظر دارند تهدید می‌داند، باید بپرسم دقیقاً منظور از آن چیست.
پس پرسیدم: آیا شک‌وتردید نسبت به واکسیناسیون به معنای شک‌وتردید نسبت به شرکت‌های داروسازی است
که مجبور شده‌اند میلیاردها دلار جریمه بپردازند؟
شک و تردید نسبت به مقامات که واکسن‌های نوین را شتاب‌زده تأیید می‌کنند؟
شک و تردید نسبت به مقامات که پس از تأیید، ایمنی دارو را به‌طور کافی تضمین نمی‌کنند؟
شک و تردید نسبت به مقامات که اثربخشی واکسن‌های جدید را به‌طور کافی اندازه‌گیری نمی‌کنند، اما با این وجود با داده‌های
اندک و نقض مقررات گزارش‌دهی، اثربخشی بالا را تأیید می‌کنند؟
کوتاهش می‌کنم.
قبلاً به من در مورد سه دقیقه گفته شده است.
چت‌جی‌پی‌تی به هر یک از سوالات شکاکانه من در مورد واکسیناسیون پاسخ می‌دهد:
بله، این یعنی شک و تردید نسبت به واکسیناسیون.
و ما این را ثابت کرده‌ایم. به‌ویژه در نسخهٔ به‌روزشده که می‌توانید در اینترنت پیدا کنید، از همان ابتدا برای
همهٔ مراجع نظارتی روشن بود که این نمی‌تواند کار کند.
این یک آزمایش است.
شما هیچ کنترلی بر آنچه دقیقاً در بدن تولید می‌شود، چه مقدار، چه کیفیتی و برای چه مدت، ندارید.
ما از ابتدا همهٔ این‌ها را می‌دانستیم.
با این حال، اجازه داده شد.
و از شما خواهش می‌کنم که حداقل خلاصه را بخوانید.
بله، و چرا این موضوع این‌قدر قابل توجه است؟
این مهم است زیرا ما در اینجا در مورد مواد تجربی صحبت می‌کنیم.
و من انجام داده‌ام، مسئله فقط این نیست که هیچ تلاشی صورت نگرفته باشد.
سه یا چهار جنبهٔ دیگر وجود دارد که این روش را بسیار تجربی می‌کند.
آنها به آلمانی گفتند که هیچ ایده‌ای ندارند که نتیجه چه خواهد بود.
و به‌عنوان یک تمدن، از زمان جنگ جهانی دوم، ما باور داشتیم که هرگز اجازه نخواهیم داد چنین اتفاقی دوباره رخ دهد. و به همین دلیل بود
که ما منشور نورنبرگ را تدوین کردیم و همچنین این پیمان‌نامه بین‌المللی حقوق مدنی و سیاسی، مادهٔ ۷ را در قانون
به رسمیت شناختیم که در همه شرایط، حتی در شرایط بحرانی و در صورت وقوع وضعیت اضطراری عمومی، قابل اجراست.
و این مقررهٔ حفاظتی اجباری علیه مشارکت، مشارکت اجباری در آزمایش‌ها، میلیون‌ها بار نقض
شد، زیرا به مردم اطلاعات نادرست داده شده بود.
آنها فریب خوردند و تحت فشار قرار گرفتند.
۷. به دلیل اینکه طبقه‌بندی‌های سازمان بهداشت جهانی به صورت دلخواه تعیین می‌شوند (مانند معیارهای همه‌گیری و آزمایش PCR).
سوئیس توصیه‌های سازمان جهانی بهداشت را بدون انتقاد پذیرفته است. این را باید گفت.
این مهم است چون هرگز نمی‌خواهیم دوباره چنین اتفاقی بیفتد.
اقداماتی که از نظر علمی اثبات نشده، بی‌فایده یا حتی مضر بودند، اجرا شدند.
و منظورم این است که برای همه این موارد – ماسک‌های اجباری، قرنطینه‌ها – هیچ مدرک علمی وجود ندارد.
برعکس، آزمایش PCR برای استفاده بالینی نامناسب است. این آزمایش فقط برای شرکت‌ها مناسب است.
ما این اندازه‌گیری PCR را داشتیم که از همان ابتدا شناخته‌شده بود – من آن بحث و گفتگوی افسانه‌ای در آراو در ۱۴ اوت را به یاد
می‌آورم، زمانی که پروفسور مارسل تانر، عضو کارگروه کووید-۱۹ شورای فدرال و رئیس آکادمی علوم سوئیس، به صراحت به
سؤالی از ساموئل اِکِرت پاسخ داد و گفت: «بله، ببینید، آزمایش PCR تشخیص بالینی را ارائه نمی‌دهد.»
نکته‌ی اصلی همین است، بنابراین اشتباه است که بگوییم نتیجهٔ مثبت آزمایش، بیماری را ثابت می‌کند.
آنها همه چیز را می‌دانند.
و اینکه این کل سیستم تا چه حد خودسرانه و کاملاً مضحک بود، در برنامه گفت‌وگوی ما «آرنا» در
تاریخ ۷ ژانویه ۲۰۲۲ برای همه به نمایش گذاشته شد.
ایگنازیو کاسیس، رئیس وقت کنفدراسیون سوئیس و پزشک به حرفه، گفت که هر کسی که در یک تصادف رانندگی جان خود را از دست بدهد و
آزمایش کرونای او مثبت باشد، یک مرگ ناشی از کرونا محسوب می‌شود.
و سپس مجری مکث کرد و درخواست توضیح کرد.
