Perjanjian pandemi WHO lan Peraturan Kesehatan Internasional sing wis direvisi kudu dihentekake!
Iki minangka konsensus mufakat ing simposium WHO ing Zurich tanggal 20 April 2024.
Para pembicara sing misuwur ing tingkat internasional nerangake dampak dramatis sing bakal ditimbulake dening
peraturan anyar WHO marang kesehatan lan kabebasan berekspresi.
Iki bakal diajokaké marang 194 Negara Anggota kanggo diadopsi ing Majelis Kesehatan Donya
kaping 77 ing Jenewa saka 27 Mei nganti 1 Juni 2024.
Sesi informasi diwiwiti déning Urs Hans,
Mantan anggota Dewan Kantonal Zurich lan Presiden Public Eye on Science.
Mata Umum ing Sains ndadekake sains transparan lan kawruh gampang diakses dening masyarakat umum.
Saiki delengen kompilasi saka macem-macem presentasi.
Tujuane yaiku nguatake rolas alesan kenapa perjanjian pandemi WHO lan Peraturan Kesehatan
Internasional sing wis direvisi kudu dihentekake.
Presentasi individu ing versi lengkap bisa ditemokake ing pranala sing kacathet ing referensi.
1. Amarga WHO nglanggar hak-hak dhasar.
Rasa hormat marang martabat manungsa lan hak asasi manungsa wis dicopot déning WHO.
Padha ora kena ana maneh.
Sapa waé, para wanita lan priya, sing isih nduwé sanadyan mung sekedhap pangerten bab apa sejatine manungsa lan apa
sing dadi prakara kanggo kita, ora bakal sarujuk marang iki.
Istilah 'pandemi' saiki ditarik nganti watesé: owah-owahan iklim, ilangé keanekaragaman hayati, kabèh diangkat dadi
status pandemi supaya pungkasané WHO bisa njupuk alih kedaulatan lan pamaréntah-pamaréntah individu bisa dibubarake.
Padha mbatalake awake dhewe.
2. Amarga WHO nglanggar prinsip dhasar demokrasi – kabebasan nyatakake pendapat lan kabebasan informasi.
Lan aku wis nggawa kowe loro conto.
Tuladha: ilangé kedaulatan.
– Sejatine, kuwi topik dina iki, sanajan, kaya sing wis tak kandhakake, mengko aku bakal mbahas teknologi mRNA sacara khusus.
Pitakonané yaiku, yèn kita kelangan kamardikané dhéwé – ya, kuwi kelakon karo terapi gén iki, mesthi
waé. Sampeyan weruh yèn aku ora nyebut kuwi vaksinasi.
Kenapa? Aku bakal ngandhani kowe sakedhik maneh.
Nalika kita kelangan kamardikan diri, kita nemokake awake dhewe ana ing krisis identitas
paling gedhe; kita ora dadi awake dhewe maneh.
Lan kuwi mesthi dadi niyaté.
Iki digayuh liwat mikir sing dipandu, sing banjur muncul minangka kegugupan, gampang nesu, panjalukan sing kakehan, kuwatir,
kejenuhan, depresi, lan kabèh bab liya sing wis kita krungu.
Lan ing bab pungkasan iki, yen kita kelangan kedaulatan – lan mulane kita nganakake konferensi iki dina iki.
Ing Swiss, kita nduwé demokrasi langsung.
Ing nagara kita, rakyat sing mutusaké, lan ora ana wong liya.
Lan kabijakan kesehatan sejatine dadi tanggung jawabé kanton, dudu pamaréntah federal.
Lan wiwit ana Covid, pamaréntah fédhéral wis nyepelekake nyentralisasi lan ngontrol saya akèh.
Lan kita kudu mbalèkaké roda iki.
Pakta pandemi bakal ateges yèn ing babagan kesehatan, kita bakal kelangan hak-hak liberal lan demokratis.
Iku sing kita kepéngin.
Aku ora mikir kaya ngono.
Yaiku, nganti sepira undang-undang utawa perjanjian internasional bakal pungkasané mengaruhi kahanan hukum kita?
Sepira kemampuan pamaréntah tumindak bakal diwatesi?
Lan sepira gangguan ing struktur sakabèhé panguwasan, kaya sing ditemtokaké déning
konstitusi kita, ing arsitektur pamisahan panguwasan?
Dadi, luwih abot intervensi iki,
Luwih gedhé haké kanggo nduwé swara.
Lan kita nemokake iki ing macem-macem ketentuan.
Artikel 164 ing kéné rada luwih amba, mung nyatakake yèn undang-undang mesthi ateges yèn rakyat kudu nduwé
hak ngomong, paling ora ing kerangka referendum pilihan.
Pitakonan sing paling penting yaiku: Apa WHO bakal bisa matesi prinsip-prinsip dhasar konstitusi kita ing mangsa ngarep?
Lan kabèh argumentasi sing ngomong yèn kabèh kudu kelakon kanthi cepet banget
lan ana akèh banget sing ora dingerteni
lan manawa ora ana pilihan liya kajaba mung ngetokake undang-undang darurat,
Aku pribadi nganggep iki banget, banget mbukak, amarga ana telung sebab.
Kaping pisan, padha nuduhaké yèn mayoritas gedhé para panyipta kaputusan ora gelem nindakake analisis risiko
kanthi pikiran sing jernih nalika ana krisis lan banjur njupuk langkah-langkah proteksi sing terarah.
Nanging tinimbang kuwi, nalika ana keraguan utawa krisis, padha siap mbuwang kabèh prinsip
konstitusional sing éndah sing kuduné diwakili mau.
Kapindho, aku yakin manawa iki wis nuduhaké yèn akèh panyipta kaputusan ora péngin nampa tanggung jawab sakabèhé, nanging
malah gampang banget nyerah tanggung jawab nalika ana krisis.
Lan katelu, aku yakin manawa iki wis nuduhake yèn, paling ora kanggo sawatara panyipta keputusan,
demokrasi iku pancèn prekara sing mbutuhake akèh gawéan.
Lan kanthi praktis, solusi kanggo kabeh masalah iki saiki wis kasedhiya.
Lan solusiné yaiku organisasi internasional kaya WHO lan pengadilan supranasional kaya Mahkamah Hak Asasi Manungsa Éropa.
Yen para politikus nasional ora gelem njupuk tanggung jawab, tanggung jawab kuwi bakal dijupuk saka wong-wong mau.
Persetujuan kesehatan iki, Peraturan Kesehatan Internasional iki, ora mung babagan politik, nanging luwih saka kuwi.
Aku yakin kuwi uga dadi penyebut umum.
Kolegane Marcus Riva nyebutake iki.
Kita uga pengin nglakokake kampanye profesional ing kana.
Kita ora bisa ngrebut atiné pihak liya utawa wong-wong sing nganti saiki mikir béda, kanthi
terus-terusan fokus marang masalah vaksinasi.
Nanging ana luwih akèh sing dipertaruhkan.
Iki pancen babagan kamardikan, kedaulatan, lan pungkasane inti saka kabebasan individu lan negara kaya Swiss.
Iku sing dadi inti saka Pakta Pandemi Internasional iki.
Ora, iki dudu bab isolasi.
Intine yaiku kita tetep merdika lan nggawe keputusan dhéwé.
Amarga karo perjanjian WHO iki lan perjanjian liyane, iki pancen prakara urip lan pati.
Aku wis ngomong, iku
Iki babagan kedaulatan kita, babagan kamardikan kita, babagan mbela hak-hak demokratis kita.
Mung kuwi.
Lan banjur sing siji maneh niru.
Ing loro kontrak, sampeyan bakal weruh tembung "infodemics" ing tengah.
Infodemik iku sarana kontrol sing penting. Aku kudu ngrampungake.
Sarana kontrol sing penting kanggo WHO.
Nanging delengen, sawijining organisasi internasional sing ora mung ana ing perjanjian-perjanjian iki,
nanging uga ing endi-endi ing kaca ngarep situs webé,
Kowe bisa nggoleki WHO banjur infodemic, ing endi-endi, iki meh nyebar ing kabeh panggonan, nduwé
ciri khas, kita diijini nemtokake kabeneran dhéwé.
Kita diijini ngomong zat apa sing efektif lan kita diijini ngomong suwene darurat bakal lumaku.
Iku pancen semena-mena.
Iku Louis kaping papat belas.
Iku pamrentahan absolutis sadurunge Revolusi Prancis.
Iki pancen ora cocog karo konstitusi kita.
Sampeyan bakal nemokake iki ing loro kontrak lan uga ing kaca ngarep.
Lan kuwi waé, dogma sing ngidini wong nemtokake bebeneré dhéwé lan nerapaké utawa miwiti sensor, wis dadi pelanggaran
gedhé marang prinsip dhasar sing dibutuhaké ing saben demokrasi, yaiku kabebasan panemu lan kabebasan informasi.
