Ինչպես ասում են՝ «Բոլոր ճանապարհները տանում են դեպի Հռոմ», ուստի կարելի է ասել, որ:
Բոլոր նշանները ցույց են տալիս, որ ՆԱՏՕ-ի ետևում կանգնած մարդիկ են ամերիկյան մասնավոր փորձագիտական կենտրոնը՝
«Արտաքին հարաբերությունների խորհուրդը», կամ կարճ՝ CFR։
Փաստը, որ CFR-ն և նրա համաշխարհային ցանցը աննախադեպ իշխանություն են կիրառում, հանգեցնում է միայն մեկ եզրակացության:
ՆԱՏՕ-ն պետք է դիտվի որպես CFR-ի համաշխարհային նպատակների առաջմղման գործիքներից մեկը, այդ թվում՝
կենտրոնական համաշխարհային կառավարության ստեղծման նպատակով։
Ասված «խաղաղության ապահովումը» ծառայում է բացառապես նրանց գոյությունն ու գործողությունները
օրինականացնելու համար՝ CFR-ի ծառայության մեջ։
Նախ և առաջ ՆԱՏՕ-ն սնուցում է ողջ պատերազմավարությունը՝ լինի դա քարոզչության միջոցով, սպառնալիքներով, ինչպիսիք են
ՆԱՏՕ-ի արևելք ընդլայնումը, կամ իրական վերազինմամբ և այլն։
Եվրոպայում պատերազմի հավանականությունը Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից ի վեր երբեք այսքան մեծ չի եղել։
Երկրորդ՝ ՆԱՏՕ-ն, բոլոր պատերազմավարական քարոզչության՝ անգամ պատերազմի հիստերիայի հետ միասին, ծառայում է որպես ողջունելի
շեղողական տակտիկա՝ առաջ մղելու CFR ռազմավարների իրական նպատակները՝ մասնավորապես աշխարհի
կենտրոնական կառավարության հիմնաքարերի հաստատումը։
1949 թվականի ապրիլի 4-ին – 75 տարի առաջ – ՆԱՏՕ-ն հիմնադրվեց որպես պաշտպանական դաշինք նախկին Խորհրդային Միության դեմ։
ՆԱՏՕ-ն (North Atlantic Treaty Organisation) նշանակում է «Հյուսիսատլանտյան պայմանագրային
կազմակերպություն», որը գերմաներենում հայտնի է նաև որպես «Ատլանտյան դաշինք» կամ «Հյուսիսատլանտյան պայմանագիր»։
ՆԱՏՕ-ն այժմ բաղկացած է 32 եվրոպական և հյուսիսամերիկյան անդամ պետություններից։
Միության ամենակարևոր սկզբունքն է ՆԱՏՕ-ի պայմանագրի 5-րդ հոդվածում կոչված փոխադարձ օգնության դրույթը:
Կողմերը համաձայն են, որ Եվրոպայում կամ Հյուսիսային Ամերիկայում նրանցից մեկի կամ մի քանիսի նկատմամբ իրականացված
զինված հարձակումը կհամարվի հարձակում բոլորի նկատմամբ։
ՆԱՏՕ-ի պայմանագրի 5-րդ հոդվածը նախատեսում է, որ եթե ՆԱՏՕ-ի որևէ անդամի վրա հարձակվեն, ապա ամբողջ դաշինքը հարձակման է ենթարկվում։
ՆԱՏՕ-ի խորհուրդը հայտարարում է դաշինքի կիրառման դեպք, որը նախկինում կիրառվել է միայն մեկ անգամ՝ 2001 թվականի սեպտեմբերի
11-ի ահաբեկչական հարձակումներից հետո Միացյալ Նահանգներում։
Ընդհանուր հանրության շրջանում՝ ինչպես կարելի է կարդալ Գերմանիայի Դաշնային կառավարության կայքում, ՆԱՏՕ-ն
գովաբանվում է որպես «աշխարհի ամենահաջողակ անվտանգային դաշինք»։
Այն 75 տարի երաշխավորել է Եվրոպայի անվտանգությունը։
Լավ երկու տարի անց Ռուսաստանի Ուկրաինա ներխուժումից, ըստ 2024 թ. ապրիլի 4-ին ARD-DeutschlandTrend-ի կողմից անցկացված հեռախոսային
հարցման, գերմանական բնակչության 67%-ը ներկայումս համարում է, որ Եվրոպայում խաղաղությունն ու
