Kiel oni diras, "Ĉiuj vojoj kondukas al Romo," do oni povas diri, ke:
Ĉiuj indikoj montras al la usona privata pensfabriko Konsilio pri Eksterlandaj Rilatoj, aŭ
mallonge CFR, kiam temas pri la homoj malantaŭ NATO.
La fakto de la senprecedenca koncentriĝo de potenco en la CFR kaj ĝia tutmonda reto permesas nur unu konkludon:
NATO devas esti rigardata kiel unu el ĝiaj instrumentoj por antaŭenigi la tutmondajn celojn de la
CFR, inkluzive de la starigo de centra mondregistaro.
La supozata "certigo de paco" servas sole por legitimigi ilian ekziston kaj iliajn operaciojn – en la servo de la CFR.
Unue, NATO nutras la tutan militismon – ĉu per propagando, minacoj kiel la orienta
ekspansio de NATO, aŭ per efektiva rearmado, ktp.
En Eŭropo la ebleco de milito estas pli ĉeesta ol iam ajn ekde la Dua Mondmilito.
Due, NATO, kune kun la militinstigado – eĉ milithisterio – servas kiel bonvena distra taktiko por antaŭenigi la
realajn celojn de la CFR-strategistoj: nome la starigon de la bazŝtonoj de centra mondregistaro.
La 4-an de aprilo 1949 – antaŭ bonaj 75 jaroj – NATO estis fondita kiel defenda alianco kontraŭ la iama Sovetunio.
NATO estas mallongigo de "Organizo de la Nordatlantika Traktato", ankaŭ konata en la germana kiel
"Atlantika Alianco" aŭ "Nordatlantika Traktato".
NATO nun konsistas el 32 eŭropaj kaj nordamerikaj membroŝtatoj.
La plej grava principo de la alianco estas la tiel nomata klaŭzo pri reciproka helpo en Artikolo 5 de la Traktato de NATO:
La partioj konsentas, ke armita atako kontraŭ unu aŭ pluraj el ili en Eŭropo aŭ Nordameriko
estos konsiderata atako kontraŭ ĉiuj el ili.
Artikolo 5 de la NATO-Traktato deklaras, ke se unu NATO-membro estas atakita, la tuta NATO-alianco estas atakita.
La Konsilio de NATO deklaras, ke estas temo de alianco, kiu estis invokita nur unufoje antaŭe: post la
teroristaj atakoj en Usono la 11-an de septembro 2001.
En la ĝenerala publiko – kiel oni povas legi en la retejo de la Germana Federacia Registaro – NATO estas
laŭdita kiel "la plej sukcesa sekureca alianco en la mondo".
Ĝi garantiis la sekurecon de Eŭropo dum 75 jaroj.
Du jarojn post la rusa invado de Ukrainio, 67% de la germana loĝantaro nuntempe konsideras pacon kaj sekurecon en
Eŭropo tre aŭ serioze minacataj, laŭ telefona enketo farita de ARD-DeutschlandTrend la 4-an de aprilo 2024.
82% de homoj konsideras NATO-n grava por certigi pacon en Eŭropo.
Laŭ la studo "Sekureco 2024", 52% de la svisa loĝantaro subtenas pli proksimajn rilatojn
kun NATO, dum 30% subtenas aliĝi al la alianco.
La demando pri la grado, en kiu NATO certigas pacon en Eŭropo, dividas opiniojn kaj okupas la loĝantaron pli ol iam ajn.
Ĉi tiu dokumenta filmo esploras ĝuste ĉi tiun demandon kaj ĵetas rigardon malantaŭ la kulisojn de NATO.
1. Ĉu NATO certigis pacon en la pasinteco? – La plej gravaj NATO-operacioj
Kelkaj el la plej gravaj NATO-operacioj nun estos pli detale ekzamenataj sube.
Ĉi tiuj estas oficialaj operacioj sub la gvidado de NATO kaj ne operacioj farataj de NATO-landoj laŭ sia propra iniciato.
Ĉiuj ĝiaj militaj operacioj okazis en la postmalvarma milita epoko, t.e. post 1991.
La unua el ĉi tiuj operacioj okazis en Bosnio ekde julio 1992, en la formo de maraj blokadoj,
flugmalpermesitaj zonoj kaj tiel nomataj pactrupoj.
Operacio Deliberate Force en Bosnio kaj Hercegovino de la 30-a de aŭgusto ĝis la 20-a de septembro 1995
En 1994 kaj 1995, morteraj ŝeloj trafis la merkatojn Markalé en Sarajevo.
Ĉirkaŭ 100 civiluloj mortis en la procezo.
La mortarshelloj estis tuj kulpigitaj al la serboj.
Komisiono de enketo por determini la respondecon pri tio estis rifuzita.
Tio rajtigis NATO-n ĵeti 1 026 bombojn sur 338 celojn tra la serb-kontrolita parto de Bosnio.
En du semajnoj kaj duono, reaktivaviadiloj el ok NATO-partneraj landoj flugis entute 3 515 misiojn.
La aeratakoj rezultigis proksimume 27 civilajn mortojn kaj egalan nombron da soldataj mortoj.
La situacio en Bosnio ankoraŭ ne estas solvita tiel, ke ĝi kondukis al vera paco.
Operacio Allied Force en la eksa Federacia Respubliko de Jugoslavio de la 24-a de marto ĝis la 10-a de junio 1999
Operaco Allied Force estis la kodnomo de militoperaco de NATO kontraŭ la Federacia Respubliko Jugoslavio.
La proksimume 200 deplojitaj ĉasaviadiloj ĵetis 28 018 eksplodaĵojn – inkluzive de
klasterbombetoj – kaj 10–15 tunojn da urani-kovrita municio.
Ne ekzistis nek UN-mandato nek kazo de kolektiva defendo.
NATO pravigis la aeratakojn pro supozata "humanitara katastrofo".
Tamen, laŭ pluraj raportoj, inkluzive de tiuj de la OSCE , ne okazis humanitara katastrofo
nek etna purigado antaŭ ol la milito komenciĝis.
Tamen, post kiam la milito komenciĝis, estis: 10 000 mortintaj soldatoj kaj policistoj;
489-528 civilaj mortoj laŭ Human Rights Watch;
1 200–2 500 civiluloj mortigitaj laŭ jugoslavaj taksoj;
devastaj longdaŭraj efikoj kiel abortoj kaj gravaj malsanoj kaŭzitaj de uraniaj municioj.
Laŭ taksoj, 125 000 homoj mortis pro la longtempaj efikoj.
La mortofteco en Jugoslavio kaj Serbio pliiĝis je 2,5 procentoj jare.
Kaj estis detruita infrastrukturo: 110 hospitaloj, 480 lernejoj, 19 fervojaj stacioj, 60 pontoj kaj industriaj instalaĵoj.
Operacio Daŭra Libereco (OEF) en Afganio, Filipinoj, Kartvelio, Kirgizio, la Afrika Korno, Somalio kaj Saharo
de la 7-a de oktobro 2001 ĝis la 28-a de decembro 2014
Responde al la atakoj de la 11-a de septembro 2001, la usona registaro deklaris tiel
nomatan militon kontraŭ internacia terorismo.