Lan yen sampeyan nyopot kabebasan panemu lan kabebasan informasi, mula sampeyan ora duwe ilmu pengetahuan sing bebas, ora
duwe sistem kaadilan sing adil, lan uga ora duwe demokrasi.
Lan kuwi ora kena diidinake kelakon.
Ana makalah saka WHO, aku wis maca, aku ora ngimpi.
Iku informasi sing salah, tegese wong-wong sing mikir beda kanthi wajar lan ilmiah kudu dipinggirake lan dibungkam.
Kita bubar krungu iki saka Ibu von der Leyen, gegayutan karo Uni Éropa.
Topik liyane.
Wong kudu ngawasi lan nggawe wewenang anyar.
Nalika aku krungu kuwi, aku krasa banget ora enak.
Kita kudu nyuda jumlah panguwasa, ora nambah!
Miturut panemuku lan adhedhasar pengamatanku, aku nemokake yen media massa nduweni peran sing diraguhi ing konteks iki.
Padha, ing sawijining cara, minangka perpanjangan saka kantor pusat global.
Dadi, aku mikir yèn rezim-rezim diktator sing kepéngin ngetrapaké sentralisme iku sing
nyebarake pesen-pesen ing saindenging donya.
Lan padha uga wis nggawe suasana ing ngendi panemu sing beda, sudut pandang sing
beda, ora bisa maneh didiskusikake sacara umum.
Kita pancen wis ngalami iki: yen aku ora padha pendapat babagan coronavirus utawa perang ing Ukraina, aku meh
ora bisa ngomong kaya ngono maneh ing ngarepe wong akeh.
Apa aku iki teoretikus konspirasi, utawa aku iki ekstrim tengen, utawa aku iki simpatisan Putin, utawa aku ora ngerti apa.
Lan ing demokrasi, iku kahanan sing ora kena diijini terus.
Sanajan ana risiko dianggep teoris konspirasi, kita ora kena nyerah.
Kita ora kena ngidini awake dhewe wedi.
Aku uga pracaya yèn kita dudu penganut teori konspirasi, nanging kita wis mbukak konspirasi kasebut.
3. Amarga WHO nglanggar prinsipé dhéwé kanggo mbantu kabèh wong nggayuh kahanan kesehatan sing paling apik.
Kaping pisan, kita kudu nimbang apa waé wewenangé Organisasi Kesehatan Dunia. Iki wis
cetha banget kacathet ing Artikel 1 konstitusiné.
Tujuan Organisasi Kesehatan Dunia yaiku mbantu kabèh wong nggayuh kahanan kesehatan sing paling apik.
Sampeyan bakal enggal ngerti apa sing ora kalebu ing iki.
Iki ora kalebu menehi wong informasi palsu, meksa wong supaya nggunakake zat, lan nyaranake zat sing toksik.
Mula saka iku, wong ora kena nyebabake cilaka.
Iku prinsip sing paling penting.
Iki sawijining badan sing ngatur lan nyelarasake lan mung tumindak minangka badan penasihat.
Iku titik wiwitan.
Iki ateges ngedhukung pangayoman kesehatan manungsa miturut kawruh lan praktik paling apik sing ana, nggatekake
panemuan anyar, lan sawisé suwéné krisis sing dawa, nindakake tinjauan sing tuntas lan kritis marang dhéwé.
WHO kuduné wis nindakake kuwi dhéwé, nanging ora nindakake.
Nanging saiki sampeyan wis duwe kriteria ukuran sing penting sing uga bisa mbantu sampeyan ing diskusi lan ngidini
sampeyan ngomong, mandheg, sepisanan, kudu ana tinjauan.
Lan kapindho, aturan WHO dhewe kudu dituruti.
Lan katelu, miturut tujuane dhewe, WHO ora nduweni wewenang nyebabake cilaka sakabehe.
4. Amarga rekomendasi WHO iku pancen informasi palsu sing nyebabake akibat nggegirisi.
Iku penting, lan sayangé uga wigati ing wiwitan, supaya kita nyawang sakedhap mangsa kepungkur.
Kita kudu éling yèn rekomendasi iki kanggo suntikan mRNA ora metu saka ora ana.
Iki ora dirancang déning para menteri kesehatan dhéwé, nanging asalé saka WHO.
Vaksinasi muni positif banget – terapi gen.
Ngomong-ngomong, kowe saiki wis ngakoni dhéwé.
Yen kita wis bener nyebut iku terapi gen, kita ora bakal nemokake siji wong wae sing gelem disuntik.
Pirang-pirang taun kepungkur, sawijining partai sing warnané padha karo suket, aku ora gelem nyebut jenengé,
ngelingake supaya ora mangan jagung sing diowahi sacara genetik.
Para wanita lan para priya, akèh saka apa sing kita konsumsi dibuwang liwat pencernaan.
Saiki wong-wong kuwi sing paling banter njerit yèn terapi gen mung disuntikake menyang
otot lan pungkasané mlebu ing aliran getih.
Kowe mlebu toko, weruh mobil sing diparkir ing kana, lan mobil kuwi pancen apik tenan.
Wong padha kandha, "Wah, caté apik tenan, mesthi kenceng tenan. Ayo, wenehana aku kunciné, aku pengin nyoba nyopir."
Kowe mlebu, muter kunci, lan mobilé ora muni apa-apa.
Lan apa sing diomongake penjual?
Aku ngerti kuwi.
Aku ngerti yen iku ora bisa.
Delengen lukisan cat sing éndah kuwi, setir lan joké.
Saiki pindhahna.
Kowe wis ngerti yèn terapi gén iki, vaksinasi iki, ora mujarab.
Lan apa sing bisa kowe critakake marang kita?
Ya, ora pati parah.
Vaksinasi kudu nglindhungi saka penularan lan vaksinasi kudu nglindhungi saka penyakit. Titik.
Ngomong-omong, iki minangka definisi WHO.
Kaya sing wis kita krungu sadurunge saka para ilmuwan, vaksinasi ora nyegah panyebaran utawa munculé penyakit.
Dadi iki dudu vaksinasi. Titik.
Diskurs ilmiah sacara sistematis dicegah ing Swiss.
Sapa waé sing ngomong liya diilangi.
Lan sing paling awon saka kabèh iki yaiku kita wis ngerti yèn ana cara terapi liya saliyané sing diarani vaksinasi.
Padha dibungkam, dilarang, utawa dimarginalake.
Penting uga kanggo ngerti manawa Covid umume, nanging ora mesthi, ora mbebayani, kaya sing bisa kita deleng
saka efek samping iki, lan aku duwe statistiké ing kéné.
0 nganti 70 taun 0,095% nganti 16 taun 0,00035%
Lan utamane ing kelompok umur iki, iku kriminal nggunakake sing diarani vaksinasi nalika tingkat efek
sampingé 10 utawa 100 kaping luwih dhuwur tinimbang kuwi.
Apa sing uga kita ngerti, lan panaliten anyar iki bubar diterbitake, yaiku wong-wong sing wis
divaksinasi, sing diarani penerima vaksin, ngalami luwih akeh efek samping lan, sing paling parah, pati.
Bagéan ageng saka panaliten sing relevan wis kanthi sengaja dipalsukake.
Lan kuwi malah durung anyar,
Ioannidis wis suwe ngkritik iki, utamane ing riset medis.
Bagéan ageng saka populasi dibombardir karo bukti setengah bener iki.
Lan kowe kudu ngomong, sapa sing bakal pracaya marang kita, ta?
Padha malah bisa mbusak pemenang Hadiah Nobel saka peredaran lan ngremehake kredibilitasé.
Maksudku, ana Bhattacharya kapindho, sing dadi ahli ekonomi kesehatan sing penting banget ing Amerika, dhèwèké banget kritis,
nanging arsip Twitter-e wis ora kasedhiya maneh; kowe ora bisa ndeleng
kiriman-kirimane maneh, kaya sing kita sadhar sawisé kuwi.
Dheweke mung digawe, ora diblokir, nanging rada ora katon.
Ing taun 2020, kita ngalami tingkat pangisian rumah sakit paling endhek, sing drastis banget nganti puluhan rumah sakit ditutup.
Rata-rata tingkat kekosongan taunan 13% kacathet. Ing mangsa semi, angka iki munggah nganti 30%. Rumah sakit
anyar uga wis dibangun ing Berlin kanthi pesta gedhe.
Nanging, iku ora tau dioperasikake.
Ora ana pasien ing kana.
Wiwit kuwi wis dirubuhake.
Biayane 50 yuta. Mangkono Berlin kanggo kowe.
Ngomong-omong, sampeyan bisa nemokake iki ing situs web Kementerian Kesehatan Federal.
Bundestag lan Bundesrat mbentuk komite ahli sing diarani kuwi ing tahap awal, kang dumadi saka
para ilmuwan sing dipilih langsung déning dheweke.
Dadi ora mung para teoretikus konspirasi kaya Hockertz lan Homburg, nanging kabeh wong – bos sing
nduwé kartu anggota partai SPD, sawijining pengacara.