անվտանգությունը շատ լուրջ կամ լուրջ վտանգված են։
Մարդկանց 82%-ը համարում է, որ ՆԱՏՕ-ն կարևոր է Եվրոպայում խաղաղություն ապահովելու համար։
«Անվտանգություն 2024» ուսումնասիրության համաձայն՝ շվեյցարացիների 52%-ը կողմ է ՆԱՏՕ-ի հետ ավելի սերտ
կապերին, իսկ 30%-ը աջակցում է ՆԱՏՕ-ին միանալուն։
Հարցը, թե որ չափով ՆԱՏՕ-ն ապահովում է խաղաղություն Եվրոպայում, բաժանում է կարծիքները և
ավելի քան երբևէ անհանգստացնում է բնակչությանը։
Այս փաստագրական ֆիլմը հենց այս հարցն է ուսումնասիրում և ՆԱՏՕ-ի ետնաբեմն է ցույց տալիս։
1. Արդյո՞ք ՆԱՏՕ-ն ապահովել է խաղաղություն անցյալում? – ՆԱՏՕ-ի ամենակարևոր գործողությունները
ՆԱՏՕ-ի ամենակարևոր մի քանի գործողությունները այժմ ստորև ավելի մանրամասն կքննարկվեն։
Սրանք ՆԱՏՕ-ի ղեկավարությամբ իրականացվող պաշտոնական գործողություններ են, ոչ թե ՆԱՏՕ-ի երկրների
սեփական նախաձեռնությամբ իրականացվող գործողություններ։
Նրա բոլոր ռազմական գործողությունները տեղի են ունեցել հետսառըպատերազմյան շրջանում, այսինքն՝ 1991 թվականից հետո։
Այս գործողություններից առաջինը տեղի ունեցավ Բոսնիայում 1992 թվականի հուլիսից սկսած՝ ծովային շրջափակումների,
թռիչքների արգելման գոտիների և կոչված խաղաղապահ ուժերի տեսքով։
«Դելiberate Force» գործողությունը Բոսնիա և Հերցեգովինայում 1995 թ. օգոստոսի 30-ից սեպտեմբերի 20-ը
1994 և 1995 թվականներին մորթարային արկերը հարվածեցին Սարայևոյի Մարկալե շուկային։
Այդ գործընթացում մոտ 100 խաղաղ բնակիչ է զոհվել։
Մորտիրային արկերը անմիջապես մեղադրվեցին սերբերի վրա։
Այս հարցի պատասխանատվությունը պարզելու քննիչ հանձնաժողովի ստեղծումը մերժվեց։
Սա թույլ տվեց ՆԱՏՕ-ին գցել 1 026 ռումբ 338 թիրախների վրա Բոսնիայի սերբերի վերահսկողության տակ գտնվող ամբողջ տարածքում։
Երկու ու կես շաբաթվա ընթացքում ՆԱՏՕ-ի ութ գործընկեր երկրների ռեակտիվ ինքնաթիռները
ընդհանուր առմամբ իրականացրին 3,515 առաքելություն։
Օդային հարվածների հետևանքով զոհվել է մոտավորապես 27 խաղաղ բնակիչ և նույնքան զինվոր։
Բոսնիայի իրավիճակը դեռևս չի լուծվել այնպես, որ դա հանգեցներ իրական խաղաղության։
«Ալիեդ Ֆորս» օպերացիան նախկին Յուգոսլավիայի Դաշնային Հանրապետությունում 1999 թ. մարտի 24-ից հունիսի 10-ը
«Օպերացիա Ալիեդ Ֆորս» կոդային անվանումն էր ՆԱՏՕ-ի ռազմական գործողությանը Յուգոսլավիայի Դաշնային Հանրապետության դեմ։
Տեղակայված մոտ 200 կործանիչ ինքնաթիռները գցել են 28 018 պայթուցիչ սարք՝ այդ թվում կլաստերային
ռումբեր, և 10–15 տոննա ուրանի ծածկույթով զինամթերք։
Չկար ոչ ՄԱԿ-ի մանդատ, ոչ էլ կոլեկտիվ պաշտպանության դեպք։
ՆԱՏՕ-ն օդային հարվածները արդարացրեց ենթադրյալ «մարդասիրական աղետով»։
Սակայն, ըստ մի շարք զեկույցների, այդ թվում՝ ԵԱՀԿ-ի (Եվրոպայում անվտանգության և համագործակցության
կազմակերպություն) տվյալներով, պատերազմի սկսվելուց առաջ ոչ մի մարդասիրական աղետ և էթնիկ զտում չի եղել։
Սակայն պատերազմի սկսվելուց հետո եղան 10 000 զոհված զինվորներ և ոստիկաններ։