La Konsilio de NATO poste decidis konsideri la atakojn kiel atakon kontraŭ Usono laŭ Artikolo 5, la klaŭzo
pri reciproka defendo de la Nord-Atlantika Traktato.
Unu el la mezuroj prenitaj kiel parto de ĉi tiu milito kontraŭ terorismo estis Operacio Daŭra Libereco.
Ĉirkaŭ 70 nacioj partoprenis en la operacio gvidata de la Usona Centra Komando.
La operacio finiĝis la 28-an de decembro 2014.
Ĝi estis anstataŭigita de la Misio "Resolute Support" de NATO, kiu daŭris ĝis la 11-a de septembro 2021.
Ĝi ne plu estis batalmisio, sed prefere konsila kaj loĝistika subteno por la afgana registaro.
NATO postlasis en Afganio ĉion krom paco kaj sekureco.
En mallonga tempo, la talibanoj prenis kontrolon de grandaj partoj de la tuta lando.
Laŭ Welthungerhilfe, la humanitara situacio estas katastrofa.
Multaj observantoj konsideras la internacian mision en Afganio fiasko.
Oni taksas, ke NATO kaj ĝiaj aliancanoj postlasis 240 000 mortintojn.
43 000 civilaj mortoj nur ĝis 2012.
Pli ol 3 500 NATO-soldatoj perdis siajn vivojn, inkluzive de 59 el la Germana Armeo.
Internacia milita interveno en Libio de la 19-a de marto ĝis la 31-a de oktobro 2011
La 17-an de marto 2011, Rezolucio 1973 de UN rajtigis la UN-membroŝtatojn starigi "flugmalpermesan zonon super
Libio" por supoze protekti la civilan loĝantaron kaj subteni la ribelantojn kontraŭ la registaraj fortoj.
La 31-an de marto 2011 NATO transprenis la komandon de la tuta milita operacio por devigi la UN-rezolucion 1973.
Kun 260 ĉasaviadiloj NATO faris entute 7 587 aeratakojn.
La rezulto estis 50 000 civilaj mortoj kaj 50 000 civilaj vundoj.
La ekonomia infrastrukturo estis plejparte detruita kaj instalaĵoj apartenantaj al la granda akvosistemo estis bombitaj.
Per sia interveno en Libio, NATO faris ĉion krom certigi pacon.
Ekde la falo de ŝtatestro Muamaro al-Gadafi en 2011, Libio estas skuita de perfortaj konfliktoj.
Politika malstabileco, la kolapso de la publika ordo kaj de la ekonomio daŭre formas la
ĉiutagan vivon de la homoj en ĉi tiu nordafrika lando.
Krome, milionoj da rifuĝintoj atingis Eŭropon tra Libio.
Antaŭ la supozata "humanitara" krizo en Libio, la lando sub Muamaro al-Gadafi havis unu el la plej altaj enspezoj po
kapo kaj la plej altajn sociajn atingojn en la tuta Afriko.
La aserto, ke Gaddafi mortigis 6 000 homojn, montriĝis mensogo.
Post la falo de Gaddafi, la humanitara katastrofo ĵus komenciĝis!
Pliaj militoj fare de kaj implikantaj NATO-landojn
La operacioj gvidataj de NATO kaŭzis neesprimeblan suferon kun centoj da miloj da viktimoj kaj detruajn longdaŭrajn efikojn!
Krome estis aliaj militoj implikantaj NATO-landojn, kiel ekzemple: Vjetnama Milito 1965–1975, dum kiu la usona militistaro
uzis la tre toksan herbicidon "Agent Orange" en granda skalo.
Tio kaŭzis enorman longdaŭran damaĝon al la medio kaj genetika materialo, fetajn misformaĵojn kaj abortojn.
Laŭ registaraj ciferoj, ĝis 2009 mortis 400 000 vjetnamianoj.
Unua Iraka Milito aŭ Dua Golfa Milito 1990/91
Dua Iraka Milito aŭ Tria Golfa Milito en 2003, dum kiu la uson-gvidita koalicio de la volaj pafis inter 1
000 kaj 2 000 tunojn da kirc-penetranta urania municio.
Civita milito en Sirio ekde 2011
Milita interveno en Jemeno 2011–2015
Ĉiuj ĉi tiuj militoj havas unu komunan trajton:
La malbonoj kaŭzitaj de la milito estis pli grandaj ol la supozata maljusteco, kiun ĝi
celis elimini por certigi pacon en la lando.
Ĉi tio malobservas la principon de internacia humanitara juro.
Kaj ĉi tiuj militoj havas ankoraŭ unu komunan trajton: ili baziĝis sur mensogoj.
En sia libro "Illegal Wars: How NATO Countries Sabotage the UN", svisa historiisto d-ro Daniele Ganser montras, kiel kontraŭleĝaj
militoj estis kondukitaj en la pasinteco kaj nuntempe – sen bazo por alianco kaj sen eksplicita mandato de UN.
Tial militoj estas morale pravigitaj per supozataj "humanitaraj katastrofoj" aŭ aliaj mensogoj.
Sed kiel tio eblas, kaj kiel ĝi estas efektivigita?
Kaj se la operacioj de NATO en la pasinteco ne certigis pacon, ĉu ili devus fari tion nun?
2. Se la operacioj de NATO ne certigis pacon, ĉu tio estis pura malsukceso aŭ ruza kalkulo?
Por respondi ĉi tiun demandon, ni devas rigardi malantaŭ la kulisojn de NATO.
Kiu estas malantaŭ NATO, kaj kiaj estas iliaj celoj?
Kiu estis malantaŭ la fondo de NATO?
Kiel oni diras, "Ĉiuj vojoj kondukas al Romo," do oni povas diri, ke:
Ĉiuj indikoj montras al la usona privata pensfabriko Konsilio pri Eksterlandaj Rilatoj –
mallonge CFR – kiam temas pri la homoj malantaŭ NATO.
Usona advokato William Bundy skribis al la studgrupoj de la CFR, ke ili helpis krei la
penskadron, kiu kondukis al la Marshall-plano kaj NATO.
Bundy estis analizisto ĉe la Centra Sekreta Agentejo (CIA).
Kiam la Dua Mondmilito komenciĝis en Eŭropo en septembro 1939, la Usona Ŝtata Departemento
proponis programon de sendependa analizo kaj studo.
Ĉi tio estis asignita al la studgrupoj de la CFR.
La projekto, kiu fariĝis konata kiel "Studoj pri Milito kaj Paco", celis gvidi la usonan eksterlandan politikon en la venontaj
jaroj de milito kaj en la defia nova mondo, kiu aperus poste.
La retejo de la CFR plue asertas, ke "la afero estis strikte konfidenca".
Citaĵo: "Ĉar la tuta plano estus 'ĵetita for', se fariĝus ĝenerale konata, ke la Ekstera
Ministerio laboras kun ekstera grupo (la CFR)."
La Rockefeller-Fondaĵo konsentis financi la projekton, komence maleme, sed post kiam oni
konvinkis ĝin pri ĝia graveco, kun preskaŭ 350 000 USD .
Dum la sekvaj kvin jaroj, preskaŭ 100 viroj partoprenis en la programo pri Studoj pri Milito kaj Paco,
Norman H. Davis estis prezidanto de la direktada komitato pri studoj pri milito kaj paco.