و بله، کاسیس گفت: درست است، این همان کاری است که سازمان جهانی بهداشت با طبقه‌بندی خود انجام داد.
و در واقع تمام این موارد، از جمله طبقه‌بندی موارد کووید-۱۹، توسط سازمان بهداشت جهانی
پیشنهاد شده بود؛ این موارد از هوا نیامده بود.
واقعیت بعدی
رسانه‌ها مکرراً از مرگ‌های ناشی از ویروس کرونا یا، بدتر از آن، مرگ‌های کووید گزارش می‌دهند.
با این حال، ویدیوی معروفی از رئیس RKI ما، ویِلِر، وجود دارد. در آن، او می‌گوید که ما هر کسی را که با آزمایش مثبت
درگذشته است، به عنوان یک مرگ ناشی از ویروس کرونا ثبت می‌کنیم.
ممکن است آزمایش مثبت هفته‌ها یا ماه‌ها پیش انجام شده باشد.
به عبارت دیگر، اگر کسی به‌خاطر سرماخوردگی نتیجه آزمایشش مثبت شود، معمولاً پس از یک هفته
یا با مصرف دارو در عرض هفت روز بهبود می‌یابد.
و سه ماه بعد، او با موتورسیکلتش به درختی می‌خورد. سپس یک مورد مرگ دیگر ناشی از ویروس کرونا به آمار اضافه می‌شود.
آنچه گفته‌ام با این واقعیت تأیید می‌شود که این‌ها – ترجیح می‌دهم آن‌ها را مرگ‌های PCR بنامم، که اصطلاحی خنثی است.
نه، واقعاً خنثی است.
پس آنها مرده‌اند و آزمایش PCR آنها مثبت است.
همین است. همین را می‌دانیم. کالبدشکافی‌ها تقریباً هرگز انجام نمی‌شدند.
و این هم آن بند مبهم در اصلاحیه پیشنهادی قانون بیماری‌های همه‌گیر است که به شورای فدرال اجازه می‌دهد از
همه مؤسسات بخواهد فاضلاب را برای پاتوژن‌ها آزمایش کنند.
یعنی با استفاده از روش توالی‌یابی ژنومی.
پس شما تا سطح اتمی پایین می‌آیید و سعی می‌کنید با استفاده از آزمایش PCR روی فاضلاب، باز هم مثل خواندن برگ
چای، شواهدی از تهدیدها بسازید تا بر مبنای آن شورای فدرال بتواند وضعیت اضطراری اعلام کند.
این خودسرانه است.
و این مرا به‌عنوان یک وکیل می‌ترساند، زیرا معمولاً از خودسرانه بودن بیزارم.
و قطعاً نه به عنوان مبنایی برای قانون اضطراری.
این نباید اتفاق بیفتد.
سپس این فهرست معروف «بیماری ایکس» وجود دارد. این اساساً بهترین حدس است.
پس، فرض بر این است که کدام پاتوژن ممکن است بعداً حمله کند.
محصولات همه‌گیری در حال حاضر بر اساس این پاتوژن در دسترس قرار می‌گیرند. واکسن‌ها تحت عنوان فهرست استفاده اضطراری ارائه می‌شوند.
و همه کشورها باید تأییدیه‌های اضطراری را برقرار کنند.
موافقت‌های اضطراری، خانم‌ها و آقایان، تا به امروز رسماً صادر نشده‌اند.
ما همچنان در همه کشورهایمان در اروپا و سوئیس موانع حداقلی مشخصی داشتیم. اما تحت عنوان «تصویب اضطراری» – که در ایالات متحده
وجود دارد – تنها کافی است یک مرجع ذی‌صلاح اضطراری را اعلام کند و پس از آن هیچ بررسی بیشتری درباره اثربخشی یا ایمنی لازم نیست.
هیچ‌چیز، چون این یک وضعیت اضطراری است.
این تفکر نظامی پشت آن است.
به طور خلاصه، این یک چرخه اقتصادی عظیم است که به طور مستقل از هر سناریوی اضطراری وجود دارد.
اما یک‌بار دکترم به من گفت که تنها با انجام آزمایش می‌توان تفاوت بین سرماخوردگی و آنفولانزا را تشخیص داد.
علائم همیشه یکسان هستند.
بزرگ‌ترهایتان هنوز این آگهی را به خاطر دارند: ریدر تبدیل می‌شود به توئیکس، هیچ چیز دیگری تغییر نمی‌کند.
و بنابراین می‌توان انتقال از آنفولانزا به ویروس کرونا و اکنون بازگشت به آنفولانزا را نیز تفسیر کرد.
هیچ چیزی برای دیدن نبود. نه همه‌گیری، نه وضعیت اضطراری، هیچ‌چیز.
اما این فقط به‌خاطر تدابیر بود، مگر نه؟ پارادوکس پیشگیری.
اما اگر نگاهی به گزارش‌های سازمان جهانی بهداشت بیندازیم، نه آن محاسبات مدل عجیب‌وغریب از لندن، بلکه ارقام واقعی.
سپس آنها می‌گویند که – با احتساب کل شبه‌همه‌گیری از سال ۲۰۲۰ تا ۲۰۲۲ – مرگ‌ومیر اضافی در سوئد کمتر از آلمان بوده است.
در سوئد، کلیساها و مغازه‌ها حتی برای یک روز هم تعطیل نشدند.
ما در آلمان در مجموع هشت ماه قرنطینه داشتیم که اوضاع در آنجا بدتر از کشور شما بود.
دو ماه اول، سپس شش ماه دیگر بعد.
