Dapat pigilan ang Pandaigdigang Kasunduan sa Pandemya ng WHO at ang binagong Pandaigdigang Regulasyon sa Kalusugan!
Ito ang pinagkaisang pagkakasundo sa simposyum ng WHO sa Zurich noong 20 Abril 2024.
Ipinaliwanag ng mga pandaigdigang kilalang tagapagsalita ang dramatikong epekto na idudulot ng mga bagong
regulasyon ng WHO sa kalusugan at kalayaan sa pagpapahayag.
Ito ay ihaharap sa 194 na estadong kasapi para sa pag-aampon sa ika-77 na Pangkalahatang Asembleya ng
Kalusugan sa Geneva mula 27 Mayo hanggang 1 Hunyo 2024.
Ang sesyon ng impormasyon ay inumpisahan ni Urs Hans,
Dating miyembro ng Konseho ng Kanton ng Zurich at Pangulo ng Public Eye on Science.
Ang Public Eye on Science ay ginagawang transparent ang agham at ginagawang madaling
ma-access ng malawak na publiko ang kaalaman.
Ngayon, panoorin ang isang kompilasyon ng iba't ibang presentasyon.
Ang layunin ay palakasin ang labindalawang dahilan kung bakit dapat pigilan ang kasunduan sa pandemya ng
WHO at ang binagong International Health Regulations.
Ang mga indibidwal na presentasyon sa buong haba ay matatagpuan sa ilalim ng mga link na ipinapakita sa mga sanggunian.
1. Dahil nilalabag ng WHO ang mga pangunahing karapatan.
Tinanggal ng WHO ang paggalang sa dangal at karapatang pantao.
Hindi na dapat sila umiiral.
Sinuman, mga ginoo at ginang, na may kahit kaunting pag-unawa sa kung ano ang sangkatauhan at sa mga bagay na
may kinalaman sa atin, ay hindi maaaring sumang-ayon dito.
Ang salitang 'pandemya' ay hinihila hanggang sa sukdulan: pagbabago ng klima, pagkawala ng biodiversity, lahat ay
itinaas sa katayuan ng pandemya upang sa huli ay makuha ng WHO ang soberanya at mawala ang mga indibidwal na pamahalaan.
Kinakansela nila ang kanilang sarili.
2. Dahil nilalabag ng WHO ang pangunahing prinsipyo ng demokrasya – kalayaan sa pagpapahayag at kalayaan sa impormasyon.
At dinala ko sa iyo ang dalawang halimbawa.
Halimbawa: ang pagkawala ng kasarinlan.
– Sa totoo lang, iyon ang paksa ngayon, ngunit gaya ng sinabi ko, tatalakayin ko nang partikular ang teknolohiyang mRNA mamaya.
Ang tanong ay, kung mawawala ang ating sariling pagpapasya – oo, nangyayari iyon sa gene therapy na ito,
siyempre. Mapapansin mong hindi ko ito tinatawag na pagbabakuna.
Bakit? Sasabihin ko sa iyo sandali.
Kapag nawala ang ating sariling pagpapasya, napapasok tayo sa pinakamalaking krisis ng
ating pagkakakilanlan; hindi na tayo tayo.
At malinaw na iyon ang intensyon.
Nakakamit ito sa pamamagitan ng ginabay na pag-iisip, na nagpapakita ng sarili sa pamamagitan ng pagkabahala, pagiging
iritable, labis na pangangailangan, pagkabalisa, pagkaubos ng enerhiya, depresyon, at lahat ng iba pa na kakadinig lang natin.
At sa huling aspetong ito, kung mawawalan tayo ng kasarinlan – at iyan ang dahilan kung bakit
ginaganap natin ang kumperensiyang ito ngayon.
Sa Switzerland, mayroon kaming direktang demokrasya.
Sa ating bansa, ang mga tao ang nagpapasya, at wala nang iba.
At ang patakaran sa kalusugan ay talagang responsibilidad ng mga kanton, hindi ng pederal na pamahalaan.
At mula nang magkaroon ng Covid, ipinagpipilit ng pederal na pamahalaan na higit pang i-sentralisa at kontrolin ang lahat.
At kailangan nating ibalik ang gulong na ito.
Ang kasunduan sa pandemya ay mangangahulugang, pagdating sa kalusugan, tayo ay
mawawalan ng ating malayang demokratikong karapatan.
Iyon ang gusto namin.
Hindi ko sa tingin.
Ibig sabihin, hanggang saan makaaapekto sa ating legal na kalagayan ang isang batas o pandaigdigang kasunduan?
Gaano kakunti ang kakayahan ng pamahalaan na kumilos?
At gaano kalaki ang pakikialam sa kabuuang estruktura ng kapangyarihan, ayon sa itinakda ng ating konstitusyon,
sa arkitektura ng paghihiwalay ng mga kapangyarihan?
Kaya, habang mas malubha ang interbensyong ito,
Mas malaki ang karapatan na magpahayag ng opinyon.
At natatagpuan natin ito sa iba't ibang probisyon.
Ang Artikulo 164 ay medyo mas malawak dito, na nagsasaad lamang na ang paggawa ng batas ay palaging
nangangahulugang dapat magkaroon ng boses ang mga tao, kahit man lang sa balangkas ng isang opsyonal na referendum.
Ang pinakamahalagang tanong ay: Magagawa ba ng WHO na limitahan ang mga pangunahing prinsipyo ng ating konstitusyon sa hinaharap?
At lahat ng mga argumento na kailangang mangyari nang napakabilis ang lahat.
at napakarami ng hindi alam
at hindi maiwasan ang simpleng pagpapatupad ng batas pang-emerhensiya,
Sa personal kong palagay, napaka-napakabunyag nito sa tatlong dahilan.
Una, ipinapakita nila na ang napakalaking karamihan ng mga tagapagpasya ay hindi o hindi pa handang magsagawa ng
pagsusuri ng panganib nang kalmado sa kaganapan ng krisis at pagkatapos ay magsagawa ng mga nakatuong hakbang sa proteksyon.
Ngunit sa halip, sa panahon ng pag-aalinlangan o krisis, handa silang itapon ang lahat ng mga kahanga-hangang
prinsipyong konstitusyonal na dapat nilang ipagtanggol.
Pangalawa, naniniwala ako na ipinakita nito na maraming tagapagpasya ang ayaw talagang mag-ako ng
anumang responsibilidad, ngunit labis namang handang ipasa ang responsibilidad kapag may krisis.
At panghuli, naniniwala ako na ipinakita nito na, para sa ilang tagapagpasya, ang demokrasya
ay talagang isang napakapagsumikap na gawain.
At sa maginhawang paraan, magagamit na ngayon ang solusyon sa lahat ng mga problemang ito.
At ang solusyon ay ang mga pandaigdigang organisasyon tulad ng WHO at ang mga supranasyonal na
hukuman tulad ng European Court of Human Rights.
Kung ayaw ng mga pambansang politiko na mag-ako ng responsibilidad, kukunin na lang ito mula sa kanila.
Ang kasunduang pangkalusugan na ito, ang mga Pandaigdigang Regulasyon sa Kalusugan na ito, ay hindi lamang tungkol
sa politika; mas malalim pa ang kahulugan nito kaysa doon.
Naniniwala ako na iyon din ang karaniwang denominador.
Binanggit ito ng aking kasamahan na si Marcus Riva.
Gusto rin naming magsagawa ng isang propesyonal na kampanya doon.
Hindi natin mapapanig ang kabilang panig, o yaong iba ang iniisip hanggang ngayon, sa pamamagitan
ng patuloy na pagtutok sa usapin ng pagbabakuna.
Ngunit mas marami pa ang nakataya.
Talagang tungkol ito sa kasarinlan, soberanya, at sa huli ay sa pinakapuso ng kalayaan ng
indibidwal at ng isang estadong tulad ng Switzerland.
Iyan ang layunin ng Pandaigdigang Kasunduan sa Pandemya na ito.
Hindi ito tungkol sa pag-iisa.
Ang punto ay nanatiling soberanya tayo at gumagawa ng sarili nating mga desisyon.
Dahil sa kasunduang ito ng WHO, at sa iba pa, talagang usapin ito ng buhay at kamatayan.
Sinabi ko na, iyon
Ito ay tungkol sa ating kasarinlan, ito ay tungkol sa ating kalayaan, ito ay tungkol sa
pagtatanggol sa ating mga demokratikong karapatan.
Iyon na.
At pagkatapos ay sumusunod din ang isa pa.
Sa parehong kontrata, makikita mo ang salitang "infodemics" sa gitna.
Ang infodemic ay isang mahalagang paraan ng kontrol. Kailangan ko nang magtapos.
Isang mahalagang paraan ng kontrol para sa WHO.
Ngunit tingnan mo, isang pandaigdigang organisasyon na hindi lamang sa mga kasunduang ito, kundi
pati na rin sa iba pang bahagi ng homepage nito,
Maaari mong i-google ang WHO at saka ang infodemic; nasa lahat ng lugar ito, talagang kumalat na, at may
tatak na: tayo lamang ang nakapagpapasiya ng katotohanan.
Pinapayagan kaming sabihin kung aling mga substansiya ang epektibo at kung gaano katagal tatagal ang emerhensiya.
Iyon ay purong pabigla-bigla.
Iyon si Louis XIV.
Iyon ay absolutistang pamumuno bago ang Rebolusyong Pranses.
Ito ay ganap na hindi katugma sa ating konstitusyon.
Makikita mo ito sa parehong mga kontrata at sa homepage.
At iyon lamang—ang dogmang ito na pinapayagan kang tukuyin ang katotohanan mismo at magsagawa o magsimula ng sensura—ay isang
napakalaking paglabag sa pangunahing prinsipyong kailangan natin sa bawat demokrasya, ito ang
kalayaan sa opinyon at kalayaan sa impormasyon.
At kung aalisin mo ang kalayaan sa opinyon at kalayaan sa impormasyon, wala kang malayang agham, wala kang
patas na sistema ng hustisya, at wala ka ring demokrasya.
