Як гаворыцца, «Усе дарогі вядуць у Рым», таму можна сказаць, што:
Усе прыкметы сведчаць пра тое, што за НАТА стаіць амерыканскі прыватны аналітычны цэнтр
«Савет па міжнародных адносінах», або скарочана CFR.
Факты беспрэцэдэнтнай канцэнтрацыі ўлады СБС і яе глабальнай сеткі дазваляюць зрабіць толькі адзін выснову:
НАТА трэба разглядаць як адзін з інструментаў для прасоўвання глабальных мэт CFR,
уключаючы стварэнне цэнтральнага сусветнага ўрада.
Меркаванае «забеспячэнне міру» служыць выключна для легітымізацыі іх існавання і іх аперацый — на службе CFR.
Па-першае, НАТА падсілкоўвае ўвесь гэты ваяўнічы дух — ці то праз прапаганду, пагрозы, такія як пашырэнне НАТА
на ўсход, ці то праз сапраўднае пераабсталяванне і г.д.
У Еўропе верагоднасць вайны больш актуальная, чым калі-небудзь з часоў Другой сусветнай вайны.
Па-другое, НАТА разам з усёй ваяўнічасцю — нават ваеннай істэрыяй — служыць як вітаная адцягваючая тактыка для
прасоўвання сапраўдных мэт стратэгаў ЦФР: а менавіта — закладкі краевугольных камянёў цэнтральнага сусветнага ўрада.
4 красавіка 1949 года – 75 гадоў таму – НАТА было заснавана як абарончы альянс супраць былога Савецкага Саюза.
НАТА — гэта «Арганізацыя Паўночнаатлантычнага дагавора», таксама вядомая па-нямецку як
«Атлантычны альянс» або «Паўночнаатлантычны дагавор».
У НАТА цяпер уваходзяць 32 еўрапейскія і паўночнаамерыканскія дзяржавы-члены.
Найважнейшы прынцып альянсу — так званы пункт аб узаемнай дапамозе ў Артыкуле 5 Дагавора НАТА:
Бакі дамовіліся, што ўзброены напад на аднаго ці некалькіх з іх у Еўропе або Паўночнай
Амерыцы будзе разглядацца як напад на ўсіх іх.
Артыкул 5 Дагавора НАТА сцвярджае, што калі адзін з членаў НАТА падвергнецца нападу, то ўвесь альянс НАТА падвергнецца нападу.
Рада НАТА абвяшчае выпадак сумеснага дзеяння альянсу, які раней прымяняўся толькі адзін раз: пасля
тэрарыстычных нападаў у Злучаных Штатах 11 верасня 2001 года.
У шырокай грамадскасці — як можна прачытаць на сайце Федэральнага ўрада Германіі — НАТА
хваляць як «самы паспяховы саюз бяспекі ў свеце».
Яно гарантавала бяспеку Еўропы на працягу 75 гадоў.
Праз два гады пасля ўварвання Расіі ва Украіну 67% насельніцтва Германіі лічаць, што мір і бяспека ў Еўропе цяпер вельмі
сур'ёзна або сур'ёзна пагражаюцца, паводле тэлефоннага апытання, праведзенага ARD-DeutschlandTrend 4 красавіка 2024 года.
82% людзей лічаць НАТА важным для забеспячэння міру ў Еўропе.
Паводле даследавання «Бяспека 2024», 52% насельніцтва Швейцарыі выступаюць за больш цесныя адносіны з
НАТА, у той час як 30% падтрымліваюць уступленне ў НАТА.
Пытанне пра тое, у якой ступені НАТА забяспечвае мір у Еўропе, выклікае рознагалоссі і
турбуе насельніцтва больш, чым калі-небудзь.
Гэты дакументальны фільм даследуе менавіта гэтае пытанне і паказвае закуліссе НАТА.
1. Ці забяспечвала НАТА мір у мінулым? – Найважнейшыя аперацыі НАТА
Некаторыя з самых важных аперацый НАТА цяпер будуць разгледжаны больш падрабязна ніжэй.
Гэта афіцыйныя аперацыі пад кіраўніцтвам НАТА, а не аперацыі, якія праводзяцца краінамі НАТА на ўласную ініцыятыву.
Усе яе ваенныя аперацыі адбываліся ў эпоху пасля заканчэння халоднай вайны, г.зн. пасля 1991 года.
Першая з гэтых аперацый адбывалася ў Босніі з ліпеня 1992 года і далей у выглядзе марскіх блакад,
забароненых зон палётаў і так званых міратворчых сіл.
Аперацыя «Рашучая сіла» ў Босніі і Герцагавіне з 30 жніўня па 20 верасня 1995 года
У 1994 і 1995 гадах мінамётныя міны трапілі на рынак Маркале ў Сараеве.
Падчас гэтага загінула каля 100 мірных жыхароў.
За гранаты з ракетнага ўстаноўкі адразу ж абвінавацілі сербаў.
Адмова было зроблена ад стварэння следчай камісіі для вызначэння вінаватых.
Гэта дазволіла НАТА скінуць 1026 бомбаў на 338 цэляў на тэрыторыі Босніі, кантраляванай сербамі.
За два з паловай тыдні зніманы з васьмі краін-партнёраў НАТА выканалі агулам 3 515 вылетаў.
У выніку паветраных налётаў загінула каля 27 мірных жыхароў і такая ж колькасць салдат.
Сітуацыя ў Босніі яшчэ не вырашана такім чынам, каб прывесці да сапраўднага міру.
Аперацыя «Злучаныя сілы» ў былай Федэратыўнай Рэспубліцы Югаславія з 24 сакавіка па 10 чэрвеня 1999 года
«Аперацыя "Саюзная сіла"» — гэта код названай ваеннай аперацыі НАТА супраць Федэратыўнай Рэспублікі Югаславія.
Разгорнутыя прыкладна 200 знішчальнікаў скінулі 28 018 выбуховых прылад, у тым ліку кластарных
бомбаў, і 10–15 тон боепрыпасаў з уранным пакрыццём.
Не было ні мандата ААН, ні выпадку калектыўнай абароны.
НАТА апраўдвала авіяўдары, спасылаючыся на меркаваную «гуманітарную катастрофу».
Аднак, паводле некалькіх справаздач, у тым ліку ад АБСЕ , да пачатку вайны не было ні
гуманітарнай катастрофы, ні этнічных чыстак.
Аднак пасля пачатку вайны было: 10 000 загінулых салдат і паліцэйскіх;
489-528 мірных жыхароў загінулі, паводле даных Human Rights Watch;
Загінула ад 1200 да 2500 мірных жыхароў, паводле югаслаўскіх ацэнак;
разбуральных доўгатэрміновых наступстваў, такіх як выкідышы і цяжкія захворванні, выкліканых ураннымі боепрыпасамі.
Паводле ацэнак, 125 000 чалавек памерлі ад доўгатэрміновых наступстваў.
Паказчык смяротнасці ў Югаславіі і Сербіі вырас на 2,5 працэнта ў гадавым вылічэнні.
І была разбурана інфраструктура: 110 бальніц, 480 школ, 19 чыгуначных вакзалаў, 60 мастоў і прамысловыя прадпрыемствы.
Аперацыя «Нязменная свабода» (OEF) у Афганістане, на Філіпінах, у Грузіі, Кыргызстане, Афрыканскім Розе, Самалі і
Сахары з 7 кастрычніка 2001 года па 28 снежня 2014 года
У адказ на тэрарыстычныя атакі 11 верасня 2001 года ўрад ЗША абвясціў так званы пачатак вайны з міжнародным тэрарызмам.
Савет НАТА пазней вырашыў разглядаць гэтыя напады як напад на Злучаныя Штаты ў адпаведнасці са Статутам 5,
палажэннем Паўночнаатлантычнага дагавора аб узаемнай дапамозе.