ما حتی به‌خاطر کنترل عفونت برای زوج‌های متأهل ساعت‌زنی داشتیم.
آنها اجازه داشتند شب‌ها در تخت با هم بغل کنند، اما اجازه نداشتند با هم بیرون بروند.
فقط تصور کن.
این حقیقت پنجم به‌طور قاطع ثابت می‌کند که این امر ناشی از اقدامات شدید، یعنی افراط در حاکمیت
قانون، نبوده، بلکه دلایل دیگری وجود داشته است.
و من فقط می‌توانم به شما بگویم که ما با جرایم سازمان‌یافته سروکار داریم و این پدیده قرن‌ها و هزاره‌هاست که وجود داشته است.
ما فقط با انسان‌ها سروکار داریم و امروز همچنین نام‌ها و چهره‌ها را هم ذکر خواهم کرد.
موضوع این سمپوزیوم سازمان جهانی بهداشت، البته، معاهده همه‌گیری است و می‌خواهم از این ۲۰ دقیقه استفاده کنم تا این موضوع را به
تفصیل بررسی کنم، زیرا واقعیت این است که یک بند جدید به این معاهده جدید بهداشتی سازمان جهانی بهداشت، یعنی معاهده
همه‌گیری، افزوده شده است که هنوز به طور گسترده منتشر نشده یا توسط دیگران مورد توجه قرار نگرفته است.
و این یک بند بسیار مهم است، زیرا سازمان جهانی بهداشت کل جهان را برای تروریسم باکتریایی آماده می‌کند.
به همین دلیل است که شما باید مخفف AMR را به خاطر بسپارید.
AMR مخفف مقاومت آنتی‌میکروبیال است.
پس ما اینجا با این پرسش سروکار نداریم که آیا با نیکوکاران طرفیم یا خیر، بلکه با اتحادیه‌ی ستمگران سروکار داریم.
این ثابت شده است.
و این تفاوت بزرگ در مقایسه با بسیاری دیگر است.
در معاهده سازمان جهانی بهداشت، در مادهٔ ۴ و اکنون در بند ۳هـ، بندی وجود دارد. و چیزی در آنجا
گنجانده شده که در نگاه اول بی‌اهمیت به نظر می‌رسد.
این مربوط به AMR، مقاومت آنتی‌میکروبیال است.
و به طور خلاصه، می‌گوید که همه کشورهای امضاکننده در جهان، یعنی تقریباً همه کشورها،
اکنون باید برای اتخاذ اقدامات متقابل آماده شوند.
این بدان معناست که اگر در مورد باکتری‌ها هراس گسترده‌ای به وجود آید، همان‌طور که در مورد ویروس‌ها بوده است، آن‌ها خواهند
گفت که اکنون باید طرحی برای حبس کردن همه، برای مثال به‌منظور ثبت کد ژنتیکی‌شان، داشته باشند. و خیلی، خیلی بیشتر.
۸. به این دلیل که سازمان بهداشت جهانی (WHO) نه بازبینی خودانتقادی را پس از همه‌گیری کووید انجام داده و نه آن را دستور داده است.
و باید مراقب باشیم که شکاف میان واکسینه‌نشده‌ها و واکسینه‌شدگان را بیش از این عمیق نکنیم.
در غیر این صورت، هیچ شانسی برای کنار آمدن با گذشته نخواهیم داشت. در غیر این صورت، قادر نخواهیم بود با هم پیش برویم.
می‌خواهم به سایر قربانیان واکسن امید بدهم. این پاتولوژی من است.
هر بیمارستانی که روی من عمل جراحی انجام داده، نمونه‌های پاتولوژی را می‌برد. من چه کار کرده‌ام؟
برایم مهم نبود، تاکسی گرفتم – نمی‌توانستم رانندگی کنم – به بیمارستان:
من گزارش پاتولوژی‌ام را می‌خواهم.
این غیرممکن است!
بله، ممکن است. در غیر این صورت، کلی سر و صدا به پا می‌شود.
این از بیمارستان‌های مختلف است.
و من این را برای پروفسور بورکهارت فرستادم.
گفتم: «لطفاً، استاد عزیز، یک نگاه بیندازید و ببینید آیا واقعاً من به‌خاطر فایزر مریض نیستم یا در نهایت حق با من است.»
و سپس نتیجه آمد.
که اندوتلیوم مرده است. و اینکه این ثابت شده است.
و مایهٔ شرمساری آلمان، سوئیس و تمام اروپا؛
در حال حاضر حتی یک آزمایشگاه هم وجود ندارد که برای افراد آسیب‌دیده از واکسن یا برای متوفیان، پاتولوژی انجام دهد.
هر آسیب‌شناس که اکنون این را ببیند باید خجالت بکشد.
رنگ‌آمیزی این آزمون بسیار آسان است.
اما هیچ‌کس این کار را انجام نمی‌دهد.
هیچ‌کس جرات نمی‌کند بگوید: «در بیمارستان ۲۰۰ نفر مرده‌اند. من این موضوع را بررسی می‌کنم و بعد می‌گویم آن‌ها
به‌خاطر فایزر مریض شده‌اند تا مردم بالاخره بتوانند شکایت کنند.»
هیچ‌کس جرأت نمی‌کند این کار را انجام دهد.
و به شما می‌گویم، خوب نیست اگر ساکت بمانید.
زیرا کسانی که سکوت می‌کنند، شریک جرم‌اند. تک‌تکشان.
تا به حال به تنهایی چه دستاوردهایی داشته‌ام؟
بسیاری می‌گویند او اصلاً هیچ دستاوردی نداشته است.