At hindi iyon dapat kailanman payagan na mangyari.
May isang papel ng WHO, nabasa ko ito, hindi ko ito pinangarap.
Iyon ay maling impormasyon, na nangangahulugang ang mga nag-iisip nang iba, nang makatwiran
at siyentipiko, ay dapat itabi at patahimikin.
Narinig namin ito kamakailan mula kay Gng. von der Leyen, kaugnay ng EU.
Isa pang paksa.
Dapat subaybayan at lumikha ng mga bagong awtoridad.
Kapag naririnig ko iyon, pakiramdam ko ay napakasama.
Kailangan nating bawasan ang bilang ng mga awtoridad, hindi dagdagan ang mga ito!
Sa aking pananaw at batay sa aking mga obserbasyon, napapansin kong nagdududa ang papel ng mass media sa kontekstong ito.
Sa isang paraan, sila ay isang pagpapalawig ng pandaigdigang punong-tanggapan.
Kaya sa tingin ko, ang mga diktadurang nagnanais ipatupad ang sentralismo ang siyang kumakalat ng mga mensahe sa buong mundo.
At lumikha rin sila ng isang kapaligiran kung saan ang ibang opinyon, ibang pananaw,
ay hindi na maaaring talakayin nang hayag.
Talagang naranasan na namin ito: kapag hindi ako nakikisang-ayon sa opinyon tungkol sa coronavirus o sa digmaan
sa Ukraine, halos hindi ko na ito masabi nang hayagan.
Alinman ako ay isang teoryista ng konspirasyon, o sobra akong nasa kanan, o tagasuporta ako ni Putin, o hindi ko alam kung ano.
At sa isang demokrasya, hindi maaaring hayaang magpatuloy ang ganitong sitwasyon.
Kahit na nanganganib tayong matawag na mga teoryang konspirasyon, hindi tayo dapat mawalan ng loob.
Hindi natin dapat hayaang matakot tayo.
Naniniwala rin ako na hindi tayo mga tagapaniwala sa teorya ng konspirasyon, kundi natuklasan na natin ang konspirasyon.
3. Dahil nilalabag ng WHO ang sarili nitong prinsipyo na tulungan ang lahat ng tao na
makamit ang pinakamainam na kalagayan ng kalusugan.
Una, kailangan nating isaalang-alang kung ano ang mga kapangyarihan ng World Health Organisation. Ito ay
malinaw na nakasaad sa Artikulo 1 ng konstitusyon nito.
Ang layunin ng World Health Organisation ay tulungan ang lahat ng tao na makamit ang pinakamainam na kalagayan ng kalusugan.
Malalaman mo rin kung ano ang hindi kasama rito.
Hindi nito isinasama ang pagbibigay ng maling impormasyon sa mga tao, ang pagpipilit sa kanila na gumamit ng isang substansiya,
at ang pagrerekomenda ng mga substansiyang nakalalason.
Kaya hindi dapat magdulot ng pinsala.
Iyon ang pinakamahalagang prinsipyo.
Ito ay isang katawan na namamahala at nagkokoordina at kumikilos lamang bilang tagapayo.
Iyon ang panimulang punto.
Ibig sabihin nito ay itaguyod ang proteksyon ng kalusugan ng tao alinsunod sa pinakamahusay na kaalaman at pinakamahusay na gawi,
isinasaalang-alang ang mga bagong natuklasan at, pagkatapos ng napakahabang panahon ng krisis, magsagawa
ng masusing at may-kritikal na pagsusuri sa sarili.
Dapat sana ay ginawa iyon mismo ng WHO, ngunit hindi nito ginawa.
Ngunit ngayon ay mayroon ka nang mahahalagang pamantayan sa pagsukat, na makakatulong din sa iyo sa mga
talakayan at magbibigay-daan upang masabi mong, sandali, dapat munang isagawa ang pagsusuri.
At pangalawa, dapat sundin ang sariling mga patakaran ng WHO.
At panghuli, ayon sa sarili nitong mga layunin, hindi awtorisado ang WHO na magdulot ng anumang pinsala.
4. Dahil ang mga rekomendasyon ng WHO ay hayagang maling impormasyon na nagdulot ng mapaminsalang kahihinatnan.
Mahalaga, at sa kasamaang palad ay mahalaga sa simula, na maglaan tayo ng maikling pagtingin sa nakaraan.
Dapat nating tandaan na ang rekomendasyong ito para sa mga iniksyon ng mRNA ay hindi basta-basta lumitaw.
Hindi ito inihanda ng mga ministro ng kalusugan mismo, kundi ng WHO.
Ang pagbabakuna ay tunog napakapositibo – terapiya ng gene.
Sa totoo lang, inamin mo na rin iyan.
Kung tama naming tinawag itong gene therapy, hindi kami makakakita ng kahit isang taong handang ipainiksyon ito sa kanila.
Noong maraming taon na ang nakalipas, isang partidong may kulay na kapareho ng damo—ayaw kong sabihin kung alin—ang
nagbabala laban sa pagkain ng mais na binago ang henetika.
Ladies and gentlemen, karamihan sa ating kinakain ay inilalabas sa pamamagitan ng pagtunaw.
Ngayon sila na ang pinakamalakas sumigaw na ang gene therapy ay ini-inject lang sa kalamnan at napupunta sa daluyan ng dugo.
Papasok ka sa tindahan, nakita mo ang isang kotse na nakaparada doon, at talagang kahanga-hanga ang kotse.
Sabi nila, wow, ang ganda ng pagkakapintura nito, at siguradong napakabilis nito. Sabi nila, "O sige, ibigay
mo sa akin ang susi, gusto kong subukan mag-test drive."
Papasok ka, iikot mo ang susi, at walang tunog ang kotse.
At ano ang sinasabi ng nagbebenta?
Alam ko iyan.
Alam kong hindi ito gumagana.
Tingnan mo ang magandang pintura, ang manibela, at ang mga upuan.
Ngayon ilipat mo ito.
Alam mo na hindi gumagana ang terapiyang henetiko na ito, ang pagbabakuna na ito.
At ano ang masasabi mo sa amin?
Hindi naman ganoon kalubha ang mga kaso.
Ang bakuna ay dapat magbigay ng proteksyon laban sa paghawa at laban sa sakit. Punto.
Sa totoo lang, ito ay isang depinisyon ng WHO.
Tulad ng narinig natin kanina mula sa mga siyentipiko, hindi pinipigilan ng pagbabakuna
ang paghahatid o ang pagsisimula ng sakit.
Kaya hindi ito pagbabakuna. Punto.
Ang diskursong siyentipiko ay sistematikong pinigilan sa Switzerland.
Sinumang nagsabi ng kabaligtaran ay hindi pinayagang makasali.
At ang pinakamasama sa lahat ay alam namin na may iba pang mga pamamaraang terapeutiko na
magagamit bukod sa tinatawag na pagbabakuna.
Sila ay pinatahimik, ipinagbawal, o itinabi.
Mahalaga ring malaman na ang Covid ay kadalasan, ngunit hindi palagi, na walang panganib, gaya ng makikita
natin sa mga epekto nito, at narito ang mga estadistika.
0 hanggang 70 taon 0.095% hanggang 16 taon 0.00035%.
At lalo na sa grupong pang-edad na ito, krimen ang gumamit ng tinatawag na pagbabakuna kung saan ang antas ng mga
side effect ay sampung o daang beses na mas mataas kaysa rito.
Alam din natin, at kamakailan lang ay inilathala ang isang bagong pag-aaral tungkol dito, na ang mga taong kakabakunahan
lang—ang tinatawag na mga nabakunahan—ay nakaranas ng mas maraming side effect at, higit sa lahat, ng pagkamatay.
Malaking bahagi ng kaugnay na pananaliksik ay sinadya nang pinaloko.
At hindi pa nga iyon bago.
Matagal nang kinukritika ni Ioannidis ito, lalo na sa pananaliksik medikal.
Malaking bahagi ng populasyon ang binomba ng ebidensiyang kalahating-katotohanan.
At kailangan mong sabihin, sino ang maniniwala sa atin, di ba?
Maaari pa nga nilang alisin sa sirkulasyon ang mga nanalo ng Nobel Prize at siraan sila.
Ibig kong sabihin, isang pangalawang Bhattacharya, na isang napakahalagang ekonomista sa kalusugan sa Amerika, ay naging
napakakritikal, ngunit ang kanyang mga Twitter file ay hindi na magagamit; hindi mo na makita
ang mga post, gaya ng napagtanto namin pagkatapos.
Sadyang nilikha siya, hindi hinarangan, ngunit medyo hindi nakikita.
Noong 2020, naranasan namin ang pinakamababang antas ng pag-okupa sa mga ospital, na
napakabigat kaya't nagsara ang dose-dosenang mga ospital.
Isang karaniwang taunang antas ng hindi sapat na paggamit na 13% ang naitala. Noong tagsibol, tumaas ito
hanggang 30%. Isang bagong ospital din ang itinayo sa Berlin, na sinamahan ng malaking pagdiriwang.
Gayunpaman, hindi ito kailanman pinagana.
Walang pasyente doon kailanman.
Simula noon ay giba na ito.
Nagkakahalaga ito ng limampung milyon. Ganyan ang Berlin para sa iyo.
Sa totoo lang, makikita mo ito sa website ng Pederal na Kagawaran ng Kalusugan.
Ang Bundestag at ang Bundesrat ay nagtatag ng tinatawag na komiteng eksperto sa maagang
yugto, na binubuo ng mga siyentipikong pinili nila.
Kaya hindi lang ang mga teoryang konspirasyonista tulad nina Hockertz at Homburg, kundi pati na rin ang lahat –
ang boss na may membership card ng SPD, isang abogado.
Kaya, ano ang sinabi ng ekspertong komite pagkatapos ng dalawang taon?