Адной з мер, прынятых у рамках гэтай вайны з тэрарызмам, была аперацыя «Нязменная свабода».
У аперацыі, якую ўзначальвала Цэнтральнае камандаванне ЗША, удзельнічалі каля 70 краін.
Аперацыя скончылася 28 снежня 2014 года.
Яе замяніла місія НАТА «Рашучая падтрымка», якая працягвалася да 11 верасня 2021 года.
Гэта ўжо была не баявая місія, а хутчэй дарадчая і лагістычная падтрымка для ўрада Афганістана.
НАТА пакінула ў Афганістане ўсё, акрамя міру і бяспекі.
За кароткі час талібанскія захоплівалі вялікую частку ўсёй краіны.
Паводле даных Welthungerhilfe, гуманітарная сітуацыя «катастрафічная».
Многія назіральнікі лічаць міжнародную місію ў Афганістане правальнай.
Паводле ацэнак, НАТА і яе саюзнікі пакінулі пасля сябе 240 000 загінулых.
Толькі да 2012 года — 43 000 цывільных ахвяр.
Больш за 3500 салдат НАТА загінулі, у тым ліку 59 з нямецкіх узброеных сіл.
Міжнародная ваенная аперацыя ў Лівіі з 19 сакавіка па 31 кастрычніка 2011 года
17 сакавіка 2011 года рэзалюцыя № 1973 ААН дазволіла дзяржавам-членам ААН стварыць «забароненую паветраную
зону над Лівіяй» нібыта для абароны цывільнага насельніцтва і падтрымкі паўстанцаў супраць урадавых войскаў.
31 сакавіка 2011 года НАТА ўзяла на сябе камандаванне ўсёй ваеннай аперацыяй па выкананні рэзалюцыі № 1973 Савета Бяспекі ААН.
З 260 знішчальнікамі НАТА здзейсніла агулам 7 587 авіяўдараў.
У выніку загінула 50 000 мірных жыхароў і 50 000 атрымалі раненні.
Эканамічная інфраструктура была ў значнай ступені разбурана, а аб'екты буйной вадаправоднай сеткі былі разбамбаваны.
Сваёй інтэрвенцыяй у Лівіі НАТА дасягнула ўсяго, акрамя міру.
З падзення кіраўніка дзяржавы Муамара Кадафі ў 2011 годзе ў Лівіі разгарэліся жорсткія канфлікты.
Палітычная нестабільнасць, калапс грамадскага парадку і эканомікі працягваюць вызначаць
паўсядзённае жыццё людзей у гэтай паўночнаафрыканскай краіне.
Акрамя таго, праз Лівію ў Еўропу прыбылі мільёны бежанцаў.
Да меркаванага «гуманітарнага» крызісу ў Лівіі, краіна пры Муамары аль-Кадафі мела адзін з найвышэйшых даходаў на душу
насельніцтва і найвышэйшыя сацыяльныя дасягненні ва ўсёй Афрыцы.
Сцвярджэнне, што Кадафі забіў 6000 чалавек, аказалася хлуснёй.
Пасля падзення Кадафі гуманітарная катастрофа толькі пачалася!
Далейшыя войны краінамі НАТА і з іх удзелам
Аперацыі пад кіраўніцтвам НАТА прывялі да невымоўных пакут, са сотнямі тысяч ахвяр і разбуральных доўгатэрміновых наступстваў!
Акрамя таго, былі і іншыя войны з удзелам краін НАТА, такія як: В'етнамская вайна 1965–1975 гадоў, падчас якой вайскоўцы
ЗША шырока выкарыстоўвалі высокатаксічны гербіцыд «Агент Оранж».
Гэта прывяло да велізарнай доўгатэрміновай шкоды для навакольнага асяроддзя і генетычнага матэрыялу, дэфармацый плоду і выкідаў.
Паводле ўрадавых звестак, да 2009 года загінула 400 000 в'етнамцаў.
Першая іракская вайна або Другая вайна ў Персідскім заліве 1990/91
Другая іракская вайна або трэцяя вайна ў Персідскім заліве ў 2003 годзе, падчас якой кааліцыя пад кіраўніцтвам ЗША выпусціла
ад 1000 да 2000 тон бронепрабівальных уранавых боепрыпасаў.
Грамадзянская вайна ў Сірыі з 2011 года
Ваенная інтэрвенцыя ў Емене 2011–2015
Усе гэтыя войны маюць адно агульнае:
Зла, прынесенае вайной, было большым за меркаваную несправядлівасць, якую яна мусіла
ліквідаваць, каб забяспечыць мір у краіне.
Гэта парушае прынцып міжнароднага гуманітарнага права.
І гэтыя войны маюць яшчэ адно агульнае: яны былі заснаваныя на хлусні.
У сваёй кнізе «Незаконныя войны: Як краіны НАТА сабатажуюць ААН» швейцарскі гісторык доктар Даніэле Гансер паказаў, як
у мінулым і цяперашні час вяліся незаконныя войны — без абгрунтавання альянсу і без відавочнага мандата ААН.
Вось чаму войны маральна апраўдваюцца меркаванымі «гуманітарнымі катастрофамі» ці іншымі хлуснямі.
Але як гэта магчыма і як гэта рэалізуецца?
І калі аперацыі НАТА ў мінулым не забяспечылі мір, ці павінны яны зрабіць гэта цяпер?
2. Калі аперацыі НАТА не забяспечылі мір, ці было гэта чыстым правальем, ці хітрым разлікам?
Каб адказаць на гэтае пытанне, нам трэба зазірнуць за кулісы НАТА.
Хто стаіць за НАТА і якія іх мэты?
Хто стаяў за заснаваннем НАТА?
Як гаворыцца, «Усе дарогі вядуць у Рым», таму можна сказаць, што:
Усе прыкметы сведчаць, што за НАТА стаіць прыватны амерыканскі аналітычны цэнтр —
Савет па міжнародных адносінах (скарочана CFR).
Амерыканскі юрыст Уільям Бандзі напісаў даследчым групам Савета па міжнародных адносінах, што яны дапамаглі
стварыць аснову мыслення, якая прывяла да плана Маршала і НАТА.
Бандзі быў аналітыкам Цэнтральнага разведвальнага ўпраўлення (ЦРУ).
Калі ў верасні 1939 года ў Еўропе пачалася Другая сусветная вайна, Дзяржаўны дэпартамент ЗША
прапанаваў праграму незалежнага аналізу і вывучэння.
Гэта было даручана даследчым групам CFR.
Праект, які стаў вядомы як «Даследаванні вайны і міру», меў на мэце накіраваць знешнюю палітыку ЗША ў наступныя
гады вайны і ў складаны новы свет, які сфарміруецца пасля яе.
На сайце CFR далей гаворыцца, што «пытанне было строга канфідэнцыйным».
Цытата: «Таму ўвесь план быў бы "адкінуты", калі б стала агульнавядома, што Міністэрства
замежных спраў працуе з знешняй групай (CFR).»
Фонд Рокфелера пагадзіўся фінансаваць праект, спачатку неахвотна, але, пераканаўшыся ў
яго важнасці, выдзеліў амаль 350 000 долараў .
На працягу наступных пяці гадоў у праграме «Даследаванні вайны і міру» прынялі ўдзел амаль 100 мужчын,
Норман Х. Дэвіс быў старшынёй каардынацыйнага камітэта па даследаваннях вайны і міру.
Дэвіс быў членам праўлення ЦФР з 1921 года і яго прэзідэнтам з 1936 па 1944 год.
Ален Уэлш Дулес і Хэнсан У. Болдвін (1903–1991) узначальвалі групу па ўзбраеннях Інстытута даследаванняў вайны і
міру, дзе былі распрацаваны асноўныя ідэі і планы НАТА.