Davis estis membro de la estraro de direktoroj de la CFR ekde 1921 kaj ĝia prezidanto de 1936 ĝis 1944.
Allen Welsh Dulles kaj Hanson W. Baldwin (1903–1991) gvidis la armilaron-grupon de la Studoj pri Milito kaj Paco,
kie estis evoluigitaj la bazaj ideoj kaj skizoj por NATO.
Allen Welsh Dulles estis membro de la estraro de direktoroj de la CFR de 1927 ĝis 1969 kaj ĝia prezidanto de 1946
ĝis 1950; li estis direktoro de la CIA de 1953 ĝis 1961.
Kiel direktoro de la CIA, Dulles aprobis kaŝajn atencajn provojn kontraŭ Fidel Castro ,
Patrice Lumumba kaj Rafael Trujillo , inter aliaj.
Lumumba estis murdita per pafekzekutado.
Li antaŭe ludis signifan rolon en pace gvidado de Kongo el la belga kolonia regado.
Dulles respondecis pri la puĉoj en Irano kaj Gvatemalo.
Sub lia gvidado la CIA sekrete subtenis du rivalajn frakciojn samtempe en Sud- kaj Centra Ameriko.
Dulles eĉ provizis armilojn al la kubaj revoluciuloj.
Tute konforme al la principo "Divide et Impera", aŭ "Disigu kaj regu".
Ĉi tiu principo rilatas al milita, politika aŭ retorika strategio, kiu celas dividi la kontraŭan kampon.
Dulles ankaŭ iniciatis la CIA-esplorprogramon MK ULTRA en 1953.
La programo pri eblecoj de menskontrolo inkluzivis milojn da eksperimentoj sur homoj kun pluraj dokumentitaj mortoj.
En sia verko historiisto d-ro Daniele Ganser konkludis, ke la murdo de prezidanto John F.
Kennedy ankaŭ estis ordonita de Allen Dulles.
Dulles estis 33-grada francmaŝono.
Ĉu do estas surprize, ke NATO ne certigas pacon, konsiderante ke ĝia fundamenta koncepto estis evoluigita kun la partopreno
de viro, Allen Dulles, kiu havas sangon sur siaj manoj?
Artikolo publikigita en julio 1983 en la brita revuo International Affairs donas komprenon pri la posta starigo de NATO.
La titolo estas: "La intertraktadoj ĉe la Pentagono en marto 1948: La komenco de la Nordatlantika Traktato".
Laŭ la aŭtoroj Cees Wiebes kaj Bert Zeeman, ĉi tiu artikolo celas kompletigi la oficialan NATO-historion.
Citaĵo: "Laŭ la oficiala historio de NATO, la intertraktadoj, kiuj kondukis al la subskribo de la Nordatlantika
Traktato, komenciĝis la 6-an de julio 1948 en Vaŝingtono."
Tamen jam de pluraj jaroj estas konate, ke antaŭ tiu dato jam okazis intertraktadoj pri sekureca
traktato inter Usono kaj la okcident-eŭropaj ŝtatoj.
Tiuj intertraktadoj okazis fine de marto 1948 sub la plej strikta sekreto inter Usono,
Britio kaj Kanado en la Pentagono en Vaŝingtono.
Unu el la partoprenantoj en ĉi tiuj sekretaj konsultadoj parolas pri la decidaj (kaj sekretaj) intertraktadoj
de la Pentagono en marto 1948, dum kiuj fakte estis konceptita la Nordatlantika Traktato.
La artikolo pri internaciaj aferoj ankaŭ nomas la individuojn, kiuj kondukis la intertraktadojn ĉe la
Pentagono inter la 22-a de marto kaj la 1-a de aprilo 1948.
Ankaŭ ĉi tie la spuroj, kiujn lasis la partoprenantoj de la delegacio, kondukas, ne surprize, al la CFR:
Lewis W. Douglas , estro de sia delegacio.
Li estis la usona ambasadoro al la Unuiĝinta Reĝlando de 1947 ĝis 1950.
Li estis membro de la Rockefeller-Fondaĵo ekde 1935 kaj servis en ĝia Plenuma Komitato de 1936 ĝis 1939.
Li estis membro de la estraro de la Konsilio pri Eksterlandaj Rilatoj de 1940 ĝis 1964.
Theodore Achilles , kiu servis kiel usona diplomato en Peruo, estis ankaŭ membro de la CFR.
Alfred Gruenther , generalo en la usona armeo, estis la Supera Aliancita Komandanto de Eŭropo de 1953 ĝis 1956.
Robert Cecil estis brita diplomato kaj kunfondinto de Chatham House en julio 1920, privata pensfabriko bazita en Londono.
Jaron poste, ĝia usona ekvivalento, la CFR, estis fondita en Novjorko.
Ĝis 2004, Chatham House estis ankaŭ konata kiel la Reĝa Instituto pri Internaciaj Aferoj.
Ĉefaj projektoj estas financataj de la Rockefeller-Fondaĵo, la Fondaĵo Bill & Melinda Gates, kaj NATO, inter aliaj.
Robert Cecil estis francmasono.
Lester B. Pearson , estro de la kanada delegacio, estis la 14-a ĉefministro de Kanado de 1963 ĝis 1968.
Li estis membro de la Bilderberg-grupo kaj ĉeestis la Bilderberg-kunvenon en 1964.
La Rockefeller-Fondaĵo, la CIA kaj la CFR denove estis implikitaj en la starigo de la Bilderberg-Grupo.
La celo estis starigi periodajn konferencojn kun eŭropaj kaj usonaj politikistoj kaj komercaj gvidantoj.
3. La celoj de NATO = la celoj de CFR
Por kompreni la subestajn celojn kaj celon de NATO, oni devas kompreni la celojn de la CFR.
En sia retejo, la CFR prezentas sin modeste:
Ĝi servas por helpi pli bone kompreni la mondon kaj la eksterpolitikajn decidojn,
kiujn alfrontas Usono kaj aliaj landoj.
Tamen malverŝajne estas, ke organizo starigus tiel ampleksan reton nur por provizi konsilajn servojn.
Dum jardekoj la CFR okupis preskaŭ ĉiujn ŝlosilajn postenojn en la usona registaro kaj provizis plurcent ĉefajn oficialulojn kaj
konsilistojn por ĉiu administracio, ĉu demokrata aŭ respublikana.
Richard Harwood, eks-ĉefredaktoro kaj ombudsmeno de la Washington Post, skribis admirinde pri la Konsilio pri Eksterlandaj
Rilatoj, dirante, ke ĝiaj membroj "plej proksime similas al tio, kion oni povus nomi la reganta establiĝo de Usono."
(…) Ili ne nur analizas kaj interpretas la usonan eksteran politikon; ili helpas formi ĝin.
