همان‌طور که ضرب‌المثل می‌گوید «همهٔ راه‌ها به رم منتهی می‌شوند»، بنابراین می‌توان گفت که:
تمام سرنخ‌ها به اندیشکده خصوصی آمریکایی شورای روابط خارجی، یا به‌اختصار CFR، اشاره دارند، وقتی صحبت از افراد پشت ناتو می‌شود.
واقعیت تمرکز بی‌سابقه قدرت شورای روابط خارجی آمریکا و شبکه جهانی آن تنها یک نتیجه را ایجاب می‌کند:
ناتو باید به‌عنوان یکی از ابزارهای آن برای پیشبرد اهداف جهانی CFR، از جمله تأسیس یک دولت جهانی مرکزی، در نظر گرفته شود.
ادعای «تأمین صلح» صرفاً برای مشروعیت‌بخشی به وجود و عملیات آن‌ها – در خدمت CFR – است.
نخست، ناتو کل جنگ‌افروزی را دامن می‌زند – چه از طریق تبلیغات، تهدیدهایی مانند گسترش شرق ناتو، یا بازسازی تسلیحاتی واقعی و غیره.
در اروپا، احتمال وقوع جنگ از زمان جنگ جهانی دوم بیش از هر زمان دیگری احساس می‌شود.
ثانیاً، ناتو، همراه با تمام جنگ‌افروزی‌ها – حتی هذیان جنگی – به‌عنوان یک تاکتیک انحرافی خوشایند برای پیشبرد
اهداف واقعی استراتژیست‌های شورای روابط خارجی عمل می‌کند: یعنی برپایی سنگ‌بنای یک دولت جهانی مرکزی.
۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ در ۴ آوریل ۱۹۴۹ – حدود ۷۵ سال پیش – ناتو به‌عنوان یک اتحاد دفاعی علیه اتحاد جماهیر شوروی سابق تأسیس شد.
ناتو مخفف «سازمان پیمان آتلانتیک شمالی» است که در آلمانی با نام «اتحاد آتلانتیک» یا «پیمان آتلانتیک شمالی» نیز شناخته می‌شود.
ناتو اکنون از ۳۲ کشور عضو اروپایی و آمریکای شمالی تشکیل شده است.
مهم‌ترین اصل این اتحاد، به اصطلاح «بند کمک متقابل» در مادهٔ ۵ پیمان ناتو است:
طرفین توافق می‌کنند که هر حملهٔ مسلحانه به یکی یا چند نفر از آن‌ها در اروپا یا آمریکای
شمالی، به‌عنوان حمله‌ای علیه همهٔ آن‌ها محسوب شود.
مادهٔ ۵ پیمان ناتو بیان می‌کند که اگر به یک عضو ناتو حمله شود، کل اتحاد ناتو مورد حمله قرار می‌گیرد.
شورای ناتو یک مورد اتحاد را اعلام می‌کند که پیش از این تنها یک‌بار به کار گرفته شده است: پس از حملات
تروریستی در ایالات متحده آمریکا در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱.
در میان عموم مردم – همان‌طور که در وب‌سایت دولت فدرال آلمان آمده است – ناتو به‌عنوان
«موفق‌ترین اتحاد امنیتی در جهان» ستایش می‌شود.
این برای ۷۵ سال امنیت اروپا را تضمین کرده است.
۱۲۳۴۳۲دو سال پس از حمله روسیه به اوکراین، طبق یک نظرسنجی تلفنی که توسط ARD-DeutschlandTrend در تاریخ ۴ آوریل ۲۰۲۴
انجام شد، ۶۷٪ از جمعیت آلمان در حال حاضر صلح و امنیت در اروپا را بسیار یا به شدت تهدیدشده می‌دانند.
۸۲٪ مردم ناتو را برای تأمین صلح در اروپا مهم می‌دانند.
۱۲۳۴۳۲۱ بر اساس مطالعه «امنیت ۲۰۲۴»، ۵۲٪ از جمعیت سوئیس موافق روابط نزدیک‌تر با ناتو هستند، در
حالی که ۳۰٪ از پیوستن به این پیمان حمایت می‌کنند.
مسئله میزان تأمین صلح در اروپا توسط ناتو، افکار را دو دسته کرده و بیش از هر زمان دیگری ذهن مردم را مشغول کرده است.
این مستند دقیقاً این پرسش را بررسی می‌کند و نگاهی به پشت‌صحنهٔ ناتو می‌اندازد.
۱۲۳۴۳۲۱۱. آیا ناتو در گذشته صلح را تأمین کرده است؟ – مهم‌ترین عملیات‌های ناتو
برخی از مهم‌ترین عملیات‌های ناتو اکنون در ادامه با جزئیات بیشتری بررسی خواهند شد.
این‌ها عملیات رسمی تحت رهبری ناتو هستند و نه عملیات‌هایی که توسط کشورهای عضو ناتو به ابتکار خودشان انجام می‌شوند.
تمام عملیات‌های نظامی آن در دوره پس از جنگ سرد، یعنی پس از سال ۱۹۹۱، انجام شد.
اولین این عملیات‌ها از ژوئیهٔ ۱۹۹۲ به بعد در بوسنی به شکل محاصره‌های دریایی، مناطق
ممنوعهٔ پرواز و نیروهای موسوم به حافظ صلح انجام شد.
عملیات نیروی قاطع در بوسنی و هرزگوین از ۳۰ اوت تا ۲۰ سپتامبر ۱۹۹۵
در سال‌های ۱۹۹۴ و ۱۹۹۵، خمپاره‌ها به بازار مارکاله در سارایوو اصابت کردند.
در این فرایند حدود ۱۰۰ غیرنظامی کشته شدند.
فوراً توپ‌های هاون به صرب‌ها نسبت داده شدند.
یک کمیسیون تحقیق برای تعیین مسئولیت این موضوع رد شد.
این به ناتو اجازه داد تا ۱٬۰۲۶ بمب را بر ۳۳۸ هدف در سراسر بخش تحت کنترل صرب‌ها در بوسنی رها کند.
در دو هفته و نیم، جت‌های هشت کشور شریک ناتو در مجموع ۳۵۱۵ مأموریت پروازی انجام دادند.
حملات هوایی منجر به کشته شدن تقریباً ۲۷ غیرنظامی و به همان تعداد سرباز شد.
وضعیت در بوسنی هنوز به گونه‌ای حل نشده است که به صلحی واقعی منجر شود.
عملیات نیروی متحد در جمهوری فدرال سابق یوگسلاوی از ۲۴ مارس تا ۱۰ ژوئن ۱۹۹۹
عملیات نیروی متحد نام رمز یک عملیات نظامی ناتو علیه جمهوری فدرال یوگسلاوی بود.
حدود ۲۰۰ فروند جنگنده مستقرشده، ۲۸٬۰۱۸ دستگاه مهمات انفجاری – از جمله بمب خوشه‌ای – و
۱۰ تا ۱۵ تن مهمات با روکش اورانیوم رها کردند.
نه مأموریتی از سوی سازمان ملل وجود داشت و نه موردی از دفاع جمعی.
ناتو حملات هوایی را با یک «فاجعهٔ بشردوستانه» ادعایی توجیه کرد.
با این حال، بر اساس چندین گزارش، از جمله گزارش‌های سازمان امنیت و همکاری اروپا (OSCE)، پیش از آغاز جنگ
هیچ فاجعهٔ بشردوستانه و هیچ پاکسازی قومی وجود نداشت.
با این حال، پس از آغاز جنگ، ۱۰٬۰۰۰ سرباز و افسر پلیس کشته شدند؛
۴۸۹ تا ۵۲۸ کشته غیرنظامی طبق گزارش دیده‌بان حقوق بشر؛
۱٬۲۰۰ تا ۲٬۵۰۰ غیرنظامی کشته شده بر اساس برآوردهای یوگسلاوی؛
اثرات بلندمدت ویرانگر مانند سقط جنین و بیماری‌های جدی ناشی از مهمات اورانیومی.
طبق برآوردها، ۱۲۵٬۰۰۰ نفر بر اثر اثرات بلندمدت جان باختند.
نرخ مرگ و میر در یوگسلاوی و صربستان نسبت به سال قبل ۲.۵ درصد افزایش یافت.
و زیرساخت‌ها تخریب شدند: ۱۱۰ بیمارستان، ۴۸۰ مدرسه، ۱۹ ایستگاه راه‌آهن، ۶۰ پل و کارخانه‌های صنعتی.
عملیات آزادی پایدار (OEF) در افغانستان، فیلیپین، گرجستان، قرقیزستان، شاخ آفریقا،
سومالی و صحرا از ۷ اکتبر ۲۰۰۱ تا ۲۸ دسامبر ۲۰۱۴
در واکنش به حملات یازدهم سپتامبر ۲۰۰۱، دولت ایالات متحده جنگ موسوم به مبارزه با تروریسم بین‌المللی را اعلام کرد.
شورای ناتو متعاقباً تصمیم گرفت این حملات را به‌عنوان حمله‌ای به ایالات متحده طبق مادهٔ ۵، بند
دفاع متقابل معاهدهٔ آتلانتیک شمالی، محسوب کند.