Մարդու իրավունքների դիտարկման տվյալներով՝ 489-ից 528 խաղաղ բնակիչների մահ;
1,200–2,500 խաղաղ բնակիչներ սպանվել են ըստ Յուգոսլավիայի գնահատականների;
ուրանիումով զինամթերքի պատճառով առաջացող աղետալի երկարաժամկետ հետևանքներ, ինչպիսիք են
հղիության ընդհատումները և ծանր հիվանդությունները։
Ըստ գնահատականների՝ 125 000 մարդ մահացել է երկարաժամկետ հետևանքներից։
Յուգոսլավիայում և Սերբիայում մահացության մակարդակը տարեկան հաշվարկով աճել է 2,5 տոկոսով։
Եվ ավերվեց ենթակառուցվածքը՝ 110 հիվանդանոց, 480 դպրոց, 19 երկաթուղային կայարան, 60
կամուրջ և արդյունաբերական ձեռնարկություններ։
«Ազատության շարունակական պաշտպանության» (OEF) գործողությունը Աֆղանստանում, Ֆիլիպիններում, Վրաստանում,
Ղրղըզստանում, Աֆրիկայի եղջյուրում, Սոմալիում և Սահարայում 2001 թ. հոկտեմբերի 7-ից մինչև 2014 թ. դեկտեմբերի 28-ը
2001 թվականի սեպտեմբերի 11-ի հարձակումների պատասխան olaraq ԱՄՆ կառավարությունը հայտարարեց
կոչվող «պատերազմ» միջազգային ահաբեկչության դեմ։
ՆԱՏՕ-ի խորհուրդը հետագայում որոշեց հարձակումները համարել Հյուսիսատլանտյան պայմանագրի 5-րդ հոդվածով՝ փոխադարձ
պաշտպանության դրույթով, Միացյալ Նահանգների վրա հարձակում։
Ահաբեկչության դեմ այս պատերազմի շրջանակներում ձեռնարկված միջոցառումներից մեկը
«Ազատության շարունակականություն» օպերացիան էր։
Մոտավորապես 70 երկիր ներգրավված էր օպերացիայում, որը ղեկավարում էր ԱՄՆ Կենտրոնական հրամանատարությունը։
Օպերացիան ավարտվեց 2014 թվականի դեկտեմբերի 28-ին։
Այն փոխարինվեց ՆԱՏՕ-ի «Ռեզոլյուտ Սուպորտ» առաքելությամբ, որը տևեց մինչև 2021 թվականի սեպտեմբերի 11-ը։
Դա այլևս մարտական առաքելություն չէր, այլ խորհրդատվական և լոգիստիկ աջակցություն Աֆղանստանի կառավարությանը։
ՆԱՏՕ-ն Աֆղանստանում թողեց ամեն ինչ, բացի խաղաղությունից և անվտանգությունից։
Շուտով թալիբները վերահսկողության տակ էին վերցրել երկրի մեծ մասը։
Ըստ Welthungerhilfe-ի, մարդասիրական իրավիճակը «կատաստրոֆիկ» է։
Շատ դիտորդներ Աֆղանստանում միջազգային առաքելությունը ձախողված են համարում։
Հաշվարկվում է, որ ՆԱՏՕ-ն և նրա դաշնակիցները թողել են 240 000 զոհ։
Մինչև 2012 թվականը միայն քաղաքացիական 43 000 զոհ։
3 500-ից ավելի ՆԱՏՕ-ի զինվորներ զոհվել են, այդ թվում՝ 59-ը Գերմանիայի զինված ուժերից։
Միջազգային ռազմական միջամտություն Լիբիայում 2011 թ. մարտի 19-ից մինչև հոկտեմբերի 31-ը
2011 թվականի մարտի 17-ին ՄԱԿ-ի 1973 բանաձևը թույլատրեց ՄԱԿ-ի անդամ պետություններին Լիբիայի վրա «թռիչքների արգելման գոտի»
սահմանել՝ իբր քաղաքացիական բնակչության պաշտպանության և ապստամբներին կառավարական
ուժերի դեմ աջակցություն ցուցաբերելու նպատակով։
2011 թվականի մարտի 31-ին ՆԱՏՕ-ն ստանձնեց ՄԱԿ-ի 1973 բանաձևը կիրառելու ամբողջ ռազմական գործողության հրամանատարությունը։
260 մարտական ինքնաթիռներով ՆԱՏՕ-ն իրականացրեց ընդհանուր առմամբ 7,587 օդային հարված։