Ang ulat ay naka-link din sa Pederal na Kagawaran ng Kalusugan, na may pangunahing pangungusap sa pahina 70:
Walang kapansin-pansing ugnayan sa pagitan ng mga sukatan at ng antas ng insidente. Aba, aba.
Susunod na item.
Matapos mabakunahan nang minsan, dalawang beses, at tatlong beses ang buong populasyon, nagawa ng matatapang na mga MEP na makuha
mula sa EMA, ang European Medicines Agency, ang pahayag na ang eksperimentong terapiyang mRNA na ito
ay hindi nagbibigay ng proteksyon laban sa pagkalat.
Nakasulat ito, na nagdulot ng malaking kaguluhan sa aming social media noon, ngunit sinabi ko iyon mula pa sa
simula dahil hindi ito orihinal na inangkin ng Pfizer.
Isipin mo nga iyon.
Kung ikaw ay isang tagagawa ng gamot, tiyak na sasabihin mo para sa pag-aanunsiyo, "Tingnan ninyo, mayroon
itong proteksyon sa transmisyon," kung talagang mayroon nga.
Ngunit hindi nila inangkin iyon.
Hindi rin ito sinubukan para sa proteksyon laban sa paghawa sa pag-aaral ng pag-apruba.
Walang laman ang lisensya.
Purong imbento lamang ng mga ahensiya sa marketing at mga politiko ang sabihin na, "Protektahan mo ang iyong sarili at ang iba."
At ang kathang-isip na kuwentong ito, na hindi dapat tawaging kasinungalingan, ay ginamit bilang batayan
para sa iba't ibang anyo ng sapilitang pagbabakuna.
Mas masahol pa sa Alemanya kaysa sa inyong bansa.
Ang mga estudyante ay pinalayas sa aming unibersidad kung ayaw silang mabakunahan.
May malinaw na kinakailangang pagbabakuna para sa lahat ng mga kawani medikal, kahit na
nagtatrabaho lamang sila sa opisina ng payroll ng ospital.
At hanggang ngayon, nananatiling ipinatutupad ang sapilitang pagbabakuna para sa mga
sundalo nang walang ibinibigay na dahilan.
Hindi kapani-paniwala.
Ngunit kung babasahin mo ang mga protokol ng RKI, ano ang sinasabi nila?
Halimbawa, sinasabi nito na mas maraming tao ang namamatay dahil sa trangkaso kaysa sa coronavirus.
Ang pangunahing salik ng panganib para sa coronavirus ay ang matinding katandaan.
Walang napatunayang epekto ang mga maskang FFP2.
At sa parehong oras, sinasabi nila sa buong mundo na tayo ay humaharap sa isang sitwasyong
pang-emergency na walang kapantay sa kasaysayan ng sangkatauhan.
Dapat sabihin na ito ay, siyempre, sinabi nang may ironia; ang pinakamalaking pagsusulong sa
pagbabakuna, halimbawa, ay nagmula sa estado.
Nagsulat ako ng isang cover story tungkol dito para sa Weltwoche.
Naunang nabanggit na inamin sa amin ng EMA, ni Janine Small mula sa Pfizer, at ng pangunahing estratehista sa
pagbabakuna ng EU na si Wolfgang Philipp na ito ay maling inilalarawan ng mga pulitiko sa publiko.
Walang silbi ang bakunang ito; hindi ka nito pinoprotektahan.
Malinaw iyon mula pa sa simula.
Pagkatapos ay naghintay ako at patuloy na iniisip, oo, ito ay isang makabago at nakagugulat na balita na inaamin nila ito.
Ngayon, sa loob ng ilang buwan, naririnig natin ang kabaligtaran, na ang pagbabakuna ay panacea.
At ngayon bigla silang nagsasabi, hindi, hindi, hindi ganoon iyon.
Birong lang iyon.
At pagkatapos ay naghintay ako.
NZZ, Neue Zürcher Zeitung, Tagesanzeiger, Blick, Swiss Radio and Television.
Kailan ipapahayag ang makasaysayang balitang ito?
Hindi talaga siya dumating.
Ang ating Pederal na Konsehal, ang dating Pederal na Konsehal, at pagkatapos ay Pederal na Konsehal na si Berset, ay
nagsabi rin na ang bakuna ay ligtas, nagpoprotekta, mabuti, may pinakamataas na kalidad, at walang masamang epekto.
Alam nating lahat kung ano ang katotohanan.
Oo, marami pang ibang pekeng balita na katulad nito mula sa media ng estado.
Maaari mo ring maalala ang video ni Marc Walder na inilathala ko noon online sa Nebelspalter.
Bilang isang mamamahayag, madalas akong tanungin, "Ano ang sitwasyon? Kinokontrol ba ang media o hindi?"
Palagi kong sinasabi, hindi, hindi ko pa naranasan iyon.
Sa tingin ko, kusang-loob itong ginagawa ng mga mamamahayag, gaya ng pagtakbo nilang lahat sa
iisang direksyon, tulad ng mga lemming o tupa.
Gusto nila iyon, ang instinktong pang-pulutong, dahil nagpaparamdam ito sa kanila ng ginhawa; hindi
sila namumukod-tangi, komportable silang nakapuwesto.
Pero kailangan kong sabihin, sa video na ito ni Marc Walder, na siyang CEO ng Ringier Group at kumikilos nang internasyonal,
sinabi niya nang hayag, o medyo hayag – ginawa kong hayag – sa isang video na inutusan niya ang lahat ng mamamahayag sa Ringier
Group na suportahan ang pamahalaan sa panahon ng pandemya, bagaman sinabi niya na dapat itong manatili sa isang maliit na bilog.
Iyan ang nagsasabi ng lahat tungkol sa kooperasyon ng kompleks ng midyang pang-estado na ito.
5. Dahil inirekomenda ng WHO ang mga substansiya \(mRNA na iniksyon\) na nakalalason \(nakamamatay na lason\).
Wala na talaga akong immune system, at nandiyan na naman ang blood-brain barrier.
Ito lahat ang akin... Ito ang aking sertipiko ng pinsala mula sa pagbabakuna. Tatlong pahina.
Ibig kong sabihin, sino ba ang may tatlong pahinang sertipiko ng pinsala mula sa bakuna?
Iyon ang lahat ng mga diagnosis na nakalista doon.
Kailangan mong isipin iyon.
At ngayon, lubos akong ipinagmamalaki na nakatayo ako rito.
Ibig kong sabihin, umiinom ako ng 200 kapsula araw-araw, pero ganoon talaga, at mas mabuti iyon kaysa mahiga sa kama na
may sakit at manahimik, dahil wala tayong oras para manahimik.
Tahimik ang mga doktor, tahimik ang mga kaibigan, tahimik ang mga kapitbahay, ngunit higit sa lahat,
tahimik ang mga doktor, ang pulisya, at ang buong estado.
Pero hindi ko iyon ginagawa.
Hindi ako kailanman naging ganito, ipinanganak akong ganito at mamamatay akong ganito,
malakas na ipinapahayag na kayo ay mga kriminal!
Ipapaliwanag ko ito nang detalyado sa aking libro; ngayong taon ay sisimulan kong magsulat ng
isang libro. Malawakang tatalakayin din ang terapiya.
Ngunit higit sa lahat, aalalahanin ko ang aking galit at ang aking mga nakakadiring sandali sa
ospital at ang mga pakikipag-ugnayan ko sa iba.
Ngunit pati rin mula sa alkalde papunta sa alkalde, o kung ano man, kapag nakapunta ka na roon, bakit ipinagbabawal
mo ang aking demonstrasyon sa maliit kong bayan dito?
Oo, hindi namin kailangan ang mga taong tulad mo.
Ikaw ay isang espesyal na kaso.
Hindi ko na kayang pakinggan pa ang pangungusap na iyon.
Matapos akong humingi ng tulong, 500,000 biktima ng bakuna mula sa Alemanya ang nakipag-ugnayan sa akin
sa parehong linggo at nagsabi, "Maysakit din ako."
Opo, Ginoong Lauterbach, saang punto tayo hindi na itinuturing na isang hiwalay na kaso?
Mula sa sampu? Mula sa daan? Mula sa isang milyon? May mahigit sampung milyon sa atin sa Alemanya!
Nais ko na ngayong talakayin nang partikular ang tanong na ito. Ito ay magiging isang genetic code, mga ginoo at
ginang, at ipinagbili ito sa atin bilang isang bakuna, oo.
Iyon ay isang termino na kasing mali hangga't maaari.
Isang kodigong genetiko ang ini-iniksyon sa katawan at pinipilit ang mga selula na gumawa ng nakalalasong protina.
Iyon ay panggagahasa, iyon ay isang krimen.
Ito ay isang krimen na ginawa ng mga tao laban sa iba, na sa huli ay nagdulot sa kanilang mga selula na gumawa ng isang
lason, at kakita lang natin nang malinaw kung gaano kaepektibo ang lason na ito sa presentasyon ni Katharina.
Kaya naman, sa lingguwistikang pananaw, dapat nang simulan nating sabihin na hindi ito pagbabakuna.
Bakit ninyo ito ipinagbenta sa amin bilang pagbabakuna?
May positibong katangian ang pagbabakuna.
Ang pagbabakuna ay isang bagay na nangangailangan lamang ng maliit na tusok, at pagkatapos ay malaya ka na muli.
Ito ang mga terminong sa huli ay nag-akit sa atin mula pa noong unang araw.
Pinamunuan at naligaw dahil sa maling terminolohiya.
Hayaan mong muling buodin ko. Napakahalaga nito. Ang mga sangkap na itinurok doon ay hindi nagbibigay
ng anumang proteksyon laban sa mga panlabas na salik.
Hindi umandar ang kotse.
Minsan ay kumanta nang napakaganda si Fredl Fesl. Marami sa inyo ang makakaalala pa rin sa kanya.
Iyon ay isang Bavarian na mang-aawit. Ang kotse na hindi umandar ay walang silbi.
Ang bakunang hindi gumagana ay isang krimen laban sa sangkatauhan.
Dahil nagkakaroon ng Covid ang mga taong ito.