Membroj de la privata Konsilio pri Eksterlandaj Rilatoj inkluzivas, interalie:
pluraj usonaj prezidentoj kaj vicprezidentoj el ambaŭ partioj;
preskaŭ ĉiuj usonaj ministroj pri eksterlandaj aferoj, defendo kaj financoj;
plej multaj stabestroj kaj komandantoj de la usona militistaro kaj NATO;
iuj el la plej influaj membroj de la Kongreso (precipe eksterlandaj kaj sekurecaj politikofarantoj);
preskaŭ ĉiuj Naciaj Sekurecaj Konsilistoj, Direktoroj de CIA, Unuiĝintaj Nacioj-Ambasadoroj, Prezidantoj de la
Centra Banko (Fed), Prezidantoj de la Monda Banko, kaj Direktoroj de la Nacia Ekonomia Konsilio;
multaj eminentaj akademiuloj; multaj direktoroj de bankoj, pensfabrikoj, universitatoj, NRO-oj kaj Holivudo;
same kiel ŝlosilaj membroj de la Komisiono pri la 11-a de septembro kaj de la Warren-Komisiono
Krome, la CFR inkluzivas kompaniojn, kiuj estas inter la tutmondaj gigantoj de granda komerco, granda bankado, granda teknologio,
grandaj datumoj, grandaj amaskomunikiloj kaj granda farmacio.
Mallonge, la CFR havas senekzemplan atingon kaj influon.
Tamen la potenco kaj influo, kiujn la CFR uzas, etendiĝas multe preter ĝiaj membroj:
En Anglio la CFR havas fratan organizon konatan kiel la Reĝa Instituto pri Internaciaj Aferoj
(RIIA), ankaŭ nomatan Chatham House, fonditan en 1920.
En Eŭropo, la CFR fondis la Eŭropan Konsilion pri Eksterlandaj Rilatoj (ECFR) en 2007.
Per la Konsilio de Konsilioj (CoC), la CFR kunigas membro-organizaĵojn el 24 landoj, inkluzive de Rusio kaj Ĉinio.
La rusa CFR-membra organizo "Konsilio pri Ekstera kaj Defenda Politiko" (SVOP) administras la diskutklubon "Valdai",
en kiu la rusa prezidento Vladimir Putin regule partoprenas.
La dusemajna presita revuo The New American resumis ĝin jene en sia julio-numero de 2021.
Ĝi estis speciala eldono markanta la 100-an datrevenon de la CFR, titolita: "CFR: ankoraŭ la potenco malantaŭ la trono".
"La historio de la CFR estas kroniko de centjara milito kontraŭ nacia suvereneco kaj de senĉesa klopodo
establi ĉiopovan mondan registaron, kiun la CFR-globalistoj ofte nomis sia 'Nova Monda Ordo'. (...)
La CFR ja efektive exerciĝas senprecedencan influon en politikaj, financaj, ekonomiaj,
amaskomunikilaj kaj akademiaj rondoj. (...)
Li estas la publika vizaĝo, la centra nerva sistemo de tio, kion kritikistoj nomas la "profunda ŝtato" – la neelektita "permanenta
registaro", kiu transprenis la kontrolon de nia lando.
La numero finiĝas per la vortoj: "La infera teno de la 'Profunda Ŝtato' sur nia nacio – kaj sur la tuta mondo – ne estos rompita,
krom se pli da usonanoj (kaj pli da homoj tutmonde) vekiĝos, malkaŝos la kreskantan kontrolon de la CFR, kaj
kontraŭstaros ĝian diabolan agendon de la Nova Monda Ordo."
La 17-an de februaro 1950, Wall Street-bankisto James P. Warburg, konsilisto de Franklin D. Roosevelt, diris al usona
senata komitato: "Ni havos mondan registaron, ĉu ni ŝatas ĝin aŭ ne (...) per konsento aŭ per konkero."
Li ankaŭ estis membro de la CFR, same kiel lia patro, Paul Warburg, kiu estas konata kiel
la 'patro' de la Federacia Rezerva Sistemo.
La grado, en kiu NATO ludas ŝlosilan rolon en la efektivigo de la tagordo de centra
mondregistaro, estas skizita en la sekvaj ĉapitroj.
4. Kiel eblas vendi NATO-operaciojn kiel "pacgardadon"? – "La Propaganda Matrico" de la CFR
La sukcesa efektivigo de geopolitikaj strategioj, precipe la pravigo de militaj rimedoj por ŝajne certigi
pacon, estus neimagebla sen efike influi la publikan opinion.
22-paĝa studo de Swiss Policy Research (SPR) el septembro 2017 prezentas la "propagandmatrico" de la CFR:
Kiel la CFR kontrolas la fluon de geostrategiaj informoj.
Swiss Policy Research estas sendependa esplora kaj informa projekto pri geopolitika
propagando en svisaj kaj internaciaj amaskomunikiloj.
La studo klarigas, kiel la CFR kreis grandparte memsufiĉan transatlantikan informciklon, en kiu preskaŭ ĉiuj
rilataj fontoj kaj referencpunktoj estas kontrolataj de membroj de la Konsilio kaj ĝiaj partneraj organizoj.
En Usono, preskaŭ ĉiuj bone konataj amaskomunikiloj estis aŭ fonditaj de CFR-reprezentantoj aŭ aĉetitaj jardekojn antaŭe.
En Germanio, ĉefaj amaskomunikilaj figuroj estas integritaj – kune kun la Bilderberg-Grupo – ĉefe per
la tiel nomata Atlantik-Brücke (Atlantika Ponto).
Ĝi estis fondita en 1952 de la prezidanto de la CFR kaj de la Monda Banko, John J. McCloy,
kune kun la CFR-membro kaj bankisto Eric Warburg.
En Svislando la struktura integrado de la ĉefaj eldonejoj estas ĉefe atingita per la Bilderberg-Grupo kaj per ĉiam pli proksima
kunlaboro kun germanaj amaskomunikiloj de Atlantikbrücke.
novaĵagentejoj
Novaĵagentejoj ludas specialan rolon en la informa matrico.
Fakte, por internaciaj eventoj, preskaŭ ĉiuj tekstoj kaj bildoj uzataj de la amaskomunikiloj de
CFR devenas de nur tri tutmondaj novaĵagentejoj:
la usona Associated Press (AP), la brita-kanada Thomson Reuters, kaj la franca Agence France-Presse (AFP).
Dum Reuters kaj AP estas rekte implikitaj en la Konsilio, AFP apartenas al la franca ŝtato, kiu siavice estas integrita en
transatlantikajn strukturojn per la Grupo Bilderberg kaj NATO.
Neregistaraj organizoj (NRO-oj) & PR-agentejoj
Eĉ sen ne-registaraj organizoj, estus preskaŭ neeble vendi militajn operaciojn al la ĝenerala publiko.
Ĉi tiuj donas al la homoj la iluzion de pli granda sendependeco kaj kredindeco.
Fakte tamen la direktoroj de Amnesty International (AI), Human Rights Watch (HRW) kaj multaj aliaj ŝajne humanitaraj
organizoj jam de jardekoj estas implikitaj en la CFR.
Multaj aliaj estas financataj kaj direktataj de CFR-miliarduloj kiel George Soros.
Swiss Policy Research (SPR) skribas, ke tiaj NRO-oj ĉiam estas vokitaj kiam temas pri
legitimigo de milita interveno sur humanitaraj bazoj.
Jam en 1991, Amnestio Internacia publike "konfirmis" la "inkubatoran mensogon" inventitan de usona PR-firmao , ,
tiel signife kontribuante al la komenco de la Golfa Milito.
En la Balkanoj, Afganio kaj Libio, Amnestio Internacia kaj Human Rights Watch ankaŭ postulis "humanitarajn"
militajn intervenojn surbaze de dubindaj aŭ falsaj asertoj.