یکی از اقداماتی که در چارچوب این جنگ علیه تروریسم انجام شد، عملیات آزادی پایدار بود.
حدود ۷۰ کشور در عملیاتی که توسط فرماندهی مرکزی ایالات متحده رهبری می‌شد، مشارکت داشتند.
عملیات در ۲۸ دسامبر ۲۰۱۴ پایان یافت.
این مأموریت با مأموریت «حمایت قاطع» ناتو جایگزین شد که تا ۱۱ سپتامبر ۲۰۲۱ ادامه داشت.
این دیگر یک مأموریت رزمی نبود، بلکه پشتیبانی مشورتی و لجستیکی برای دولت افغانستان بود.
ناتو در افغانستان چیزی جز صلح و امنیت به جا نگذاشت.
در مدت کوتاهی، طالبان کنترل بخش‌های وسیعی از سراسر کشور را به دست گرفت.
به گفته ولتهونگهرفایله، وضعیت بشردوستانه «فاجعه‌بار» است.
بسیاری از ناظران مأموریت بین‌المللی در افغانستان را یک شکست می‌دانند.
۱۲۳۴۳۲۱ تخمین زده می‌شود که ناتو و متحدانش ۲۴۰٬۰۰۰ کشته بر جای گذاشته‌اند.
تنها تا سال ۲۰۱۲، ۴۳٬۰۰۰ کشته غیرنظامی.
بیش از ۳۵۰۰ سرباز ناتو جان باختند، از جمله ۵۹ نفر از نیروهای مسلح آلمان.
مداخله نظامی بین‌المللی در لیبی از ۱۹ مارس تا ۳۱ اکتبر ۲۰۱۱
در ۱۷ مارس ۲۰۱۱، قطعنامه ۱۹۷۳ سازمان ملل متحد به کشورهای عضو این سازمان اجازه داد تا «منطقه پروازی ممنوعه بر فراز
لیبی» را ایجاد کنند تا ظاهراً از جمعیت غیرنظامی محافظت کرده و از شورشیان در برابر نیروهای دولتی حمایت کنند.
در ۳۱ مارس ۲۰۱۱، ناتو فرماندهی کل عملیات نظامی برای اجرای قطعنامه ۱۹۷۳ سازمان ملل متحد را بر عهده گرفت.
ناتو با ۲۶۰ فروند جنگنده، مجموعاً ۷٬۵۸۷ حمله هوایی انجام داد.
نتیجه ۵۰٬۰۰۰ کشته و ۵۰٬۰۰۰ زخمی غیرنظامی بود.
زیرساخت‌های اقتصادی تا حد زیادی نابود شد و تأسیسات متعلق به شبکه آب بزرگ بمباران شدند.
ناتو با دخالتش در لیبی، هر کاری کرده جز تأمین صلح.
از زمان سقوط رهبر کشور معمر القذافی در سال ۲۰۱۱، لیبی شاهد درگیری‌های خشونت‌آمیز بوده است.
ناپایداری سیاسی و فروپاشی نظم عمومی و اقتصاد همچنان زندگی روزمره مردم این کشور شمال آفریقا را شکل می‌دهند.
علاوه بر این، میلیون‌ها پناهجو از طریق لیبی به اروپا رسیدند.
۱۲۳۴۳۲۱ پیش از بحران به‌اصطلاح «انسانی» در لیبی، کشوری که تحت حکومت معمر القذافی قرار داشت، یکی از بالاترین درآمدهای
سرانه و بالاترین دستاوردهای اجتماعی را در سراسر آفریقا داشت.
ادعا مبنی بر اینکه قذافی ۶۰۰۰ نفر را کشته بود، دروغ از آب درآمد.
پس از سقوط قذافی، فاجعهٔ بشری تازه آغاز شده بود!
جنگ‌های بیشتر توسط و با مشارکت کشورهای ناتو
عملیات‌های به رهبری ناتو باعث رنج و عذاب وصف‌ناپذیری با صدها هزار قربانی و پیامدهای ویرانگر بلندمدت شدند!
علاوه بر این، جنگ‌های دیگری نیز وجود داشت که کشورهای عضو ناتو در آن‌ها مشارکت داشتند، مانند: ۱۲۳۴۳۲۱ جنگ ویتنام
۱۹۶۵–۱۹۷۵، که در جریان آن ارتش ایالات متحده به طور گسترده از علف‌کش بسیار سمی «عامل نارنجی» استفاده کرد.
این امر باعث آسیب‌های عظیم و بلندمدت به محیط زیست و مواد ژنتیکی، ناهنجاری‌های جنینی و سقط جنین شد.
بر اساس آمار دولتی، تا سال ۲۰۰۹، ۴۰۰٬۰۰۰ ویتنامی جان باختند.
جنگ اول عراق یا دوم خلیج‌فارس ۱۹۹۰/۹۱
جنگ دوم عراق یا سومین جنگ خلیج فارس در سال ۲۰۰۳، که در جریان آن ائتلاف داوطلبان به رهبری ایالات متحده بین
۱۰۰۰ تا ۲۰۰۰ تن مهمات اورانیومی نفوذکننده به زره شلیک کرد.
جنگ داخلی در سوریه از سال ۲۰۱۱
مداخله نظامی در یمن ۲۰۱۱–۲۰۱۵
تمام این جنگ‌ها یک وجه مشترک دارند:
شرور ناشی از جنگ، از بی‌عدالتی فرضی که قرار بود برای تأمین صلح در کشور از بین ببرد، بیشتر بود.
این نقض اصل حقوق بین‌الملل بشردوستانه است.
و این جنگ‌ها یک وجه مشترک دیگر هم دارند: آن‌ها بر اساس دروغ بنا شده‌اند.
در کتاب خود «جنگ‌های غیرقانونی: چگونه کشورهای ناتو سازمان ملل را خراب می‌کنند»، مورخ سوئیسی دکتر دانیله گانسر نشان داده
است که چگونه جنگ‌های غیرقانونی در گذشته و حال – بدون توجیه اتحاد و بدون مجوز صریح سازمان ملل – به راه افتاده است.
به همین دلیل است که جنگ‌ها با بهانه‌ی «فجایع بشردوستانه» یا دروغ‌های دیگر از نظر اخلاقی توجیه می‌شوند.
اما این چگونه ممکن است و چگونه اجرا می‌شود؟
و اگر عملیات‌های ناتو در گذشته صلح را تأمین نکردند، آیا باید در حال حاضر این کار را انجام دهند؟
2. اگر عملیات‌های ناتو صلح را تأمین نکردند، آیا این یک شکست محض بود یا محاسبه‌ای زیرکانه؟
برای پاسخ به این سؤال، باید پشت صحنه ناتو را بررسی کنیم.
چه کسانی پشت ناتو هستند و اهدافشان چیست؟
۱۲۳۴۳۲۱ چه کسی پشت تأسیس ناتو بود؟
همان‌طور که ضرب‌المثل می‌گوید «همهٔ راه‌ها به رم منتهی می‌شوند»، بنابراین می‌توان گفت که:
تمام سرنخ‌ها به اندیشکده خصوصی آمریکایی شورای روابط خارجی – که به اختصار CFR نامیده می‌شود – اشاره
دارند، وقتی صحبت از افرادی می‌شود که پشت ناتو هستند.
وکیل آمریکایی ویلیام باند به گروه‌های مطالعاتی شورای روابط خارجی نوشت که آن‌ها در ایجاد چارچوب فکری
که به طرح مارشال و ناتو انجامید، کمک کرده بودند.
بندی تحلیلگر سازمان اطلاعات مرکزی (سیا) بود.
وقتی جنگ جهانی دوم در سپتامبر ۱۹۳۹ در اروپا آغاز شد، وزارت امور خارجه ایالات متحده
برنامه‌ای برای تحلیل و مطالعه مستقل پیشنهاد کرد.
این به گروه‌های مطالعاتی CFR محول شد.
این پروژه که به «مطالعات جنگ و صلح» معروف شد، با هدف هدایت سیاست خارجی آمریکا در سال‌های جنگ پیش‌رو و دنیای جدید
و چالش‌برانگیزی که پس از آن پدید می‌آمد، طراحی شده بود.
وب‌سایت CFR ادامه می‌دهد که «این موضوع کاملاً محرمانه بود».
زیرا کل طرح «کنار گذاشته می‌شد» اگر معلوم می‌شد که وزارت امور خارجه با یک گروه خارجی (CFR) همکاری می‌کند.
بنیاد راکفلر ابتدا با بی‌میلی موافقت کرد که این پروژه را تأمین مالی کند، اما پس از قانع شدن
به اهمیت آن، نزدیک به ۳۵۰٬۰۰۰ دلار اختصاص داد.
در طول پنج سال آینده، نزدیک به ۱۰۰ مرد در برنامه مطالعات جنگ و صلح شرکت کردند،
نورمن اچ. دیویس رئیس کمیته راهبری مطالعات جنگ و صلح بود.