Արդյունքում զոհվեցին 50 000 խաղաղ բնակիչներ և վիրավորվեցին 50 000 խաղաղ բնակիչներ։
Տնտեսական ենթակառուցվածքը մեծապես ավերվել էր, իսկ մեծ ջրամատակարարման ցանցին պատկանող օբյեկտները ռմբակոծվել էին։
Լիբիայում միջամտությամբ ՆԱՏՕ-ն ոչինչ չի արել խաղաղություն ապահովելու համար։
2011 թվականին պետության ղեկավար Մուամար Քադաֆիի տապալումից ի վեր Լիբիան ցնցվում է բռնի հակամարտություններից։
Քաղաքական անկայունությունը, հանրային կարգի և տնտեսության փլուզումը շարունակում են ձևավորել
Հյուսիսային Աֆրիկայի այս երկրում մարդկանց առօրյան։
Բացի այդ, միլիոնավոր փախստականներ Լիբիայի միջոցով հասան Եվրոպա։
Լիբիայում ենթադրյալ «մարդասիրական» ճգնաժամից առաջ՝ Մուամար Քադաֆիի օրոք երկիրը ուներ Աֆրիկայում մեկ մարդու հաշվարկով ամենաբարձր
եկամուտներից մեկը և ամենաբարձր սոցիալական ձեռքբերումները։
Պնդումը, որ Գադաֆին սպանել է 6000 մարդ, պարզվեց ստախոսություն։
Գադաֆիի անկումից հետո մարդասիրական աղետը նոր էր սկսվում։
ՆԱՏՕ-ի երկրների կողմից և նրանց մասնակցությամբ հետագա պատերազմներ
ՆԱՏՕ-ի գլխավորած գործողությունները հարուցեցին աննկարագրելի տառապանքներ՝ հարյուր հազարավոր
զոհերով և ավերիչ երկարաժամկետ հետևանքներով։
Բացի այդ, եղել են նաև այլ պատերազմներ, որոնցում ներգրավված էին ՆԱՏՕ-ի երկրները, օրինակ՝ Վիետնամի պատերազմը
(1965–1975), որի ընթացքում ԱՄՆ զինված ուժերը լայնածավալ կերպով կիրառեցին չափազանց թունավոր «Ագենտ Օրենջ» խոտասպան նյութը։
Սա առաջացրեց շրջակա միջավայրին և գենետիկ նյութին հսկայական երկարաժամկետ վնաս, ֆետալ անոմալիաներ և հղիության ընդհատումներ։
Կառավարության տվյալներով մինչև 2009 թվականը մահացել է 400 000 վիետնամցի։
Առաջին Իրաքյան պատերազմ կամ Երկրորդ Պարսից ծոցի պատերազմ 1990/91
2003 թվականին տեղի ունեցած Երկրորդ Իրաքյան պատերազմը կամ Երրորդ Պարսից պատերազմը, որի ընթացքում ԱՄՆ-ի գլխավորած կոալիցիան
արձակել է 1 000–2 000 տոննա զրահաբեկող ուրանի փամփուշտներ։
Սիրիայում քաղաքացիական պատերազմը 2011 թվականից
Յեմենում ռազմական միջամտություն 2011–2015 թթ.
Այս բոլոր պատերազմները ունեն մեկ ընդհանուր բան։
Պատերազմի պատճառած չարիքները ավելի մեծ էին, քան այն ենթադրյալ անարդարությունը, որը, ըստ պնդումների,
պետք էր վերացնել երկրի խաղաղությունն ապահովելու համար։
Սա խախտում է միջազգային մարդասիրական իրավունքի սկզբունքը։
Եվ այս պատերազմները ունեն ևս մեկ ընդհանուր առանձնահատկություն՝ դրանք հիմնված էին ստերի վրա։
Իր «Անօրինական պատերազմներ. Ինչպես ՆԱՏՕ-ի երկրները սաբոտաժի են ենթարկում ՄԱԿ»-ը գրքում շվեյցարացի պատմաբան դոկտոր Դանիել Գանսերը
ցույց է տալիս, թե ինչպես անցյալում և ներկայում անօրինական պատերազմներ են վարվել՝ առանց
դաշինքի հիմնավորման և առանց ՄԱԿ-ի հստակ մանդատի։
Դրա համար պատերազմները բարոյապես արդարացվում են ենթադրյալ «մարդասիրական աղետներով» կամ այլ ստերով։
Բայց ինչպես է սա հնարավոր և ինչպես է այն իրականացվում?