Dadi, apa sing diomongake komite ahli iki sawisé rong taun?
Laporan iki uga ana gandhèngané karo Kementerian Kesehatan Federal, kanthi ukara kunci ing kaca 70:
Ora ana pranatan sing cetha antarane ukuran-ukuran kasebut lan tingkat kedadeyan. Ya, ya.
Barang sabanjure.
Sawisé kabèh populasi wis divaksin sapisan, kaping pindho, kaping telu, para anggota Parlemen Éropa sing wani kasil njaluk
pernyataan saka EMA, Badan Obat-obatan Éropa, yèn terapi mRNA eksperimental iki ora maringi perlindungan marang panyebaran.
Iku wis kacathet kanthi tertulis, sing nyebabake geger gedhe ing media sosial kita wektu kuwi, nanging aku wis
ngomong saka wiwitan amarga Pfizer ora tau ngaku kuwi.
Coba bayangna kuwi.
Yen sampeyan pabrikan obat, mesthi kanggo alasan iklan sampeyan bakal ngomong, "deleng, iki
nduwèni proteksi transmisi," yen pancèn nduwèni.
Nanging padha ora ngaku kuwi.
Uga durung dites babagan proteksi transmisi ing studi persetujuan.
Ora ana apa-apa ing lisensi.
Iku mung panemuan saka agensi pemasaran lan politisi kanggo ngomong, "lindhungi awakmu lan wong liya".
Lan dongeng sing digawe-gawé iki, ora mung omongan kosong, wis digunakaké dadi dhasar kanggo macem-macem wujud vaksinasi wajib.
Ing Jerman luwih parah tinimbang ing negaramu.
Mahasiswa diusir saka universitas kita yen ora gelem divaksinasi.
Ana syarat vaksinasi sing cetha kanggo kabèh staf medis, sanajan mung makarya ing kantor penggajian rumah sakit.
Nganti saiki, vaksinasi wajib kanggo prajurit isih ditrapake, tanpa ana alesan sing diwenehake.
Iku pancen ora bisa dipercaya.
Nanging yen sampeyan maca protokol RKI, apa sing diomongake?
Contone, kasebut manawa luwih akèh wong mati amarga influenza tinimbang amarga coronavirus.
Faktor risiko utama kanggo coronavirus yaiku yuswa banget tuwa.
Masker FFP2 ora ana bukti manawa mujarab.
Lan ing wektu sing padha, padha ngandhani donya njaba yèn kita lagi ngadhepi kahanan darurat
sing ora ana tandhingané ing sajarah manungsa.
Kudu diomongake manawa iki mesthi dimaksudake kanthi ironi; dorongan paling gedhe
kanggo vaksinasi, umpama, asalé saka negara.
Aku nulis artikel sampul babagan iki kanggo Weltwoche.
Wis kasebut sadurunge manawa EMA, Janine Small saka Pfizer, lan kepala ahli strategi vaksinasi EU, Wolfgang
Philipp, ngakoni marang kita lan kandha manawa iku wis disalahgambarke dening para politikus ing ngarepe umum.
Vaksinasi iki ora ana gunané; ora nglindhungi kowe.
Iku wis cetha wiwit wiwitan.
Banjur aku ngenteni lan terus mikir, ya, iki kabar sing nggegirisi amarga padha ngakoni iki.
Saiki, wis pirang-pirang wulan kita krungu kabalikane, yèn vaksinasi iku panacea.
Lan saiki padha ujug-ujug kandha, ora, ora, kuwi dudu kaya ngono.
Iku mung guyon.
Lan banjur aku ngenteni.
NZZ, Neue Zürcher Zeitung, Tagesanzeiger, Blick, Swiss Radio and Television.
Kapan kabar wigati iki bakal diumumake?
Dheweke pancen ora tau teka.
Menteri Federal kita, mantan Menteri Federal, banjur Menteri Federal Berset uga ngendika manawa vaksin iki aman, nglindhungi,
apik, nduwèni kualitas paling dhuwur, lan ora ana efek samping.
Kita kabeh padha ngerti apa sejatine.
Ya, ana akèh kabar palsu liyane kaya ngéné saka media nagara.
Sampeyan uga bisa kelingan video saka Marc Walder sing tak terbitake online ing Nebelspalter wektu semana.
Minangka wartawan, aku kerep ditakoni, "Dadi kahanané piye? Apa médhia dikontrol utawa ora?"
Aku mesthi ngomong, ora, aku durung tau ngalami kuwi.
Aku mikir wartawan nindakake iki kanthi sukarela, kaya padha mlayu ing siji arah, kaya lemming utawa wedhus.
Padha kepéngin kuwi, naluri mèlu-mèlu, amarga kuwi nggawe padha krasa nyaman, ora menonjol, lan wis mapan kanthi apik.
Nanging aku kudu ngomong, ing video iki saka Marc Walder, sing dadi CEO Ringier Group lan makarya sacara internasional, dheweke
ngomong sacara umum, utawa setengah umum – aku sing nggawe umum – ing video yen dheweke wis maringi instruksi marang kabeh wartawan
ing Ringier Group supaya ndhukung pamarentah sajrone pandemi, sanajan dheweke kandha yen iku kudu tetep ing lingkaran cilik.
Iku nerangake kabeh babagan kerjasama saka kompleks media negara iki.
5. Amarga WHO wis nyaranake zat suntikan mRNA sing toksik (beracun).
Aku saiki ora duwe sistem kekebalan awak maneh, sakabehe, lan iku maneh karo barier getih-otak,
Iki kabeh ...ku. Iki sertifikat karusakan vaksinasi. Telung kaca.
Maksudku, sapa sing nduwé sertifikat karusakan vaksinasi telung kaca?
Kabeh iku diagnosa sing kacathet ing kana.
Kowe kudu mikir bab kuwi.
Lan dina iki, aku bangga banget bisa ngadeg ing kene.
Maksudku, aku njupuk 200 kapsul saben dina, nanging ya wis kaya ngono, lan luwih becik tinimbang ngglethak lara ing
amben lan meneng bae, merga kita ora duwe wektu kanggo meneng.
Para dhokter meneng, kanca-kanca wis meneng, tangga teparo uga, nanging sing paling utama
yaiku para dhokter, polisi, lan kabèh negara.
Nanging aku ora nindakake kuwi.
Aku ora tau kaya ngene, aku lair kaya ngene lan bakal mati kaya ngene, kanthi banter ngumumake yèn kowé kuwi kriminal!
Aku bakal nerangake kanthi rinci babagan iki ing bukuku; taun iki aku bakal miwiti nulis
buku. Terapi iki uga bakal dibahas kanthi jembar.
Nanging sing paling utama, aku bakal kelingan nesuku lan wektu-wektu sing njijiki ing
rumah sakit lan patemon antarwong sing tak alami.
Nanging uga saka walikota siji marang walikota liyane, utawa kaya ngono, sawise kowe menyang kana, kenapa
kowe nglarang demonstrasiku ing kutha cilikku kene?
Ya, kita ora butuh wong kaya kowe.
Sampeyan iku kasus khusus.
Aku ora bisa ngrungokake ukara kuwi maneh.
Sawisé aku nelpon pitulungan, 500.000 korban vaksin saka Jerman ngubungi aku ing minggu sing padha lan kandha, "Aku uga lara."
Inggih, Pak Lauterbach, kapan kita ora dadi kasus sing kapisah maneh?
Saka 10? Saka 100? Saka 1 yuta? Ana luwih saka 10 yuta kita ing Jerman!
Saiki aku kepengin ngrembug pitakon iki kanthi khusus. Iki bakal dadi kode genetik, para wanita lan para
priya, lan wis didol marang kita minangka vaksinasi, ya.
Iku istilah sing paling salah sing bisa ana.
Kode genetik disuntikake menyang awak lan sel-sel dipaksa ngasilake protein sing mbebayani.
Iku perkosaan, iku tindak pidana.
Iki sawijining tindak pidana sing wis ditindakake wong marang wong liya, sing pungkasane nyebabake sel-selé
ngasilake racun, lan kita bubar iki wis weruh kanthi cetha sepira efektifé racun iki ing presentasi Katharina.
Mulane, miturut linguistik, kita kudu miwiti ngomong manawa iki dudu vaksinasi.
Kenapa kowe adol iki marang kita minangka vaksinasi?
Vaksinasi nduwèni sipat positif.
Vaksinasi iku mung tusukan cilik, banjur kowe bebas maneh.
Iki istilah-istilah sing pungkasane nggodha kita wiwit dina kapisan.
Dipimpin lan disasar nganggo istilah palsu.
Coba tak ringkes maneh. Iki penting banget. Zat-zat sing wis disuntikake ing kana ora
menehi perlindungan marang faktor eksternal.
Mobilé ora bisa diuripaké.
Fredl Fesl tau nyanyi kanthi éndah banget. Akeh saka kowe kabeh isih bakal kelingan dhèwèké.