Ален Уэлш Дулес быў членам праўлення Савета па міжнародных адносінах (CFR) з 1927 па 1969 год і яго прэзідэнтам з
1946 па 1950 год; ён быў дырэктарам ЦРУ з 1953 па 1961 год.
Як дырэктар ЦРУ, Дулейс ухваліў тайныя спробы забойства Фідэля Кастра , Патрыса Лумумбы і Рафаэля Трухілья , сярод іншых.
Лумумбу забілі расстрэлам.
Раней ён адыграў значную ролю ў мірным вывядзенні Конга з-пад бельгійскага каланіяльнага панавання.
Дульс быў адказны за дзяржаўныя перавароты ў Іране і Гватэмале.
Пад яго кіраўніцтвам ЦРУ адначасова сакрэтна падтрымлівала дзве варожыя фракцыі ў Паўднёвай і Цэнтральнай Амерыцы.
Даллес нават пастаўляў зброю кубінскім рэвалюцыянерам.
Цалкам адпаведна прынцыпу «Раздзяляй і ўладар».
Гэты прынцып адносіцца да ваеннай, палітычнай або рытарычнай стратэгіі, мэтай якой з'яўляецца раскол апанентаў.
Дульс таксама ініцыяваў даследчую праграму ЦРУ «МК-УЛЬТРА» ў 1953 годзе.
Праграма, прысвечаная магчымасцям кантролю над розумам, уключала тысячы эксперыментаў на людзях
з некалькімі зафіксаванымі смяротнымі выпадкамі.
У сваёй працы гісторык доктар Даніэле Гансер прыйшоў да высновы, што забойства прэзідэнта Джона
Ф. Кенэдзі было таксама загадана Аленам Далэсам.
Дулес быў масон 33-га градуса.
Няўжо ж тады дзіўна, што НАТА не забяспечвае мір, улічваючы, што ягоныя асноўныя прынцыпы былі распрацаваныя з
дапамогай чалавека, Алену Дулесу, на руках якога кроў?
Артыкул, апублікаваны ў ліпені 1983 года ў брытанскім часопісе International Affairs,
дае ўяўленне пра наступнае заснаванне НАТА.
Назва: «Перамовы ў Пентагоне ў сакавіку 1948 года: пачатак Паўночнаатлантычнага пагаднення».
Паводле аўтараў Сіса Вібеса і Берта Зімана, гэты артыкул прызначаны для дапаўнення афіцыйнай гісторыі НАТА.
Цытата: "Паводле афіцыйнай гісторыі НАТА, перамовы, якія прывялі да падпісання Паўночнаатлантычнага
дагавора, пачаліся 6 ліпеня 1948 года ў Вашынгтоне.
Аднак ужо некалькі гадоў вядома, што перамовы аб дамове аб бяспецы паміж Злучанымі Штатамі і
заходнееўрапейскімі дзяржавамі вяліся яшчэ да гэтай даты.
Гэтыя перамовы адбыліся ў канцы сакавіка 1948 года ў строгай сакрэтнасці паміж Злучанымі Штатамі,
Вялікабрытаніяй і Канадай у Пентагоне ў Вашынгтоне.
Адзін з удзельнікаў гэтых сакрэтных кансультацый гаворыць пра «вырашальныя (і сакрэтныя) перамовы
Пентагона ў сакавіку 1948 года, падчас якіх фактычна была задумана Паўночнаатлантычная дамова».
У артыкуле «Міжнародныя справы» таксама названы асобы, якія вялі перамовы ў Пентагоне паміж 22 сакавіка і 1 красавіка 1948 года.
І тут таксама сляды, пакінутыя ўдзельнікамі дэлегацыі, вядуць, што і не дзіўна, да CFR:
Льюіс У. Дуглас , кіраўнік сваёй дэлегацыі.
Ён быў паслом Злучаных Штатаў у Вялікабрытаніі з 1947 па 1950 год.
З 1935 года ён быў членам Фонду Рокфелера і з 1936 па 1939 год уваходзіў у яго Выканаўчы камітэт.
Ён быў членам праўлення Савета па міжнародных адносінах з 1940 па 1964 год.
Тэадор Ахілэс , які служыў амерыканскім дыпламатам у Перу, таксама быў членам CFR.
Альфрэд Грэнтэр , генерал Арміі ЗША, быў Вярхоўным галоўнакамандуючым саюзнымі войскамі ў Еўропе з 1953 па 1956 год.
Роберт Сесіл быў брытанскім дыпламатам і сузаснавальнікам Чатем-хаўса ў ліпені 1920
года, прыватнага аналітычнага цэнтра ў Лондане.
Праз год у Нью-Ёрку быў заснаваны яго амерыканскі аналаг, CFR.
Да 2004 года Чатем-хаўс таксама быў вядомы як Каралеўскі інстытут міжнародных спраў.
Ключавыя праекты фінансуюцца, сярод іншых, Фондам Рокфелера, Фондам Біла і Мелінды Гейтс і НАТА.
Роберт Сесіл быў масон.
Лестэр Б. Пірсан , кіраўнік канадскай дэлегацыі, быў 14-м прэм'ер-міністрам Канады з 1963 па 1968 год.
Ён быў членам Білдэрберг-групы і прысутнічаў на сустрэчы Білдэрберг-групы ў 1964 годзе.
Фонд Рокфелера, ЦРУ і Савет па міжнародных адносінах зноў былі прыцягнутыя да стварэння групы Білдэрберг.
Мэтай было стварэнне пастаянных канферэнцый з еўрапейскімі і амерыканскімі палітыкамі і бізнес-лідарамі.
3. Мэты НАТА = мэты CFR
Каб зразумець асноўныя мэты і задачы НАТА, трэба зразумець мэты ЦФР.
На сваім сайце ЦФР сціпла прадстаўляе сябе:
Яно служыць для «лепшага разумення свету і рашэнняў у галіне знешняй палітыкі, з якімі
сутыкаюцца Злучаныя Штаты і іншыя краіны».
Аднак малаверагодна, што арганізацыя стварыла б такую шырокую сетку выключна з мэтай аказання кансультацыйных паслуг.
На працягу дзесяцігоддзяў ЦФР займаў амаль усе ключавыя пасады ва ўрадзе ЗША і забяспечваў кожнай адміністрацыі,
незалежна ад таго, дэмакратычная яна ці рэспубліканская, некалькі соцень высокапастаўленых чыноўнікаў і дарадцаў.
Рычард Харвуд, былы старшы рэдактар і абаронца чытачоў «Washington Post», з захапленнем пісаў пра Савет па міжнародных
адносінах, кажучы, што яго члены «найбольш адпавядаюць таму, што можна назваць кіруючай элітай Злучаных Штатаў».
(...) Яны не проста аналізуюць і інтэрпрэтуюць знешнюю палітыку ЗША; яны дапамагаюць яе фармаваць.
Сярод членаў прыватнага Савета па міжнародных адносінах, сярод іншых, ёсць:
некалькі прэзідэнтаў і віцэ-прэзідэнтаў ЗША ад абедзвюх партый;
амаль усе міністры замежных спраў, абароны і фінансаў ЗША;
большасць начальнікаў штабоў і камандзіраў узброеных сіл ЗША і НАТА;
некаторыя з самых уплывовых членаў Кангрэса (асабліва тыя, хто вызначае замежную і абаронную палітыку);
амаль усе дарадцы па нацыянальнай бяспецы, дырэктары ЦРУ, паслы пры ААН, старшыні Федэральнай рэзервовай сістэмы (ФРС), прэзідэнты
Сусветнага банка і дырэктары Нацыянальнай эканамічнай рады;
шматлікія выбітныя навукоўцы; шматлікія кіраўнікі банкаў, аналітычных цэнтраў, універсітэтаў, НДА і Галівуда;
а таксама ключавыя члены Камісіі 11 верасня і Камісіі Уорэна
Акрамя таго, у CFR уваходзяць кампаніі, якія з'яўляюцца сусветнымі гігантамі вялікага бізнесу, буйнога банкінгу,
буйной тэхналогіі, буйных даных, буйных СМІ і буйной фармы.