La aserto, ke Gaddafi mortigis 6 000 homojn, montriĝis mensogo, laŭ Swiss Policy Research.
La Golfa Milito ĵus finiĝis kaj la inkubator-mensogo estis malkaŝita, kiam la usona PR-agentejo Rudder Finn
jam estis aktiva en la balkaniaj militoj, preparante la terenon por la posta interveno de NATO.
La tiama direktoro de Rudder Finn klarigis en posta intervjuo, kial lia kompanio disvastigis falsajn
raportojn pri serbaj "mortotendaroj" en Bosnio, ekzemple:
Ni ne konfirmis la ekziston de mortkoncentrejoj en Bosnio; ni nur raportis, ke la usona revuo Newsday asertis tion.
(…) Ni havis taskon por fari, kaj ni faris ĝin.
Ni ne estas pagataj por esti moralaj.
Supozeble humanitaraj organizoj kiel Avaaz kaj Campact, kun siaj interretaj peticioj, ankaŭ devus esti menciitaj.
Anstataŭ subteni la pluvarbaron, ili subite postulas "flugmalpermesan zonon" super Libio.
5. NATO-operacioj povas esti venditaj kiel "pacmisioj", ĉar ne nur la "propaganda matrico", sed
ankaŭ NATO mem estas firme en la manoj de la CFR.
Swiss Policy Research skribas: "La CFR jam de jardekoj havas sian propran trejnprogramon por oficiroj, kun la rezulto ke, laŭ
taksoj, ĉirkaŭ 75% de ĉiuj altrangaj usonaj militistoj estis trejnitaj de la CFR – inkluzive de preskaŭ
ĉiuj stabestroj, NATO-komandantoj kaj regionaj komandantoj ekde la Dua Mondmilito."
Tiel la Konsilio konstruis ideologie trejnitajn imperiajn militfortojn, kiajn oni alie
konas preskaŭ ekskluzive el totalismaj reĝimoj.
La retejo de CFR disponigas la jenajn informojn pri la militista trejnprogramo:
La programo ebligas al elektitaj oficiroj plivastigi sian scion pri internaciaj rilatoj pasigante jaron ĉe la ĉefsidejo de CFR
en Novjorko (...) per intensa partopreno en kunvenoj kaj eventoj de CFR kaj per interagado kun la diversa membreco de CFR.
La karieroj de la Ĝeneralaj Sekretarioj de NATO kaj de la Supremaj Aliancitaj Komandantoj de Eŭropo
(SACEUR) ankaŭ indikas la Bilderberg-Grupon kaj la CFR.
Kiel la plej altranga oficisto de NATO, la ĝenerala sekretario reprezentas la organizon publike.
Li ĉiam estas el Eŭropo.
La SACEUR ĉiam estas usona generalo aŭ admiralo kaj havas ĝeneralan militan operacian komandon.
Konsiderinda nombro da ĝeneralaj sekretarioj kaj SACEUR-oj partoprenis en la konferencoj de Bilderberg.
Vi povas trovi la liston de nomoj en la kreditaĵoj.
6. NATO kiel ilo – ne por certigi pacon, sed por antaŭenigi la tutmondajn celojn de la CFR, inkluzive de centra mondregistaro.
La fakto de la senprecedenca koncentriĝo de potenco de la CFR kaj ĝia tutmonda reto permesas nur unu konkludon:
NATO devas esti rigardata kiel unu el ĝiaj instrumentoj por antaŭenigi la tutmondajn celojn de la
CFR, inkluzive de la starigo de centra mondregistaro.
La supozata "sekurigado de paco" servas sole por legitimigi ilian ekziston kaj iliajn operaciojn – en la servo de la CFR.
Unu geopolita celo de CFR-strategistoj certe estas certigi, se ne pligrandigi, la militan
superecon de la usona armeo kaj NATO en la mondo.
Laŭ ĝisdatigo de junio 2023, la usonaj armitaj fortoj havas taksitajn 750 militajn bazojn en pli ol 80 landoj ekster Usono.
En Germanio estas 119 militaj instalaĵoj.
Vida datumbazo montras 56 NATO-bazojn tutmonde.
Indas mencii la usonan militbazon "Camp Bondsteel" en Kosovo.
Tio estis establita post la NATO-operaco "Operation Allied Force" kontraŭ Jugoslavio en junio 1999.
La bazo kovras 386 hektarojn (3 860 000 m²) kaj povas gastigi ĝis 7 000 soldatojn de la Usona Armeo kaj de aliancitaj fortoj.
La "strategio de tensio" kiel geopolitika instrumento uzata de la arkitektoj de mondregistaro por
plu vastigi sian politikan kaj militan mondpotencon
Tamen, iu ajn geostrategiisto, kiu deziras plu vastigi sian politikan kaj militan mondpotencon, ne ĉefe fidas je
konvenciaj – tiel nomataj – "varmaj" militoj, sed prefere je tenado de la loĝantaro en stato de "timo kaj teruro".
Tio ankaŭ estas nomata la "strategio de tensio".
La sekva difino troveblas en Krimpedia:
La strategio de tensio kiel politika termino rilatas al rimedoj antaŭenigitaj aŭ efektivigitaj de ŝtataj organoj por
enigi timon aŭ necertecon en sia propra loĝantaro aŭ ŝtato.
(…) Krome, strategio de tensio povas servi por pravigi reпресajn agojn kaj intervenojn de la ŝtato,
plifortigante la deziron de la loĝantaro je ŝtata interveno.
Ĉu tio ne sonas konata?
La supozata kronvirusa pandemio salutas.
Estis eble pravigi reпресивajn rimedojn nur per "timigado kaj necerteco".
Sed reen al la termino "strategio de tensio".
La termino "strategio de tensio" estis unue uzita en 1969 en artikolo en la brita dimanĉa gazeto The Observer.
Li aludis al kaŝoperacioj faritaj de la itala ŝtato.
Inter 1969 kaj 1984 okazis pluraj terorismaj atakoj en Italio, kiuj rezultigis pli ol 200 mortojn kaj ĉirkaŭ 600 vundojn.
Tiuj estis imputitaj al la "Ruĝaj Brigadoj", radikala maldekstra grupo.
Ampleksaj enketoj de la venecia enketmagistrato Felice Casson kondukis lin al unu el la efektivaj
krimuloj, la dekstrula ekstremisto Vincenzo Vinciguerra.
Li faris ampleksan kaj gravan konfeson.
Vinciguerra atestis, ke li estis protektita de individuoj ene de la ŝtata aparato kaj ke la atako estis parto de ampleksa
strategio, kiun Casson poste nomis la "strategio de tensio".
Ĉi tiu aliro celis diskreditigi la Komunistan Partion, kiu tradicie havis fortan ĉeeston en
Italio, por malhelpi ĝin partopreni en la registaro.
Casson daŭrigis sian enketon kaj, post esplorado de la arkivoj de la milita inteligenteca servo SISMI , malkovris la ekziston
de tre sekreta kompleksa strukturo ene de la itala ŝtato.
Tiuj estis tiel nomataj "restantaj organizoj" , kiuj en Italio estis nomataj "Gladio".