Iku penyanyi Bavaria. Mobil sing ora mlaku ora ana gunané.
Vaksinasi sing ora mujarab iku kejahatan marang kemanusiaan.
Amarga wong-wong iki kena Covid.
Kita ora ana putus-putuse ing rantai infeksi, kita duwe kasus abot. Iki data saka Inggris Raya.
Iku ateges ora mung ora efektif sakabehe. Efektivitasé, para wanita lan para priya, yaiku
ngrusak jiwa, sistem saraf, lan sistem kekebalan awak.
Iku sistem makro.
Ora mung ati, ora mung otak, ora mung ginjel sing rusak.
Iki sistem makro kasebut.
Lan nalika kita nimbang yèn sistem makro ing awak kita iki makili keseimbangan – kaya awak, pikiran, lan jiwa –
mula kita nyadari yèn iki serangan marang kita sakabèhé.
Iki ora mung serangan marang ginjel utawa mung marang jantung. Senajan kita kerep ngomong babagan masalah jantung.
Iki serangan marang awak dhéwé. Marang sistem saraf, marang jiwa, lan marang sistem kekebalan awak.
Poin pungkasan.
Ana akèh efek samping vaksin sing durung tau ana sadurungé.
Kita ngerti iki saka Institut Paul Ehrlich.
Lima puluh ewu kasus karusakan serius wis dilaporake.
Miturut literatur medis, diprakirakaké ana angka sing ora dilaporaké nganti 90%.
Iku padha karo kira-kira 500.000 kasus abot.
Dadi ora mung abang-abang wae ing panggonan suntikan, nanging sing wis kita deleng ing koran wiwit kuwi, yaiku wanita enom
ing kursi roda, sawijining wanita sing ususé wis dicopot telung meter, lan ing kéné sebab-akibat karo vaksinasi uga cetha banget.
Sanajan mangkono, pabrikan mesthine bakal lolos amarga peraturan tanggung jawab sing setan iki.
Kaya sing mesthine sampeyan wis ngerti, ana 17 parlemen ing Jerman: 16 kanggo negara
bagian lan siji kanggo pamaréntah federal.
Mula bisa waé ana 17 panitia panyelidikan.
Nanging, mung ana siji ing negara bagian federal Brandenburg.
Iki amarga siji-sijine partai sing kepengin panjelasan yaiku AfD, sing nalika semana ana ing
oposisi ing endi-endi lan maksa supaya disahake.
Wakil kepala PEI diwawancarai ing kana lan kandha meh nangis: "Nalika program vaksinasi diwiwiti ing awal 2021, kita kabeh
kewalahan banget, kalebu karo laporan-laporan pati. Kita kudu narik staf saka departemen
liyane supaya bisa miwiti ngolah kabeh mau."
Amarga apa sing ditulis ing kéné ing baris kaping wolu ora mung nyebutaké jumlah efek samping vaksin sing
durung tau ana sadurungé, nanging uga jumlah saben dosis.
6. Amarga persetujuan suntikan mRNA iku prosedur eksperimental, tanpa ngerti apa asilé bakal kaya apa.
Apa sing kita ngerti? Kita sejatine ora ngerti apa-apa.
Lan mulane gugatan marang BioNTech iku mesthi adil, nanging ora cukup jembar.
Kita uga kudu nuntut wong-wong sing wis kolusi karo wong-wong sing ngasilake barang-barang kuwi.
Ing Swiss, iki Swissmedic. Ing Éropah, iki mantan Badan Obat Éropah.
Iki uga wong-wong sing melu.
Lan kita ora ngerti kepiye kabèh iki bakal ditampa.
Kita ora ngerti kepiye pungkasane bakal diowahi, disebarake, lan sabanjure diilangi.
Iku ateges kita duwe topik farmakokinetika, sing dadi istilah ing mburi iki. Dadi kepiye sawijining zat disebarake
ing awak? Kita ora ngerti apa-apa babagan teknologi mRNA iki.
Nanging sing luwih parah maneh, kita uga ora ngerti apa-apa bab farmakodinamika.
Apa tegese farmakodinamik?
Yaiku efek dosis.
Lan ing kéné iki dadi pancen nyenengake.
Kita uga wis ngubungi Swissmedic ing kene ing Swiss babagan korban vaksin lan, sawisé nerangake kanthi rinci apa iku teknologi
mRNA, takon pira regané. Dheweke ora ngerti apa-apa babagan kuwi.
Padha pancen ora ngerti kuwi.
Padha pracaya yèn mRNA sing disuntikake marang manungsa iku bahan aktif.
Ora, iki cetak biru.
Nanging butuh wektu suwe, banjur pungkasane kita tekan titik ngendi kita kandha: mRNA iku rancangan lan
protein spike iku zat sing pungkasané nduwèni efek aktif, bahan farmasi aktif, kaya jenengé sing apik.
Lan banjur muncul pitakon, Swissmedic sing kinurmatan: Pinten jumlah protein spike iki sing saktenane diprodhuksi ing
awak, pinten mikrogram protein spike saben kilogram bobot awak?
Aku isih duwe email kuwi ing omah, sing wis ditandatangani dening Swissmedic.
Singkaté: kita ora ngerti.
Kita ora ngerti dosis ing kasus iki.
Kita uga ora ngerti interaksi apa waé karo molekul liya ing awak sing melu ing sakabèhé proses.
Kita ora ngerti apa-apa.
Para wanita lan para priya, aku ngomong iki kanthi terbuka lan jujur saka panggung, lan aku uga
pengin kamera nangkep iki: iki tumindak pidana.
Nanging iki luwih adoh, ora mandheg mung ing kono.
Para wanita lan priya, aku yakin yèn kabèh mau mung RNA. Nganti McKernan, sawijining ilmuwan saka Amerika
Serikat, mbuktekaké yèn kita salah. Lan kita bisa mastiake iki.
Ora mung RNA sing disuntikake menyang manungsa ing sup iki, nanging uga DNA, sing maringi efek
sing luwih suwe lan luwih intens tinimbang mRNA waé.
Akeh upaya sing wis ditindakake kanggo iki.
Ngomong-ngomong, ya, kita ora mung kudu ngomong babagan RNA, nanging babagan RNA sing wis dimodifikasi.
Uracil iki, sing biasane ana ing kono, iku pseudo-uracil, sing pungkasane ndadekake RNA iki dadi luwih stabil.
Iki ateges kita nduwé RNA sing luwih stabil, zat-zat sing tetep efektif luwih suwe, ngasilaké racun iki ing awak kita luwih suwe.
Lan kowe bisa weruh saka panah abang iki yèn kabèh iki nglanggar sel – sing sakjatiné kuduné makili sel.
Ing kéné, ana proses fisiologis sing diintervensi; ing kéné, RNA diparingaké, bisa diomongaké.
Iki inti sel, ing ngendi RNA biasane ditranskripsikake.
Lan ing pelanggaran iki, awak pungkasané ngasilaké racuné dhéwé.
Para wanita lan para priya, iki pisanan ing sajarah manungsa kita ngasilake racun kita dhéwé.
Nganti saiki, kita wis kapapar racun ing lingkungan,
Nganti saiki, kita wis kapapar racun liwat panganan lan sandhangan.
Saiki, liwat prosedur iki, liwat intervensi iki ing sel, kita bisa ngasilake racun iki dhéwé.
Mula saka iku aku takon pitakon luwih lanjut.
Aku kepengin ngerti, supaya bisa nemtokake luwih cetha, amarga keraguan marang vaksin iku, sakjane... Dadi nalika WHO, minangka
profesional lan minangka Organisasi Kesehatan Dunia sing meh kabèh negara dadi anggotané, nggawe pratelan sing samar
kaya ngono lan nyatakake wong-wong sing nduwé panemu dadi ancaman, aku kudu takon apa sejatine sing dimaksud.
Mula aku takon: Apa keraguan babagan vaksinasi uga ateges keraguan marang perusahaan farmasi sing wis kudu mbayar denda milyaran?
Ragu marang panguwasa sing cepet-cepet nyetujoni vaksin anyar?
Ragu marang panguwasa sing ora cukup njamin keamanan obat sawisé disetujoni?
Ragu marang panguwasa sing ora cukup ngukur efektifitas vaksin anyar, nanging tetep nyatakake efektifitas sing
dhuwur kanthi data sing sithik lan pelanggaran pelaporan?
Aku bakal nyepetake.
Aku wis diomongake babagan telung menit.
Chat-GPT mangsuli saben pitakonanku sing skeptis babagan vaksinasi:
Ya, kuwi ateges ragu-ragu babagan vaksinasi.
Lan kita wis mbuktekake iki. Utamane ing versi sing wis dianyari, sing bisa sampeyan temokake ing internet, wis cetha wiwit wiwitan
marang kabeh panguwasa regulasi manawa iki ora bisa mlaku.
Iki sawijining eksperimen.
Sampeyan ora duwe kendali apa sing persis diprodhuksi ing awak, ing jumlah, kualitas, lan suwéné.