Եթե ՆԱՏՕ-ի անցյալի գործողությունները խաղաղություն չեն ապահովել, արդյո՞ք դրանք պետք է ապահովեն այն ներկայում։
2. Եթե ՆԱՏՕ-ի գործողությունները խաղաղություն չապահովեցին, արդյո՞ք դա մաքուր ձախողում էր, թե՞ խորամանկ հաշվարկ։
Այս հարցին պատասխանելու համար պետք է նայենք ՆԱՏՕ-ի ետնաբեմը։
Ովքե՞ր են ՆԱՏՕ-ի ետևում և որոնք են նրանց նպատակները։
ՆԱՏՕ-ի հիմնադրման ետևում ո՞վ էր։
Ինչպես ասում են՝ «Բոլոր ճանապարհները տանում են Հռոմ», ուստի կարելի է ասել, որ:
Բոլոր նշանները ցույց են տալիս, որ ՆԱՏՕ-ի ետևում կանգնած մարդիկ են ԱՄՆ մասնավոր փորձագիտական կենտրոնը՝ «Արտաքին
հարաբերությունների խորհուրդը» (անգլ. Council on Foreign Relations), որը կարճացվում է CFR։
Ամերիկացի իրավաբան Ուիլյամ Բանդին գրել է CFR-ի ուսումնասիրական խմբերին, որ նրանք օգնել են ստեղծել մտածողության
այն շրջանակը, որը հանգեցրեց Մարշալի պլանին և ՆԱՏՕ-ին։
Բունդին Կենտրոնական հետախուզական վարչության (CIA) վերլուծաբանն էր։
Երբ 1939 թվականի սեպտեմբերին Եվրոպայում սկսվեց Երկրորդ համաշխարհային պատերազմը, ԱՄՆ Պետական դեպարտամենտը
առաջարկեց անկախ վերլուծության և ուսումնասիրության ծրագիր։
Սա հանձնարարվել է CFR-ի ուսումնասիրման խմբերին։
Ծրագիրը, որը հայտնի դարձավ «Պատերազմի և խաղաղության ուսումնասիրություններ» անվամբ, նախատեսված էր առաջնորդելու
ամերիկյան արտաքին քաղաքականությունը առաջիկա պատերազմի տարիներին և այն դժվարին նոր աշխարհում, որը կձևավորվեր դրանից հետո։
CFR-ի կայքը շարունակում է ասել, որ «խնդիրը խիստ գաղտնի էր»։
Քանի որ ամբողջ պլանը կչեղարկվեր, եթե հանրությանը հայտնի դառնար, որ Արտաքին գործերի
նախարարությունը աշխատում է արտաքին խմբի (CFR) հետ։
Ռոքֆելլերյան հիմնադրամը համաձայնեց ֆինանսավորել նախագիծը, սկզբում հապաղելով, սակայն դրա
կարևորության համոզվելուց հետո հատկացրեց գրեթե 350 000 դոլար ։
Հաջորդ հինգ տարիների ընթացքում մոտ 100 տղամարդ մասնակցել է «Պատերազմի և խաղաղության ուսումնասիրություններ» ծրագրին,
Նորման Հ. Դեյվիսը եղել է Պատերազմի և խաղաղության ուսումնասիրությունների ուղղորդիչ հանձնաժողովի նախագահը։
Դեյվիսը 1921 թվականից եղել է CFR-ի տնօրենների խորհրդի անդամ, իսկ 1936–1944 թվականներին՝ նրա նախագահը։
Ալեն Ուելշ Դալեսը և Հենսոն Վ. Բոլդուինը (1903–1991) գլխավորել են «Պատերազմի և խաղաղության ուսումնասիրությունների» զինտեխնիկական
խումբը, որտեղ մշակվել են ՆԱՏՕ-ի հիմնական գաղափարներն ու ծրագրերը։
Ալլեն Ուելշ Դալեսը 1927 թվականից մինչև 1969 թվականը եղել է CFR-ի տնօրենների խորհրդի անդամ, իսկ 1946 թվականից
մինչև 1950 թվականը՝ նրա նախագահ; 1953 թվականից մինչև 1961 թվականը նա եղել է ԿՀՎ տնօրեն։
Որպես ԿՀՎ տնօրեն՝ Դալեսը թույլատրեց գաղտնի սպանության փորձեր Ֆիդել Կաստրոյի (1959–2008 թթ. Կուբայի նախագահ), Պատրիս
Լումումբայի (1960 թ. Կոնգոյի առաջին վարչապետ) և Ռաֆայել Տրուխիլոյի (Դոմինիկյան Հանրապետության նախագահ) և այլոց նկատմամբ։
Լումումբային գնդակահարությամբ սպանեցին։