من با احساس آرامش کامل به نزد پزشکانی می‌روم که قبلاً مرا درمان نکرده‌اند و با خود می‌برم: گواهی آسیب ناشی از واکسیناسیون،
گزارش آسیب‌شناسی، مقادیر فعلی اسپایک و درمانم که کمک می‌کند.
و پیش دکترها برو، بهش فکر کن.
کل مطب شما مملو از آسیب‌های واکسن نیست؟
آیا مایلید به آنها کمک کنید؟ بله یا نه؟
تلاش برای ساکت کردن عملاً بحث‌ها درباره ویروس کرونا با آغاز جنگ اوکراین ناکام ماند.
اکنون چهره‌های برجسته به برنامه‌های گفت‌وگومحور بازمی‌گردند و دربارهٔ کنار آمدن با گذشته صحبت می‌کنند.
از کمیسیون تحقیق، که بازنگری‌ای چنان سطحی است بر سر یک لیوان شراب.
و درپوش بسته نمی‌شود.
و جای تعجب نیست که درش بسته نمی‌شود،
زیرا هر کاری که آنها انجام دادند، مجاز نبود.
این مرا به پایان می‌رساند.
فکر می‌کنم کل ماجرا را بهتر است روان‌پریشی جمعی طبقه‌بندی کرد.
اصطلاح دیکتاتوری به نظرم اشتباه است.
زیرا در یک دیکتاتوری، مردم مجبورند کارهایی را انجام دهند که نمی‌خواهند.
در حالی که در نظام توتالیتر، آنها داوطلبانه مشارکت می‌کنند.
و باید درک کنید که تعداد زیادی از شهروندان داوطلبانه شرکت کردند.
به‌ویژه در آلمان با ذهنیت نگهبان بلوکی.
و با این کار، سیاستمداران عملاً میلیون‌ها نفر را به همدست تبدیل کرده‌اند، برای مثال، صاحبان رستورانانی که مجبورند
مهمانان واکسینه‌نشده را پس بفرستند و امثال آن، کارآفرینانی که باید کارکنان خود را زیر نظر داشته باشند.
این واقعیت که عملاً میلیون‌ها همدست وجود دارند، رسیدگی دقیق به موضوع را بسیار دشوار می‌کند.
قوه قضائیه، رسانه‌ها و دانشگاه‌ها در همه زمینه‌ها شکست خورده‌اند.
فکر می‌کنم حالا همه با این موافق باشند.
یک بازنگری واقعی مطلقاً نامطلوب است.
و این بدان معناست که اگر شورای فدرال، پارلمان، دادگاه‌ها، کانتون‌ها و رسانه‌ها از پرداختن مؤثر به این
مسئله خودداری کنند، ممکن است چیزی شبیه آنچه همین‌الان تجربه کرده‌ایم هر لحظه دوباره رخ دهد.
و به همین دلیل است که ما باید ابتدا درس‌ها را بیاموزیم.
ما نباید با قانون جدید همه‌گیری، توافق‌نامه‌های همه‌گیری یا تابعیت از اتحادیه اروپا پیش برویم. در عوض، باید با گذشته کنار بیاییم.
برای افزایش فشار جهت تحقق این بازنگری، قویاً توصیه می‌کنم، بلکه شما را تشویق می‌کنم که اگر تاکنون این ابتکار
بازنگری را امضا نکرده‌اید، آن را امضا کنید. لطفاً در هر صورت مطمئن شوید که این کار را انجام می‌دهید.
متشکرم
خب، بنابراین به‌عنوان یک نتیجهٔ موقت، آنچه همین الان گفتم دوباره در اینجا خلاصه شده است.
بدون بازبینی، درسی وجود ندارد. درس‌هایی که آموخته شدند. و البته هیچ قرارداد همه‌گیری‌ای هم وجود ندارد.
۹. به دلیل عدم رعایت قوانین رویه‌ای رسمی سازمان جهانی بهداشت.
خب، یک نکته مهم دیگر هست که باید در نظر داشت، یعنی اینکه چنین اصلاحاتی تنها در صورتی قابل رأی‌گیری هستند که نسخه نهایی
آن حداقل چهار ماه قبل به مجمع جهانی بهداشت ارائه شده باشد.
پس این برای رأی‌گیری در پایان ماه مه خواهد بود و نسخهٔ نهایی در پایان ماه ژوئن ارائه خواهد شد.
متأسفانه، تا پایان ژانویهٔ ۲۰۲۴. اما این در دسترس نیست.
ما فقط گوش می‌دهیم، مذاکره می‌کنیم، مذاکره می‌کنیم، مذاکره می‌کنیم.
پس این بدان معناست که این کار برخلاف قوانین خودشان خواهد بود، همان‌طور که در مادهٔ ۵۵ بند ۲ مقررات بهداشتی آمده است،
و همچنین برخلاف قوانین آیین‌نامه‌ای سازمان جهانی بهداشت خواهد بود اگر بخواهند در پایان ماه مه به آن رأی دهند.
بنابراین، دکتر سیلویا برِندت و سازمانش، آژانس مسئولیت سلامت جهانی، نامه‌ای سرگشاده به تدروس، دبیرکل، نوشتند و او را
دقیقاً به همین اتهام متهم کردند و اعلام کردند: «شما مسئول تضمین رعایت قوانین رویه‌ای سازمان جهانی بهداشت هستید.»