Kita wis ngerti kabèh kuwi wiwit wiwitan.
Sanadyan mangkono, iku diijini.
Lan aku kanthi sopan nyuwun supaya sampeyan paling ora maca ringkesané.
Ya, lan kenapa kuwi dadi wigati banget?
Iki penting amarga kita lagi ngomongake babagan zat eksperimental ing kene.
Lan aku wis nindakake, ora mung amarga ora ana upaya sing ditindakake.
Ana telu utawa papat aspek liyane sing ndadekake iki dadi prosedur sing banget eksperimental.
Ing basa Jerman, padha kandha yèn padha ora ngerti apa asil pungkasané bakal kaya apa.
Lan minangka sawijining peradaban, wiwit Perang Donya II, kita pracaya manawa kita ora bakal ngidini iki kelakon maneh. Mulane
kita nggawe Kode Nuremberg lan uga ngukuhake ing undang-undang Kovenan Internasional babagan Hak Sipil lan
Politik, Pasal 7, sing ditrapake ing kahanan apa wae, kalebu ing kahanan krisis utawa darurat umum.
Lan peraturan pelindung wajib iki sing ngalang-alangi partisipasi, kalebu partisipasi paksa ing eksperimen, wis dilanggar
yuta-yuta kaping amarga wong-wong diwenehi informasi palsu.
Padha ditipu lan dipaksa.
7. Amarga klasifikasi WHO ditemtokake sacara sembarangan (umpamane kriteria pandemi lan tes PCR).
Swiss wis nampa rekomendasi WHO tanpa kritis. Kuwi kudu diomongake.
Iki penting amarga kita ora pengin iki kelakon maneh.
Langkah-langkah sing durung kabukten sacara ilmiah, ora ana gunané utawa malah mbebayani wis ditrapaké.
Lan maksudku, kanggo kabèh iki – masker wajib, lockdown – ora ana bukti ilmiah.
Kosok baline, tes PCR ora cocog kanggo panggunaan klinis. Iku mung migunani kanggo perusahaan-perusahaan.
Kita nduwé pangukuran PCR iki, sing wis dingerteni saka wiwitan – aku kelingan diskusi panel legendaris ing Aarau tanggal 14
Agustus, nalika Profesor Marcel Tanner, anggota gugus tugas COVID-19 Dewan Federal lan presiden Akademi Ilmu Pengetahuan
Swiss, mangsuli kanthi cetha pitakon saka Samuel Eckert, kandha, 'Ya, delengen, tes PCR ora maringi diagnosa klinis.
Mangkono intine, mula ora bener yen ngomong yèn tes positif mbuktèkaké yèn wong lara.
Padha ngerti kabeh.
Lan sepira sembarangané, sepira pancèn ora masuk akalé sakabèhé sistem iki, kabuktèkaké marang kabèh
wong ing program diskusi ARENA tanggal 7 Januari 2022.
Ignazio Cassis, sing nalika semana dadi Presiden Konfederasi Swiss lan dhokter minangka profesiné, ngendika
yèn sapa waé sing mati ing kacilakan mobil lan asil tesé positif korona, iku dianggep pati korona.
Lan banjur panyatur mandheg lan njaluk panjelasan.
Lan ya, ujare Cassis, pancen bener, kuwi sing ditindakake WHO karo klasifikasine.
Lan kabèh iki saktenané diusulaké déning WHO; ora muncul saka ngendi-endi, kalebu klasifikasi kasus COVID-19.
Fakta sabanjure.
Pers bola-bali nglaporake pati coronavirus utawa, sing luwih parah, pati Covid.
Nanging ana video sing kondhang saka kepala RKI kita, Wieler. Ing video kuwi, dheweke kandha yen kita ngetung saben wong
sing seda kanthi tes positif minangka pati amarga koronavirus.
Tes positif kuwi bisa waé wis ana sawetara minggu utawa sasi kepungkur.
Kanthi tembung liya, yen ana wong dites positif amarga lagi pilek, dheweke bakal mari, biasane sawisé
seminggu, utawa sawisé pitung dina yen ngombe obat.
Lan telung wulan sawisé, dhèwèké nabrak wit nganggo motorné. Banjur ana siji manèh pati amarga coronavirus ing statistik.
Apa sing wis tak kandhakake iku didhukung dening kasunyatan manawa iki – aku luwih seneng
nyebuté 'kematian PCR', sing istilah netral.
Ora, pancen netral.
Dadi padha mati lan asil tes PCR-e positif.
Mung kuwi. Mung kuwi sing kita ngerti. Otopsi meh ora tau ditindakake.
Lan iku, ketentuan sing samar ing usulan amandemen Undhang-Undhang Epidemiologi, sing bakal ngidini Dewan Federal mréntahaké
kabèh lembaga supaya mriksa limbah banyu kanggo patogen.
Yaiku, nggunakake metode sekuensing genomik.
Dadi, kowe kaya mudhun nganti tingkat atom lan nyoba nggunakake tes PCR ing limbah, maneh maca godhong tèh, kanggo
ngrekayasa bukti ancaman, adhedhasar bukti kuwi Dewan Federal banjur diijini ngumumake undang-undang darurat.
Iku sawenang-wenang miturut prinsip.
Lan kuwi nggawe aku gemeter minangka pengacara, amarga aku umume sengit marang kersa-karsa.
lan mesthi ora dadi dhasar kanggo hukum darurat.
Iku ora kena kelakon.
Banjur ana dhaptar Penyakit X sing misuwur iki. Iku sejatine perkiraan paling apik.
Dadi, anggapan babagan patogen endi sing bisa nyerang sabanjure.
Produk pandemi wis kasedhiya adhedhasar patogen iki. Vaksin disedhiyakake kanthi judhul Emergency Use Listing.
Lan kabèh negara kudu netepake persetujuan darurat.
Persetujuan darurat, para ibu lan para bapak, durung diwenehake sacara resmi nganti saiki.
Isih ana sawetara ambang minimal ing kabèh negara kita ing Éropah lan Swiss. Nanging ing sangisore istilah "persetujuan darurat" –
sing ana ing AS – sing dibutuhake mung panguwasa sing kompeten ngumumaké kahanan darurat, lan sawisé kuwi ora perlu ana
panaliten luwih lanjut babagan efektivitas utawa kaamanan.
Ora ana apa-apa, amarga iki darurat.
Iku pamikiran militer ing mburi iki.
Singkaté, iki siklus ékonomi gedhé sing ana kanthi mandhiri saka skenario darurat apa waé.
Nanging dhokterku tau kandha marang aku yèn kowe mung bisa mbedakaké pilek lan flu kanthi nindakake tes.
Gejala-gejala iku tansah padha.
Wong-wong sing wis luwih tuwa ing antaramu mesthi isih kelingan iklan iki: Raider dadi Twix, ora ana sing owah.
Mula saka iku, wong uga bisa nerangake transisi saka influenza menyang coronavirus lan saiki bali maneh menyang influenza.
Ora ana apa-apa sing bisa dideleng. Ora ana pandemi, ora ana kahanan darurat, ora ana apa-apa.
Nanging kuwi mung amarga langkah-langkah kuwi, ta? Paradoks pencegahan.
Nanging yen kita ndeleng laporan WHO, dudu itungan model aneh saka London, nanging angka nyata.
Banjur padha kandha yèn – diitung sajrone kabèh pseudo-pandemi saka taun 2020 nganti 2022 – kakehan
pati ing Swedia luwih sithik tinimbang ing Jerman.
Ing Swedia, gréja lan toko ora tau ditutup sanajan sedina.
Kita ngalami total wolung wulan lockdown ing Jerman, sing luwih parah tinimbang ing negaramu.
Rong wulan kapisan, banjur enem wulan maneh.
Kita malah nduwé jam malam kanggo pasangan sing wis omah-omah amarga alasan ngontrol infeksi.
Padha diijini ngempit bareng ing amben bengi, nanging ora diijini metu bareng.
Coba bayangna kuwi.
Fakta kaping lima iki mbuktekake kanthi pasti manawa iki ora amarga langkah-langkah gedhe, yaiku kakehané
penegakan hukum, nanging amarga ana sebab-sebab liya.
Lan aku mung bisa ngandhani kowe yèn kita lagi ngadhepi kejahatan terorganisir, lan kuwi wis ana atusan taun lan ewonan taun.
Kita mung ngurusi wong, lan dina iki aku uga bakal nyebut jeneng lan pasuryan.
Topik simposium WHO iki mesthi wae bab perjanjian pandemi, lan aku kepengin nggunakake 20 menit iki kanggo ngrembug topik iki
kanthi rinci, amarga kasunyatane ana klausa anyar sing wis dilebokake ing perjanjian kesehatan WHO anyar
iki, yaiku perjanjian pandemi iki, sing durung akeh diumumake utawa digatekake dening wong liya.
Lan iku klausa sing penting banget, amarga WHO lagi nyiapake saindenging jagad kanggo terorisme bakteri.