Gladio estis la rezulto de kunlaboro inter la itala "Servo de Inteligenteco de la Armitaj Fortoj"
(SIFAR) kaj la CIA, kaj estis integrita en NATO ekde 1964.
Ĝuste komprenite. Ĉi tiuj estis sekretaj NATO-armeoj establitaj post la Dua Mondmilito de la Usona Centra Sekreta Servo
(CIA) kune kun la Brita Sekreta Inteligenteca Servo (MI6).
En la okazo de soveta okupado de la landoj, ili devis batali kiel geriloj kaj liberigi Okcidentan Eŭropon.
En sia esplorprojekto pri la sekretaj armeoj de NATO, la svisa historiisto d-ro Daniele Ganser trovis pruvojn, ke krom la
operacio en Italio similaj retoj ekzistis en Francio, Germanio, Grekio, Nederlando, Belgio, Hispanio, Portugalio, Norvegio,
Luksemburgo, Danio, Aŭstrio, Finnlando, Svedio kaj Svislando.
Laŭ historiisto Daniele Ganser, "teroro (...) estas pli taŭga ol iu ajn alia milita strategio por manipuli la loĝantaron."
Laŭ Ganser, oni uzas metodojn por krei kaj manipuli timon por igi la (hejman) loĝantaron "receptema aŭ
malamika al certaj politikaj aŭ ekonomiaj rimedoj".
Kio estas pli bona maniero manipuli loĝantaron kaj igi ĝin akceptema al centralizita
mondregistaro ol per kreado de timo kaj necerteco?
Tamen la metodoj uzataj por instigi timon kaj teruron en loĝantaro ne limiĝas nur al
armita perforto, sed ankaŭ al ĉia militretoriko.
Ekzemple, la tiel nomata "Malvarma Milito" inter Usono kaj Sovetunio de 1945 ĝis 1991 kondukis al
vera armilkonkurso, inkluzive de nukleaj armiloj.
Kvankam rekta malferma militado kun la uzo de armiloj estis evitata, la reciproka minaco de nuklea milito sub
la termino "deterrence" unuafoje elvokis la eblecon de la memdetruo de la homaro ("superdetruo").
La konflikto plurfoje akiris ekstreme minacan karakteron, tiel ke la ebleco de "varma" milito inter
la superpotencoj ĉiam restis en la mensoj de homoj.
Tio tenis la loĝantaron en konstanta stato de "streĉo" kaj "neklareco".
Tio ludis en la manojn de registaroj kaj de la armindustrio, permesante al ili senigi homojn je iliaj
civilaj rajtoj kaj liberecoj aŭ alie profiti el la situacio.
La sama ŝablono ankaŭ videblas en la nuna retoriko ĉirkaŭ la konflikto inter Ukrainio kaj Rusio.
Post la kolapso de la Sovetunio en 1991, estis la vico de NATO.
Ĝuste komprenite! Kun la tiel nomata orienta ekspansio de NATO ekde 1999, geopolitikaj strategiistoj sukcesis
konservi la potencialon por konflikto kun Rusio kaj teni siajn proprajn loĝantarojn en streĉo.
Dum la unua orienta ekspansio de NATO en 1999, temis pri Pollando, Ĉeĥio kaj Hungario;
2004 Bulgario, Estonio, Latvio, Litovio, Rumanio, Slovakio kaj Slovenio;
2009 Albanio kaj Kroatio;
2017 Montenegro; 2020 Norda Makedonio;
2023 Finnlando; 2024 Svedio
La aliĝo de Ukrainio al NATO estus absoluta kulmino en la politiko de konfrontiĝo kaj streĉiĝo kun Rusio.
La aliĝo de Ukrainio al NATO aktivigus la klaŭzon pri reciproka defendo, kaj ĉiuj NATO-landoj trovus sin en milito kontraŭ Rusio.
Oni povas supozi, ke tio rezultigus la disvastiĝon de la milito tra Eŭropo, se ne tra la tuta mondo.
En intervjuo kun la radio Deutschlandfunk en marto 2024, la ĝenerala sekretario de NATO, Jens Stoltenberg, ripetis, ke li ne
povis diri precize kiam Ukrainio estos akceptita en la aliancon: "Sed ni forte laboras por ke tio okazu kiel eble plej baldaŭ."
Usona ŝtatsekretario Antony Blinken diris flanke de la ceremonio markanta la 75-an datrevenon de
NATO, citaĵo: "Ukrainio fariĝos membro de NATO."
Nia celo ĉe ĉi tiu kunveno estas helpi konstrui ponton al ilia aliĝo.
Blinken, kiel vi eble supozas, estas membro de la CFR.
Estas delonga kontroverso pri tio, ĉu dum la intertraktadoj en 1990 estis farita tia promeso, ke NATO ne etendiĝos oriente.
La fakto estas, ke ne ekzistas deviga kaj kontrakte interkonsentita devontigo al Sovetunio aŭ Rusio.
Vladimiro Polenov, membro de la rusa delegacio ĉe la intertraktadoj de 1990, diris: "Estis eraro ne meti
en skribo ĉi tiujn certigojn al Sovetunio, ke NATO ne etendiĝos orienten. Tio estis tre granda eraro."
Ĉu kun aŭ sen promesoj verŝajne ne gravos al CFR-strategistoj.
NATO plenumis sian celon konservi la "strategion de tensio".
Tamen, ekzistas alia malkaŝa promeso inter la rusa kaj usona registaroj:
En la eldono de la Berliner Zeitung de la 14-a de aprilo 2014, la germana aŭtoro Rolf Hochhuth menciis, ke la Kremlo
kaj la Blanka Domo havas sekretan interkonsenton ekde 1952:
"... sekve, se la Malvarma Milito eskaladus al varma, neniuj fenestrovitroj rompiĝus en Rusio kaj
Usono, sed "nur" Pollando kaj Germanio estus ekstermitaj:
La plej skandala perfido de aliancano iam ajn spertita de iu ajn, kiu ankoraŭ legas historion ..."
Tia strategio, per kiu milito estas kondukata sur la dorsoj de la eŭropa loĝantaro, estas tute ebla por la CFR-strategistoj.
CFR-strategisto Allen Dulles finfine montris ĉi tiun aliron kiel direktoro de la CIA de 1953 ĝis 1961, kiam li
samtempe provizis armilojn al rivalaj partioj en konflikto.
Artikolo publikigita la 22-an de aprilo 2024 en la revuo Foreign Affairs, kiu estas publikigata kvaronjare nome
de la Konsilio pri Eksterlandaj Rilatoj (CFR), montras, ke tio ne estas nur malprobabla teorio.
La titolo de la artikolo diras ĉion: "Eŭropo – sed ne NATO – devus sendi trupojn al Ukrainio."
Germana enketĵurnalisto Thomas Röper komentis la artikolon, dirante, interalie: "Ĉiu, kiu atente legas, rimarkos,
ke la deklaro de Putin, ke Usono batalos en Ukrainio ĝis la lasta ukraina, estas, bedaŭrinde, tute vera."
Krome, la artikolo montras, ke la aŭtoroj ankaŭ fervore batalas ĝis la lasta eŭropano...'
La aŭtoroj ankaŭ klare montras, ke Usono kaj NATO estus senkulpigitaj:
Kaj ĉar eŭropaj fortoj funkcius ekster la kadro kaj teritorio de NATO, iuj viktimoj ne estigus respondon
laŭ Artikolo 5 kaj ne kondukus Usonon en la konflikton.