Карацей кажучы, ЗША маюць непераўзыдзены ахоп і ўплыў.
Аднак улада і ўплыў, якімі валодае CFR, распаўсюджваюцца далёка за межы яго членаў:
У Англіі CFR мае сястрынскую арганізацыю, вядомую як Каралеўскі інстытут міжнародных спраў (RIIA),
таксама вядомы як Чатем-хаус, заснаваны ў 1920 годзе.
У Еўропе CFR заснаваў Еўрапейскі савет па знешніх адносінах (ECFR) у 2007 годзе.
Праз Савет саветаў (CoC) CFR аб'ядноўвае арганізацыі-члены з 24 краін, у тым ліку Расію і Кітай.
Расійская арганізацыя-член CFR «Савет па знешняй і абароннай палітыцы» (SVOP) кіруе дыскусійным клубам «Валдай», у
якім рэгулярна ўдзельнічае прэзідэнт Расіі Уладзімір Пуцін.
Двухтыднёвы друкаваны часопіс The New American падсумаваў гэта наступным чынам у сваім нумары за ліпень 2021 года.
Гэта быў спецыяльны выпуск, прысвечаны 100-годдзю ЦФР, пад назвай: «ЦФР: усё яшчэ сіла за тронам».
"Гісторыя ЦФР — гэта хроніка стагадовай вайны супраць нацыянальнага суверэнітэту і няспынных намаганняў па
стварэнні ўсемагутнай сусветнай улады, якую глабалісты ЦФР часта называлі сваім 'Новым сусветным парадкам'. (...)
КФР сапраўды аказвае беспрэцэдэнтны ўплыў у палітычных, фінансавых, эканамічных, медыя і акадэмічных колах. (...)
Ён — публічнае аблічча, цэнтральная нервовая сістэма таго, што крытыкі называюць «глыбокай дзяржавай» — неабранай
«пастаяннай уладай», якая ўзяла пад кантроль нашу краіну.
Нумар заканчваецца словамі: «Пеклаўскі хват "Глыбокай дзяржавы" за нашую нацыю — і за ўвесь свет — не будзе зламаны, пакуль больш
амерыканцаў (і больш людзей ва ўсім свеце) не абудзяцца, не выкрыюць усё большы кантроль Савета па
міжнародных адносінах (CFR) і не выступяць супраць яго д'ябальскай праграмы Новага сусветнага парадку».
17 лютага 1950 года банкір з Уол-стрыт Джэймс П. Варбург, дарадца Франкліна Д. Рузвельта, сказаў камітэту
Сената ЗША: «У нас будзе сусветны ўрад, хочам мы таго ці не (...) шляхам згоды або заваявання».
Ён таксама быў членам Савета па міжнародных адносінах, як і яго бацька, Пол Варбург, які
вядомы як «бацька» Федэральнай рэзервовай сістэмы.
У наступных раздзелах тлумачыцца, у якой ступені НАТА адыгрывае ключавую ролю ў
рэалізацыі парадку дня цэнтральнага сусветнага ўрада.
4. Як можна выдаць аперацыі НАТА за «міратворчасць»? – «Прапагандысцкая матрыца» CFR
Паспяховая рэалізацыя геапалітычных стратэгій, асабліва абгрунтаванне ваенных сродкаў нібыта для забеспячэння міру,
была б неўяўляльнай без эфектыўнага ўплыву на грамадскую думку.
22-старонкавае даследаванне Swiss Policy Research (SPR) ад верасня 2017 года прадстаўляе «прапагандысцкую матрыцу» CFR:
Як ЦРУ кантралюе паток геастратэгічнай інфармацыі.
Швейцарскія даследаванні палітыкі — гэта незалежны даследчы і інфармацыйны праект, прысвечаны
геапалітычнай прапагандзе ў швейцарскіх і міжнародных СМІ.
У даследаванні тлумачыцца, «як Дзяржсавет стварыў у значнай ступені самадастатковы трансатлантычны інфармацыйны цыкл, у
якім амаль усе адпаведныя крыніцы і пункты адсылкі знаходзяцца пад кантролем членаў Савета і яго партнёрскіх арганізацый».
У ЗША практычна ўсе вядомыя СМІ былі альбо заснаваныя прадстаўнікамі Савета па міжнародных
адносінах, альбо набытыя дзесяцігоддзі таму.
У Германіі вядучыя медыяперсоны інтэгруюцца — разам з групай Білерберг — пераважна праз
так званую Атлантык-Бруке (Атлантычны мост).
Яго заснавалі ў 1952 годзе прэзідэнт Савета па міжнародных адносінах (CFR) і Сусветнага банка Джон Дж.
Маклой разам з членам CFR і банкірам Эрыкам Варбургам.
У Швейцарыі структурная інтэграцыя буйных выдавецтваў дасягаецца ў асноўным праз групу Білерберг і ўсё больш
цеснае супрацоўніцтва са сродкамі масавай інфармацыі нямецкай арганізацыі «Атлантыкбруке».
навінавыя агенцтвы
Навінавыя агенцтвы адыгрываюць асаблівую ролю ў інфармацыйнай матрыцы.
Насамрэч, для міжнародных падзей амаль увесь тэкст і выявы, якія выкарыстоўваюцца СМІ CFR,
паходзяць усяго з трох сусветных навінавых агенцтваў:
амерыканскае агенцтва Асашыэйтэд Прэс (АП), брытанска-канадскае агенцтва Томсан Ройтэрс і
французскае агенцтва Агэнс Франс-Прэс (АФП).
У той час як Reuters і AP непасрэдна ўдзельнічаюць у Савеце, AFP належыць французскаму дзяржаве, якое, у сваю чаргу, інтэгравана
ў трансатлантычныя структуры праз групу Більдэрберг і НАТА.
Неўрадавыя арганізацыі (НДА) і PR-агенцтвы
Нават без няўрадавых арганізацый было б амаль немагчыма ўгаварыць грамадскасць на ваенныя аперацыі.
Гэта стварае людзям ілюзію большай незалежнасці і даверу.
Аднак насамрэч дырэктары Amnesty International (AI), Human Rights Watch (HRW) і многіх іншых, на першы погляд, гуманітарных
арганізацый на працягу дзесяцігоддзяў былі ўцягнуты ў CFR.
Шматлікія іншыя фінансуюцца і кіруюцца мільярдэрамі з Савета па міжнародных адносінах (CFR), такімі як Джордж Сорас.
Швейцарскія даследаванні палітыкі (SPR) пішуць, што да такіх НДА звяртаюцца заўсёды, калі трэба
легітымізаваць ваеннае ўмяшанне на гуманітарных падставах.
Ужо ў 1991 годзе Amnesty International публічна «праверыла» «інкубатарную хлусню», выдуманую амерыканскай PR-фірмай , ,
тым самым значна спрыяючы пачатку вайны ў Персідскім заліве.
На Балканах, у Афганістане і Лівіі Amnesty International і Human Rights Watch таксама заклікалі да «гуманітарных» ваенных
умяшанняў на падставе сумнеўных або ілжывых сцвярджэнняў.
Сцвярджэнне, што Кадафі забіў 6000 чалавек, як высветлілася, было хлуснёй, паводле даных Swiss Policy Research.