شما نمی‌توانید اجازه دهید که این تعدیلات ظرف چند هفتهٔ آینده به رأی گذاشته شوند، بدون اینکه هیچ‌کس یا هیچ
کشوری فرصت داشته باشد که در داخل کشور خود بررسی کند این تعدیلات واقعاً برای ما چه معنایی دارند.
۱۰. زیرا ماهیتاً یک دیکتاتوری بهداشتی است.
سازمان جهانی بهداشت اختیار تام در تفسیر، قدرت بیش از حد و انحصار بر اطلاعات را به خود اختصاص داده است.
سازمان جهانی بهداشت خواهان نفوذ بیشتری است. این سازمان خواهان تعهدات الزام‌آور است.
تا کنون، ماهیت ما مشورتی بوده است.
و آنچه اکنون از این توافق‌نامه‌ها می‌خواهیم، قدرت الزام‌آور است.
و به گونه‌ای که حاکمیت ما را تضعیف می‌کند.
در حال حاضر مقررات بین‌المللی در زمینه بهداشت وجود دارد.
ما باید تا تاریخ معینی به‌طور فعال آن را رد کنیم.
پس ما باید اقدام کنیم.
سپس پیمان همه‌گیری وجود دارد. آن باید امضا شود.
و ما باید از امضای آن جلوگیری کنیم. و این در واقع در پایان ماه مه خواهد بود.
و شورای فدرال با مبهم و پوشیده سخن گفتن تلاش می‌کند پارلمان را از جریان امور خارج نگه دارد. و در این کار تردید می‌کند.
و بعد همیشه در کمیته‌ها دروغ گفته می‌شود. که اصلاً درست نیست.
و آنچه برای ما مهم است این است که این پیمان قطعاً باید به مجلس ارائه شود.
زیرا تنها در آن صورت واجد شرایط همه‌پرسی است. و ما می‌توانیم دربارۀ آن رأی دهیم.
این کاملاً حیاتی است.
سپس توسعه و فروش دارو باید متمرکز شوند.
این بدان معناست که سازمان جهانی بهداشت با شرکت‌های داروسازی قرارداد می‌بندد.
البته سازمان جهانی بهداشت دست در جیب‌هایش خواهد کرد و به خودش کمک خواهد کرد.
تصمیم‌گیری درباره محل توسعه و شرکت‌هایی که در آن مشارکت خواهند کرد، انجام می‌شود.
قیمت‌گذاری کنترل و تعیین می‌شود.
دیگر هیچ‌کس حرفی برای گفتن ندارد، به‌ویژه مقامات دولتی.
و پذیرش واکسیناسیون به طور کلی ترویج می‌شود.
شما باید هر سال واکسن‌ها را به اردوگاه ببرید و بعد از مدتی که تاریخ انقضایشان می‌گذرد، باید دورشان بیندازید.
سپس دوباره تقاضای فوری وجود خواهد داشت.
پس این مثل یک ماشین حرکت دائمی برای صنعت داروسازی است.
برای صنعت داروسازی مفید است.
ضمناً این یک سازمان فراسرزمینی نیست، بلکه صرفاً یک سازمان بین‌المللی دولتی است و مهم‌تر
از همه، انحصار اطلاعات را در اختیار ندارد.
با این حال، او به همه این موارد توجه کرده و علاوه بر آن، باید به حقوق اساسی احترام بگذارد و همان‌طور که بارها
تأکید کرده‌ام، باید به‌طور مداوم اعمال خود را بازبینی کند.
این‌ها جرایم بسیار جدی هستند که او مرتکب آن‌ها نشده است.
این هرگز نباید باعث هیچ آسیبی شود.
در طول چهار سال و نیم گذشته، او با پیشنهاد مکرر چنین مواد سمی به‌عنوان تنها راه‌حل در آنچه مبارزه با تهدیدی
نامیده می‌شود، به‌طور کامل اعتبار خود را از دست داده است.
و این‌جا به نخستین گزارهٔ کلیدی می‌رسیم.
سازمان جهانی بهداشت نباید هیچ مشروعیتی برای تصاحب اختیارات بیشتر یا اعطای اختیارات اضافی داشته باشد.
این موضوع به سادگی اثبات نشده است، بلکه در اینجا به یک نقطهٔ کامل نیاز است.
ایست! بازنگری پس از عملیات به زبان نظامی.
و تنها زمانی که همه اشتباهات برطرف شده باشند، می‌توانیم درباره توافقات جدید صحبت کنیم و قطعاً نه قبل از آن.
و بنابراین کاری که اینجا انجام می‌دهیم تا حدی فال‌خوانی است، چون تنها می‌توانیم این تغییرات پیشنهادی را تفسیر کنیم و توجه داشته
باشیم که تا کنون هیچ هیئت مذاکره‌کننده‌ای از سوی سوئیس هرگز واقعاً نگفته است: «بله، ما این تغییرات پیشنهادی را دوست نداریم.»
ما قطعاً می‌خواهیم از حقوق بشر محافظت کنیم، می‌خواهیم اصل تفکیک خشونت مدنظر قرار گیرد، می‌خواهیم این عنصر باورنکردنی
خودسرانه بودن، این قدرت بیش از حد سازمان بهداشت جهانی،
ما باید این امر را از طریق یک مرجع نظارتی یا کنترلی محدود کنیم و از همه مهم‌تر، هرگز نباید اجازه دهیم که
سازمان بهداشت جهانی به تنهایی تعیین کند کدام اطلاعات در کل بخش سلامت صحیح و کدام نادرست است.
من هنوز این را از زبان هیچ قاضی‌ای در سوئیس نشنیده‌ام.