Mulane kowe kudu utawa kuduné éling akronim AMR.
AMR iku kependekan saka resistensi antimikroba.
Dadi ing kéné kita ora ngrembug pitakon apa kita lagi ngadhepi para welas asih, nanging ngrembug
sawijining paguyuban wong sing nindakake kesalahan.
Iku wis kabukten.
Lan kuwi bedane gedhe dibandhingake karo akeh liyane.
Ana klausa ing perjanjian WHO ing Artikel 4, saiki uga ana ing paragraf 3h. Lan ana sawijining bab sing diwenehake
ing kana sing katon ora penting nalika pisanan dideleng.
Iki babagan AMR, resistensi antimikroba.
Lan ing cekak, iku kandha yèn kabèh negara penandatangan ing donya, yaiku meh kabèh negara, saiki
kudu nyiapaké dhéwé kanggo njupuk langkah balasan.
Iki ateges yen ana panik bakteri gedhe, kaya panik virus sing wis kelakon, banjur padha bakal kandha yen saiki padha
perlu nduwé rencana kanggo ngunceni kabèh wong, contoné kanggo nyatet kode genetiké. Lan akèh banget liyané.
8. Amarga WHO ora nate nindakake utawa mrentahake tinjauan kritis dhiri sawisé pandemi Covid.
Lan kita kudu ati-ati supaya ora nambah jurang antarane wong sing durung divaksin lan sing wis divaksin.
Yen ora, kita ora bakal duwe kasempatan kanggo nampa jaman kepungkur. Yen ora, kita ora bakal bisa maju bebarengan.
Aku pengin menehi pangarep-arep marang korban vaksin liyane. Iku patologi aku.
Saben rumah sakit sing wis nindakake operasi marang aku njupuk patologi. Apa sing wis tak lakoni?
Aku ora peduli, aku nelpon taksi – aku ora bisa nyopir – menyang rumah sakit:
Aku pengin laporan patologi-ku.
Iku ora mungkin!
Ya, bisa. Yen ora, bakal ana akèh ribut.
Iku saka macem-macem rumah sakit.
Lan aku ngirim iki marang Profesor Burkhardt.
Aku kandha, "Mangga, Pak Profesor, mriksa lan delengen apa aku pancen ora lara amarga Pfizer utawa apa aku pancen bener."
Lan banjur asilé teka.
Yèn endotelium wis mati. Lan iki wis kabukten.
Lan dadi isiné Jerman, Swiss, lan kabèh Éropah;
Saiki ora ana siji laboratorium sing nindakake patologi kanggo wong sing cilaka amarga vaksin utawa kanggo wong sing wis seda.
Saben patolog sing saiki ndeleng iki kuduné isin.
Ujian iki gampang banget diwarnani.
Nanging ora ana sing nindakake.
Ora ana sing wani ngomong, "Ana 200 wong mati ing rumah sakit. Aku bakal nyelidiki iki lan banjur ngomong yèn padha
lara merga Pfizer, supaya wong-wong bisa pungkasané nggugat."
Ora ana sing wani nindakake kuwi.
Lan aku kandha marang kowe, ora becik yen kowe meneng bae.
Amarga wong-wong sing meneng iku melu salah. Saben siji-sijine.
Apa sing wis tak capai dhewekan nganti saiki?
Akeh wong sing kandha yèn dhèwèké ora entuk apa-apa.
Aku menyang dhokter sing durung nate nambani aku kanthi krasa santai banget, lan aku nggawa: sertifikat karusakan vaksinasi,
laporan patologi, nilai spike saiki, lan terapi sing mbantu.
Lan menyang dhokter, pikirna kuwi.
Apa ora kabèh praktikmu kebak karusakan vaksin?
Apa sampeyan kepengin mbantu dheweke? Ya utawa ora?
Upaya kanggo meh menengake omongan babagan coronavirus nalika perang ing Ukraina diwiwiti wis gagal.
Saiki tokoh-tokoh pisanan wis bali menyang acara obrolan lan padha ngomong babagan nampa masa lalu.
Saka Komisi Enquete, sing mung panilaian maneh sing cethek banget nalika ngombe segelas anggur.
Lan tutupé ora bisa dipasang.
Lan ora kaget yen tutupé ora muat dipasang.
amarga kabèh sing ditindakké ora diidini.
Mangkono aku tekan pungkasan.
Aku mikir kabèh iki paling pas diklasifikasèkaké minangka psikosis massal.
Istilah diktator katingal salah kanggo aku.
Amarga ing diktatoran, wong-wong dipaksa nindakake apa sing ora dikarepake.
Nalika ing totalitarianisme, padha melu kanthi sukarela.
Lan kowe kudu nyadari yen akèh warga melu kanthi sukarela.
Utamané ing Jerman karo mentalitas juru jaga blok.
Lan kanthi nindakake kuwi, para politikus sejatine wis nggawe yuta-yuta wong dadi kancane, contone para pemilik
restoran sing kudu nolak tamu sing durung divaksin lan sapiturute, para wirausaha sing kudu ngawasi pegawaine.
Kasunyatane yèn saktenané ana yuta-yuta sing dadi kanca tumindak, nganti angel banget kanggo ngungkap sakjatiné prakara iki.
Yudikatif, media, lan akademisi wis gagal kabeh.
Aku kira saiki kabeh wong bakal sarujuk karo kuwi.
Penilaian maneh sing sejati pancen ora dikarepake.
Lan kuwi ateges yen Dewan Federal, Parlemen, pengadilan, kanton-kanton, lan media nolak ngatasi masalah
iki kanthi efektif, mula kahanan kaya sing bubar kita alami bisa kedadeyan maneh kapan wae.
Lan mulane kita kudu sinau piwulang dhisik.
Kita ora kena nerusake Undhang-Undhang Epidemi anyar, persetujuan pandemi, utawa subordinasi marang Uni
Éropa. Nanging, kita kudu nrima lan ngadhepi masa kepungkur.
Supaya tekanan kanggo nglakoni penilaian maneh iki tambah gedhe, aku banget nyaranake, malah aku ngajak sampeyan supaya
mlebu inisiatif penilaian maneh iki yen sampeyan durung mlebu. Mangga, apa wae kahanane, priksa manawa sampeyan mlebu.
Matur nuwun.
Ya, dadi minangka asil sementara, apa sing aku omongake barusan iki diringkes maneh ing kene.
Tanpa mriksa, ora ana pelajaran. Pelajaran sing wis dipelajari. Lan mesthi ora ana kontrak pandemi.
9. Amarga aturan prosedur formal WHO ora dituruti.
Ya, ana poin penting liyane sing kudu dielingi, yaiku yèn amandemen kaya ngono mung bisa dipilih yèn versi
pungkasan saka pemungutan swara wis diajukake marang Majelis Kesehatan Donya paling ora patang wulan sadurunge.
Dadi bakal dipilih ing pungkasan Mei, lan versi pungkasan bakal siap ing pungkasan Juni.
Nyuwun pangapunten, pungkasan Januari 2024. Nanging ora kasedhiya.
Kita mung ngrungokake, kita negosiasi, kita negosiasi, kita negosiasi.
Dadi, kuwi ateges bakal nglanggar aturané dhéwé, kaya sing kacathet ing Pasal 55 ayat (2) Peraturan
Kesehatan, lan uga bakal nglanggar aturan prosedur WHO dhéwé yèn padha kepéngin milih saiki ing pungkasan Mei.
Mula saka iku, Dr Silvia Behrendt lan organisasine, Global Health Responsibility Agency, nulis layang terbuka marang Tedros,
Sekretaris Jenderal, nuduh dheweke persis kaya ngono lan nyatakake: Sampeyan tanggung jawab
kanggo njamin patuh marang aturan prosedur WHO.
Sampeyan ora bisa ngidini pangaturan iki diajokake kanggo dipilih sajrone sawetara minggu tanpa ana sapa wae utawa
negara apa wae sing wis nduwé kasempatan kanggo nimbang sacara internal apa tegese pangaturan iki kanggo kita.
10. Amarga sejatine iku diktator kesehatan
WHO wis njupuk wewenang tunggal kanggo nerangake, kakuwatan sing kakehan, lan monopoli informasi.
WHO kepengin luwih akeh pangaribawa. WHO kepengin komitmen sing ngiket.
Nganti saiki, kita wis sifaté mung menehi saran.
Lan sing saiki kita kepengin saka persetujuan-persetujuan iki yaiku kekuwatan sing ngiket.
Lan kanthi cara sing ngremehake kedaulatan kita.
Saiki ana peraturan internasional sing ditetepake: peraturan kesehatan.
Kita kudu kanthi aktif nolak iki sadurunge tanggal tartamtu.
Dadi kita kudu tumindak.
Banjur ana pakta pandemi. Kuwi kudu ditandatangani.
Lan kita kudu nyegah supaya iki ora ditandatangani. Lan kuwi sejatine bakal ana ing pungkasan Mei.