Walang patid sa kadena ng impeksyon, mayroon kaming malulubhang kaso. Ito ang datos mula sa UK.
Ibig sabihin, hindi lang sila ganap na walang epektibo. Ang kanilang bisa, mga ginoo at ginang, ay pinsala sa
isip, sa sistema ng nerbiyos, at sa sistema ng immune.
Sila ay mga makro na sistema.
Hindi lang ang atay ang nasira, hindi lang ang utak ang nasira, hindi lang ang mga bato ang nasira.
Ito ang mga macro na sistema.
At kapag isinaalang-alang natin na ang mga sistemang makro na ito ay kumakatawan sa isang balanse sa loob ng ating mga
katawan – katulad ng katawan, isip, at kaluluwa – doon natin napagtatanto na ito ay isang pag-atake sa atin bilang isang buo.
Hindi lang ito pag-atake sa bato o sa puso. Kahit na madalas tayong mag-usap tungkol sa mga problema sa puso.
Ito ay isang pag-atake sa sarili. Sa sistemang nerbiyos, sa isip, at sa sistemang pang-imyunidad.
Huling punto.
May hindi pa naganap na dami ng mga side effect ng bakuna.
Alam natin ito mula sa Paul Ehrlich Institute.
Limampung libong kaso ng malubhang pinsala ang naiulat sa organisasyong ito lamang.
Ayon sa medikal na literatura, tinatayang 90% ang hindi naiulat. Ibig sabihin nito, tinatayang 500,000 ang malulubhang kaso.
Hindi basta anumang pamumula sa lugar ng iniksyon, kundi ang nakita natin sa mga pahayagan mula noon, gaya ng mga kabataang
babae na nasa wheelchair, isang babae na tinanggal ng tatlong metro ng kanyang bituka, at kung
saan lubos na malinaw ang ugnayan sa pagbabakuna.
Gayunpaman, malamang na makakalusot ang tagagawa dahil sa mga demonyong regulasyon sa pananagutan.
Tulad ng malamang alam mo, mayroong 17 parlamento sa Alemanya: 16 para sa mga pederal na
estado at isa para sa pederal na pamahalaan.
At kaya maaaring nagkaroon ng 17 komite ng imbestigasyon.
Gayunpaman, isa pa lamang ang naitala sa pederal na estado ng Brandenburg.
Ito ay dahil ang tanging partidong nagnanais ng linaw ay ang AfD, na noon ay nasa oposisyon sa lahat ng lugar at ipinilit ito.
Na-interview doon ang pangalawang pinuno ng PEI at sinabi niya, halos umiyak: "Nang magsimula ang programa ng pagbabakuna noong
unang bahagi ng 2021, lubos kaming nabigla sa dami ng mga ulat, kasama na ang mga ulat ng pagkamatay.
Kinailangan naming kumuha ng mga kawani mula sa ibang departamento para lang asikasuhin ang lahat ng ito."
Dahil ang nakasulat dito sa ikawalong linya ay hindi lamang tumutukoy sa walang kapantay na bilang ng mga side
effect ng bakuna, kundi pati na rin sa bilang kada dosis.
6. Dahil ang pag-apruba sa mga iniksyon ng mRNA ay isang eksperimentong pamamaraan, nang
hindi alam kung ano ang magiging kinalabasan.
Ano ang alam natin? Wala talaga tayong alam.
At iyon ang dahilan kung bakit ang kaso laban sa BioNTech ay, siyempre, makatwiran, ngunit hindi sapat ang lawak.
Dapat din nating kasuhan ang mga nakipagsabwatan sa mga taong gumawa ng mga bagay na iyon.
Sa Switzerland, ito ay Swissmedic. Sa Europa, ito ay ang dating European Medicines Agency.
Ito rin ang mga lumahok.
At hindi natin alam kung paano tatanggapin ng lahat ang buong bagay.
Hindi natin alam kung paano ito sa huli mababago, mapapamahagi, at pagkatapos ay maaalis.
Ibig sabihin, mayroon tayong paksa ng pharmacokinetics, na siyang terminolohiyang nasa likod nito. Paano nga ba
ipinapamahagi ang isang substansiya sa katawan? Wala tayong alam tungkol sa teknolohiyang mRNA na ito.
Ang mas masahol pa rito, ay wala rin tayong alam tungkol sa farmakodinamika.
Ano ang ibig sabihin ng pharmacodynamics?
Ibig sabihin, ang epekto ng dosis.
At dito na talaga nagiging kapanapanabik.
Nakipag-ugnayan din kami sa Swissmedic dito sa Switzerland tungkol sa isang biktima ng bakuna at, matapos naming
ipaliwanag nang detalyado kung ano ang teknolohiyang mRNA, tinanong namin sila kung magkano. Wala silang alam tungkol dito.
Talagang hindi nila iyon alam.
Naniniwala sila na ang mRNA na ini-inject sa mga tao ang aktibong sangkap.
Hindi, ito ang plano.
Ngunit inabot ito ng matagal, at sa wakas ay nakarating kami sa puntong sinabi namin: Ang mRNA ang plano at ang spike
protein ang sangkap na sa huli ay may aktibong epekto, ang aktibong sangkap na parmasyutiko, gaya ng magandang tawag dito.
At saka dumating ang tanong, mahal na Swissmedic: Gaano karaming spike protein ang aktwal na nalilikha sa katawan, ilang
mikrogramo ng spike protein bawat kilo ng timbang ng katawan?
Nasa bahay ko pa rin ang email na pinirmahan ng Swissmedic.
Sa madaling sabi: hindi namin alam.
Hindi natin alam ang dosis sa kasong ito.
Hindi rin natin alam kung anong mga interaksyon sa ibang mga molekula sa katawan ang kasangkot sa buong proseso.
Wala kaming alam.
Ladies and gentlemen, sinasabi ko ito nang bukas at tapat mula sa entablado, at nais ko ring
makuha ito ng mga kamera: ito ay isang krimen.
Ngunit hindi lang doon nagtatapos; mas malalim pa ito.
Mga ginoo at mga ginang, inakala kong puro RNA lang ang lahat ng ito. Hanggang sa pinatunayan ni McKernan,
isang siyentipiko mula sa Estados Unidos, na mali kami. At nagawa naming beripikahin ito.
Hindi lamang RNA ang ini-inject sa mga tao sa sabaw na ito, kundi pati na rin ang DNA, na nagbibigay sa atin ng mas matagal
at mas matinding epekto kaysa sa magagawa ng mRNA lamang.
Maraming pagsisikap ang inilaan dito.
Sa totoo lang, oo, hindi lang dapat nating pag-usapan ang RNA, kundi ang binagong RNA.
Ang urasil na karaniwang matatagpuan dito ay isang pseudo-urasil, na sa huli ay ginagawang mas matatag ang RNA na ito.
Ibig sabihin nito ay mayroon tayong mas matatag na RNA, mga sangkap na epektibo nang mas matagal, na nagpo-prodyus
ng toksin na ito sa ating mga katawan nang mas matagal.
At makikita mo mula sa pulang arrow na ang buong bagay ay isang paglabag sa selula – dapat itong kumatawan sa isang selula.
Dito, hinihimasok ang isang prosesong pisyolohikal; dito, ipinapakilala ang isang RNA, gaya ng sinasabi.
Ito ang nukleo ng selula, kung saan karaniwang isinasalin ang RNA.
At sa paglabag na ito, sa huli ay gumagawa ang katawan ng sarili nitong lason.
Ladies and gentlemen, ito ang kauna-unahang pagkakataon sa kasaysayan ng sangkatauhan na
tayo mismo ang gumagawa ng ating sariling lason.
Hanggang ngayon, naeeekspos tayo sa mga lason sa kapaligiran,
Hanggang ngayon, naeeekspos tayo sa mga lason sa pamamagitan ng ating pagkain at damit.
Ngayon, sa pamamagitan ng pamamaraan na ito, sa pamamagitan ng interbensyong ito sa loob ng
selula, nagagawa naming gawin ang toxin mismo.
Kaya nagtanong pa ako ng karagdagang mga tanong.
Gusto kong malaman, para mas maipaliwanag ito nang eksakto, dahil ang pag-aalinlangan sa bakuna ay, sa huli… Kaya kapag ang WHO,
bilang mga propesyonal at bilang World Health Organisation na halos lahat ng bansa ay kasapi, ay gumawa ng ganoong malabong
pahayag at idineklara ang mga taong may opinyon bilang banta, kailangan kong itanong
kung ano nga ba talaga ang ibig sabihin noon.
Kaya tinanong ko: Ang pag-aalinlangan sa pagbabakuna ba ay nangangahulugan din ng pag-aalinlangan sa mga kumpanyang
parmasyutiko na kinailangang magbayad ng bilyon-bilyong multa?
Pag-aalinlangan sa bakuna laban sa mga awtoridad na padalus-dalos na nag-aapruba ng mga bagong bakuna?
Pag-aalinlangan sa bakuna laban sa mga awtoridad na hindi sapat na tinitiyak ang kaligtasan ng gamot pagkatapos ng pag-apruba?
Pag-aalinlangan sa bakuna laban sa mga awtoridad na hindi sapat na sinusukat ang bisa ng mga bagong bakuna,
ngunit gayunpaman ay nagpapatotoo ng mataas na bisa gamit ang kakaunting datos at paglabag sa pag-uulat?
Ipapakuyad ko na lang.
Sinabi na sa akin ang tungkol sa tatlong minuto.
Sumagot ang Chat-GPT sa bawat isa sa aking mga mapag-alinlangan na tanong tungkol sa pagbabakuna:
Oo, ibig sabihin nito ay pag-aalinlangan tungkol sa pagbabakuna.
At napatunayan na namin ito. Lalo na sa na-update na bersyon, na matatagpuan mo sa internet, ay malinaw mula pa sa simula sa lahat
ng mga awtoridad sa regulasyon na hindi ito maaaring gumana.
Ito ay isang eksperimento.