Вайна ў Персідскім заліве толькі што скончылася, і хлусня пра інкубатары была выкрытая, калі амерыканскае
PR-агенцтва Rudder Finn ужо было актыўнае ў балканьскіх войнах, рыхтуючы глебу для наступнай інтэрвенцыі НАТА.
Напрыклад, былы дырэктар Rudder Finn у пазнейшым інтэрв'ю патлумачыў, чаму яго кампанія распаўсюджвала
ілжывыя паведамленні пра сербскія «лагеры смерці» ў Босніі:
Мы не пацвердзілі існаванне лагераў смерці ў Босніі; мы толькі паведамілі, што (амерыканскі часопіс) Newsday сцвярджае гэта.
(…) У нас была праца, і мы яе выканалі.
Нам не плацяць за маральнасць.
Мяркуючы па ўсім, варта згадаць і гуманітарныя арганізацыі, такія як Avaaz і Campact, з іх анлайн-петыцыямі.
Замест таго, каб падтрымліваць дажджавы лес, яны раптам заклікаюць да «забароненай зоны палётаў» над Лівіяй.
5. Аперацыі НАТА можна падаць як «мірнаўтрымлівальныя», таму што не толькі «прапагандысцкая
матрица», але і сама НАТА цвёрда знаходзіцца ў руках CFR.
Swiss Policy Research піша: «CFR на працягу дзесяцігоддзяў падтрымлівала ўласную праграму падрыхтоўкі афіцэраў, у выніку
чаго, паводле ацэнак, каля 75% усіх вышэйшых ваенных чыноўнікаў ЗША прайшлі навучанне ў CFR – у тым ліку амаль
усе начальнікі штабаў, камандуючыя НАТА і камандуючыя ў рэгіёне з часоў Другой сусветнай вайны».
Такім чынам, Савет стварыў ідэалагічна падрыхтаваную імперскую ваенную сілу, падобная да якой, як
правіла, сустракаецца амаль выключна ў таталітарных рэжымах.
Вэб-сайт CFR прадастаўляе інфармацыю аб праграме ваеннай падрыхтоўкі:
Праграма дазваляе адборным афіцэрам пашырыць свае веды ў галіне міжнародных адносін, правядучы год у штаб-кватэры CFR у Нью-Ёрку
(...) шляхам актыўнага ўдзелу ў сустрэчах і мерапрыемствах CFR, а таксама ўзаемадзеяння з разнастайным складзе членам CFR.
Кар'еры генеральных сакратароў НАТА і Вярхоўных саюзных камандуючых у Еўропе (SACEUR) таксама паказваюць на
групу Білдэрберг і Савет па міжнародных адносінах (CFR).
Як найвышэйшапастаўленая службовая асоба НАТА, Генеральны сакратар прадстаўляе арганізацыю ў грамадстве.
Ён заўсёды з Еўропы.
Камандуючы сіламі НАТА ў Еўропе (SACEUR) заўсёды з'яўляецца амерыканскім генералам або адміралам
і мае агульнае ваеннае аператыўнае камандаванне.
Значная колькасць генеральных сакратароў і камандуючых сіламі НАТА ў Еўропе былі ўдзельнікамі канферэнцый «Більдэрберг».
Спіс імёнаў можна знайсці ў тытрах.
6. НАТА як інструмент – не для забеспячэння міру, а хутчэй для прасоўвання глабальных
мэт CFR, уключаючы цэнтральны сусветны ўрад.
Факты беспрэцэдэнтнай канцэнтрацыі ўлады ў СБР і яе глабальнай сетцы дазваляюць зрабіць толькі адзін выснову:
НАТА трэба разглядаць як адзін з інструментаў для прасоўвання глабальных мэт CFR,
уключаючы стварэнне цэнтральнага сусветнага ўрада.
Меркаванае «захаванне міру» служыць выключна для легітымізацыі іх існавання і дзейнасці — на службе CFR.
Адна з геапалітычных мэт стратэгаў ЦФР — безумоўна, забяспечыць, калі не пашырыць, ваенную перавагу арміі ЗША і НАТА ў свеце.
Паводле звестак на чэрвень 2023 года, Збройныя сілы ЗША маюць каля 750 ваенных баз у
больш чым 80 краінах за межамі Злучаных Штатаў.
У Германіі знаходзяцца 119 ваенных аб'ектаў.
Візуальная база даных паказвае 56 баз НАТА па ўсім свеце.
Варта згадаць амерыканскую ваенную базу «Кэмп-Бондстыл» у Косаве.
Гэта было ўстаноўлена пасля аперацыі НАТА «Альянс» супраць Югаславіі ў чэрвені 1999 года.
База займае плошчу 386 гектараў (3 860 000 м²) і разлічана на размяшчэнне да 7000 салдат з Арміі ЗША і сіл саюзнікаў.
«Стратэгія напружанасці» як геапалітычны інструмент, які выкарыстоўваецца архітэктарамі сусветнага ўрада для
далейшага пашырэння іх палітычнай і ваеннай глабальнай улады
Аднак любы геастратэг, які хоча далей пашырыць сваю палітычную і ваенную глабальную ўладу, не спадзяецца ў першую чаргу
на звычайныя — так званыя — «гарачыя» войны, а хутчэй на падтрыманне насельніцтва ў стане «страху і тэрору».
Гэта таксама называюць «стратэгіяй напружанасці».
Наступнае вызначэнне можна знайсці ў Крымпедыі:
Стратэгія напружанасці як палітычны тэрмін азначае меры, якія прасоўваюцца або рэалізуюцца дзяржаўнымі
органамі з мэтай усялення страху або нявызначанасці сярод уласнага насельніцтва або дзяржавы.
(...) Акрамя таго, стратэгія напружанасці можа служыць апраўданню рэпрэсіўных дзеянняў і ўмяшанняў з боку дзяржавы,
узмацняючы жаданне насельніцтва да дзяржаўнага ўмяшання.
Няўжо гэта не знаёма?
Мяркуючая пандэмія каранавіруса перадае свае пажаданні.
Рэпрэсіўныя меры можна было апраўдаць толькі з дапамогай «распаўсюджвання страху і нявызначанасці».
Але вернемся да тэрміна «стратэгія напружанасці».
Тэрмін «стратэгія напружанасці» быў упершыню выкарыстаны ў 1969 годзе ў артыкуле ў брытанскай нядзельнай газеце The Observer.
Ён меў на ўвазе тайныя аперацыі, праведзеныя італьянскай дзяржавай.
З 1969 па 1984 год у Італіі адбылося некалькі тэрарыстычных нападаў, у выніку якіх загінула
больш за 200 чалавек і каля 600 атрымалі раненні.
Гэтыя нападкі ўсклалі на «Чырвоныя брыгады», радыкальную левую групоўку.
Шырокамаштабныя расследаванні венецыянскага следчага магістрата Феліча Касана прывялі яго да аднаго з
сапраўдных вінаватых, праўгага экстрэміста Вінчэнца Вінчыгеры.
Ён зрабіў усебаковае і знакавае прызнанне.
Вінчыгерра паказаў, што яго абаранялі асобныя людзі ў дзяржаўным апараце і што гэты напад быў часткай комплекснай
стратэгіі, якую Касон пазней назваў «стратэгіяй напружанасці».
Гэты падыход меў на мэце дыскрэдытаваць Камуністычную партыю, якая традыцыйна мела моцную
прысутнасць у Італіі, каб не даць ёй удзельнічаць ва ўрадзе.
Касан працягнуў сваё расследаванне і, вывучыўшы архівы ваеннай разведкі SISMI , выявіў існаванне надзвычай
сакрэтнай складанай структуры ў італьянскай дзяржаве.
Гэта былі так званыя «арганізацыі, якія застаюцца ззаду» , якія ў Італіі называліся «Гладзіа».