La kontraŭulo de Rusio ne estus NATO, sed koalicio de eŭropaj ŝtatoj celantaj kontraŭekvilibrigi nudan rusan imperiismon.
Lernolibra strategio, kiel montrite en la edukfilmo "Kiel funkcias modernaj militoj?"
La "atakanto" persvadas siajn elektitajn landojn preni armilojn kontraŭ sia plej granda
rivalo, uzante iliajn proprajn armilojn kaj armeojn.
Nur kiam ĉiuj landoj eluzis sian lastan municion, perdis siajn plej bonajn homojn kaj estas ruinigitaj, intervenas la vera
misantropo, la vera agresanto kaj militinstiganto, por venki ilin ĉiujn kune (...) (aŭ) por esti celebrata kiel savanto.
Vidu ankaŭ la tiel nomatan Stratfor-paroladon, faritan en 2015 de usona geostrategiisto George Friedman.
Sekve, Usono vidas sian plej grandan minacon en ebla germana-rusa alianco.
Milito en Eŭropo, kiu implikus Germanion kaj Rusion, estus en la interesoj de la usona hegemonia politiko.
Oni ankaŭ povus rememori la bone konatan deklaron de la brita Lordo Hastings Ismay en sia
kapacito kiel la unua ĝenerala sekretario de NATO:
NATO estis fondita "por teni Sovetunion ekstere, la usonanojn en kaj la germanojn sub".
Ĉu ĉi tiu deklaro vere povas esti komprenata nur en la kunteksto de la fondo de NATO, kiel faras la
tabloida amaskomunikilaro, aŭ ĉu ĝi ankoraŭ validas hodiaŭ?
7. Konkludo: NATO ne povas esti rigardata kiel garantisto de "pacgardado" – certe ne en Eŭropo – sed kiel garantisto
de la konstruantoj de nova mondordo, kaj tio en du rilatoj.
Por la arkitektoj de nova mondordo sub centralizita gvidado, NATO servas sian celon du manierojn:
Unue, NATO kiel militinstiganto
Unue, NATO nutras la tutan militismon – ĉu per propagando, minacoj kiel la orienta
ekspansio de NATO, aŭ per efektiva rearmado, ktp.
En Eŭropo la ebleco de milito estas pli ĉeesta ol iam ajn ekde la Dua Mondmilito.
La retejo de la Germana Armeo mencias "Operacian Planon Germanio" (mallonge OPLAN DEU).
La "Operacia Plano Germanio" estas "nacia defenda plano" kun la jenaj celoj:
Unuflanke, laŭvorte: "por protekti kaj defendi Germanion, ĝian teritorian integrecon kaj ĝiajn
civitanojn, kune kun aliaj ŝtataj kaj civilaj aktoroj".
Aliflanke, por certigi la deplojon de la Aliancitaj fortoj tra kaj trans Germanio al la orienta flanko de NATO.
La militinstiga retoriko atingis alian pinton la 31-an de majo 2024.
La eksterlandaj ministroj de NATO renkontiĝis en Prago.
La tagordo inkluzivis preparojn por la pintkunveno en Vaŝingtono en julio 2024 kaj la subtenon de NATO por Ukrainio.
La titolo en la tabloida gazetaro diris: "Usono kaj Germanio permesas la uzon de siaj armiloj
kontraŭ pozicioj en Rusio, sed nur proksime de Ĥarkivo."
La ukraina registaro jam la 3-an de junio instigis, ke la "uzokampo" de okcidentaj armiloj estu etendita al rusa teritorio.
Ĝi devus esti nur afero de tempo.
La rajto je defendo devenas de internacia juro, diras NATO.
La ĝenerala sekretario de la Alianco, Jens Stoltenberg, alvokis la aliancanojn daŭre provizi Ukrainion per armiloj kaj municio.
La respondo de Rusio estis tuja: Rusio konsideras la agon de NATO serioza eskalado kaj minacas per masiva respondo.
Dmitrij Medvedev, prezidanto de Rusio de 2008 ĝis 2012 kaj vicestro de la Sekureca Konsilio de la Rusa
Federacio ekde 2020, skribis en sia Telegram-kanalo:
Tia "individua asistado" de NATO-landoj kontraŭ Rusio ... reprezentas seriozan eskaladon de la konflikto.
La eksa Ukrainio kaj ĝiaj NATO-aliatoj ricevos respondon de tiel detrua forto, ke la alianco mem
simple ne povos rezisti esti tirata en la konflikton.
Ĉe la 27-a Internacia Ekonomia Forumo en Sankt-Peterburgo komence de junio 2024, la rusa prezidento
Vladimir Putin parolis pri "asimetria respondo".
Li priskribis la tiel nomatan "simetrian respondon", ke Rusio volis ataki NATO-teritorion, kiel "merdon".
Putin diris: "Ni konsideras, ke se iu opinias, ke eblas liveri armilojn al la batalzono por fari atakojn kontraŭ nia teritorio
(...), tiam kial ni ne havu la rajton deplojigi tiajn armilojn en regionoj de la mondo, kie oni faras atakojn
kontraŭ sentemaj objektoj apartenantaj al tiuj landoj, kiuj tiel agas rilate al Rusio?"
Due, NATO kiel diversia taktiko
Due, NATO, kune kun la militinstigado – eĉ milithisterio – servas kiel bonvena distra taktiko por antaŭenigi la
realajn celojn de la CFR-strategistoj: nome la starigon de la bazŝtonoj de centra mondregistaro.
Milita supereco estas nur unu el pluraj faktoroj.
Unu el la plej gravaj bazŝtonoj por establi novan mondan ordon estas kontrolo kaj potenco super sano kaj financoj.
Precipe en la kampo de sano, la nova pandemio-traktato de la Monda Organizaĵo pri Sano kaj la reviziitaj Internaciaj Sanreguloj
celas centralizi la kontrolon de "sanjuraj rimedoj" tutmonde.
La WHO – kiu, kiel la UN, estis konceptita en la studgrupoj de la CFR – tiam ricevus ekskluzivan aŭtoritaton interpreti
malsanojn kaj decidi pri la mezuroj, kiujn oni devas preni.
Alia ŝlosila bazŝtono estas kontrolo de financoj.
Nuntempe tutmonde – inkluzive en Rusio kaj Ĉinio – okazas preparoj por enkonduko de ciferecaj moneroj de centraj bankoj.
Laŭ la germana financa fakulo Ernst Wolff, ĉiu civitano kaj ĉiu kompanio devus havi nur unu konton ĉe la centra banko.
Tio ebligus al la ŝtato centre determini la monprovizon, administri kaj kontroli
monfluojn, kaj fiksi interezoprocentojn laŭbezone.
Citaĵo de Ernst Wolff: "Civitanoj tre rapide rimarkos, ke la ŝtato povas ne nur spuri ĉiun unuopaĵan transakcion, sed ankaŭ
trudi individuajn interezoprocentojn, individuajn impostoprocentojn aŭ eĉ punojn, ligi la monon al
socia kreditsistemo bazita sur la ĉina modelo, aŭ tute fortranĉi ilin de ĉiuj financaj fluoj."