دیویس از سال ۱۹۲۱ عضو هیئت‌مدیره شورای روابط خارجی بود و از سال ۱۹۳۶ تا ۱۹۴۴ ریاست آن را بر عهده داشت. ۱۲۳۴۳۲۱
آلن ولش دالس و هنسون دبلیو. بالدوین (۱۹۰۳–۱۹۹۱) ریاست گروه تسلیحاتی مطالعات جنگ و صلح را بر عهده
داشتند، جایی که ایده‌ها و پیش‌نویس‌های اصلی ناتو تدوین شد.
آلن ولش دالس از سال ۱۹۲۷ تا ۱۹۶۹ عضو هیئت‌مدیره شورای روابط خارجی (CFR) و از سال ۱۹۴۶ تا ۱۹۵۰
رئیس آن بود؛ او از سال ۱۹۵۳ تا ۱۹۶۱ مدیر سیا بود.
دولس به‌عنوان رئیس سیا، تلاش‌های مخفیانه برای ترور فیدل کاسترو ، پاتریس لومومبا و رافائل تروخیو و دیگران را مجاز دانست.
لومومبا توسط جوخه اعدام به قتل رسید.
او پیش‌تر نقش مهمی در رهبری مسالمت‌آمیز کنگو برای خروج از سلطه استعماری بلژیک ایفا کرده بود.
۱۲۳۴۳۲۱ دالِس مسئول کودتاها در ایران و گواتمالا بود.
زیر رهبری او، سیا به‌طور مخفیانه از دو جناح رقیب در آمریکای جنوبی و آمریکای مرکزی به‌طور هم‌زمان حمایت کرد.
دولس حتی به انقلابیون کوبایی سلاح هم تأمین کرد.
کاملاً مطابق با اصل «تقسیم کن و فرمانروایی کن».
این اصل به یک استراتژی نظامی، سیاسی یا بلاغی اشاره دارد که هدف آن تقسیم اردوگاه مخالف است.
دالِس همچنین در سال ۱۹۵۳ برنامه تحقیقاتی سیا با نام ام‌کی اولترا را آغاز کرد.
برنامه دربارهٔ امکانات کنترل ذهن شامل هزاران آزمایش انسانی با چندین مورد مرگ مستند بود.
۱۲۳۴۳۲۱ در اثر خود، مورخ دکتر دانیله گانسر نتیجه گرفت که ترور رئیس‌جمهور جان اف. کندی نیز به دستور آلن دالس انجام شده است.
دالز فراماسون درجهٔ ۳۳ بود.
آیا بنابراین جای تعجب دارد که ناتو صلح را تأمین نمی‌کند، با توجه به اینکه مفهوم بنیادین آن با دخالت مردی به
نام آلن دالس، که دستش به خون آغشته است، توسعه یافته است؟
مقاله‌ای که در ژوئیهٔ ۱۹۸۳ در مجلهٔ بریتانیایی International Affairs منتشر شد، بینشی دربارهٔ تأسیس بعدی ناتو ارائه می‌دهد.
عنوان: «مذاکرات پنتاگون در مارس ۱۹۴۸: آغاز معاهدهٔ آتلانتیک شمالی»
به گفتهٔ نویسندگان سیس ویبز و برت زیمان، این مقاله با هدف تکمیل روایت تاریخی رسمی ناتو تهیه شده است.
نقل قول: «بر اساس تاریخ رسمی ناتو، مذاکرات منجر به امضای پیمان آتلانتیک شمالی در ۶ ژوئیهٔ ۱۹۴۸ در واشینگتن آغاز شد.»
با این حال، سال‌هاست که مشخص است مذاکرات بر سر یک پیمان امنیتی میان ایالات متحده و
کشورهای اروپای غربی پیش از این تاریخ انجام شده بود.
این مذاکرات در پایان مارس ۱۹۴۸ در پنتاگون در واشنگتن، میان ایالات متحده، بریتانیا و کانادا با شدیدترین درجه محرمانگی برگزار شد.
یکی از شرکت‌کنندگان در این مشاوره‌های مخفی از «مذاکرات سرنوشت‌ساز (و محرمانه) پنتاگون در مارس ۱۹۴۸، که در جریان
آن معاهدهٔ آتلانتیک شمالی عملاً شکل گرفت» سخن می‌گوید.
مقاله امور بین‌الملل همچنین افرادی را که مذاکرات را در پنتاگون بین ۲۲ مارس تا ۱ آوریل ۱۹۴۸ انجام دادند، نام می‌برد.
در اینجا نیز، ردپاهای بر جای مانده از شرکت‌کنندگان در هیئت، بی‌تردید به CFR منتهی می‌شود:
۱۲۳۴۳۲۱ لوئیس دبلیو. داگلاس ، رئیس هیئت نمایندگی خود.
او از سال ۱۹۴۷ تا ۱۹۵۰ سفیر ایالات متحده آمریکا در بریتانیا بود.
او از سال ۱۹۳۵ عضو بنیاد راکفلر بود و از سال ۱۹۳۶ تا ۱۹۳۹ در کمیته اجرایی آن خدمت کرد. ۱۲۳۴۳۲۱
او از سال ۱۹۴۰ تا ۱۹۶۴ در هیئت مدیره شورای روابط خارجی بود. ۱۲۳۴۳۲۱
تئودور آخیلس ، که به‌عنوان دیپلمات ایالات متحده در پرو خدمت کرد، همچنین عضو شورای روابط خارجی بود.
آلفرد گرونتِر ، ژنرال در ارتش ایالات متحده، از سال ۱۹۵۳ تا ۱۹۵۶ فرمانده عالی‌رتبه متفقین در اروپا بود.
رابرت سسیل دیپلمات بریتانیایی و یکی از بنیان‌گذاران مؤسسه چتم‌هاوس در ژوئیهٔ ۱۹۲۰ بود، یک اندیشکدهٔ خصوصی مستقر در لندن.
یک سال بعد، همتای آمریکایی آن، CFR، در نیویورک تأسیس شد.
تا سال ۲۰۰۴، چتم‌هاوس همچنین با نام مؤسسه سلطنتی مطالعات بین‌المللی شناخته می‌شد.
پروژه‌های کلیدی توسط بنیاد راکفلر، بنیاد بیل و ملیندا گیتس و ناتو و دیگران تأمین مالی می‌شوند.
۱۲۳۴۳۲۱ رابرت سسیل فراماسون بود.
لستر بی. پیرسون ، رئیس هیئت نمایندگی کانادا، چهاردهمین نخست‌وزیر کانادا از سال ۱۹۶۳ تا ۱۹۶۸ بود.
او عضو گروه بیلدربرگ بود و در نشست بیلدربرگ در سال ۱۹۶۴ شرکت کرد.
بنیاد راکفلر، سیا و شورای روابط خارجی آمریکا بار دیگر در تأسیس گروه بیلدربرگ دست داشتند.
هدف برقراری کنفرانس‌های دوره‌ای با سیاستمداران و رهبران تجاری اروپایی و آمریکایی بود.
3. اهداف ناتو = اهداف CFR
برای درک اهداف و مقاصد زیربنایی ناتو، باید اهداف شورای روابط خارجی (CFR) را درک کرد.
در وب‌سایت خود، CFR به شکلی متواضعانه خود را معرفی می‌کند:
این به «کمک به درک بهتر جهان و تصمیمات سیاست خارجی پیش روی ایالات متحده و سایر کشورها» می‌انجامد.
با این حال، بعید است که یک سازمان چنین شبکه گسترده‌ای را صرفاً به منظور ارائه خدمات مشاوره‌ای ایجاد کند.
برای دهه‌ها، شورای روابط خارجی آمریکا تقریباً تمام پست‌های کلیدی در دولت ایالات متحده را در اختیار داشت و در هر دولت، چه دموکرات
و چه جمهوری‌خواه، چند صد مقام و مشاور ارشد را تأمین می‌کرد.
۱۲۳۴۳۲۱ ریچارد هاروود، سردبیر ارشد پیشین وombudsman واشنگتن پست، با تحسین درباره شورای روابط خارجی نوشت و گفت
که اعضای آن «بیش از هر چیز شبیه آنچه ممکن است حاکمیت حاکم ایالات متحده نامیده شود، هستند.»
(…) آنها صرفاً سیاست خارجی ایالات متحده را تحلیل و تفسیر نمی‌کنند؛ بلکه در شکل‌دهی آن نیز کمک می‌کنند.
اعضای شورای خصوصی روابط خارجی شامل، از جمله:
۱۲۳۴۳۲۱ چندین رئیس‌جمهور و معاون رئیس‌جمهور آمریکا از هر دو حزب؛
۱۲۳۴۳۲۱ تقریباً همه وزیران امور خارجه، دفاع و دارایی آمریکا؛
۱۲۳۴۳۲۱ اکثر رؤسای ستاد و فرماندهان ارتش ایالات متحده و ناتو؛
برخی از تأثیرگذارترین اعضای کنگره (به‌ویژه سیاست‌گذاران خارجی و امنیتی)؛
۱۲۳۴۳۲۱ تقریباً همه مشاوران امنیت ملی، رؤسای سیا، سفیران سازمان ملل، رؤسای بانک مرکزی
(فد)، رؤسای بانک جهانی و مدیران شورای اقتصاد ملی؛
۱۲۳۴۳۲۱ تعداد زیادی از دانشگاهیان برجسته؛ ۱۲۳۴۳۲۱ تعداد زیادی از مدیران بانک‌ها،
اندیشکده‌ها، دانشگاه‌ها، سازمان‌های غیردولتی و هالیوود؛
۱۲۳۴۳۲۱ و همچنین اعضای کلیدی کمیسیون ۱۱ سپتامبر و کمیسیون وارن
علاوه بر این، CFR شامل شرکت‌هایی است که از غول‌های جهانی کسب‌وکار بزرگ، بانکداری بزرگ، فناوری بزرگ، داده‌های
بزرگ، رسانه‌های بزرگ و داروسازی بزرگ به شمار می‌روند.