Նա նախկինում խաղացել էր նշանակալի դեր Կոնգոյին Բելգիական գաղութային իշխանությունից խաղաղ ճանապարհով դուրս բերելու գործում։
Դալեսը պատասխանատու էր Իրանում և Գվատեմալայում տեղի ունեցած հեղաշրջումների համար։
Նրա առաջնորդությամբ ԿՀՎ-ն գաղտնի աջակցություն ցուցաբերեց Հարավային և Կենտրոնական Ամերիկայում միաժամանակ երկու հակամարտող կողմերի։
Դալեսը անգամ զենքեր էր մատակարարել Կուբայի հեղափոխականներին։
Ամբողջությամբ համահունչ է «Divide et Impera» կամ «Բաժանիր և տիրիր» սկզբունքին։
Այս սկզբունքը վերաբերում է ռազմական, քաղաքական կամ ռետորական ռազմավարությանը, որի նպատակն է բաժանել հակառակ ճամբարը։
Դալեսը նաև 1953 թվականին նախաձեռնել է ԿՀՎ MK ULTRA հետազոտական ծրագիրը։
Մտքի վերահսկման հնարավորությունների ծրագիրը ներառում էր հազարավոր մարդկանց վրա անցկացված փորձարկումներ,
որոնց ընթացքում գրանցվել են մի քանի մահվան դեպքեր։
Իր աշխատանքում պատմաբան դոկտոր Դանիել Գանսերը եզրակացրեց, որ նախագահ Ջոն Ֆ. Քենեդիի
սպանությունը նույնպես հրամայել է Ալեն Դալեսը։
Դալեսը 33-րդ աստիճանի ֆրիմեյսոն էր։
Արդյո՞ք զարմանալի է, որ ՆԱՏՕ-ն չի ապահովում խաղաղություն, հաշվի առնելով, որ նրա հիմնադիր սկզբունքները
մշակվել են արյունոտ ձեռքերով Ալեն Դալեսի օգնությամբ։
1983 թվականի հուլիսին Բրիտանական «International Affairs» ամսագրում հրապարակված հոդվածը տալիս
է պատկերացում ՆԱՏՕ-ի հետագա հիմնադրման մասին։
Անվանումը՝ «Պենտագոնի բանակցությունները 1948 թ. մարտին. Հյուսիսատլանտյան պայմանագրի սկիզբը»։
Ըստ հեղինակներ Սիս Վիբեսի և Բերտ Զեմանի, այս հոդվածը նախատեսված է լրացնելու ՆԱՏՕ-ի պաշտոնական պատմությունը։
ՆԱՏՕ-ի պաշտոնական պատմության համաձայն՝ Հյուսիսատլանտյան պայմանագրի ստորագրմանը հանգեցրած
բանակցությունները սկսվել են 1948 թ. հուլիսի 6-ին Վաշինգտոնում։
Այնուամենայնիվ, մի քանի տարի է հայտնի, որ Միացյալ Նահանգների և Արևմտյան Եվրոպայի պետությունների միջև անվտանգության պայմանագրի
շուրջ բանակցություններ արդեն անցկացվել էին մինչև այդ ամսաթիվը։
Այս բանակցությունները տեղի ունեցան 1948 թվականի մարտի վերջին՝ խիստ գաղտնիության պայմաններում, Միացյալ Նահանգների,
Միացյալ Թագավորության և Կանադայի միջև Վաշինգտոնի Պենտագոնում։
Այս գաղտնի խորհրդակցությունների մասնակիցներից մեկը խոսում է 1948 թ. մարտին կայացած վճռորոշ (և գաղտնի) Պենտագոնի
բանակցությունների մասին, որոնց ընթացքում իրականում ձևավորվեց Հյուսիսատլանտյան պայմանագիրը։
Միջազգային հարաբերությունների հոդվածում նաև նշվում են այն անձինք, որոնք 1948 թ. մարտի 22-ից
ապրիլի 1-ը Պենտագոնում վարել են բանակցությունները։
Այստեղ նույնպես պատվիրակության մասնակիցների թողած հետքերը, ինչպես սպասվում էր, տանում են CFR-ին։
Լյուիս Վ. Դուգլաս , իր պատվիրակության ղեկավար։
Նա 1947 թվականից մինչև 1950 թվականը եղել է Միացյալ Նահանգների դեսպան Միացյալ Թագավորությունում։
Նա 1935 թվականից Ռոքֆելլեր հիմնադրամի անդամ էր և 1936–1939 թվականներին ծառայել է դրա Գործադիր հանձնաժողովում։