Lan Dewan Federal nyoba supaya Parlemen ora melu kabar kanthi ngomong samar-samar lan mbingungake. Lan Dewan Federal ragu-ragu.
Lan banjur ana tansah goroh sing diomongake ing panitia. Sing pancen ora bener.
Lan sing penting kanggo kita yaiku pakta iki pancen kudu diajukake marang Parlemen.
Amarga mung nalika kuwi layak kanggo referendum. Lan kita bisa milih babagan iku.
Iku pancen penting banget.
Banjur pangembangan obat lan penjualan kudu dipusatake.
Iki ateges WHO mlebu kontrak karo perusahaan farmasi.
Mesthi wae, WHO bakal ngorek jero-jero kantongé lan mbantu awaké dhéwé.
Keputusan digawe babagan ing endi pangembangan bakal dilakoni lan perusahaan endi sing bakal melu.
Regane dikontrol lan ditemtokake.
Saiki ora ana sing duwe apa-apa sing arep diomongake maneh, paling ora para panguwasa negara.
Lan panyengkuyung vaksinasi sacara umum dipromosikake.
Sampeyan kudu nggawa vaksin menyang kamp saben taun, lan mesthi wae vaksin-vaksin kuwi kadaluwarsa lan kudu dibuwang.
Banjur bakal ana panjaluk langsung maneh.
Dadi kaya mesin gerak langgeng kanggo industri farmasi.
Migunani kanggo industri farmasi.
Ngomong-omong, iki dudu organisasi supranasional, nanging mung organisasi internasional pamaréntahan lan,
sing paling penting, ora nduwèni monopoli informasi.
Nanging, dheweke wis nyatet kabeh iki lan, luwih saka kuwi, dheweke kudu ngajeni hak-hak dhasar lan, kaya sing kudu tak
tekankan bola-bali, dheweke kudu tansah mriksa tumindaké dhéwé.
Iki kaluputan sing abot banget, sing ora ditindakake déning dhèwèké.
Iku ora kena nimbulake cilaka apa-apa.
Sajrone patang taun setengah kepungkur, dheweke wis ngremehake awake dhewe kanthi bola-bali ngajokake zat-zat
racun minangka siji-sijine solusi ing sing diarani perjuangan nglawan sing diarani ancaman.
Lan ing kene kita tekan pernyataan kunci sing kapisan.
WHO kudu ora diparingi legitimasi apa wae kanggo nyerobot utawa diparingi wewenang luwih lanjut.
Iku durung kabukten, nanging ing kéné perlu tandha titik.
Mandheg! After Action Review ing istilah militer.
Lan mung nalika kabeh kesalahan wis diatasi, kita bisa rembugan babagan persetujuan anyar, lan mesthi ora sadurunge.
Dadi apa sing kita lakoni ing kene yaiku, ing sawetawis, maca godhong tèh, amarga kita mung bisa nerjemahake pangaturan sing
diusulake iki lan nyatet yèn nganti saiki delegasi negosiasi Swiss durung tau ngomong, durung tenan ngomong,
ya, kita ora seneng karo pangaturan sing diusulake iki.
Kita pancen kepengin nglindhungi hak asasi manungsa, kita kepengin prinsip pamisahan kekerasan digatekake, kita kepengin
unsur kebébasan sing luar biasa iki, kekuwatan WHO sing kakehan,
Kita kudu matesi iki liwat panguwasa pengawasan utawa kontrol lan, luwih saka kabeh, kita ora kena ngidini
WHO piyambak nemtokake informasi endi ing saindenging sektor kesehatan sing bener lan sing salah.
Aku durung nate krungu iki saka cangkemé hakim ing Swiss.
Nanging kowe kudune wis ngomong kaya ngono, amarga kowe ora sarujuk karo kuwi.
Lan mulane kita kudu ngomongake bab iki.
Dadi, apa isi umumé?
Aku mung bisa nerangake isi umum kanthi ringkes, nanging iki babagan bisnis gedhe.
Iki pambentukan industri pandemi sejati, lan wis dipikirake kanthi tliti.
Dadi yen kowe maca dhewe, kowe bakal ngerti.
Iki diwiwiti ing kene ing sangisore irah-irahan, wis diomongake yen bab paling awon sing bisa kelakon marang kita nalika
Covid yaiku kita ora bisa nyedhiyakake vaksin kanthi jumlah sing padha kanggo kabeh wong ing wektu sing padha.
Pembagian sing adil, pembagian sing adil ora wis berhasil.
Istilah 'ekuitas' digawé kanggo tujuan iki.
Ekuitas kudu ateges distribusi sing adil.
Lan ing sangisore iki, wong-wong padha kandha yèn kahanané kuwi elek banget, mbebayani
banget, lan yèn yuta-yuta wong manèh bisa waé mati.
Kita kudu menehi WHO wewenang kanggo nemtokake produk apa sing diprodhuksi.
Dadi kita lagi ngomongake babagan zat vaksin, adhedhasar mRNA, agen diagnostik, lan sakabehe jinis produk pandemi apa wae.
WHO kudu diijini mutusake kabeh iki.
Nalika aku pisanan miwiti nyinaoni Pendekatan One Health, aku kaget banget nalika ngerti yèn iku wis ana
wiwit taun 2004, khususé ing sawijining konferènsi ing Universitas Rockefeller ing New York.
Lan aku kepengin maca marang sampeyan carane padha nemtokake iku nalika semana,
Kesehatan Siji: Ngakoni sesambungan antarane kesehatan manungsa, kéwan piaraan, lan kéwan alas, uga ancaman sing ditimbulake
penyakit marang manungsa, pasokan pangané, lan ékonomi, sarta keanekaragaman hayati kanggo nglestarekaké lingkungan sing
séhat lan ékosistem sing fungsional sing kita kabèh butuhaké.
Agenda 2030, kaya sing wis kowe krungu, biyèn dikenal minangka Agenda 21 utawa kanthi megah Agenda kanggo Abad kaping 21.
Iki amarga uga adhedhasar pendekatan One Health, sanajan ora nyebut istilah iki ing 17 tujuan kelestariané – kaya sing wis
sampeyan ngerti, iki diarani 17 Tujuan Pembangunan Berkelanjutan – nanging iki uga babagan kuwi, lan kasebut
sacara implisit ing tujuan nomer telu saka agenda iki:
Pasthekake urip sing sehat lan majuaké kesejahteraan kanggo kabèh ing saben umur.
16 tujuan liyane muni padha narik kawigaten kaya tujuan nomer telu, lan kita didol utopia donya sing sampurna sing kakehan
apik nganti ora bisa dadi kasunyatan, lan pancen mangkono.
Sing penting yaiku kita manungsa kudu kagum marang tembung-tembung éndah iki.
Amarga, lan saiki perhatosna, ora kurang saka 14 saka 17 tujuan kelestarian iki kalebu vaksinasi
utawa imunisasi minangka solusi kanggo masalah kasebut.
Lan saiki aku bakal nuduhake sapa sing nindakake kuwi kanggo kita.
Kuwi sing ditindakake PBB, Perserikatan Bangsa-Bangsa. Aku nyebut wong-wong mau "wong ora kondhang sing ora dipilih".
Amarga wong-wong sing ora kapilih lan ora kondhang iki saben dina mbombardir kita nganggo mantra bab kabecikan umum
utawa kabecikan sing luwih gedhe; aja nindakake kanggo awakmu dhéwé, nindakake kanggo masyarakat.
Iki pendekatan kolektivis sing wis asring kita krungu sajrone pandemi coronavirus.
Lan kanggo aku, sing licik saka kahanan iki yaiku wong akèh kayane ora gelem ngakoni yèn ora ana kabecikan sing luwih gedhé
lan ora ana kabecikan sing luwih luhur tinimbang kabebasan.
Lan pancen iki sing bakal dijupuk saka kita salawas-lawase.
Lan mulane aku saiki ngandhani kowe manawa ora ana kabecikan sing luwih gedhe tinimbang kamardikan.
Lan kuwi saktenane kesimpulanku.
Ora ana kabecikan sing luwih dhuwur, lan mesthi ora ana kabecikan umum sing semu ilusi, sing bisa mbenerake Agenda 2030,
pendekatan One Health, utawa agenda liya sing ora manungsawi lan meksa kita ngorbanake kapentingan kita dhewe.
Kamardikan iku kabecikan paling agung, lan kudu dipertahanake.
Lan tanggapan marang kabèh krisis iki, panyelamatan sing katon sing banjur diwènèhaké ing wangun
sertifikat Covid, umpamané, nduwèni akèh persamaan.
Amarga padha manut marang sawijining logika, lan logika iki umume: luwih akeh pengawasan ing jeneng keamanan, luwih akeh
sensor ing jeneng nglawan disinformasi, luwih akeh kolektivisme ing jeneng solidaritas, luwih akeh ketergantungan antarane negara
lan korporasi ing jeneng keamanan pasokan, luwih akeh panyedhiyan farmasi ing jeneng kesehatan, luwih akeh kontrol ing jeneng
perlindungan iklim, luwih akeh jejaring antarane manungsa lan teknologi ing jeneng kemajuan, ing jeneng kelestarian.