به طور خلاصه، CFR دسترسی و نفوذ بی‌نظیری دارد.
با این حال، قدرت و نفوذی که شورای روابط خارجی (CFR) اعمال می‌کند، بسیار فراتر از اعضای آن است:
در انگلستان، CFR یک سازمان خواهر دارد که به نام مؤسسه سلطنتی مطالعات بین‌المللی (RIIA) شناخته می‌شود و با
نام چتم‌هاوس نیز معروف است که در سال ۱۹۲۰ تأسیس شد.
در اروپا، CFR در سال ۲۰۰۷ شورای روابط خارجی اروپا (ECFR) را تأسیس کرد.
از طریق شورای شوراها (CoC)، CFR سازمان‌های عضو را از ۲۴ کشور، از جمله روسیه و چین، گرد هم می‌آورد.
سازمان عضو شورای امنیت ملی روسیه، «شورای سیاست خارجی و دفاعی» (SVOP)، باشگاه گفت‌وگوی «والدای» را اداره می‌کند که
رئیس‌جمهور روسیه، ولادیمیر پوتین، به‌طور منظم در آن شرکت می‌کند.
۱۲۳۴۳۲۱ مجلهٔ چاپی دوهفته‌نامهٔ «نیو امریکن» در شمارهٔ ژوئیهٔ ۲۰۲۱ خود، آن را چنین خلاصه کرد.
این یک نسخه ویژه به مناسبت صدمین سالگرد CFR بود که با عنوان «CFR: هنوز قدرت پشت تخت» منتشر شد.
«تاریخ CFR گزارشی است از یک جنگ صدساله علیه حاکمیت ملی و تلاش بی‌وقفه برای برپایی یک دولت جهانی همه‌قدرت که جهانی‌گرایان
CFR اغلب آن را «نظم نوین جهانی» خود می‌نامیدند. (...)»
CFR در واقع نفوذی بی‌سابقه در حوزه‌های سیاسی، مالی، اقتصادی، رسانه‌ای و دانشگاهی اعمال می‌کند. (...)
او چهرهٔ عمومی و سیستم عصبی مرکزی چیزی است که منتقدان آن را «دولت پنهان» می‌نامند – «دولت
دائمی» غیرمنتخب که کنترل کشور ما را به دست گرفته است.
۱۲۳۴۳۲۱ این شماره با این کلمات به پایان می‌رسد: «چنگال جهنمی «دولت پنهان» بر ملت ما – و بر سراسر جهان – شکسته نخواهد شد مگر
آنکه آمریکایی‌های بیشتری (و مردم بیشتری در سراسر جهان) بیدار شوند، کنترل فزاینده شورای روابط خارجی آمریکا را افشا کنند
و در برابر دستورکار شیطانی نظم نوین جهانی آن موضع بگیرند.»
در ۱۷ فوریهٔ ۱۹۵۰، جیمز پی. واربورگ، بانکدار وال‌استریت و مشاور فرانکلین دی. روزولت، به یک کمیتهٔ سناى
آمریکا گفت: «ما یک دولت جهانى خواهیم داشت، چه بخواهیم چه نخواهیم (…) با رضایت یا با فتوح.»
او همچنین عضو شورای روابط خارجی بود، همان‌طور که پدرش، پل واربورگ، که به «پدر» سیستم فدرال رزرو معروف است، نیز عضو بود.
میزان نقشی که ناتو در اجرای دستورکار یک دولت جهانی مرکزی ایفا می‌کند، در فصل‌های بعدی توضیح داده می‌شود.
۴. چگونه می‌توان عملیات ناتو را به عنوان «حفظ صلح» جا زد؟ – «ماتریس پروپاگاندا»ی CFR
اجرای موفقیت‌آمیز استراتژی‌های ژئوپلیتیکی، به‌ویژه توجیه ابزارهای نظامی برای ظاهراً تأمین صلح، بدون
تأثیرگذاری مؤثر بر افکار عمومی غیرقابل تصور است.
مطالعه‌ای ۲۲ صفحه‌ای از سوی Swiss Policy Research (SPR) در سپتامبر ۲۰۱۷، «ماتریس تبلیغاتی» CFR را ارائه می‌دهد:
چگونه شورای روابط خارجی جریان اطلاعات ژئواستراتژیک را کنترل می‌کند.
۱۲۳۴۳۲۱ سوئیس پالیسی ریسرچ یک پروژهٔ مستقل پژوهشی و اطلاع‌رسانی دربارهٔ پروپاگاندا در رسانه‌های سوئیسی و بین‌المللی است.
این مطالعه توضیح می‌دهد که چگونه شورای روابط خارجی (CFR) یک چرخه اطلاعاتی عمدتاً خودکفای فراآتلانتیک ایجاد کرد
که در آن تقریباً همه منابع مرتبط و نقاط مرجع تحت کنترل اعضای شورا و سازمان‌های شریک آن هستند.
در ایالات متحده آمریکا، تقریباً همه رسانه‌های شناخته‌شده یا توسط نمایندگان شورای روابط خارجی
آمریکا تأسیس شده‌اند یا دهه‌ها پیش خریداری شده‌اند.
در آلمان، چهره‌های برجسته رسانه‌ای – در کنار گروه بیلدربرگ – عمدتاً از طریق موسوم به
آتلانتیک-برکه (پل آتلانتیک) ادغام می‌شوند.
این مؤسسه در سال ۱۹۵۲ توسط جان جی. مک‌کلوی، رئیس شورای روابط خارجی و بانک جهانی، به همراه اریک
واربورگ، عضو شورای روابط خارجی و بانکدار، تأسیس شد.
در سوئیس، یکپارچگی ساختاری خانه‌های نشر بزرگ عمدتاً از طریق گروه بیلدربرگ و همکاری روزافزون و
نزدیک با رسانه‌های آلمانی آتلانتیک‌برکه محقق می‌شود.
خبرگزاری‌های ۱۲۳۴۳۲۱
خبرگزاری‌ها نقش ویژه‌ای در ماتریس اطلاعاتی ایفا می‌کنند.
در واقع، برای رویدادهای بین‌المللی، تقریباً تمام متون و تصاویری که توسط رسانه‌های CFR
استفاده می‌شوند، از تنها سه خبرگزاری جهانی می‌آیند:
خبرگزاری آسوشیتدپرس آمریکا (AP)، تامسون رویترز بریتانیا-کانادا، و خبرگزاری فرانسه (AFP)
در حالی که رویترز و آسوشیتدپرس مستقیماً در شورا دخیل هستند، خبرگزاری فرانسه (AFP) متعلق به دولت فرانسه است که خود از طریق
گروه بیلدربرگ و ناتو در ساختارهای فراآتلانتیک ادغام شده است.
۱۲۳۴۳۲۱ سازمان‌های غیردولتی (سمن‌ها) و آژانس‌های روابط عمومی
حتی بدون سازمان‌های غیردولتی، تقریباً غیرممکن خواهد بود که عملیات‌های نظامی را به عموم مردم بفروشند.
این‌ها به مردم توهم استقلال و اعتبار بیشتر می‌دهند.
در واقع، با این حال، مدیران عفو بین‌الملل (AI)، دیده‌بان حقوق بشر (HRW) و بسیاری از سازمان‌های ظاهراً بشردوستانه
برای دهه‌ها در شورای روابط خارجی (CFR) مشارکت داشته‌اند.
تعداد زیادی دیگر توسط میلیاردرهای CFR مانند جورج سوروس تأمین مالی و هدایت می‌شوند.
مؤسسهٔ پژوهش سیاست سوئیس (SPR) می‌نویسد که چنین سازمان‌های غیردولتی همیشه زمانی فراخوانده می‌شوند که لازم
باشد مداخلهٔ نظامی بر مبنای انسان‌دوستانه مشروعیت یابد.
حتی در سال ۱۹۹۱، سازمان عفو بین‌الملل به‌طور علنی «تأیید» کرد که «دروغ انکوباتور» را یک شرکت روابط عمومی آمریکایی ابداع کرده بود.
و بدین ترتیب به طور قابل توجهی به آغاز جنگ خلیج فارس کمک کرد.
در بالکان، افغانستان و لیبی، عفو بین‌الملل و دیده‌بان حقوق بشر نیز بر اساس ادعاهای مشکوک یا
نادرست خواستار مداخلات نظامی «انسان‌دوستانه» شدند.