Wala kang kontrol sa kung ano mismo ang nalilikha sa katawan, sa dami, kalidad, at tagal nito.
Alam na namin ang lahat ng iyon mula pa sa simula.
Gayunpaman, pinayagan ito.
At magalang kong hinihiling sa iyo na kahit basahin mo man lang ang buod.
Oo, at bakit iyon napakahalaga?
Mahalaga ito dahil pinag-uusapan natin dito ang mga eksperimentong substansiya.
At ginawa ko na; hindi lang na walang ginawang pagtatangka.
May tatlo o apat pang aspeto na ginagawang lubos na eksperimento ang pamamaraang ito.
Sa Aleman, sinabi nila na wala silang ideya kung ano ang magiging huling resulta.
At bilang isang sibilisasyon, mula pa noong Ikalawang Digmaang Pandaigdig, naniwala kami na hindi namin hayaang mangyari ito
muli. At iyon ang dahilan kung bakit nilikha namin ang Kodigo ng Nuremberg at isinama rin sa batas ang Pandaigdigang Kasunduan sa
mga Karapatang Sibil at Pulitikal, Artikulo 7, na naaangkop sa lahat ng kalagayan, kahit sa mga
krisis o sa pagkakaroon ng pampublikong emerhensiya.
At ang sapilitang proteksiyong regulasyon laban sa partisipasyon, lalo na ang hindi kusang paglahok sa mga
eksperimento, ay nilabag nang milyon-milyong beses dahil binigyan ng maling impormasyon ang mga tao.
Niloko at pinilit sila.
7. Dahil ang mga klasipikasyon ng WHO ay tinutukoy nang arbitraryo (hal. pamantayan para sa pandemya at pagsusuri ng PCR).
Hindi kritikal na inampon ng Switzerland ang mga rekomendasyon ng WHO. Dapat itong sabihin.
Mahalaga ito dahil ayaw nating mangyari ito muli.
Ipinatupad ang mga hakbang na hindi napatunayan sa agham, walang silbi, o nakasasama pa.
At ang ibig kong sabihin, para sa lahat ng mga ito – sapilitang pagsusuot ng mask, mga
lockdown – walang ebidensiyang siyentipiko.
Sa kabaligtaran, hindi angkop ang PCR test para sa klinikal na paggamit. Maganda lang ito para sa mga kumpanya.
Mayroon kaming sukat na PCR na ito, na alam na mula pa sa simula – naaalala ko ang maalamat na panel na talakayan sa Aarau noong
ika-14 ng Agosto, nang malinaw na tumugon si Propesor Marcel Tanner, miyembro ng COVID-19 task force ng Federal Council at
pangulo ng Swiss Academy of Sciences, sa isang tanong mula kay Samuel Eckert, na nagsasabing, tingnan ninyo,
ang PCR test ay hindi nagbibigay ng klinikal na diagnosis.
Iyan ang punto, kaya mali na sabihing pinatutunayan ng positibong resulta ng pagsusuri ang pagkakasakit.
Alam nila ang lahat.
At kung gaano kabalintunaan, gaano kabaliw ang buong sistemang ito, ay ipinakita sa lahat sa aming
programa ng talakayan na ARENA noong ika-7 ng Enero 2022.
Sinabi ni Ignazio Cassis, na noo'y Pangulo ng Konpederasyon ng Switzerland at isang doktor sa propesyon, na ang sinumang
mamatay sa aksidente sa sasakyan at magpositibo sa coronavirus ay itinuturing na kamatayan dahil sa coronavirus.
At saka huminto ang tagapagpresenta at humiling ng paglilinaw.
At oo, sabi ni Cassis, oo, tama iyon, iyon ang ginawa ng WHO sa kanilang klasipikasyon.
At ang lahat ng ito ay aktwal na iminungkahi ng WHO; hindi ito basta-basta lumitaw, kasama
na ang klasipikasyon ng mga kaso ng COVID-19.
Susunod na katotohanan.
Paulit-ulit na iniulat ng pamamahayag ang mga pagkamatay dahil sa coronavirus o, mas
malala pa, ang mga pagkamatay dahil sa Covid.
Gayunpaman, may isang kilalang video ng aming pinuno ng RKI na si Wieler. Sa video, sinabi niya na binibilang
namin bilang pagkamatay dahil sa coronavirus ang lahat ng namatay na nagpositibo sa pagsusuri.
Maaaring ilang linggo o buwan na ang nakalipas nang nagpositibo ang pagsusuri.
Sa madaling salita, kung magpositibo ang isang tao dahil may sipon siya, gagaling siya, karaniwang pagkatapos ng isang
linggo, o pagkatapos ng pitong araw kung uminom siya ng gamot.
At tatlong buwan ang lumipas, nabangga niya ang kanyang motorsiklo sa isang puno. Pagkatapos, mayroon na namang isa
pang pagkamatay dahil sa coronavirus sa mga istatistika.
Ang sinabi ko ay pinatutunayan ng katotohanang ang mga ito – mas gusto kong tawagin silang mga
pagkamatay na PCR, na isang neutral na termino.
Hindi, talagang neutral ito.
Kaya patay na sila at nagpositibo sila sa PCR test.
Iyon lang. Iyon lang ang alam natin. Halos hindi kailanman isinagawa ang mga awtopsiya.
At narito na nga, ang malabong probisyon sa iminungkahing amyenda sa Batas sa mga Epidemya, na magbibigay-daan sa
Pederal na Konseho na utusan ang lahat ng institusyon na suriin ang dumi sa tubig para sa mga pathogen.
Ibig sabihin, gamit ang pamamaraan ng pagsunod-sunod ng genome.
Kaya't bumababa ka sa antas atomiko at sinusubukang gamitin ang PCR test sa dumi ng tao, muli'y parang pagbasa ng dahon ng tsaa,
upang magkunwaring may ebidensya ng mga banta, na batayan para payagan ang Federal
Council na magdeklara ng estado ng emerhensiya.
Iyon ay pagiging pabigla-bigla sa prinsipyo.
At nakakakilabot iyon sa akin bilang isang abogado, dahil karaniwan kong kinamumuhian ang pagiging pabigla-bigla.
at tiyak na hindi bilang batayan para sa batas pang-emergency.
Hindi dapat mangyari iyon.
Mayroon ding tanyag na listahan ng Sakit X. Iyon ang pinakamahusay na hula.
Kaya, ang palagay kung aling mikrobyo ang maaaring umatake sa susunod.
Ang mga produktong pang-pandemya ay ginagawang magagamit na batay sa pathogen na ito. Ang mga bakuna ay
ibinibigay sa ilalim ng pamagat na Emergency Use Listing.
At dapat magtatag ang lahat ng mga bansa ng mga aprubal sa emerhensiya.
Ang mga emergency na pag-apruba, mga ginoo at ginang, ay hindi pa pormal na ipinagkaloob hanggang ngayon.
Mayroon pa rin kaming ilang minimum na hadlang sa lahat ng aming mga bansa sa Europa at sa Switzerland. Ngunit sa ilalim ng
titulong "emergency approval" – na umiiral sa Estados Unidos – ang kailangan lang ay ideklara ng isang may kakayahang
awtoridad ang isang emerhensiya, at hindi na kinakailangan ang karagdagang pagsisiyasat sa bisa o kaligtasan.
Wala talaga, dahil ito ay isang emerhensiya.
Iyon ang pang-militar na pag-iisip sa likod nito.
Sa madaling salita, ito ay isang napakalaking siklo ng ekonomiya na umiiral nang hiwalay sa anumang sitwasyong pang-emergency.
Pero minsan sinabi sa akin ng doktor na kailangan pa ring magsagawa ng pagsusuri para
malaman ang pagkakaiba ng sipon at trangkaso.
Palaging pareho ang mga sintomas.
Ang mga mas matanda sa inyo ay tiyak na naaalala pa ang patalastas na ito: Nagiging
Twix ang Raider, wala nang iba pang nagbabago.
At kaya maaari ring bigyang-kahulugan ang paglipat mula sa trangkaso patungo sa coronavirus at ngayon pabalik sa trangkaso.
Walang makita. Walang pandemya, walang estado ng emerhensiya, wala.
Pero iyon ay dahil lamang sa mga hakbang, hindi ba? Ang paradokso ng pag-iwas.
Ngunit kung titingnan natin ang mga ulat ng WHO, hindi yung mga kakaibang kalkulasyon ng modelo
mula sa London, kundi ang tunay na mga numero.
Pagkatapos sinasabi nila na, kung bibilangin sa buong pekeng pandemya mula 2020 hanggang 2022, mas
mababa ang sobrang kamatayan sa Sweden kaysa sa Alemanya.
Sa Sweden, hindi nagsara ang mga simbahan at tindahan kahit isang araw.
Nagkaroon kami ng kabuuang walong buwang lockdown sa Alemanya, na mas masahol pa kaysa sa inyong bansa.
Unang dalawang buwan, pagkatapos ay anim pang buwan.
Nagkaroon pa nga kami ng curfew para sa mga mag-asawa dahil sa mga kadahilanang pangkontrol sa impeksyon.
Pinayagan silang magyakap sa kama tuwing gabi, pero hindi sila pinayagang lumabas nang magkasama.
Isipin mo nga iyon.
Ang ikalimang katotohanang ito ay nagpapatunay nang walang alinlangan na hindi ito dahil sa malalaking
hakbang, ibig sabihin, sa labis na pagpapatupad ng batas, kundi dahil sa iba pang mga dahilan.
At masasabi ko lang na nakikitungo tayo sa organisadong krimen, at ito ay umiiral na sa loob ng mga siglo at milenyo.
Taong-tao lang ang kinakaharap namin, at ngayon babanggitin ko rin ang mga pangalan at mukha.
Ang paksa ng simposyum na ito ng WHO ay, siyempre, ang kasunduan sa pandemya, at nais kong gamitin ang 20 minutong ito upang
talakayin nang detalyado ang paksang ito, dahil ang katotohanan ay ang bagong kasunduan sa kalusugan ng WHO, ang
kasunduan sa pandemya na ito, ay may kasamang bagong probisyon na hindi pa malawak na naipapaalam o tinatalakay ng iba.