اما باید این را می‌گفتی، چون با آن موافق نیستی.
و به همین دلیل است که باید درباره‌اش صحبت کنیم.
پس، محتوای کلی چیست؟
من فقط می‌توانم محتوای کلی را به‌طور خلاصه توضیح دهم، اما این دربارهٔ یک کسب‌وکار عظیم است.
این تأسیس یک صنعت همه‌گیر واقعی است و بسیار دقیق برنامه‌ریزی شده است.
پس اگر خودتان آن را بخوانید، متوجه خواهید شد.
اینجا زیر عنوانی آغاز می‌شود که گفته شده است، بدترین چیزی که می‌توانست در دوران کووید برای ما اتفاق بیفتد این بود
که نتوانیم به همه در یک زمان، مقدار مساوی واکسن فراهم کنیم.
توزیع عادلانه، توزیع عادلانه کار نکرده است.
اصطلاح «سهم» برای این منظور ابداع شد.
عدالت باید به معنای توزیع عادلانه باشد.
و زیر این، مردم می‌گفتند که اوضاع آن‌قدر بد و خطرناک بود که می‌توانست میلیون‌ها نفر دیگر جان خود را از دست بدهند.
ما باید به سازمان جهانی بهداشت اختیار دهیم تا تعیین کند چه محصولاتی تولید شوند.
پس ما در مورد مواد واکسن، بر پایه mRNA، عوامل تشخیصی، و هر نوع محصول همه‌گیر صحبت می‌کنیم.
سازمان جهانی بهداشت باید اجازه داشته باشد که در مورد همه این‌ها تصمیم‌گیری کند.
وقتی برای اولین بار شروع کردم به بررسی رویکرد یک سلامت، خیلی متعجب شدم که فهمیدم قدمت آن به سال ۲۰۰۴ بازمی‌گردد،
به‌طور مشخص به کنفرانسی در دانشگاه راکفلر در نیویورک.
و می‌خواهم برایتان بخوانم که آن‌ها در آن زمان آن را چگونه تعریف کردند،
یک سلامت: به رسمیت شناختن ارتباط میان سلامت انسان، حیوانات خانگی و حیات‌وحش، و همچنین تهدیدی که بیماری‌ها برای انسان‌ها،
تأمین غذا و اقتصادشان و تنوع زیستی برای حفظ یک محیط سالم و اکوسیستم‌های کارآمد که همه ما به آن نیازمندیم، ایجاد می‌کنند.
اجندای ۲۰۳۰، همان‌طور که ممکن است شنیده باشید، قبلاً با نام اجندای ۲۱ یا، با شکوه، اجندای قرن بیست‌ویکم شناخته می‌شد.
این به این دلیل است که این نیز بر رویکرد «یک سلامت» مبتنی است، اگرچه در ۱۷ هدف پایداری خود به این اصطلاح اشاره نکرده است –
همان‌طور که ممکن است بدانید، این اهداف «۱۷ هدف توسعه پایدار» نامیده می‌شوند – اما این دقیقاً همان چیزی است که مورد
نظر است و به‌طور ضمنی در هدف سوم این دستورکار ذکر شده است:
تضمین زندگی سالم و ارتقای رفاه برای همه در هر سن.
۱۶ هدف دیگر به همان اندازه هدف سوم وسوسه‌انگیز به نظر می‌رسند، و به ما آرمان‌شهری از دنیایی بی‌نقص فروخته می‌شود که
بیش از حد خوب است تا واقعی باشد، و در واقع همین‌طور است.
مهم این است که ما انسان‌ها از این کلمات زیبا مسحور شویم.
زیرا، و حالا توجه کنید، دست‌کم ۱۴ مورد از این ۱۷ هدف توسعه پایدار، واکسیناسیون یا ایمن‌سازی را
به‌عنوان راه‌حلی برای این مشکل در نظر گرفته‌اند.
و حالا به شما نشان می‌دهم چه کسی این کار را برای ما انجام می‌دهد.
این کاری است که سازمان ملل متحد انجام می‌دهد. من آن‌ها را «هیچ‌کس‌های انتخاب‌نشده» می‌نامم.
چون این آدم‌های ناشناس و غیرمنتخب هر روز ما را با وردهایشان دربارهٔ خیر عمومی یا خیر بزرگ‌تر بمباران
می‌کنند؛ برای خودت انجامش نده، برای جامعه انجامش بده.
اینها رویکردهای جمع‌گرایانه‌ای هستند که همه ما در طول همه‌گیری ویروس کرونا به اندازه کافی شنیده‌ایم.
و برای من، نیرنگ‌آمیزترین نکته در این است که توده‌ها ظاهراً حاضر نیستند بپذیرند که هیچ خیر بزرگ‌تر و والاتری از آزادی وجود ندارد.
و دقیقاً همین چیزی است که قرار است برای همیشه از ما گرفته شود.
و به همین دلیل است که اکنون به شما می‌گویم هیچ خیر بزرگ‌تری از آزادی نیست.
و این اساساً نتیجه‌گیری من است.
هیچ خیر والاتری، و قطعاً هیچ خیر عمومی وهم‌آلودی، وجود ندارد که بتواند دستورکار ۲۰۳۰، رویکرد یک سلامت یا هر دستورکار غیرانسانی
دیگری را توجیه کند و ما را وادار سازد از منافع خود دست برداریم.
آزادی بزرگ‌ترین خیر است و باید از آن دفاع شود.