ادعای اینکه قذافی ۶۰۰۰ نفر را کشته بود، طبق تحقیقات سیاست‌گذاری سوئیس، دروغ از آب درآمد.
جنگ خلیج فارس تازه به پایان رسیده بود و دروغ انکوباتور افشا شده بود که آژانس روابط عمومی آمریکایی رادر فین از پیش در جنگ‌های
بالکان فعال بود و زمینه را برای مداخله بعدی ناتو آماده می‌کرد.
مدیر وقت شرکت رودر فین در مصاحبه‌ای بعدی توضیح داد که چرا شرکتش گزارش‌های دروغین درباره
«اردوگاه‌های مرگ» صرب‌ها در بوسنی را منتشر کرد، برای مثال:
ما وجود اردوگاه‌های مرگ در بوسنی را تأیید نکرده‌ایم؛ ما تنها گزارش داده‌ایم که (مجلهٔ آمریکایی) نیوزدی این ادعا را مطرح کرده است.
(…) ما کاری برای انجام دادن داشتیم و آن را انجام دادیم.
ما برای اخلاقی بودن دستمزد نمی‌گیریم.
ظاهراً سازمان‌های بشردوستانه مانند Avaaz و Campact، با دادخواست‌های آنلاین‌شان، نیز باید ذکر شوند.
به جای حمایت از جنگل‌های بارانی، ناگهان خواستار «منطقه پروازی ممنوعه» بر فراز لیبی می‌شوند.
۵. عملیات‌های ناتو را می‌توان به عنوان «حفظ صلح» جا زد، زیرا نه تنها «ماتریس تبلیغاتی» بلکه خود ناتو نیز کاملاً در دستان CFR است.
۱۲۳۴۳۲۱ مؤسسهٔ تحقیقات سیاست‌گذاری سوئیس می‌نویسد: «مؤسسهٔ شورای روابط خارجی (CFR) دهه‌هاست برنامهٔ آموزشی افسران خود را حفظ کرده
است، به‌طوری‌که طبق برآوردها حدود ۷۵٪ از تمامی پرسنل ارشد نظامی آمریکا توسط CFR آموزش دیده‌اند – از جمله تقریباً همهٔ رؤسای ستاد
کل، فرماندهان ناتو و فرماندهان منطقه‌ای از زمان جنگ جهانی دوم.»
به این ترتیب، شورا یک نیروی نظامی امپریالیستی با آموزش ایدئولوژیک ایجاد کرده است که نمونه‌های مشابه
آن تقریباً منحصراً با رژیم‌های توتالیتر مرتبط هستند.
وب‌سایت CFR اطلاعات زیر را دربارهٔ برنامهٔ آموزش نظامی ارائه می‌دهد:
این برنامه به افسران منتخب امکان می‌دهد تا با گذراندن یک سال در مقر مرکزی CFR در نیویورک (…) از طریق مشارکت فشرده
در جلسات و رویدادهای CFR و تعامل با اعضای متنوع آن، دانش خود را در زمینه روابط بین‌الملل گسترش دهند.
سوابق دبیران کل ناتو و فرماندهان عالی فرماندهی متحد اروپا (SACEUR) نیز به گروه بیلدربرگ و شورای روابط خارجی (CFR) اشاره دارد.
به‌عنوان عالی‌ترین مقام ناتو، دبیرکل سازمان را در انظار عمومی نمایندگی می‌کند.
او همیشه اهل اروپا است.
فرمانده عالی نیروهای اروپایی همیشه یک ژنرال یا دریاسالار آمریکایی است و فرماندهی عملیاتی کلی نیروهای نظامی را بر عهده دارد.
تعداد قابل توجهی از دبیران کل و فرماندهان عالی نیروهای ناتو در کنفرانس‌های بیلدربرگ شرکت داشتند.
می‌توانید فهرست اسامی را در بخش تیتراژ ببینید.
6. ناتو به‌عنوان ابزاری – نه برای تأمین صلح، بلکه برای پیشبرد اهداف جهانی شورای روابط خارجی، از جمله یک دولت جهانی مرکزی.
واقعیت تمرکز بی‌سابقه قدرت در CFR و شبکه جهانی آن تنها یک نتیجه را ایجاب می‌کند:
ناتو باید به‌عنوان یکی از ابزارهای آن برای پیشبرد اهداف جهانی CFR، از جمله تأسیس یک دولت جهانی مرکزی، در نظر گرفته شود.
ادعای «تأمین صلح» صرفاً برای مشروعیت‌بخشی به وجود و عملیات آن‌ها – در خدمت CFR – است.
یکی از اهداف ژئوپلیتیکی استراتژیست‌های CFR قطعاً تضمین، اگر نگوییم گسترش، برتری نظامی ارتش ایالات متحده و ناتو در جهان است.
طبق به‌روزرسانی ژوئن ۲۰۲۳، نیروهای مسلح ایالات متحده حدود ۷۵۰ پایگاه نظامی در بیش از ۸۰ کشور خارج از ایالات متحده دارند.
در آلمان، ۱۱۹ تأسیسات نظامی وجود دارد.
یک پایگاه دادهٔ تصویری ۵۶ پایگاه ناتو در سراسر جهان را نمایش می‌دهد.
شایان ذکر است پایگاه نظامی آمریکا «کمپ باندستیل» در کوزوو.
این پس از «عملیات نیروی متحد» ناتو علیه یوگسلاوی در ژوئن ۱۹۹۹ تأسیس شد.
پایگاه ۳۸۶ هکتار (۳٬۸۶۰٬۰۰۰ متر مربع) مساحت دارد و می‌تواند تا ۷٬۰۰۰ سرباز از ارتش
ایالات متحده و نیروهای متحد را در خود جای دهد.
۱۲۳۴۳۲۱ «راهبرد تنش» به‌عنوان یک ابزار ژئوپلیتیکی که توسط معماران یک دولت جهانی برای گسترش بیشتر
قدرت سیاسی و نظامی جهانی‌شان به‌کار گرفته می‌شود.
۱۲۳۴۳۲۱ با این حال، هر ژئوپلیتیکی که بخواهد قدرت سیاسی و نظامی جهانی خود را بیش از پیش گسترش دهد، عمدتاً به
جنگ‌های متعارف – به اصطلاح – «داغ» متکی نیست، بلکه بر حفظ جمعیت در وضعیت «ترس و وحشت» تکیه می‌کند.
این همچنین به عنوان «راهبرد تنش» شناخته می‌شود.
تعریف زیر را می‌توان در کریمپدیا یافت:
استراتژی تنش به‌عنوان یک اصطلاح سیاسی به اقداماتی اطلاق می‌شود که توسط نهادهای دولتی ترویج یا اجرا می‌شوند تا در
میان جمعیت یا در داخل کشور خود ترس یا عدم‌قطعیت ایجاد کنند.
(...) علاوه بر این، یک استراتژی تنش می‌تواند با تقویت تمایل مردم برای مداخله دولت، اقدامات سرکوبگرانه و مداخلات آن را توجیه کند.
۱۲۳۴۳۲۱ آیا این آشنا نیست؟
همه‌گیری فرضی ویروس کرونا، سلام عرض می‌کند.
توجیه اقدامات سرکوبگرانه تنها از طریق «ترس‌افکنی و ایجاد عدم‌قطعیت» ممکن بود.
اما برگردیم به اصطلاح «استراتژی تنش».
اصطلاح «راهبرد تنش» برای نخستین بار در سال ۱۹۶۹ در مقاله‌ای در روزنامه یکشنبه‌ای بریتانیایی «اوبزرور» به کار رفت.
او به عملیات‌های مخفی انجام‌شده توسط دولت ایتالیا اشاره می‌کرد.
بین سال‌های ۱۹۶۹ و ۱۹۸۴، چندین حمله تروریستی در ایتالیا رخ داد که به بیش از ۲۰۰ کشته و حدود ۶۰۰ زخمی منجر شد.
این‌ها به «بریگادهای سرخ»، یک گروه چپ‌گرای افراطی، نسبت داده شدند.
تحقیقات گستردهٔ قاضی تحقیق ونیزی، فلیچه کاسون، او را به یکی از عاملان اصلی، افراطی راست‌گرا وینچنزو وینچی‌گوارا، رساند.
او اعترافی جامع و سرنوشت‌ساز کرد.
وینچی‌گوئرا شهادت داد که توسط افرادی در دستگاه دولتی محافظت شده بود و این حمله بخشی از یک استراتژی
جامع بود که کاسون بعدها آن را «استراتژی تنش» نامید.
این رویکرد با هدف بی‌اعتبارسازی حزب کمونیست، که به‌طور سنتی حضوری قوی در ایتالیا داشت،
انجام شد تا از مشارکت آن در دولت جلوگیری شود.
۱۲۳۴۳۲۱ کاسون تحقیقات خود را ادامه داد و پس از بررسی آرشیو سرویس اطلاعات نظامی SISMI ، وجود یک ساختار
پیچیده و فوق‌سری در درون دولت ایتالیا را کشف کرد.
این‌ها سازمان‌های موسوم به «باقیمانده» بودند که در ایتالیا «گلاڈیو» نامیده می‌شدند.