At iyon ay isang napakahalagang probisyon, dahil inihahanda ng WHO ang buong mundo para sa terorismong bacterial.
Kaya dapat mong tandaan ang abbreviation na AMR.
Ang AMR ay nangangahulugang resistensiya sa antimicrobial.
Kaya hindi natin tinatalakay kung tayo ba ay nakikitungo sa mga tagapagkaloob, kundi sa isang samahan ng mga salarin.
Napatunayan na iyon.
At iyan ang malaking kaibahan kumpara sa marami pang iba.
Mayroong isang probisyon sa kasunduan ng WHO sa ilalim ng Artikulo 4, at ngayon pati na rin sa talata 3h. At may
ipinakilala doon na tila hindi mahalaga sa unang tingin.
Ito ay tungkol sa AMR, paglaban sa antimicrobial.
At sa madaling sabi, sinasabi nito na ang lahat ng mga estadong lumagda sa buong mundo, ibig sabihin halos lahat ng estado,
ay dapat nang maghanda upang magsagawa ng mga hakbang-kontra.
Ibig sabihin nito, kung magkakaroon ng malawakang panik tungkol sa bakterya, gaya ng nangyari sa mga virus, sasabihin nila na
kailangan na nilang magkaroon ng plano para ikulong ang lahat, halimbawa, upang mairekord ang
kanilang kodigo ng genetika. At marami pang iba.
8. Dahil hindi nagsagawa o nag-utos ang WHO ng isang pagsusuring may pagkilala sa
sariling kamalian matapos ang pandemya ng Covid.
At dapat tayong mag-ingat na huwag pang lalo pang palalimin ang pagitan ng mga hindi nabakunahan at ng mga nabakunahan.
Kung hindi, wala tayong pagkakataon na harapin nang maayos ang nakaraan. Kung hindi,
hindi tayo makakagalaw nang sama-sama pasulong.
Nais kong magbigay ng pag-asa sa iba pang mga biktima ng bakuna. Iyon ang aking pagnanasa.
Bawat ospital na nag-opera sa akin ay kumukuha ng patolohiya. Ano ang nagawa ko?
Hindi ko na pinansin, tumawag ako ng taxi – hindi ako marunong magmaneho – papunta sa ospital:
Gusto ko ang aking ulat ng patolohiya.
Hindi iyon posible!
Oo, posible iyon. Kung hindi, magkakaroon ng maraming ingay.
Iyon ay mula sa iba't ibang ospital.
At ipinadala ko ito kay Propesor Burkhardt.
Sinabi ko, pakisabi, mahal na propesor, silipin mo at tingnan kung hindi nga ako
nagkakasakit dahil sa Pfizer o kung tama nga ako sa huli.
At saka dumating ang resulta.
Na namatay ang endothelium. At napatunayan na ito.
At sa kahihiyan ng Alemanya, Switzerland at ng buong Europa;
Sa kasalukuyan, wala ni isang laboratoryo na nagsasagawa ng patolohiya para sa mga
indibidwal na nasaktan ng bakuna o para sa mga yumao.
Sinumang pathologist na makakakita nito ngayon ay dapat mahiya.
Napakadali kulayan ang pagsusulit na ito.
Ngunit walang gumagawa nito.
Walang sinuman ang may tapang na magsabi, "May 200 patay sa ospital. Iimbestigahan ko ito at sasabihin
kong dahil sa Pfizer sila nagkasakit, para sa wakas ay makapagsampa na ng kaso ang mga tao."
Walang sinuman ang nangahas na gawin iyon.
At sinasabi ko sa inyo, hindi mabuti kung mananahimik kayo.
Dahil ang mga nanahimik ay kasabwat. Bawat isa sa kanila.
Ano na ang naabot ko nang mag-isa hanggang ngayon?
Marami ang nagsasabi na wala siyang nagawa.
Pumupunta ako sa mga doktor na hindi pa ako ginamot dati nang lubos na kalmado, at dinadala ko ang: aking sertipiko ng pinsala
mula sa bakuna, aking ulat ng patolohiya, aking kasalukuyang spike na mga halaga, at ang aking terapiya na nakakatulong.
At pumunta sa mga doktor, isipin mo iyan.
Hindi ba puno ng pinsalang dulot ng bakuna ang buong praktis mo?
Nais mo bang tulungan sila? Oo o hindi?
Nabigo ang pagtatangkang halos patahimikin ang usapan tungkol sa coronavirus nang magsimula ang digmaan sa Ukraine.
Ngayon ay bumabalik na sa mga talk show ang mga unang personalidad at pinag-uusapan kung paano tanggapin ang nakaraan.
Mula sa Komisyon ng Enquete, na isang napakababaw na muling pagsusuri habang umiinom ng baso ng alak.
At hindi maisasara ang takip.
At hindi na nakapagtataka na hindi kasya ang takip.
dahil hindi pinapayagan ang lahat ng kanilang ginawa.
Dito na nagtatapos.
Sa tingin ko, pinakamainam na ituring ang buong bagay na ito bilang malawakang psikosis.
Sa tingin ko ay mali ang salitang diktadura.
Dahil sa isang diktadura, pinipilit ang mga tao na gawin ang mga bagay na ayaw nilang gawin.
Samantalang sa totalitaryanismo, kusang-loob silang nakikilahok.
At kailangan mong maunawaan na maraming mamamayan ang kusang-loob na lumahok.
Lalo na sa Alemanya na may mentalidad ng tagapagbantay ng bloke.
At sa paggawa nito, epektibong ginawang kasabwat ng mga pulitiko ang milyun-milyong tao, halimbawa, ang mga may-ari ng restawran
na kinakailangang tanggihan ang mga bisitang hindi nabakunahan at iba pa, pati na rin ang mga
negosyanteng kailangang subaybayan ang kanilang mga empleyado.
Ang katotohanang may milyun-milyong kasabwat ay nagpapahirap nang husto na malaman ang buong katotohanan.
Ang hudikatura, ang media, at ang akademya ay nabigo nang lubusan.
Sa tingin ko ay sasang-ayon na ngayon ang lahat diyan.
Ang tunay na muling pagtataya ay talagang hindi kanais-nais.
At nangangahulugan iyon na kung tatanggihan ng Pederal na Konseho, ng Parlamento, ng mga hukuman, ng mga kanton, at
ng media na harapin nang epektibo ang isyung ito, maaaring mangyari muli anumang oras ang katulad ng ating kakalagpasan.
At iyon ang dahilan kung bakit kailangan muna nating matutunan ang mga aral.
Hindi natin dapat itulak ang bagong batas sa epidemya, mga kasunduan sa pandemya, o ang pagsasailalim sa
EU. Sa halip, kailangan nating harapin ang nakaraan.
Upang mapataas ang presyur para maisakatuparan ang muling pagsusuri na ito, mariin kong inirerekomenda, at hinihikayat ko
kayo, na pirmahan ang inisyatiba para sa muling pagsusuri kung hindi pa ninyo ito nagagawa.
Mangyaring, sa anumang kaso, tiyakin ninyong gawin ito.
Salamat.
Sige, bilang pansamantalang resulta, narito muli ang buod ng aking sinabi.
Kung walang pagsusuri, walang mga aral. Mga aral na natutunan. At tiyak na walang mga kontrata para sa pandemya.
9. Dahil hindi sinusunod ang pormal na mga patakaran sa pamamaraan ng WHO.
May isa pang mahalagang punto na dapat tandaan, iyon ay maaari lamang iboto ang mga ganitong amyenda kung ang
panghuling bersyon ng botohan ay naisumite sa World Health Assembly hindi bababa sa apat na buwan nang maaga.
Kaya't ito ay iboboto sa katapusan ng Mayo, at ang panghuling bersyon ay magiging handa sa katapusan ng Hunyo.
Pasensya na, katapusan ng Enero 2024. Ngunit hindi ito magagamit.
Nakikinig lang kami, nakikipagkasundo kami, nakikipagkasundo kami, nakikipagkasundo kami.
Kaya, nangangahulugan iyon na lalabag ito sa kanilang sariling mga patakaran, ayon sa nakasaad sa Artikulo 55(2) ng mga
Regulasyon sa Kalusugan, at lalabag din ito sa kanilang sariling mga patakaran sa pamamaraan ng WHO kung
nais nilang bumoto dito ngayon sa katapusan ng Mayo.
Alinsunod dito, sina Dr. Silvia Behrendt at ang kanyang organisasyon, ang Global Health Responsibility Agency, ay sumulat
ng isang bukas na liham kay Tedros, ang Kalihim-Heneral, na inaakusahan siya ng eksaktong iyon at
nagsasaad: "Ikaw ang may pananagutan sa pagtiyak ng pagsunod sa mga patakarang pamamaraan ng WHO."
Hindi ninyo maaaring payagan na iboto ang mga pag-aayos na ito sa loob ng ilang linggo nang walang sinuman o anumang bansa na
nagkaroon ng pagkakataong pag-isipan nang panloob kung ano talaga ang ibig sabihin ng mga pag-aayos na ito para sa atin.
10. Dahil ito ay sa esensya isang diktadura sa kalusugan
Ang WHO ay kumang-kinang ng nag-iisang awtoridad upang magpaliwanag, labis na
kapangyarihan, at monopolyo sa impormasyon.
Nais ng WHO ng mas malaking impluwensya. Nais nito ng mga obligadong pangako.
Hanggang ngayon, payo lamang ang aming kalikasan.
At ang gusto namin ngayon sa mga kasunduang ito ay ang puwersang may bisa.
At sa paraang sumisira sa ating kasarinlan.
Sa kasalukuyan, may mga pandaigdigang regulasyon na ipinatutupad: mga regulasyon sa kalusugan.
Dapat nating aktibong tanggihan ito bago ang isang tiyak na petsa.
Kaya kailangan nating kumilos.