Гладзіа ўзнікла ў выніку супрацоўніцтва паміж італьянскай «Службай разведкі ўзброеных сіл»
(SIFAR) і ЦРУ і была інтэграваная ў НАТА з 1964 года.
Правільна зразумелі. Гэта былі сакрэтныя арміі НАТА, створаныя пасля Другой сусветнай вайны Цэнтральным разведвальным упраўленнем
ЗША (ЦРУ) разам з Брытанскай разведвальнай службай (MI6).
У выпадку савецкай акупацыі краін, яны павінны былі змагацца як партызаны і вызваліць Заходнюю Еўропу.
У сваім даследчым праекце пра сакрэтныя арміі НАТА швейцарскі гісторык доктар Даніэле Гансер выявіў доказы таго, што, акрамя
аперацыі ў Італіі, падобныя сеткі існавалі ў Францыі, Германіі, Грэцыі, Галандыі, Бельгіі, Іспаніі, Партугаліі, Нарвегіі,
Люксембургу, Даніі, Аўстрыі, Фінляндыі, Швецыі і Швейцарыі.
Паводле гісторыка Даніэля Гансэра, «тэрор (...) больш падыходзіць, чым любая іншая ваенная
стратэгія, для маніпулявання насельніцтвам».
Паводле Гансэра, метады стварэння і маніпулявання страхам выкарыстоўваюцца, каб зрабіць (унутранае)
насельніцтва «спрыймальным або варожым да пэўных палітычных ці эканамічных мер».
Што можа быць лепшым спосабам маніпуляваць насельніцтвам і зрабіць яго схільным да цэнтралізаванага
сусветнага ўрада, як не стварэнне страху і нявызначанасці?
Аднак метады, якія выкарыстоўваюцца для ўсхвалявання страху і тэрору сярод насельніцтва, адносяцца не толькі
да ўзброенага гвалту, але і да любой ваеннай рыторыкі.
Напрыклад, так званая «Халодная вайна» паміж ЗША і Савецкім Саюзам з 1945 па 1991 год прывяла да
сапраўднай гонкі ўзбраенняў, уключаючы ядзерную зброю.
Хоць і ўдавалася пазбегнуць адкрытай прамой вайны з выкарыстаннем зброі, узаемная пагроза ядзернай вайны пад
тэрмінам «спыненне» ўпершыню ў гісторыі ўявіла магчымасць самазнішчэння чалавецтва («перабіў»).
Канфлікт некалькі разоў набываў надзвычай пагрозлівы характар, таму магчымасць «гарачай» вайны паміж
супердзяржавамі заўсёды была ў свядомасці людзей.
Гэта трымала насельніцтва ў пастаянным стане «напружанасці» і «нявызначанасці».
Гэта сыграла на руку ўрадам і зброевай прамысловасці, дазволіўшы ім пазбавіць людзей грамадзянскіх правоў
і свабод або іншым чынам атрымаць выгаду з сітуацыі.
Тая ж заканамернасць таксама назіраецца ў сучаснай рыторыцы вакол канфлікту паміж Украінай і Расіяй.
Пасля распаду Савецкага Саюза ў 1991 годзе настала чарга НАТА.
Правільна зразумелі! З пачаткам так званай усходняй экспансіі НАТА ў 1999 годзе геапалітычныя стратэгі дасягнулі
поспеху ў захаванні патэнцыялу для канфлікту з Расіяй і ў падтрыманні сваіх уласных насельніцтваў у стане напружанасці.
Падчас першай усходняй экспансіі НАТА ў 1999 годзе гэта былі Польшча, Чэхія і Венгрыя;
2004 Балгарыя, Эстонія, Латвія, Літва, Румынія, Славакія і Славенія;
2009 Албанія і Харватыя;
2017 Чарнагорыя; 2020 Паўночная Македонія;
2023 Фінляндыя; 2024 Швецыя
Прыняцце Украінай НАТА было б абсалютным пікам палітыкі канфрантацыі і напружанасці з Расіяй.
Прыняцце Украінай НАТА запусціла б палажэнне аб узаемнай абароне, і ўсе краіны НАТА апынуліся б у стане вайны з Расіяй.
Можна меркаваць, што гэта прывяло б да распаўсюджвання вайны па ўсёй Еўропе, калі не па ўсім свеце.
У інтэрв'ю радыё Deutschlandfunk у сакавіку 2024 года генеральны сакратар НАТА Енс Столтэнберг зноў пацвердзіў, што не можа
дакладна сказаць, калі Украіна будзе прынята ў альянс: «Але мы працуем над гэтым напорна, каб гэта адбылося як мага хутчэй».
Дзяржсакратар ЗША Энтані Блінкен заявіў напярэдадні цырымоніі, прысвечанай 75-годдзю НАТА: «Украіна стане членам НАТА».
Наша мэта на гэтых перамовах — дапамагчы пабудаваць мост да іх прыняцця.
Блінкен, як вы, мабыць, здагадваецеся, з'яўляецца членам CFR.
Даўно існуе спрэчка наконт таго, ці было падчас перамоваў у 1990 годзе абяцанне, што НАТА не будзе пашырацца на ўсход.
Справа ў тым, што няма ніякага абавязацельства, якое было б абавязковым і дагаворна
ўзгодненым, перад Савецкім Саюзам або Расіяй.
Уладзімір Паленаў, член расійскай дэлегацыі на перамовах 1990 года, сказаў: «Была памылка не замацаваць на паперы
гэтыя запэўненні Савецкаму Саюзу ў тым, што НАТА не будзе пашырацца на ўсход. Гэта была вельмі вялікая памылка».
Ці з абяцаннямі, ці без іх, — гэта, верагодна, не будзе хваляваць стратэгаў CFR.
НАТА выканала сваю мэту па падтрыманні «стратэгіі напружанасці».
Аднак паміж урадамі Расіі і ЗША існуе яшчэ адно пагадненне, якое шмат пра што гаворыць:
У выпуску газеты «Берлінер Цайтунг» ад 14 красавіка 2014 года нямецкі пісьменнік Рольф Хоххут згадаў, што
Крэмль і Белы дом маюць сакрэтнае пагадненне з 1952 года:
... адпаведна, калі халодная вайна перарасла б у гарачую, у Расіі і Амерыцы не разбілася б ніводнага
акна, але "толькі" Польшча і Германія былі б знішчаны:
«Самае абуральнае здрада саюзніка, якую толькі калі-небудзь сутыкаў хто-небудзь, хто ўсё яшчэ чытае гісторыю...»
Такая стратэгія, пры якой вайна вядзецца за кошт еўрапейскага насельніцтва, цалкам праўдападобная для стратэгаў ЦРУ.
Стратэг ЦРУ Ален Далэс, які ўзначальваў Агенцтва ў 1953–1961 гадах, у выніку ўстанавіў прэцэдэнт,
адначасова пастаўляючы зброю варожым бакам у канфлікце.
Артыкул, апублікаваны 22 красавіка 2024 года ў часопісе Foreign Affairs, які выдаецца штоквартальна ад імя Савета па міжнародных
адносінах (CFR), паказвае, што гэта не проста нацягнутая тэорыя.
Назва артыкула кажа сама за сябе: «Еўропа, а не НАТА, павінна накіраваць войскі ва Украіну».
Нямецкі расследавальнік-журналіст Томас Рэпер пракаментаваў артыкул, сказаўшы, сярод іншага: «Кожны, хто ўважліва чытае,
зразумее, што заява Пуціна пра тое, што ЗША будуць змагацца ва Украіне да апошняга ўкраінца, на жаль, абсалютна праўдзівая».
Больш за тое, у артыкуле паказваецца, што аўтары таксама імкнуцца змагацца да апошняга еўрапейца...'