Նա 1940 թվականից մինչև 1964 թվականը եղել է Արտաքին հարաբերությունների խորհրդի տնօրենների խորհրդի անդամ։
Թեոդոր Աքիլեսը , ով ծառայել է ԱՄՆ դիվանագետ Պերուում, նաև եղել է CFR-ի անդամ։
Ալֆրեդ Գրյունթեր , ԱՄՆ բանակի գեներալ, 1953–1956 թթ. Եվրոպայի գերագույն դաշնակից հրամանատարն էր։
Ռոբերտ Սեսիլը բրիտանական դիվանագետ էր և 1920 թվականի հուլիսին Լոնդոնում հիմնված Chatham
House մասնավոր մտքի թանգարանի համահիմնադիր։
Մեկ տարի անց դրա ամերիկյան համարժեքը՝ CFR-ը, հիմնադրվեց Նյու Յորքում։
2004 թվականին մինչև Չաթամ Հաուսը հայտնի էր նաև որպես Թագավորական միջազգային հարաբերությունների ինստիտուտ։
Գլխավոր նախագծերը ֆինանսավորվում են Ռոքֆելլեր հիմնադրամի, Բիլ և Մելինդա Գեյթսների հիմնադրամի, ՆԱՏՕ-ի և այլոց կողմից։
Ռոբերտ Սեսիլը ֆրիմեյսոն էր։
Լեսթեր Բ. Փիրսոնը , Կանադայի պատվիրակության ղեկավարը, 1963–1968 թվականներին եղել է Կանադայի 14-րդ վարչապետը։
Նա Բիլդերբերգի խմբի անդամ էր և 1964 թվականին մասնակցել է Բիլդերբերգի հանդիպմանը։
Ռոքֆելլերների հիմնադրամը, ԿՀՎ-ն և ԱՄՆ արտաքին հարաբերությունների խորհուրդը կրկին
ներգրավված էին Բիլդերբերգի խմբի ստեղծման գործում։
Նպատակը եվրոպական և ամերիկյան քաղաքական գործիչների և բիզնեսի առաջնորդների հետ պարբերական համաժողովներ կազմակերպելն էր։
3. ՆԱՏՕ-ի նպատակները = CFR-ի նպատակները
ՆԱՏՕ-ի հիմքում ընկած նպատակներն ու առաքելությունը հասկանալու համար պետք է հասկանալ CFR-ի նպատակները։
Իր կայքում CFR-ը համեստորեն է ներկայանում:
Այն ծառայում է «աշխարհը և Միացյալ Նահանգների ու այլ երկրների արտաքին քաղաքականության առջև
ծառացած որոշումները ավելի լավ հասկանալու համար»։
Այնուամենայնիվ, քիչ հավանական է, որ որևէ կազմակերպություն միայն խորհրդատվական ծառայություններ
մատուցելու նպատակով կստեղծի այդքան լայնածավալ ցանց։
Տասնամյակներ շարունակ CFR-ը գրավել է ԱՄՆ կառավարության գրեթե բոլոր կարևոր պաշտոնները և յուրաքանչյուր վարչակազմի
համար՝ լինի դեմոկրատական, թե հանրապետական, ապահովել է մի քանի հարյուր բարձր պաշտոնյաների և խորհրդականների։
Ռիչարդ Հարվուդը, «Վաշինգտոն Փոստի» նախկին ավագ խմբագիրն ու օմբուդսմենը, գովեստով գրել է Արտաքին հարաբերությունների
խորհրդի մասին՝ նշելով, որ դրա անդամները «ամենից մոտ են այն, ինչ կարելի է անվանել Միացյալ Նահանգների իշխող էլիտա»։
(…) Նրանք չեն սահմանափակվում միայն ԱՄՆ արտաքին քաղաքականության վերլուծությամբ և մեկնաբանությամբ; նրանք օգնում են այն ձևավորել։
Արտաքին հարաբերությունների մասնավոր խորհրդի անդամների թվում են, մասնավորապես՝
մի շարք ԱՄՆ նախագահներ և փոխնախագահներ երկու կուսակցություններից;
գրեթե բոլոր ԱՄՆ արտաքին գործերի, պաշտպանության և ֆինանսների նախարարները;
ԱՄՆ զինված ուժերի և ՆԱՏՕ-ի շտաբի պետերի և հրամանատարների մեծ մասը;
Կոնգրեսի ամենաազդեցիկ անդամներից մի քանիսը (հատկապես արտաքին և անվտանգության քաղաքականություն մշակողներ);