Pagkatapos, nariyan ang kasunduan sa pandemya. Dapat itong pirmahan.
At kailangan nating pigilan itong mapirmahan. At mangyayari iyon sa katapusan ng Mayo.
At sinusubukan ng Pederal na Konseho na huwag isali ang Parlamento sa loop sa pamamagitan ng
pagiging malabo at nakalilitong. At nag-aatubili ito.
At palagi ring may kasinungalingan na sinasabi sa mga komite. Na hindi naman totoo.
At ang mahalaga para sa amin ay mailahad ang kasunduan sa Parlamento.
Dahil doon lamang ito karapat-dapat para sa isang referendum. At maaari na tayong bumoto tungkol dito.
Iyon ay napakahalaga.
Pagkatapos, ang pag-unlad at pagbebenta ng gamot ay dapat i-sentralisa.
Ibig sabihin nito ay pumapasok ang WHO sa mga kontrata sa mga kumpanyang parmasyutiko.
Siyempre, hahalukayin ng WHO nang malalim ang sarili nitong bulsa at tutulungan ang sarili.
Gumagawa ng mga desisyon tungkol sa kung saan gaganapin ang pag-unlad at kung aling mga kumpanya ang lalahok.
Ang pagpepresyo ay kinokontrol at tinutukoy.
Walang sinuman ang may masasabi pa ngayon, lalo na ang mga awtoridad ng estado.
At ang pagtanggap sa pagbabakuna ay karaniwang hinihikayat.
Kailangan mong dalhin sa kampo ang mga bakuna bawat taon, at siyempre nag-e-expire ang mga ito at kailangang itapon.
Pagkatapos ay magkakaroon muli ng agarang pangangailangan.
Kaya parang isang makinang palaging gumagalaw para sa industriya ng parmasyutiko.
Kapaki-pakinabang ito sa industriya ng parmasyutiko.
Sa totoo lang, hindi ito isang supranasyonal na organisasyon, kundi isang pandaigdigang organisasyong pang-gobyerno
lamang at higit sa lahat, wala itong monopolyo sa impormasyon.
Gayunpaman, napansin niya ang lahat ng ito at, higit pa rito, kailangan niyang igalang ang mga pangunahing karapatan
at, tulad ng paulit-ulit kong binibigyang-diin, kailangan niyang patuloy na suriin ang kanyang sariling mga kilos.
Ang mga ito ay napakaseryosong paglabag, na hindi niya ginawa.
Hindi nito dapat idulot ang anumang kapahamakan.
Sa nakalipas na apat at kalahating taon, tuluyang nawala ang kanyang kredibilidad nang paulit-ulit niyang iminungkahi
ang mga nakalalasong sangkap bilang nag-iisang solusyon sa tinatawag na pakikipaglaban laban sa tinatawag na banta.
At narito na tayo sa unang pangunahing pahayag.
Dapat tanggihan ang WHO ng anumang lehitimasyon upang agawin o mabigyan pa ng karagdagang kapangyarihan.
Hindi pa ito napatunayan, ngunit dito ay kinakailangan ng isang buong patigil.
Huminto! Pagsusuri Pagkatapos ng Aksyon sa jargon ng militar.
At tanging kapag nalutas na ang lahat ng mga pagkakamali, saka lamang tayo maaaring pag-usapan ang
mga bagong kasunduan, at tiyak na hindi bago iyon.
At kaya ang ginagawa natin dito ay parang pagbasa ng mga dahon ng tsaa, dahil maaari lamang nating bigyang-kahulugan ang mga
mungkahing pagbabagong ito at mapansin na, hanggang ngayon, hindi pa kailanman sinabi ng delegasyong negosyador ng Switzerland
na, oo, hindi namin gusto ang mga mungkahing pagbabagong ito.
Talagang nais naming protektahan ang karapatang pantao, nais naming isaalang-alang ang prinsipyo ng paghihiwalay ng
karahasan, nais naming itong kamangha-manghang elemento ng pagiging pabigla-bigla, itong labis na kapangyarihan ng WHO,
Dapat nating higpitan ito sa pamamagitan ng isang pangangasiwa o kontrol na awtoridad at, higit sa lahat, hindi natin kailanman
dapat hayaan ang WHO na mag-isa ang magpasiya kung aling impormasyon sa buong
sektor ng kalusugan ang tama at alin ang mali.
Hindi ko pa naririnig ito mula sa bibig ng sinumang hukom sa Switzerland.
Pero dapat sinabi mo iyon, dahil hindi ka sumasang-ayon dito.
At iyon ang dahilan kung bakit kailangan nating pag-usapan ito.
Kaya, ano ang pangkalahatang nilalaman?
Maaari ko lang ipaliwanag nang pabuod ang pangkalahatang nilalaman, pero tungkol ito sa isang napakalaking negosyo.
Ito ang pagtatatag ng isang tunay na industriya ng pandemya, at ito ay pinag-isipan nang mabuti.
Kaya kung babasahin mo ito nang mag-isa, maiintindihan mo.
Nagsisimula ito dito sa ilalim ng pamagat, sinabi na ang pinakamalalang bagay na maaaring mangyari sa atin
sa ilalim ng Covid ay ang hindi natin mabigyan ang lahat ng parehong dami ng bakuna sa parehong oras.
Makatarungang pamamahagi, hindi naging epektibo ang makatarungang pamamahagi.
Ang terminong 'equity' ay binuo para sa layuning ito.
Dapat mangahulugan ang equity ng patas na pamamahagi.
At dahil dito, sinabi ng mga tao na napakasama nito, napakapanganib, at maaaring mamatay pa ang maraming milyong tao.
Dapat nating bigyan ang WHO ng kapangyarihan na tukuyin kung aling mga produkto ang gagawin.
Kaya pinag-uusapan natin ang mga bakunang sangkap, mga diagnostic agent na nakabase sa
mRNA, at anumang uri ng produktong pang-pandemya.
Dapat pahintulutan ang WHO na magpasya sa lahat ng ito.
Nang una kong sinimulan suriin ang One Health Approach, nagulat ako nang malaman na nagsimula pa ito noong 2004, partikular
sa isang kumperensya sa Rockefeller University sa New York.
At nais kong basahin sa inyo kung paano nila ito tinukoy noon.
One Health: Pagkilala sa ugnayan ng kalusugan ng tao, ng mga alagang hayop, at ng ligaw na buhay, pati na rin sa banta ng mga
sakit sa tao, sa kanilang suplay ng pagkain at ekonomiya, at sa biodiversity para sa pangangalaga ng isang
malusog na kapaligiran at maayos na gumaganang mga ekosistema na kailangan nating lahat.
Ang Agenda 2030, gaya ng marahil ay narinig mo na, ay dating kilala bilang Agenda 21 o, sa mas
marangyang pagtawag, Agenda para sa Ika-21 na Siglo.
Ito ay dahil nakabatay din ito sa One Health na pamamaraan, kahit na hindi nito binabanggit ang pangalang ito sa 17 layunin para sa
pagpapanatili, gaya ng marahil ay narinig mo na – 17 Layunin para sa Napapanatiling Pag-unlad – hindi nito binabanggit ang
terminong One Health, ngunit tungkol din ito rito, at tahimik itong binanggit sa ikatlong layunin ng adyendang ito:
Tiyakin ang malusog na pamumuhay at itaguyod ang kagalingan para sa lahat sa bawat yugto ng buhay.
Ang natitirang labing-anim na layunin ay kasing-akit ng layunin numero tatlo, at ipinagbibili sa atin ang
isang utopiya ng perpektong mundo na masyadong maganda para maging totoo, at totoo nga.
Ang mahalaga ay tayo, bilang mga tao, ay mabighani sa mga magagandang salitang ito.
Dahil, at pansinin ninyo ngayon, hindi bababa sa 14 sa 17 na layunin ng pagpapanatili ang nagsasama ng
pagbabakuna o imyunisasyon bilang solusyon sa problema.
At ngayon ipapakita ko sa iyo kung sino ang gumagawa niyan para sa amin.
Iyan ang ginagawa ng UN, ang Mga Nagkakaisang Bansa. Tinatawag ko silang "mga walang-kilala na hindi hinirang".
Dahil araw-araw tayong binobomba ng mga hindi halal na walang-kilala ng kanilang mga mantra tungkol sa
kabutihang panlahat o mas malaking kabutihan; huwag mo itong gawin para sa sarili mo, gawin mo ito para sa komunidad.
Ito ang mga kolektibistang pamamaraan na madalas na rin nating narinig sa panahon ng pandemya ng coronavirus.
At para sa akin, ang mapanlinlang na bagay dito ay tila hindi handang kilalanin ng nakararami na walang mas dakilang
kabutihan at walang mas mataas na halaga kaysa kalayaan.
At ito nga ang eksaktong bagay na aalisin sa atin magpakailanman.
At iyan ang dahilan kung bakit sinasabi ko sa iyo ngayon na walang mas dakilang kabutihan kaysa sa kalayaan.
At iyon ang aking konklusyon.
Walang mas mataas na kabutihan, at tiyak na walang ilusyong pangkalahatang kabutihan, na maaaring magbigay-katwiran sa Agenda
2030, sa One Health na pamamaraan, o sa anumang iba pang di-makataong adyenda at
pilitin tayong isuko ang sarili nating interes.
Ang kalayaan ang pinakadakilang kabutihan, at dapat itong ipagtanggol.
At ang mga tugon sa lahat ng mga krisis na ito, ang tila kaligtasan na ipinapakita sa anyo ng, halimbawa,
isang sertipiko ng Covid, ay marami ang pagkakatulad.
Dahil sinusunod nila ang isang tiyak na lohika, at ang lohika na ito ay karaniwang: mas maraming pagmamanman sa ngalan ng
seguridad, mas maraming sensura sa ngalan ng paglaban sa maling impormasyon, mas maraming kolektibismo sa ngalan ng pagkakaisa,
mas malaking pag-asa sa pagitan ng estado at mga korporasyon sa ngalan ng katiyakan ng suplay, mas maraming pagbibigay ng gamot
sa ngalan ng kalusugan, mas maraming kontrol sa ngalan ng proteksyon sa klima, mas maraming ugnayan sa pagitan ng tao at
teknolohiya sa ngalan ng pag-unlad, sa ngalan ng pagpapanatili.