گلاودیو از همکاری میان «سازمان اطلاعات نیروهای مسلح ایتالیا» (سی‌فار) و سیا پدید آمد و از سال ۱۹۶۴ در ناتو ادغام شده بود.
درک صحیح. این‌ها ارتش‌های مخفی ناتو بودند که پس از جنگ جهانی دوم توسط سازمان اطلاعات مرکزی ایالات متحده (CIA)
به همراه سرویس مخفی اطلاعات بریتانیا (MI6) تأسیس شدند.
در صورت اشغال کشورهای اروپای غربی توسط شوروی، آنها باید به‌عنوان چریک‌ها می‌جنگیدند و اروپای غربی را آزاد می‌کردند.
در پروژهٔ تحقیقاتی خود دربارهٔ ارتش‌های مخفی ناتو، مورخ سوئیسی، دکتر دانیله گانسر، شواهدی یافت که علاوه بر عملیات در ایتالیا،
شبکه‌های مشابهی در فرانسه، آلمان، یونان، هلند، بلژیک، اسپانیا، پرتغال، نروژ، لوکزامبورگ، دانمارک،
اتریش، فنلاند، سوئد و سوئیس نیز وجود داشته‌اند.
۱۲۳۴۳۲۱ به گفته مورخ دانیله گانسر، «ترور (…) بیش از هر استراتژی نظامی دیگری برای دستکاری جمعیت مناسب است.»
به گفته گانسر، روش‌هایی برای ایجاد و دستکاری ترس به‌کار می‌رود تا جمعیت (داخلی) را «متمایل یا
خصمانه نسبت به برخی اقدامات سیاسی یا اقتصادی» سازد.
چه راهی بهتر از ایجاد ترس و عدم‌قطعیت برای دستکاری یک جمعیت و آماده کردن آن برای پذیرش یک دولت جهانی متمرکز وجود دارد؟
۱۲۳۴۳۲۱ با این حال، روش‌های به‌کاررفته برای القای ترس و وحشت در یک جمعیت تنها به خشونت مسلحانه محدود
نمی‌شود، بلکه شامل هر نوع گفتمان جنگی نیز می‌شود.
۱۲۳۴۳۲۱ برای مثال، آنچه به اصطلاح «جنگ سرد» بین ایالات متحده آمریکا و اتحاد جماهیر شوروی از سال ۱۹۴۵ تا ۱۹۹۱ نامیده می‌شود،
به یک مسابقه تسلیحاتی واقعی، از جمله سلاح‌های هسته‌ای، انجامید.
اگرچه از جنگ آشکار و مستقیم با استفاده از سلاح‌ها اجتناب شد، تهدید متقابل جنگ هسته‌ای تحت عنوان «بازدارندگی» برای نخستین بار امکان
خودویرانگری بشریت («اقدام بیش از حد») را به ذهن متبادر ساخت.
درگیری در چندین مورد ماهیتی بسیار تهدیدآمیز به خود گرفت، به‌طوری‌که احتمال وقوع یک جنگ
«داغ» میان ابرقدرت‌ها همواره در ذهن مردم بود.
این امر جمعیت را در وضعیت دائمی «تنش» و «عدم‌قطعیت» نگه می‌داشت.
این امر به نفع دولت‌ها و صنعت تسلیحات تمام شد و به آن‌ها اجازه داد تا مردم را از حقوق و آزادی‌های
مدنی‌شان محروم کنند یا به طرق دیگر از این وضعیت سود ببرند.
همان الگو را می‌توان در گفتمان کنونی پیرامون مناقشه اوکراین و روسیه نیز مشاهده کرد.
پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۹۱، نوبت ناتو بود.
درک درستی است! با آنچه به‌اصطلاح «گسترش شرق ناتو» از سال ۱۹۹۹ به بعد خوانده می‌شود، استراتژیست‌های ژئوپلیتیکی
موفق شدند پتانسیل درگیری با روسیه را حفظ کنند و مردم خود را در حالت آماده‌باش نگه دارند.
۱۲۳۴۳۲۱ در جریان اولین گسترش ناتو به سمت شرق در سال ۱۹۹۹، لهستان، جمهوری چک و مجارستان بودند؛
2004 بلغارستان، استونی، لتونی، لیتوانی، رومانی، اسلواکی و اسلوونی؛
2009 آلبانی و کرواسی؛
۲۰۱۷ مونته‌نگرو؛ ۱۲۳۴۳۲۱۲۰۲۰ مقدونیه شمالی؛ ۱۲۳۴۳۲۱
۲۰۲۳ فنلاند؛ ۱۲۳۴۳۲۱ ۲۰۲۴ سوئد
پیوستن اوکراین به ناتو نقطه اوج مطلق سیاست تقابل و تنش با روسیه خواهد بود.
پیوستن اوکراین به ناتو، بند دفاع متقابل را فعال می‌کند و تمام کشورهای ناتو خود را در جنگ با روسیه خواهند یافت.
می‌توان فرض کرد که این امر منجر به گسترش جنگ در سراسر اروپا، و اگر نه در سراسر جهان، خواهد شد.
در مصاحبه‌ای با رادیو دویچلندفونک در مارس ۲۰۲۴، جنس استولتنبرگ، دبیرکل ناتو، بار دیگر تأکید کرد که نمی‌تواند دقیقاً
بگوید اوکراین چه زمانی به این پیمان پذیرفته خواهد شد: «اما ما سخت تلاش می‌کنیم تا این امر در اسرع وقت محقق شود.»
آنتونی بلینکن، وزیر امور خارجه ایالات متحده، در حاشیه مراسم گرامیداشت هفتاد و پنجمین
سالگرد ناتو گفت: «اوکراین عضو ناتو خواهد شد.»
هدف ما در این نشست کمک به ساخت پلی برای پیوستن آن‌ها است.
بلینکن، همان‌طور که حدس می‌زنید، عضو شورای روابط خارجی (CFR) است.
بحثی دیرینه وجود داشته است درباره اینکه آیا در جریان مذاکرات سال ۱۹۹۰ چنین وعده‌ای داده
شده بود که ناتو به سمت شرق گسترش نخواهد یافت.
واقعیت این است که هیچ تعهد الزام‌آور و قراردادی مورد توافق با اتحاد جماهیر شوروی یا روسیه وجود ندارد.
ولادیمیر پولنوف، عضو هیئت نمایندگی روسیه در مذاکرات ۱۹۹۰، گفت: «این اشتباه بود که این تضمین‌ها به اتحاد جماهیر
شوروی مبنی بر اینکه ناتو به سمت شرق گسترش نخواهد یافت را مکتوب نکنیم. این یک اشتباه بسیار بزرگ بود.»
چه با وعده‌ها باشد چه بدون آن‌ها، احتمالاً برای استراتژیست‌های CFR اهمیتی نخواهد داشت.
ناتو به هدف خود برای حفظ «راهبرد تنش» دست یافته است.
با این حال، یک وعده فاش‌کننده دیگر بین دولت‌های روسیه و آمریکا وجود دارد:
در نسخهٔ ۱۴ آوریل ۲۰۱۴ روزنامهٔ «برلینر تسایتونگ»، نویسندهٔ آلمانی رولف هوخوت اشاره کرد که کرملین
و کاخ سفید از سال ۱۹۵۲ توافق مخفی‌ای داشته‌اند:
...بنابراین، اگر جنگ سرد به جنگ داغ تبدیل شود، هیچ شیشه‌ای در روسیه و آمریکا نخواهد
شکست، بلکه «فقط» لهستان و آلمان نابود خواهند شد:
«خیانت شنیع‌ترین به یک متحد که هر کسی که هنوز تاریخ می‌خواند تاکنون تجربه کرده است...» ۱۲۳۴۳۲۱
چنین استراتژی‌ای که در آن جنگی بر دوش جمعیت اروپا پیش می‌رود، کاملاً منطبق با استراتژیست‌های شورای روابط خارجی است.
استراتژیست شورای روابط خارجی آمریکا، آلن دالس، که از سال ۱۹۵۳ تا ۱۹۶۱ ریاست سیا را بر عهده داشت، در نهایت این رویه را پایه‌گذاری
کرد که هم‌زمان به طرف‌های رقیب در یک درگیری سلاح تأمین کند.
۱۲۳۴۳۲۱ مقاله‌ای که در ۲۲ آوریل ۲۰۲۴ در مجلهٔ فارن افرز منتشر شد، مجله‌ای که به‌صورت فصلی به نمایندگی از شورای روابط خارجی (CFR)
منتشر می‌شود، نشان می‌دهد که این صرفاً یک نظریهٔ دور از ذهن نیست.
عنوان مقاله همه چیز را می‌گوید: «اروپا – اما نه ناتو – باید نیرو به اوکراین بفرستد.»
روزنامه‌نگار تحقیقی آلمانی توماس روپر دربارهٔ این مقاله اظهار نظر کرد و گفت، از جمله: «هر کسی که با دقت بخواند متوجه
خواهد شد که اظهارات پوتین مبنی بر اینکه آمریکا تا آخرین اوکراینی در اوکراین خواهد جنگید، متأسفانه کاملاً درست است.»