Аўтары таксама даюць зразумець, што ЗША і НАТА не будуць несці адказнасці:
І паколькі еўрапейскія сілы будуць дзейнічаць па-за рамкамі і тэрыторыяй НАТА, любыя страты не выклічуць адказу ў
адпаведнасці са Статутам 5 і не ўцягнуць ЗША ў канфлікт.
Супернікам Расіі будзе не НАТА, а хутчэй кааліцыя еўрапейскіх дзяржаў, якая імкнецца збалансаваць аголены расійскі імперыялізм.
Тыпавая стратэгія, як паказана ў адукацыйным фільме «Як працуюць сучасныя войны?»
«Нападнік» пераконвае абраныя ім краіны ўзяць зброю супраць свайго найвялікшага
суперніка, выкарыстоўваючы іх уласную зброю і арміі.
Толькі калі ўсе краіны выкарыстаюць апошнюю боепрыпас, страцяць сваіх найлепшых людзей і будуць спустошаныя, сапраўдны
мізантроп, сапраўдны агрэсар і ваяўнік умяшаецца, каб разграміць іх усіх разам (...) (або) каб яго ўшанавалі як збаўцу.
Гл. таксама так званую «Стратфарскую прамову», выступіўшую ў 2015 годзе амерыканскім геастратэгам Джорджам Фрыдманам.
Адпаведна, ЗША бачаць найвялікшую пагрозу ў магчымым нямецка-расійскім саюзе.
Вайна ў Еўропе паміж Германіяй і Расіяй адпавядала б інтарэсам палітыкі ЗША па забеспячэнні гегемоніі.
Можна таксама ўспомніць добра вядомую заяву брытанца лорда Хастынгса Ізмая ў яго якасці першага генеральнага сакратара НАТА:
НАТА была заснавана, каб «трымаць Савецкі Саюз па-за межамі, амерыканцаў унутры і немцаў унізе».
Ці сапраўды гэтае сцвярджэнне можна зразумець толькі ў кантэксце заснавання НАТА, як гэта робяць
таблоідныя СМІ, ці яно застаецца актуальным і сёння?
7. Выснова: НАТА нельга разглядаць як гаранта «абмежаванай вайны» — безумоўна, не ў Еўропе — а хутчэй як гаранта
архітэктараў новага сусветнага парадку, у двух аспектах
Для архітэктараў новага сусветнага парадку пры цэнтралізаваным кіраўніцтве НАТА служыць сваёй мэце двума спосабамі:
Па-першае, НАТА як ваяўнічы саюз
Па-першае, НАТА падсілкоўвае ўвесь гэты ваяўнічы дух — ці то праз прапаганду, пагрозы, такія як пашырэнне НАТА
на ўсход, ці то праз сапраўднае пераабсталяванне, і г.д.
У Еўропе верагоднасць вайны больш актуальная, чым у любы час з часоў Другой сусветнай вайны.
На сайце Бундэсверу згадваецца «Аператыўны план Германія» (у скарачэнні OPLAN DEU).
«План аперацыі "Германія"» — гэта «нацыянальны абаронны план» са наступнымі мэтамі:
З аднаго боку, літаральна: «абараняць і абараняць Германію, яе тэрытарыяльную цэласнасць і яе грамадзян,
разам з іншымі дзяржаўнымі і грамадзянскімі актарамі».
З іншага боку, каб «забяспечыць разгортванне сіл НАТА праз Германію і на яе тэрыторыі на ўсходні фланг Альянсу».
Ваяўнічая рыторыка дасягнула новага піку 31 мая 2024 года.
Міністры замежных спраў НАТА сустрэліся ў Празе.
На парадку дня былі падрыхтоўка да саміту ў Вашынгтоне ў ліпені 2024 года і падтрымка Украіны з боку НАТА.
Загаловак у таблоідных СМІ гучаў так: «ЗША і Германія дазваляюць выкарыстоўваць сваю зброю
супраць пазіцый у Расіі, але толькі каля Харкава».
3 чэрвеня ўкраінскі ўрад ужо заклікаў пашырыць «сферу прымянення» заходняй зброі на тэрыторыю Расіі.
Гэта павінна быць толькі пытаннем часу.
Права на абарону вынікае з міжнароднага права, заяўляе НАТА.
Генеральны сакратар Арганізацыі Паўночнаатлантычнага дагавора Енс Столтэнберг заклікаў саюзнікаў
працягваць пастаўляць Украіне зброю і боепрыпасы.
Адказ Расіі быў імгненным: Расія разглядае дзеянні НАТА як сур'ёзнае абвастрэнне і пагражае масіраваным адказам.
Дзмітрый Мядзведзеў, Прэзідэнт Расіі з 2008 па 2012 год і намеснік кіраўніка Савета бяспекі Расійскай
Федэрацыі з 2020 года, напісаў на сваім Telegram-канале:
Такая «індывідуальная дапамога» ад краін НАТА супраць Расіі... уяўляе сабой сур'ёзнае абвастрэнне канфлікту.
Былая Украіна і яе НАТАўскія саюзнікі атрымаюць адказ такой разбуральнай сілы, што сам альянс
проста не зможа не быць уцягнутым у канфлікт.
На 27-м Міжнародным эканамічным форуме ў Санкт-Пецярбургу ў пачатку чэрвеня 2024 года прэзідэнт
Расіі Уладзімір Пуцін згадаў пра «асіметрычны адказ».
Ён ахарактарызаваў так званы «сіметрычны адказ», нібыта Расія хацела атакаваць тэрыторыю НАТА, як «бязглуздзіцу».
Пуцін сказаў: «Мы лічым, што калі нехта думае, што можна дастаўляць зброю ў зону баявых дзеянняў для нападаў на нашу
тэрыторыю (...), то чаму мы не павінны мець права разгортваць такую зброю ў рэгіёнах свету, дзе наносяцца
ўдары па аб'ектах крытычнай важнасці ў тых краін, што так робяць у дачыненні да Расіі?»
Па-другое, НАТА як адцягваючая тактыка
Па-другое, НАТА, разам з усёй ваяўнічасцю — нават ваеннай істэрыяй — служыць як вітаная адцягваючая тактыка для
прасоўвання сапраўдных мэт стратэгаў CFR: а менавіта — закладкі краевугольных камянёў цэнтральнага сусветнага ўрада.
Ваенная перавага — гэта толькі адзін з некалькіх фактараў.
Сярод найважнейшых краёвых камянёў для ўсталявання новага сусветнага парадку — кантроль і ўлада над здароўем і фінансамі.
Асабліва ў галіне аховы здароўя новы дагавор СААЗ аб пандэміі і перагледжаныя Міжнародныя санітарныя правілы
прызначаны для цэнтралізацыі кантролю над «мерамі ў галіне аховы здароўя» па ўсім свеце.
Свету здароўя (СЗ), які, як і ААН, быў задуманы ў даследчых групах Савета па міжнародных адносінах (CFR), затым
была б прадастаўлена выключная ўлада інтэрпрэтаваць захворванні і прымаць рашэнні аб неабходных мерах.
Яшчэ адзін ключавы камень — кантроль над фінансамі.
На дадзены момант ва ўсім свеце, у тым ліку ў Расіі і Кітаі, вядуцца падрыхтоўчыя работы да
ўвядзення лічбавых валют цэнтральных банкаў.
Па словах нямецкага фінансавага эксперта Эрнста Вольфа, кожны грамадзянін і кожная кампанія
павінны мець толькі адзін рахунак у цэнтральным банку.
Гэта дазволіла б дзяржаве цэнтралізавана вызначаць грашовую масу, кіраваць і кантраляваць грашовыя патокі, а
таксама ўсталёўваць працэнтныя стаўкі па меры неабходнасці.