و پاسخ‌ها به تمام این بحران‌ها، آن نجاتِ ظاهری که سپس به عنوان مثال در قالب گواهی کووید
ارائه می‌شود، شباهت‌های زیادی با یکدیگر دارند.
زیرا آن‌ها از منطق خاصی پیروی می‌کنند، و این منطق عموماً چنین است: نظارت بیشتر به نام امنیت، سانسور بیشتر به نام مبارزه با
اطلاعات نادرست، جمع‌گرایی بیشتر به نام همبستگی، وابستگی بیشتر بین دولت و شرکت‌ها به نام امنیت تأمین، ارائه دارویی بیشتر به
نام سلامت، کنترل بیشتر به نام حفاظت از اقلیم، شبکه‌سازی بیشتر بین انسان و فناوری به نام پیشرفت، به نام پایداری.
اگر این موضوع را تا نتیجه منطقی‌اش به پایان برسانید، همهٔ این‌ها تنها از طریق کنترل
گسترده، نظارت، تمرکزگرایی و مصادره امکان‌پذیر است.
و این بر پایه نیازهای انسانی نیست، بلکه بر پایه ایده‌ای انتزاعی از جهانی آرمانی است که در آن سلامت
کامل، امنیت کامل و ایدئال کامل اقلیمی حکمفرماست.
و دوم اینکه، دیدگاهی صرفاً مکانیکی و کاملاً مادی نسبت به جهان و بشریت، که در آن هر آنچه از نظر
فناوری امکان‌پذیر و ممکن است، مطلوب نیز تلقی می‌شود.
و آنچه در این فرایند فدا می‌شود، انسانیت است.
میزان انحراف کل توافق‌نامه همه‌گیری را می‌توان تنها از یک عبارت دید.
مقررات بهداشت بین‌المللی هم، چقدر یک‌جانبه است، چقدر اشتباه.
این موضوع مربوط به یک توصیهٔ الزام‌آور قانونی است. ممکن است وکلا قبلاً در این باره شنیده باشند.
این قرار است چطور کار کند؟ یک توصیه است یا یک دستور؟ هر دو. در نهایت، یک دستور است.
یک توصیه نمی‌تواند از نظر قانونی الزام‌آور باشد.
این منطق مضحک در همین یک جمله به تنهایی – می‌توان گفت – را می‌توان در سطل زباله انداخت.
و سپس دیکتاتوری سلامت می‌آید.
منظور من از دیکتاتوری سلامت در واقع این است که از یک سو به ما گفته می‌شود که باید واکسن بزنیم، اما مهم‌تر
از همه، به ما گفته می‌شود چه چیزی را می‌توانیم بخوریم و چه چیزی را دیگر نمی‌توانیم بخوریم.
و در اینجا من یک خطر بسیار بزرگ را در ارتباط با دیجیتالی‌سازی می‌بینم.
رسانه‌های مدرن امروزی امکان کنترل کامل شهروندان را فراهم کرده‌اند.
و من فکر می‌کنم که دیر یا زود، این اقدامات کنترلی در صورت عدم رعایت مقررات توسط مردم، به اعمال تحریم‌ها نیز منجر خواهد شد.
بیایید یک مثال بزنیم: شاید افرادی که گوشت می‌خورند ناگهان مجبور شوند حق بیمه بالاتر بیمه درمانی را بپردازند.
خلاصه اینکه: ما در میانهٔ تحولی هستیم که در آن فردیت و خودتعیینی‌مان را از دست می‌دهیم و
در معنای واقعی کلمه از حق رأی محروم می‌شویم.
۱۱. به این دلیل که سازمان جهانی بهداشت تحت هیچ نظارت یا بازبینی قانون اساسی توسط دادگاه‌ها نیست.
تمام این‌ها به امتناع از پذیرش گذشته منجر می‌شود.
و من اینجا نوشته‌ام آنچه را که ساده‌ترین فرمول می‌دانم، فرمولی که بارها در دادگاه علیه من به کار رفته است، اما
بر کل جامعه نیز صادق است و بارها و بارها از همه همکاران و دوستانم می‌شنوم که به من می‌گویند:
«ببین، در زمان همه‌گیری‌ها باید اختیارات بیشتری به مقامات داده شود. و تا زمانی که مقامات به دستورالعمل‌های
سازمان جهانی بهداشت پایبند باشند، ما نمی‌توانیم و نباید آن را زیر سؤال ببریم.» چیزی شبیه به این.
بله، و این نقطهٔ شروع نقش فوق‌العاده مهمی را که سازمان جهانی بهداشت هنگام اعلام وضعیت اضطراری در صورت وقوع همه‌گیری ایفا
می‌کند، نشان می‌دهد، همان‌طور که در گذشته نیز انجام داده است.
مردم رویگردان شده‌اند و دادگاه‌ها از وظیفهٔ قانون اساسی خود در بازبینی چشم‌پوشی کرده و اجازه
می‌دهند سازمان جهانی بهداشت هر طور که بخواهد عمل کند.
این موضوع قبلاً هم صدق می‌کرد.
بله، و دقیقاً به همین دلیل است که این جدی‌ترین مداخله‌هایی که تاکنون دیده شده‌اند، حتی
تا به امروز نیز مورد رسیدگی قرار نگرفته‌اند.
۱۲. زیرا سازمان بهداشت جهانی باید به‌عنوان ابزاری در دست معماران فعال جهانیِ یک دولت جهانی متمرکز تلقی شود.
جهانی‌شدن اقتصاد اکنون با جهانی‌شدن ارزش‌ها، سبک‌های زندگی و نظم‌های اجتماعی همراه است.