علاوه بر این، مقاله نشان می‌دهد که نویسندگان نیز مشتاق‌اند تا به جنگ با آخرین اروپایی ادامه دهند...
نویسندگان همچنین صراحتاً اعلام می‌کنند که آمریکا و ناتو از مسئولیت معاف خواهند بود:
و از آنجا که نیروهای اروپایی خارج از چارچوب و قلمرو ناتو عمل خواهند کرد، هرگونه تلفات منجر به واکنش
تحت ماده ۵ نخواهد شد و آمریکا را وارد درگیری نمی‌کند.
مخالف روسیه ناتو نخواهد بود، بلکه ائتلافی از کشورهای اروپایی است که در پی ایجاد توازن در برابر امپریالیسم آشکار روسیه هستند.
۱۲۳۴۳۲۱ استراتژی کتاب درسی، همان‌طور که در فیلم آموزشی «جنگ‌های مدرن چگونه کار می‌کنند؟» به تصویر کشیده شده است.
«تجاوزگر» کشورهای منتخب خود را متقاعد می‌کند تا با استفاده از سلاح‌ها و ارتش‌های خودشان علیه بزرگ‌ترین رقیبش دست به شورش بزنند.
تنها وقتی که همهٔ کشورها آخرین مهمات‌شان را مصرف کرده، بهترین افرادشان را از دست داده و ویران شده‌اند، انسان‌ستیز واقعی،
متجاوز حقیقی و جنگ‌افروز، وارد می‌شود تا همهٔ آن‌ها را به‌طور جمعی شکست دهد (...) (یا) به‌عنوان یک ناجی ستایش شود.
همچنین به سخنرانی موسوم به استراتفور که در سال ۲۰۱۵ توسط جغرافیادان استراتژیک
آمریکایی، جورج فریدمن، ایراد شد، مراجعه کنید.
بنابراین، ایالات متحده بزرگ‌ترین تهدید خود را در یک اتحاد احتمالی آلمان و روسیه می‌بیند.
جنگی در اروپا که آلمان و روسیه را درگیر کند، در راستای منافع سیاست هژمونی ایالات متحده خواهد بود.
همچنین می‌توان به بیانیهٔ مشهور لرد هاستینگز ایزمی بریتانیایی در مقام نخستین دبیرکل ناتو اشاره کرد:
ناتو «برای دور نگه داشتن اتحاد جماهیر شوروی، درگیر نگه داشتن آمریکایی‌ها و مهار آلمانی‌ها» تأسیس شد.
آیا واقعاً این جمله را فقط می‌توان در چارچوب تأسیس ناتو، همان‌طور که رسانه‌های زرد مطرح می‌کنند، درک کرد یا هنوز هم معتبر است؟
7. نتیجه‌گیری: ناتو را نمی‌توان به‌عنوان ضامن «حفظ صلح» در نظر گرفت – حداقل در اروپا – بلکه
به‌عنوان ضامن سازندگان نظم جهانی جدید، و این از دو جهت
برای معماران نظم نوین جهانی تحت رهبری متمرکز، ناتو به دو طریق به هدف خود خدمت می‌کند:
نخست، ناتو به‌عنوان یک جنگ‌افروز
نخست، ناتو کل جنگ‌افروزی را دامن می‌زند – چه از طریق تبلیغات، تهدیدهایی مانند گسترش شرق ناتو، یا بازسازی تسلیحاتی واقعی و غیره.
در اروپا، احتمال وقوع جنگ از زمان جنگ جهانی دوم بیش از هر زمان دیگری احساس می‌شود.
وب‌سایت نیروهای مسلح آلمان به «طرح عملیاتی آلمان» (به اختصار OPLAN DEU) اشاره می‌کند.
۱۲۳۴۳۲۱ «طرح عملیاتی آلمان» یک «طرح دفاع ملی» با اهداف زیر است:
از یک سو، به معنای واقعی کلمه: «برای حفاظت و دفاع از آلمان، تمامیت ارضی آن و شهروندانش، همراه با سایر بازیگران دولتی و مدنی».
از سوی دیگر، برای «تضمین استقرار نیروهای متفق در سراسر آلمان و از طریق آن به جناح شرقی ناتو.»
۱۲۳۴۳۲۱ لفاظی‌های جنگ‌طلبانه در ۳۱ مه ۲۰۲۴ به اوج دیگری رسید.
وزرای امور خارجه ناتو در پراگ گرد هم آمدند.
دستور کار شامل آمادگی‌ها برای اجلاس در واشنگتن در ژوئیه ۲۰۲۴ و حمایت ناتو از اوکراین بود.
تیتر رسانه‌های زرد چنین بود: «ایالات متحده و آلمان اجازه استفاده از سلاح‌های خود علیه مواضع
در روسیه را می‌دهند، اما فقط در نزدیکی خارکیف.»
دولت اوکراین پیش از این در سوم ژوئن خواستار گسترش «دامنه کاربرد» تسلیحات غربی به خاک روسیه شده بود.
این فقط باید مسئلهٔ زمان باشد.
حق دفاع از حقوق بین‌الملل نشأت می‌گیرد، می‌گوید ناتو.
جنس استولتنبرگ، دبیرکل ناتو، از متحدان خواسته است تا به تأمین تسلیحات و مهمات برای اوکراین ادامه دهند.
پاسخ روسیه فوری بود: روسیه اقدام ناتو را یک تشدید جدی می‌داند و تهدید به واکنش گسترده کرده است.
دمیتری مدودف، رئیس‌جمهور روسیه از ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۲ و از سال ۲۰۲۰ معاون رئیس شورای امنیت فدراسیون روسیه، در کانال تلگرام خود نوشت:
چنین «کمک‌های فردی» از سوی کشورهای ناتو علیه روسیه ... نشان‌دهنده تشدید جدی درگیری است.
اوکراین سابق و متحدان ناتوی آن پاسخی با چنین نیروی مخربی دریافت خواهند کرد که خودِ این ائتلاف به‌سادگی
نخواهد توانست در برابر کشیده شدن به این درگیری مقاومت کند.
در بیست و هفتمین مجمع بین‌المللی اقتصادی در سن پترزبورگ در اوایل ژوئن ۲۰۲۴، ولادیمیر پوتین،
رئیس‌جمهور روسیه، از «پاسخ نامتقارن» سخن گفت.
او آنچه را که «پاسخ متقارن» نامیده می‌شود و روسیه می‌خواست به قلمرو ناتو حمله کند، «چرند» توصیف کرد.
پوتین گفت: «ما این را در نظر می‌گیریم که اگر کسی فکر می‌کند می‌توان سلاح به منطقه درگیری فرستاد تا حملاتی را در قلمرو ما
انجام دهد (...), پس چرا ما نباید حق داشته باشیم چنین سلاح‌هایی را در مناطقی از جهان مستقر کنیم که از آن مناطق به
اشیاء حساسی که متعلق به کشورهایی هستند که چنین اقدامی را در قبال روسیه انجام می‌دهند، حمله می‌شود؟»
دوم، ناتو به‌عنوان یک تاکتیک انحرافی
ثانیاً، ناتو، همراه با تمام جنگ‌افروزی‌ها – حتی هیستری جنگی – به‌عنوان یک تاکتیک انحرافی خوشایند برای پیشبرد
اهداف واقعی استراتژیست‌های شورای روابط خارجی آمریکا عمل می‌کند: یعنی برپایی سنگ‌بنای یک دولت جهانی مرکزی.
برتری نظامی تنها یکی از چندین عامل است.
یکی از مهم‌ترین سنگ‌های بنا برای برپایی نظم نوین جهانی، کنترل و قدرت بر سلامت و امور مالی است.
۱۲۳۴۳۲۱ به‌ویژه در حوزهٔ سلامت، معاهدهٔ همه‌گیری جدید سازمان جهانی بهداشت و مقررات بهداشتی بین‌المللی بازنگری‌شده با هدف متمرکزسازی
کنترل بر «اقدامات بهداشتی» در سراسر جهان تدوین شده‌اند.
سازمان بهداشت جهانی – که مانند سازمان ملل متحد در گروه‌های مطالعاتی CFR شکل گرفت – سپس اختیار انحصاری تفسیر
بیماری‌ها و اتخاذ تصمیم دربارهٔ اقدامات لازم را خواهد داشت.
یکی دیگر از ارکان کلیدی، کنترل بر امور مالی است.
در حال حاضر، آمادگی‌ها در سراسر جهان – از جمله در روسیه و چین – برای معرفی ارزهای دیجیتال بانک مرکزی در حال انجام است.
به گفتهٔ کارشناس مالی آلمانی ارنست ولف، هر شهروند و هر شرکت باید تنها یک حساب در بانک مرکزی داشته باشند.
این امر به دولت امکان می‌دهد تا عرضه پول را به‌صورت متمرکز تعیین کند، جریان‌های نقدی را مدیریت و
کنترل نماید و نرخ‌های بهره را حسب نیاز تعیین نماید.