Yen sampeyan mikir nganti tekan kesimpulan sing logis, kabeh iki mung bisa digayuh liwat kontrol sing ekstensif,
pengawasan, sentralisasi, lan langkah-langkah ekspropriasi.
Lan iki ora adhedhasar kabutuhan manungsa, nanging luwih adhedhasar gagasan abstrak babagan donya ideal
ing ngendi kasehatan total, keamanan total, lan swasana iklim sing idhial tansah ngrembaka.
Lan kapindho, pandangan donya lan manungsa sing murni mekanis lan sakabehe materialistis, ing ngendi kabeh sing bisa ditindakake
kanthi teknologi lan mungkin uga dianggep pantes dikarepake.
Lan sing dikorbanké ing proses iku ya ka-manungsan.
Sepira bengkongé kabèh persetujuan pandemi iki bisa katon saka siji ukara.
Peraturan kesehatan internasional uga, sepira miring kuwi, sepira salah.
Iki babagan rekomendasi sing sah sacara hukum. Para pengacara bisa uga wis krungu babagan iki.
Kepiye kuwi kuduné bisa mlaku? Rekomendasi utawa prentah? Kabeh loro. Ing pungkasané, iku prentah.
Rekomendasi ora bisa ngiket sacara hukum.
Logika sing ora masuk akal iki ing ukara siji iki wae – kowe bisa ngomong – kowe bisa mbuwangé menyang tong sampah.
Lan banjur teka diktator kesehatan.
Kanthi diktator kesehatan, sejatine aku maksudé yèn kita diparingi kabar, ing siji sisih, yèn kita kudu
divaksin, nanging sing paling utama, apa sing diijini dipangan lan apa sing ora diijini dipangan manèh.
Lan ing kene aku weruh bebaya sing gedhe banget gegayutan karo digitalisasi.
Media modhèren saiki wis nggawe kamungkinan ngontrol warga kanthi total.
Lan aku mikir yen mengko utawa mengko, langkah-langkah kontrol iki uga bakal nyebabake
sanksi dijatuhake yen wong ora netepi peraturan.
Ayo njupuk conto: mbok menawa wong sing mangan daging bakal dumadakan kudu mbayar iuran asuransi kesehatan sing luwih dhuwur.
Sacara ringkes: Kita saiki ana ing tengah-tengah pangembangan sing nggawe kita kelangan kepribadian
lan kamardikan, lan hak-hak kita saestu dirampas.
11. Amarga WHO ora tundhuk marang panguwasa pangawasan utawa tinjauan konstitusional dening pengadilan.
Kabeh iki nyebabake ora gelem nrima jaman kepungkur.
Lan aku wis nyatet ing kene apa sing tak anggep minangka rumus paling prasaja, sing bola-bali digunakake marang aku ing
pangadilan, nanging uga ditrapake marang masyarakat sakabehe, lan sing bola-bali tak krungu saka
kabeh kanca lan sedulurku, sing kandha marang aku:
Delengen, ing wektu pandemi, panguwasa kudu diwenehi kebebasan tumindak sing luwih gedhe. Lan salami panguwasa manut pedoman WHO,
kita ora bisa lan ora kudune mempertanyakan kuwi. Kaya ngono.
Ya, lan titik wiwitan iki nerangake peran sing banget penting sing dimainake WHO nalika ngumumake kahanan darurat ing
kasus pandemi, kaya sing wis ditindakake ing jaman kepungkur.
Wong-wong padha ngalih, lan pengadilan uga ngalih saka tugas konstitusionalé kanggo
mriksa lan nglilani WHO tumindak sak karepé.
Kahanan kuwi wis ana ing jaman kepungkur.
Ya, lan kuwi pancen sebabe intervensi paling serius sing tau ana iki durung diatasi – nganti saiki.
12. Amarga WHO kudu dianggep minangka piranti arsitek-arsitek sing aktif sacara global
kanggo mbangun pamaréntahan donya sing terpusat.
Globalisasi ekonomi saiki wis diikuti karo globalisasi nilai-nilai, gaya urip, lan tatanan sosial.
Sapa sing entuk manfaat saka pangembangan iki iku pitakon kunci, nanging pitakon iki isih durung cetha.
Mesthi, salah siji saka kekuwatan pendorong yaiku Forum Ekonomi Dunia karo Klaus, nanging mesthi ana uga organisasi-organisasi
sing beda banget sing nduwèni tujuan ngadegaké sing diarani pamaréntahan persatuan,
utawa, bisa uga diarani pamaréntahan donya.
Lan sing bakal kalah pungkasané yaiku mayoritas ageng.
Elit cilik bakal menang.
Kita uga bisa ngomong yèn industri keuangan bakal menang, supaya luwih cetha.
Pandemi Covid iku dadi uji lapangan sing paling pas kanggo ngerti nganti ngendi wong-wong bakal nampa lan
ndhukung penegakan global marang panemu lan langkah-langkah.
Lan sayangé, aku kudu nyimpulake yèn tes lapangan iki pancèn sukses total kanggo para panggerak.
Ana risiko sing banget dhuwur manawa masa depan kita bakal kaiket ing diktator global babagan pendapat lan kesehatan.
Persetujuan transnasional, kaya persetujuan WHO, lagi mbukak dalan kanggo iki.
Saiki kowe bakal takon apa iki "agenda sing didhelikake".
Agenda sing didhelikake yaiku yen PBB, Perserikatan Bangsa-Bangsa, iku inti, nukleus
saka pamarentahan donya siji ing mangsa ngarep.
Amarga iki diadegaké kanthi tepat kanggo tujuan iki.
Sampeyan bisa uga durung tau krungu diomongake kaya ngono sadurunge, nanging kuwi pancen bener.
Saiki kita tekan WHO.
WHO iku organisasi anak saka PBB.
Lan saiki wis dadi piranti, instrumen sing digunakake kanggo nggayuh tujuan pamaréntahan donya siji iki kanthi luwih cepet.
Lan mulane WHO kepengin nduwèni kuwasa mutlak ing kabèh babagan urip kita, ora mung babagan kesehatan.
Dheweke kepengin nguwasani kabeh lan saben wong.
Lan miturut panemuku, ana siji sebab utama kenapa WHO wis disalahgunakake kanggo nggayuh tujuan agenda iki.
Amarga mung sawetara wong sing isih manut marang filsafat lan ideologi politik, keamanan lan kesehatan dadi siji-sijine alesan
kenapa padha ngidini watesan sing jembar marang hak-hak dhasar.
Lan pandemi coronavirus wis maringi bukti bab iki.
Lan aku banget nyuwun pangapunten kudu ngomong iki, nanging pandemi coronavirus iku ujian kecerdasan.
Iki proyek percontohan kanggo ndeleng sepira adoh sing bisa digayuh. Lan sayangé, proyek iki mlaku kanthi nggumunake.
Kabeh siji, siji, siji.
Siji agenda, siji kesehatan, siji agenda, siji pamaréntahan donya, siji diktator.
Iku versi cekaké. Aku bakal bali marang agenda iki mengko.
Nanging yen saiki sampeyan takon marang awakmu dhewe: Napa kuwi nyebabake siji diktator, mung pikirna EU.
Uni Éropa iku wis dadi Uni Éropa, wis dadi pamaréntahan donya cilik, bisa diomongké.
Lan Parlemen Éropa dumadi saka anggota-anggota sing dipilih déning warga nagara anggota
Uni Éropa iki, nanging ora nduwé hak bicara.
Lan Komisi Uni Éropa, sing mutusaké kabèh, ora dipilih déning sapa waé, nanging
dipasang déning para dalang boneka ing balik layar.
Lan aja mikir sedhela manawa kahanan bakal béda yèn saiki kita nduwé pamaréntahan donya siji,
manawa kuwi bakal dadi sistem demokratis. Ora bakal!
Umumé gumantung marang awake dhéwé apa kita bakal nduwé sentralisme lan diktator utawa
kabebasan lan penentuan nasib dhéwé ing mangsa ngarep.
Sapa maneh sing bisa nentang tren saiki?
Kita kudu ngembangaké ketahanan marang paternalisme, lan kaya watu sing dibuwang menyang tlaga, kita kudu bisa
nggerakaké luwih akèh wong nganggo gagasan lan keyakinan kita.
Miturut panemuku, dina iki minangka titik balik sing krusial, lan aku yakin pancen limang menit sadurunge tengah wengi.
Apa kita kepengin urip kaya tetanduran ing perbudakan utawa mimpin urip sing ditemtokake dhéwé?
Wangsulan kanggo pitakon iki kudu cetha banget kanggo kita kabeh.
Ayo padha perang kanggo apa sing ndadekake urip kita pantes kanggo diuripi.
Matur nuwun kanggo perhatian panjenengan.