اینکه چه کسی از این تحول منتفع می‌شود، پرسشی کلیدی است، اما پرسشی که تا حد زیادی نامشخص باقی مانده است.
قطعاً یکی از نیروهای محرک، مجمع جهانی اقتصاد به همراه کلاوس است، اما البته سازمان‌های کاملاً متفاوتی نیز وجود
دارند که هدفشان تأسیس آنچه به اصطلاح «دولت متحد» نامیده می‌شود یا می‌توان گفت «دولت جهانی» است.
و در نهایت بازندگان اکثریت قاطع خواهند بود.
یک اقلیت کوچک پیروز خواهد شد.
می‌توانیم همچنین بگوییم که صنعت مالی پیروز خواهد شد، تا واضح‌تر بیان کنیم.
همه‌گیری کووید یک آزمایش میدانی ایده‌آل بود تا مشخص شود مردم تا چه حد اجرای جهانی نظرات و
اقدامات را می‌پذیرند و از آن حمایت می‌کنند.
و متأسفانه باید نتیجه بگیرم که این آزمون میدانی برای آغازگران یک موفقیت کامل بود.
خطری بسیار جدی وجود دارد که آینده ما در یک دیکتاتوری جهانی افکار و سلامت گرفتار شود.
توافق‌نامه‌های فراملی، مانند توافق‌نامه سازمان جهانی بهداشت، راه را برای این موضوع هموار می‌کنند.
حالا شما خواهید پرسید که این «برنامه پنهان» چیست.
«برنامه پنهان» این است که سازمان ملل متحد، هسته و مرکز یک دولت جهانی آینده است.
زیرا دقیقاً برای همین منظور تأسیس شد.
شاید قبلاً این را به این شکل نشنیده باشید، اما حقیقت دارد.
اکنون به سازمان جهانی بهداشت می‌رسیم.
سازمان جهانی بهداشت یک سازمان زیرمجموعهٔ سازمان ملل متحد است.
و اکنون به ابزاری تبدیل شده است که با آن این هدفِ حکومتِ یک‌جهانی سریع‌تر محقق می‌شود.
و به همین دلیل است که سازمان جهانی بهداشت می‌خواهد بر تمام جنبه‌های زندگی ما، نه فقط سلامت، تسلط همه‌جانبه پیدا کند.
او می‌خواهد بر همه‌چیز و همه کنترل داشته باشد.
و به نظر من، یک دلیل کلیدی وجود دارد که چرا سازمان جهانی بهداشت برای دستیابی به این اهداف برنامه‌ای سوءاستفاده شده است.
از آنجا که تنها تعداد اندکی هنوز به فلسفه‌ها و ایدئولوژی‌های سیاسی پایبند هستند، امنیت و سلامت تنها دلایلی هستند که آنها را وادار
می‌کند تا محدودیت‌های گسترده‌ای را بر حقوق بنیادین خود بپذیرند.
و همه‌گیری ویروس کرونا اثبات این موضوع بوده است.
و بسیار متأسفم که باید این را بگویم، اما همه‌گیری ویروس کرونا آزمونی برای هوش بود.
این یک پروژهٔ آزمایشی بود تا ببینند تا چه حد می‌توان پیش رفت. و متأسفانه این پروژه به‌طرز شگفت‌آوری خوب عمل کرد.
همه چیز یکی، یکی، یکی.
یک برنامه، یک سلامت، یک برنامه، یک دولت جهانی، یک دیکتاتوری.
این خلاصه ماجراست. بعداً به این دستورکار برمی‌گردم.
اما اگر اکنون از خودتان می‌پرسید: چرا این منجر به یک دیکتاتوری می‌شود؟ فقط به اتحادیه اروپا فکر کنید.
اتحادیه اروپا همین حالا اتحادیه اروپا است، در واقع یک دولت جهانی کوچک است، به نوعی.
و پارلمان اروپا از نمایندگانی تشکیل شده است که توسط شهروندان کشورهای عضو اتحادیه اروپا انتخاب شده‌اند، اما هیچ نقشی ندارند.
و کمیسیون اتحادیه اروپا که در همه چیز تصمیم‌گیری می‌کند، توسط هیچ‌کس انتخاب نشده، بلکه
توسط عروسک‌گردان‌های پشت پرده منصوب شده است.
و حتی برای یک لحظه هم فکر نکنید که اگر اکنون یک دولت جهانی واحد داشتیم، اوضاع هیچ
تفاوتی می‌داشت و آن یک نظام دموکراتیک بود. هرگز!
تا حد زیادی در دستان خود ماست که در آینده‌مان میان مرکزی‌گرایی و دیکتاتوری یا آزادی و خودتعیینی یکی را داشته باشیم.
چه کسی دیگر می‌تواند در برابر روندهای کنونی مقاومت کند؟
ما باید در برابر پدرسالاری مقاومت ایجاد کنیم و مانند سنگی که در دریاچه پرتاب می‌شود، با ایده‌ها
و باورهایمان بتوانیم افراد بیشتری را بسیج کنیم.
به نظر من امروز یک نقطه عطف حیاتی است و معتقدم واقعاً پنج دقیقه تا نیمه‌شب باقی مانده است.
آیا می‌خواهیم در بندگی گیاه‌وار باشیم یا زندگی‌ای خودتعیین‌شده را رهبری کنیم؟
پاسخ این سؤال باید برای همهٔ ما کاملاً روشن باشد.
بیایید برای آنچه هستی‌مان را ارزش زیستن می‌دهد بجنگیم.
از توجه شما سپاسگزارم.