نقل‌قول از ارنست ولف: «شهروندان خیلی سریع متوجه خواهند شد که دولت نه تنها می‌تواند هر تراکنش را ردیابی کند، بلکه می‌تواند نرخ‌های
بهره فردی، نرخ‌های مالیات فردی یا حتی جریمه‌ها را تحمیل کند، پول را به یک سیستم اعتبار اجتماعی مبتنی بر مدل چینی گره
بزند، یا آن‌ها را به‌طور کامل از همه جریان‌های مالی محروم سازد.»
این‌ها فقط دو مثال از چگونگی متمرکزسازی قدرت و کنترل در سراسر جهان و انتقال آن‌ها به «دولت جهانی» هستند.
ناتو نخست در خدمت تضمین برتری نظامی است و دوم برای منحرف کردن توجه از انواع تلاش‌ها برای
دستیابی به سلطه جهانی که در اوج خود قرار دارد.
Kla.TV این تلاش‌ها را در برنامه‌های متعددی افشا کرده است.
می‌توانید برخی از این اطلاعات را در کادر اطلاعات آبی پیدا کنید.
۱۲۳۴۳۲۱ بینندگان عزیز، شاید اکنون از این همه واقعیت غرق شده‌اید و راهی برای خروج نمی‌بینید.
Kla.TV اغلب از بینندگان بازخورد دریافت می‌کند که می‌گویند ما فقط مشکلات را برجسته می‌کنیم و هیچ راه‌حلی ارائه نمی‌دهیم.
با این حال، در این نقطه نمی‌توانیم از این واقعیت که رویکردهای ما برای یافتن راه‌حل‌ها ریشه در قلمرو مادی ندارند، عذرخواهی کنیم.
در مواجهه با همه این تهدیدات عظیم، ما دهه‌هاست که نیروی خود را از بُعدی بالاتر می‌گیریم، که ایوو ساسک بارها به آن شهادت می‌دهد.
برای همه کسانی که نمی‌خواهند امیدشان را از دست بدهند، مایلیم توجه شما را به مجموعه گسترده کنفرانس‌های روشنگر ما در
www.ivo-sasek.ch/veranstaltungen و www.sasek.tv جلب کنیم.
در نهایت، سه گزیدهٔ کوتاه از سخنرانی ایوو ساسک، بنیان‌گذار Kla.TV، در نشست بین‌المللی دوستان در تاریخ ۴ مه ۲۰۲۴ را تماشا کنید.
ساسک درباره‌ی سلاح حواس‌پرتی در مواجهه با آنچه در واقع یک جنگ جهانی پنهان است و راه‌حل سودمندی برای خروج از آن بحث می‌کند.
دوستان عزیز، ما باید فوراً یاد بگیریم که زمانه تغییر کرده است.
جنگ‌هایی که در دنیای آنالوگ، یعنی جنگ‌های فیزیکی با تانک‌ها، هلیکوپترها، موشک‌های کروز و امثال آن در
حال وقوع هستند، امروزه کارکردی کاملاً متفاوت دارند.
می‌دانی کدام‌ها هستند؟
این جنگ‌های متعارفی که در حال حاضر در جریان هستند، عمدتاً به‌عنوان ابزاری برای منحرف کردن توجه
از جنگ جهانی پنهان واقعی عمل می‌کنند، می‌فهمی؟
جنگ‌ها خودشان، خوب به آنچه می‌گویم فکر کنید، جنگ‌هایی که در حال حاضر در جریان هستند، تاکتیک‌های انحرافی
برای پوشاندن جنگ بسیار بزرگ‌تری هستند که در حال وقوع است.
اگر آنها در واکسیناسیون کل جهان با این درمان ژنی موفق شوند، آیا می‌توانید بفهمید که این چگونه کار می‌کند؟
جنگ هیبریدی کنونی، از سوی دیگر، در واقع هر یک از افراد این سیاره را در بر می‌گیرد.
همان‌طور که عمو بیل (گیتس) پیش‌بینی کرد: «فقط وقتی که همهٔ مردم زیر آسمان واکسینه شوند، در
امان خواهیم بود...» – می‌دانی، عمو بیل، بیل گیتس.
– پس مهاجم پنهان روی آن حساب می‌کند.
او ۱۲۰ سال پیش آن را نوشته است؛ من آن را مکتوب دارم.
تجاوزگر پنهان انتظار دارد که ما تنها زمانی او را بشناسیم که دیگر خیلی دیر شده باشد، زیرا در آن صورت می‌توان با
لمس یک دکمه و با استفاده از فناوری نظارت کامل دیجیتال و بدون پول نقد، هرگونه مخالفت را مات کرد.
۱۲۳۴۳۲۱ اکنون، در این روزهای ما، در این روز بازگشایی – همان‌طور که امروز آن را می‌نامم – خداوند گویی
سخت‌ترین و تیزترین تیرش، قدرتمندترین سلاحش را می‌کشد.
آن سلاح چیست؟ آیا اینجا داریم دربارهٔ سلاح‌های فیزیکی صحبت می‌کنیم؟
نه، نه، نه. الان نه.
ببین، هزاران سال به ما آموخته است که سلاح‌های فیزیکی ناگزیر به جنگ‌های هرچه بدتر و حتی سلاح‌های مرگبارتر می‌انجامند.
ما یاد گرفته‌ایم که.
و بنابراین سلاح‌های حقیقی و یگانه نجات‌بخش خدا، سلاح‌های روح هستند.
سلاحِ کلام. قوی‌ترینِ زیرِ آسمان.
حقیقت، بیان‌شده، برای مثال، اما نه مانند پیش، به‌عنوان یک واژهٔ انسانی ضعیف یا حتی از نظر قانونی کشنده – بلکه حقیقت، بیان‌شده
بر اساس تأثیرات قدرت و احراز هویت‌های قدرتمند قدرت هستی‌شناختی.
آیا می‌توانی تفاوت را ببینی؟
این بدان معناست که در این نبرد نهایی که اعلام شده است، ما تنها می‌توانیم از یک سلاح استفاده کنیم.
سخنرانی کامل «روز گشایش» که به‌صورت زنده در ۵۳ کشور پخش شد، را می‌توانید در www.kla.tv/29017. بیابید.
۱۲۳۴۳۲۱۱۲۳۴۳۲۱ فرش قرمز را پهن کنید، سرود را با صدای بلند پخش کنید.
پرچم با افتخار به آسمان برمی‌خیزد – «صلح! صلح!» اغلب گفته می‌شود.
بیش از ۵۰ نفر هم‌زمان جان باختند و هزاران زخمی از رنج خود ناله می‌کنند.
دود سیاه به آسمان برمی‌خیزد، مردم با صدای بلند فریاد صلح سر می‌دهند.
مانند خورشیدی زرین در آسمان، صلح را به‌عنوان هدف نهایی خود آرزو می‌کنیم.
صلح یک هدف دور نیست؛ صلح خود راه است.
صلح، وسیله‌ای که انسان با آن سفر می‌کند.
صلح، صلح، صلح از درون من آغاز می‌شود.
صلح، صلح، صلح، آن خدا در درون من است.
آن که در اعماق قلبم حکم‌فرماست، بسیار فراتر از منطق و عقل وجود دارد و خود را به صورت صلح جمعی در درون ما متجلی می‌سازد.
جنگ‌ها در پنج قاره در جریان است و هر روز مردم می‌میرند.
کافی نیست، آنها چیز جدیدی را شروع می‌کنند – کره شمالی، روسیه یا ایران.
گلویم تنگ می‌شود، نبضم تندتر می‌زند. تا رسیدن آرامش، چه اندازه رنج دیگر مانده؟
مشتت مثل سنگ محکم گره می‌خورد. هی، اگر درونت صلح باشد، صلح خواهد بود.
مانند خورشیدی زرین در آسمان، صلح را به‌عنوان هدف نهایی خود آرزو می‌کنیم.
صلح یک هدف دور نیست؛ صلح خود راه است.
صلح، وسیله‌ای که انسان با آن حرکت می‌کند.
صلح، صلح، صلح از درون من آغاز می‌شود.
صلح، صلح، صلح، آن خدا در درون من است.
آن که در اعماق قلبم حکم‌فرماست، بسیار فراتر از منطق و عقل وجود دارد و خود را به صورت صلح جمعی در درون ما متجلی می‌سازد.
صلح، صلح، صلح نیز در درون تو آغاز می‌شود.
صلح، صلح، صلح، آن خدا در درون توست.
این آرامش با همه اتحاد می‌آفریند، حتی اگر دیوانه‌کننده باشد، هی، چنین قدرتی وجود دارد.
صلح، صلح، صلح در درونم آغاز می‌شود.
صلح، صلح، صلح، آن خدا در درون من است.
آنچه در اعماق قلبم حکم‌فرماست، بسیار فراتر از منطق و عقل وجود دارد و خود را به صورت صلح جمعی در درون ما متجلی می‌سازد.
صلح، صلح، صلح در درونم آغاز می‌شود.
صلح، صلح، صلح، آن خدا در درون من است.
آنچه در اعماق قلبم حکم‌فرماست، بسیار فراتر از منطق و عقل وجود دارد و خود را به صورت صلح جمعی در درون ما متجلی می‌سازد.
صلح، صلح در درونم آغاز می‌شود.
صلح، صلح، آن خداست در درونم.