Ĉi tiuj estas nur du ekzemploj de kiel potenco kaj kontrolo devas esti tutmonde
centralizitaj kaj transdonitaj al "monda registaro".
NATO servas unue por certigi militan superregadon kaj due por distrakti atenton de ĉiuj specoj de
mondregadaj klopodoj, kiuj estas en plena vigleco.
Kla.TV malkaŝis ĉi tiujn klopodojn en multaj programoj.
Vi povas trovi iujn el ĉi tiuj informoj en la blua informkesto.
Karaj spektantoj, eble vi nun sentas vin superfortitaj de ĉiuj ĉi faktoj kaj ne vidas eliron.
Kla.TV ofte ricevas reagojn de spektantoj, kiuj diras, ke ni nur reliefigas problemojn kaj ne prezentas iujn solvojn.
Je ĉi tiu punkto, tamen, ni ne povas pardonpeti pro la fakto, ke niaj solvoj ne estas enradikiĝintaj en la videbla regno.
Alfrontante ĉiujn ĉi tiujn masivajn minacojn, ni dum jardekoj ĉerpas nian forton kaj esperon el pli
alta dimensio, pri kio Ivo Sasek ripete atestas.
Por ĉiuj, kiuj ne volas rezigni pri espero, ni ŝatus atentigi vin pri nia vasta gamo da prilumigaj konferencoj
ĉe www.ivo-sasek.ch/veranstaltungen kaj www.sasek.tv.
Fine, spektu tri mallongajn eltiraĵojn el la parolado farita de la fondinto de Kla.TV, Ivo Sasek, ĉe la
Internacia Amikara Renkontiĝo la 4-an de majo 2024.
Sasek diskutas la armilon de distraĵo fronte al tio, kio esence estas kaŝa mondmilito, kaj salutindan elirejon el ĝi.
Karaj amikoj, ni devas urĝe lerni kompreni, ke la tempoj ŝanĝiĝis.
La militoj, kiuj nuntempe okazas en la analoga mondo, t.e. fizikaj militoj kun tankoj, helikopteroj,
krozmisiloj kaj similaj, hodiaŭ havas tute alian funkcion.
Ĉu vi scias, kiujn?
Tiuj konvenciaj militoj, kiuj nuntempe estas kondukataj, ĉefe servas kiel distra armilo
de la vera kaŝa mondmilito, ĉu vi komprenas?
La militoj mem, pripensu atente tion, kion mi diras, la militoj mem, kiuj nuntempe estas batalataj, estas distraj
taktikoj por kaŝi la multe pli grandan militon, kiu okazas.
Se ili sukcesos vakcini la tutan mondon per ĉi tiu gena terapio, ĉu vi povas kompreni kiel tio funkcias?
La nuna hibrida milito, aliflanke, fakte ampleksas ĉiun lastan personon sur ĉi tiu planedo.
Kiel Onklo Bill (Gates) antaŭdiris: "Nur kiam ĉiu persono sub la ĉielo estos vakcinita, ni estos
sekuraj..." – vi scias, Onklo Bill, Bill Gates.
– Do la kaŝita atakanto kalkulas pri tio.
Li skribis tion antaŭ 120 jaroj; mi havas ĝin skribe.
La kaŝita atakanto atendas, ke ni lin rekonos nur kiam jam estos tro malfrue, ĉar tiam per cifereca senkontanta totala gvatada
teknologio oni povas per butonpremo matigi ajnan opozicion.
Nun, en ĉi tiuj niaj tagoj, en ĉi tiu tago de malŝlosado – kiel mi hodiaŭ nomas ĝin – Dio kvazaŭ tiras sian plej
malfacilan, plej akran sagon, sian plej potencan armilon.
Kio estas tiu armilo? Ĉu ni ĉi tie parolas pri fizikaj armiloj?
Ne, ne, ne. Ne nun.
Vidu, miloj da jaroj instruis al ni, ke fizikaj armiloj neeviteble kondukas al ĉiam pli
malbonaj militoj kaj eĉ pli mortigaj armiloj.
Ni lernis tion.
Kaj tiel la veraj kaj solaj vere savaj armiloj de Dio estas la armiloj de la spirito.
La armilo de la vorto. La plej forta sub la ĉielo.
La vero, ekzemple parolata, sed ne kiel antaŭe, kiel malforta aŭ eĉ laŭleĝe mortiga homa vorto – sed la vero, parolata laŭ la
efikoj de potenco kaj potencaj aŭtentikigoj de ontika potenco.
Ĉu vi povas vidi la diferencon?
Tio signifas, ke ni povas uzi nur unu armilon en ĉi tiu anoncita fina batalo.
La plena parolado, "Unlocking Day", kiu estis elsendita vive en 53 landoj, troveblas ĉe www.kla.tv/29017..
Malvolvu la ruĝan tapiŝon, laŭte sonigu la himnon.
La flago fiere leviĝas al la ĉielo – "Paco! Paco!" ofte estas dirata.
Pli ol 50 mortis samtempe, miloj da vunditoj lamentas sian suferon.
Nigra fumo leviĝas al la ĉielo, homoj krias por paco laŭtege.
Kiel ora suno en la firmamento, ni deziras pacon kiel nian finan celon.
Paco ne estas malproksima celo; paco estas la vojo.
Paco, veturilo, per kiu oni vojaĝas.
Paco, paco, paco komenciĝas en mi.
Paco, paco, paco, tio estas Dio en mi.
Tio, kio regas profunde en mia koro, ekzistas multe preter logiko kaj racio, manifestiĝas kiel komunuma paco en ni.
Militoj furiozas sur kvin kontinentoj, homoj mortas ĉiutage.
Ne sufiĉe, ili komencas ion novan – Nord-Koreio, Rusio aŭ Irano.
Mia gorĝo mallarĝiĝas, mia pulso akceliĝas. Kiom da plia mizero antaŭ ol paco alvenos?
Via pugno streĉiĝas firme kiel ŝtono. Hej, se estas paco en vi, estos paco.
Kiel ora suno en la firmamento, ni deziras pacon kiel nian finan celon.
Paco ne estas malproksima celo; paco estas la vojo.
Paco, veturilo, per kiu oni vojaĝas.
Paco, paco, paco komenciĝas en mi.
Paco, paco, paco, tio estas Dio en mi.
Tio, kio regas profunde en mia koro, ekzistas multe preter logiko kaj racio, manifestiĝas kiel komunuma paco en ni.
Paco, paco, paco ankaŭ komenciĝas en vi.
Paco, paco, paco, tio estas Dio en vi.
Ĉi tiu paco kreas unuecon kun ĉiuj, eĉ se tio estas freneza, hej, ekzistas tia potenco.
Paco, paco, paco komenciĝas en mi.
Paco, paco, paco, tio estas Dio en mi.
Tio, kio regas profunde en mia koro, ekzistas multe preter logiko kaj racio, manifestiĝas kiel komunuma paco en ni.
Paco, paco, paco komenciĝas en mi.
Paco, paco, paco, tio estas Dio en mi.
Tio, kio regas profunde en mia koro, ekzistas multe preter logiko kaj racio, manifestiĝas kiel komunuma paco en ni.
Paco, paco komenciĝas en mi.
Paco, paco, tio estas Dio en mi.