Kung iisipin mo ito nang lubusan hanggang sa lohikal nitong konklusyon, makakamit lamang ang lahat ng ito sa
pamamagitan ng malawakang kontrol, pagmamanman, sentralisasyon, at mga hakbang sa pag-aagaw ng ari-arian.
At hindi ito nakabatay sa mga pangangailangan ng tao, kundi sa isang abstraktong ideya ng isang perpektong
mundo kung saan namamayani ang ganap na kalusugan, ganap na kaligtasan, at ganap na idiliko ng klima.
At pangalawa, isang purong mekanikal at ganap na materyalistikong pananaw sa mundo at sangkatauhan, kung saan ang lahat
ng teknolohikal na posible ay itinuturing ding kanais-nais.
At ang isinasakripisyo sa proseso ay ang pagkatao.
Makikita kung gaano kalihis ang buong kasunduan sa pandemya sa isang pangungusap lamang.
Mga pandaigdigang regulasyon sa kalusugan, pati na rin, gaano nga ba ito baluktot, gaano nga ba ito mali.
Ito ay tungkol sa isang ligal na may bisa na rekomendasyon. Maaaring narinig na ito ng mga abogado.
Paano iyon dapat gumana? Rekomendasyon ba iyon o utos? Pareho iyon. Sa huli, utos iyon.
Hindi maaaring maging legal na may bisa ang isang rekomendasyon.
Ang walang katuturang lohika sa iisang pangungusap na ito – masasabi mong – maaari mo na itong itapon sa basurahan.
At saka darating ang diktadurang pangkalusugan.
Sa pamamagitan ng diktadurang pangkalusugan, ang ibig kong sabihin ay sinasabihan tayo, sa isang banda, na
magpabakuna, ngunit higit sa lahat, kung ano ang pinapayagan nating kainin at kung ano ang hindi na.
At dito nakikita ko ang isang napakalaking panganib kaugnay ng digitalisasyon.
Ang makabagong media ngayon ay lumikha ng posibilidad ng ganap na kontrol sa mga mamamayan.
At sa tingin ko, sa kalaunan ay hahantong din ang mga hakbang na ito sa pagpataw ng mga parusa
kung hindi susunod ang mga tao sa mga regulasyon.
Magkaroon tayo ng halimbawa: marahil biglang kailangang magbayad nang mas mataas na kontribusyon sa
seguro sa kalusugan ang mga taong kumakain ng karne.
Sa buod: Nasa kalagitnaan tayo ng isang proseso ng pag-unlad kung saan nawawala ang ating pagiging indibidwal at
sariling pagpapasya, at tayo ay pinagkakaitan ng karapatan sa pinakatotoong kahulugan ng salita.
11. Dahil ang WHO ay hindi nasasailalim sa anumang awtoridad na pangangasiwa o konstitusyonal na pagsusuri ng mga hukuman.
Lahat ng ito ay humahantong sa pagtanggi na harapin ang nakaraan.
At isinulat ko rito ang sa tingin ko ay pinakasimpleng pormula, na paulit-ulit nang ginamit laban sa akin sa hukuman, ngunit
naaangkop din sa lipunan sa kabuuan, at madalas kong naririnig mula sa lahat ng aking mga
kasamahan at kaibigan, na nagsasabi sa akin:
Tingnan mo, sa panahon ng pandemya, kailangang bigyan ng mas malawak na pagpapasya ang mga awtoridad. At hangga't
sumusunod ang mga awtoridad sa mga alituntunin ng WHO, hindi natin ito maaaring at hindi dapat kuwestiyunin. Ganoon lang.
Oo, at ipinapakita ng panimulang puntong ito ang napakahalagang papel na ginagampanan ng WHO kapag idineklara nito ang estado ng
emerhensiya sa kaganapan ng pandemya, gaya ng ginawa nito noon.
Tumatalikod ang mga tao, at tumatalikod din ang mga hukuman sa kanilang konstitusyonal na tungkulin na magsagawa ng
pagsusuri at hinahayaan ang WHO na magkaroon ng gusto nito.
Ganito na iyon noon pa man.
Oo, at iyan nga ang dahilan kung bakit ang pinakamalubhang interbensyong kailanman ay
hindi pa natutugunan – hanggang sa ngayon.
12. Dahil dapat ituring ang WHO bilang kasangkapan ng mga pandaigdigang aktibong
arkitekto ng isang sentral na pamahalaang pandaigdig.
Ang globalisasyon ng ekonomiya ay kasalukuyang sinundan ng globalisasyon ng mga
pagpapahalaga, pamumuhay, at kaayusang panlipunan.
Sino ang nakikinabang sa pag-unlad na ito ay isang mahalagang tanong, ngunit nanatiling malabo.
Tiyak na isa sa mga pangunahing puwersa ay ang World Economic Forum kasama si Klaus, ngunit siyempre mayroon ding ganap na
ibang mga organisasyon na may layuning magtatag ng tinatawag na pamahalaang pagkakaisa, o,
maaari ring sabihin, isang pandaigdigang pamahalaan.
At sa huli, ang mga matatalo ang malaking nakararami.
Isang maliit na iilan ang mananalo.
Maaari rin nating sabihin na mananalo ang industriya ng pananalapi, upang mas maging malinaw.
Ang pandemya ng Covid ay naging isang perpektong pagsubok sa larangan upang malaman kung hanggang saan
tatanggapin at susuportahan ng mga tao ang pandaigdigang pagpapatupad ng mga opinyon at hakbang.
At sa kasamaang palad, kailangan kong sabihin na ang field test na ito ay isang ganap na tagumpay para sa mga nagpasimula.
May napakataas na panganib na ang ating hinaharap ay mapapailalim sa isang pandaigdigang
diktadurang namamahala sa opinyon at kalusugan.
Ang mga kasunduang pandaigdig, tulad ng kasunduan ng WHO, ay nagbubukas ng daan para dito.
Ngayon ay itatanong mo kung ano ang tinatawag na "nakatagong agenda".
Ang "nakatagong agenda" ay ang UN, ang Mga Nagkakaisang Bansa, ang pinakabuod, ang sentro ng isang hinaharap na
Pamahalaang Pandaigdigang Isa – isang pamahalaang pandaigdig.
Dahil itinatag ito nang eksakto para sa layuning ito.
Maaaring hindi mo pa ito narinig na inilagay sa ganitong paraan dati, pero totoo ito.
Ngayon ay napupunta tayo sa WHO.
Ang WHO ay isang sangay na organisasyon ng UN.
At ngayon ay naging kasangkapan, instrumento na gagamitin upang mas mabilis makamit ang layunin ng isang pamahalaang pandaigdig.
At iyan ang dahilan kung bakit nais ng WHO na magkaroon ng kapangyarihang lubos sa lahat ng
aspeto ng ating buhay, hindi lamang sa kalusugan.
Nais niyang kontrolin ang lahat ng bagay at lahat ng tao.
At sa aking pananaw, may isang pangunahing dahilan kung bakit ginamit nang hindi wasto ang WHO
upang makamit ang mga layuning ito sa adyenda.
Dahil iilan na lamang ang naniniwala sa mga pilosopiyang pampulitika at ideolohiya, ang seguridad at kalusugan
ang tanging dahilan kung bakit pinapayagan nila ang malawakang paghihigpit sa kanilang mga pangunahing karapatan.
At ang pandemya ng coronavirus ang nagpapatunay nito.
At ikinalulungkot kong sabihin ito, ngunit ang pandemya ng coronavirus ay isang pagsubok sa talino.
Ito ay isang pilotong proyekto upang makita kung hanggang saan maaaring umabot. At sa kasamaang-palad,
gumana nang nakakagulat na mabuti ang proyektong ito.
Lahat ng isa, isa, isa.
Isang adyenda, isang kalusugan, isang adyenda, isang pamahalaang pandaigdig, isang diktadura.
Iyon ang maikling bersyon. Babalik ako sa adyendang ito mamaya.
Ngunit kung ngayon ay tinatanong mo ang sarili mo: Bakit nagreresulta iyon sa isang
diktadura, pag-isipan mo na lang ang EU.
Ang EU ay ang European Union na, isa na itong maliit na pamahalaang pandaigdig, gaya ng sinasabi.
At ang Parlamento ng Europa ay binubuo ng mga miyembro na hinirang ng mga mamamayan ng mga
estadong kasapi ng EU, ngunit wala silang boses.
At ang Komisyon ng EU, na siyang nagpapasya sa lahat, ay hindi hinirang ng sinuman, kundi
iniluklok ng mga marionetista sa likod ng eksena.
At huwag mong isipin kahit saglit na magkakaiba ang kalalabasan kung mayroon na tayong pamahalaang
pandaigdig ngayon; demokratiko pa rin iyon. Hindi kailanman!
Malaki ang nakasalalay sa atin kung magkakaroon tayo ng sentralismo at diktadura o ng
kalayaan at sariling pagpapasya sa ating hinaharap.
Sino pa ang makakapagkontra sa kasalukuyang mga uso?
Dapat nating paunlarin ang pagtutol sa paternalisme, at tulad ng batong ihahagis sa lawa, dapat nating
magawang hikayatin pa ang mas maraming tao sa pamamagitan ng ating mga ideya at paninindigan.
Sa tingin ko, ang araw na ito ay isang napakahalagang pagbabago, at naniniwala ako na
talagang limang minuto na lang bago maghatinggabi.
Nais ba nating mamuhay na parang halaman sa pagkaalipin o mamuno ng sariling buhay?
Ang sagot sa tanong na ito ay dapat na napakalinaw sa ating lahat.
Laban tayo para sa mga bagay na ginagawang sulit ang ating pag-iral.
Salamat sa iyong pansin.