Цытата Эрнста Вольфа: «Грамадзяне вельмі хутка зразумеюць, што дзяржава можа не толькі адсочваць кожную асобную трансакцыю, але
і ўводзіць індывідуальныя працэнтныя стаўкі, індывідуальныя падатковыя стаўкі ці нават штрафы, прывязваць грошы
да сістэмы сацыяльнага крэдыту на кітайскім узорзе, або цалкам адрэзаць іх ад усіх фінансавых патокаў».
Гэта ўсяго два прыклады таго, як улада і кантроль павінны быць цэнтралізаваны на ўсім свеце і перададзены «сусветнаму ўраду».
НАТА служыць перш за ўсё для забеспячэння ваеннай перавагі, а па-другое — для адцягнення ўвагі ад розных
намаганняў па сусветным дамінаванні, якія зараз у самым разгары.
Kla.TV выкрыла гэтыя намаганні ў шматлікіх праграмах.
Вы можаце знайсці частку гэтай інфармацыі ў сінім інфармацыйным блоку.
Дарагія гледачы, магчыма, цяпер вы адчуваеце сябе перагружанымі ўсімі гэтымі фактамі і не бачыце выйсця.
Kla.TV часта атрымлівае водгукі ад гледачоў, у якіх гаворыцца, што мы толькі
падкрэсліваем праблемы і не прапануем ніякіх рашэнняў.
Аднак на дадзены момант мы не можам прасіць прабачэння за тое, што нашы падыходы да рашэнняў не ўкаранёныя ў бачным свеце.
Перад абліччам усіх гэтых маштабных пагроз мы дзесяцігоддзямі чэрпаем сілу і надзею з вышэйшай
сферы, пра што Іва Сасек неаднаразова сведчыць.
Усім, хто не хоча губляць надзею, мы хацелі б звярнуць вашу ўвагу на наш шырокі выбар асветніцкіх канферэнцый на
сайтах www.ivo-sasek.ch/veranstaltungen і www.sasek.tv.
Нарэшце, паглядзіце тры кароткія ўрыўкі з прамовы заснавальніка Kla.TV Іва Сасека на Міжнароднай сустрэчы сяброў 4 мая 2024 года.
Сасек абмяркоўвае зброю адцягнення ўвагі перад абліччам таго, што па сутнасці з'яўляецца схаванай
сусветнай вайной, і карысны спосаб выйсці з яе.
Дарагія сябры, мы павінны тэрмінова навучыцца разумець, што часы змяніліся.
Вайны, якія вядуцца ў цяперашні час у аналагавым свеце, г.зн. фізічныя войны з танкамі, верталётамі, крылатымі
ракетамі і падобным, сёння выконваюць зусім іншую функцыю.
Вы ведаеце, якія?
Гэтыя звычайныя войны, якія зараз вядуцца, у першую чаргу служаць як адцягваючая тактыка ад
сапраўднай схаванай сусветнай вайны, разумееце?
Самі войны, добра падумайце, што я кажу, самі войны, якія вядуцца зараз, — гэта дыверсійная тактыка,
каб прыкрыць значна большую вайну, якая адбываецца.
Калі яны дасягнуць поспеху ва ўсясветнай вакцынацыі гэтай геннай тэрапіяй, ці можаце вы зразумець, як гэта працуе?
Цяперашняя гібрыдная вайна, з іншага боку, насамрэч ахоплівае кожнага чалавека на гэтай планеце.
Як прагназаваў дзядзька Біл (Гейтс): «Толькі калі кожны чалавек на зямлі будзе вакцынаваны, мы будзем
у бяспецы...» – ведаеце, дзядзька Біл, Біл Гейтс.
– Таму і разлічвае на гэта схаваны нападнік.
Ён напісаў гэта 120 гадоў таму; у мяне ёсць гэта напісанае.
Схаваны агрэсар разлічвае, што мы пазнаем яго толькі тады, калі ўжо будзе занадта позна, бо тады з дапамогай лічбавых
тэхналогій поўнай безналоннай відэаназіральнасці любую апазіцыю можна будзе збіць у шахматным сэнсе адным націскам кнопкі.
Цяпер, у нашы дні, у гэты дзень разблакіроўкі — як я яго сёння называю — Бог, быццам бы, выцягвае сваю самую
цяжкую, самую вострую стрэлу, сваю самую магутную зброю.
Гэта якое зброю? Гаворка ідзе пра фізічную зброю?
Не, не, не. Не зараз.
Бачыце, тысячы гадоў навучылі нас, што фізічная зброя непазбежна вядзе да ўсё горшых войнаў і яшчэ больш смяротнай зброі.
Мы даведаліся пра гэта.
І вось, сапраўднае і адзінае сапраўды збаўляльнае зброю Божае — гэта зброю духа.
Зброя слова. Наймацнейшая пад небам.
Праўда, выказаная, напрыклад, але не як раней, як слабое ці нават юрыдычна смяротнае чалавечае слова – але
праўда, выказаная ў адпаведнасці з эфектамі ўлады і магутнымі аўтэнтыфікацыямі онтычнай улады.
Ці бачыце вы розніцу?
Гэта азначае, што ў гэтай абвешчанай канчатковай бітве мы зможам выкарыстоўваць толькі адно зброю.
Поўную прамову «Дзень адкрыцця», якая трансліравалася ў прамым эфіры ў 53 краінах, можна знайсці па спасылцы www.kla.tv/29017..
Раскладзіце чырвоную дарожку, гучна зайграйце гімн.
Сцяг ганарова лунае высока ў небе – «Мір! Мір!» часта кажуць.
Больш за 50 загінулых адначасова, тысячы параненых плачуць па сваіх пакутах.
Чорны дым уздымаецца ў неба, людзі на ўвесь голас крычаць пра мір.
Як залатое сонца на небасхіле, мы жадаем міру як нашай канчатковай мэты.
Мір — не далёкая мэта; мір — гэта шлях.
Мір, сродак перамяшчэння.
Мір, мір, мір пачынаецца ўва мне.
Мір, мір, мір, гэта Бог ува мне.
Тое, што пануе ў глыбіні майго сэрца, існуе далёка за межамі логікі і розуму, выяўляецца ўнутры нас як грамадскі мір.
На пяці кантынентах ідуць войны, людзі гінуць кожны дзень.
Мала ім, яны пачынаюць нешта новае – Паўночную Карэю, Расію ці Іран.
У мяне сціскае горла, пульс пачашчаецца. Колькі яшчэ пакут, перш чым настане мір?
Твая кулак сціскаецца, як камень. Гэй, калі ў табе ёсць мір, то будзе і мір.
Як залатое сонца на небасхіле, мы жадаем міру як нашай канчатковай мэты.
Мір — не далёкая мэта; мір — гэта шлях.
Мір, сродак перамяшчэння.
Мір, мір, мір пачынаецца ўва мне.
Мір, мір, мір, гэта Бог ува мне.
Тое, што пануе ў глыбіні майго сэрца, існуе далёка за межамі логікі і розуму, выяўляецца ўнутры нас як грамадскі мір.
Мір, мір, мір пачынаецца таксама ўва ўнутры цябе.
Мір, мір, мір, гэта Бог у вас.
Гэты мір стварае адзінства з усімі, нават калі гэта шалёна, гэй, такая сіла існуе.
Мір, мір, мір пачынаецца ўва мне.
Мір, мір, мір, гэта Бог ува мне.
Тое, што пануе ў глыбіні майго сэрца, існуе далёка за межамі логікі і розуму, выяўляецца ў нашым унутраным спакоі.
Мір, мір, мір пачынаецца ўва мне.
Мір, мір, мір, гэта Бог ува мне.
Тое, што пануе ў глыбіні майго сэрца, існуе далёка за межамі логікі і розуму, выяўляецца ў нашым унутраным спакоі.
Мір, мір пачынаецца ўва мне.
Мір, мір, гэта Бог ува мне.