գրեթե բոլոր Ազգային անվտանգության խորհրդականները, ԿՀՎ տնօրենները, ՄԱԿ-ում դեսպանները, Կենտրոնական բանկի (Fed)
նախագահները, Համաշխարհային բանկի նախագահները և Ազգային տնտեսական խորհրդի տնօրենները;
բազմաթիվ նշանավոր ակադեմիկոսներ; բազմաթիվ բանկերի, վերլուծական կենտրոնների, համալսարանների, ոչ
կառավարական կազմակերպությունների և Հոլիվուդի տնօրեններ;
, ինչպես նաև 9/11 հանձնաժողովի և Ուորենի հանձնաժողովի հիմնական անդամները
Բացի այդ, CFR-ը ներառում է ընկերություններ, որոնք համաշխարհային մասշտաբով հսկայական են մեծ բիզնեսի, մեծ
բանկային համակարգի, մեծ տեխնոլոգիաների, մեծ տվյալների, մեծ մեդիայի և մեծ ֆարմայի ոլորտներում։
Կարճ ասած՝ CFR-ն ունի անզուգական ազդեցություն և հեղինակություն։
Այնուամենայնիվ, CFR-ի կողմից կիրառվող ուժն ու ազդեցությունը շատ ավելի լայն են, քան նրա անդամների շրջանակը։
Անգլիայում CFR-ին կից գործում է քույր կազմակերպություն՝ Միջազգային հարաբերությունների թագավորական ինստիտուտ (RIIA),
որը հայտնի է նաև որպես Չաթեմ Հաուս, հիմնադրված 1920 թվականին։
Եվրոպայում CFR-ը 2007 թվականին հիմնեց Եվրոպական արտաքին հարաբերությունների խորհուրդը (ECFR):
Խորհուրդների խորհրդի (CoC) միջոցով CFR-ը միավորում է 24 երկրների անդամ
կազմակերպություններին, այդ թվում՝ Ռուսաստանին և Չինաստանին։
Ռուսաստանի ԱԳ և Պաշտպանության քաղաքականության խորհուրդը (SVOP), որը CFR-ի անդամ կազմակերպություն է, ղեկավարում է
«Վալդայ» քննարկումային ակումբը, որին պարբերաբար մասնակցում է Ռուսաստանի նախագահ Վլադիմիր Պուտինը։
Երկշաբաթյա տպագիր ամսագիրը The New American իր 2021 թվականի հուլիսի համարում ամփոփեց հետևյալ կերպ։
Դա CFR-ի 100-ամյակը նշանավորող հատուկ թողարկում էր, վերնագրված՝ «CFR. դեռևս գահի հետևում կանգնած ուժը»։
"CFR-ի պատմությունը դարաշրջանային պատերազմի քրոնիկա է ազգային ինքնիշխանության դեմ և անխնա ջանքերի՝ հզորաշատ համաշխարհային
կառավարություն հաստատելու համար, որը CFR-ի գլոբալիստները հաճախ անվանել են իրենց «Նոր Համաշխարհային Կարգ»։ (...)
CFR-ը իսկապես քաղաքական, ֆինանսական, տնտեսական, լրատվական և ակադեմիական շրջանակներում
աննախադեպ ազդեցություն է գործադրում։ (...)
Նա հանրային դեմքն է, կենտրոնական նյարդային համակարգը այն բանի, ինչը քննադատները կոչում են «խորը պետություն»՝ չընտրված «մշտական
կառավարություն», որը վերահսկողության տակ է վերցրել մեր երկիրը։
Թողարկումը ավարտվում է հետևյալ բառերով՝ «"Խորը պետության" դժոխային բռնակությունը մեր ազգի վրա — և ողջ աշխարհի վրա — չի
կոտրվի, եթե ավելի շատ ամերիկացիներ (և ավելի շատ մարդիկ ամբողջ աշխարհում) չարթնանան, չբացահայտեն CFR-ի աճող վերահսկողությունը և
չդիմադրեն նրա սատանայական «Նոր համաշխարհային կարգի» օրակարգին»:
1950 թվականի փետրվարի 17-ին Ուոլ Սթրիթի բանկիր Ջեյմս Փ. Վարբուրգը, Ֆրենկլին Դ. Ռուզվելթի խորհրդականը, ԱՄՆ Սենատի
հանձնաժողովին ասաց. «Մենք կունենանք համաշխարհային կառավարություն՝ ուզենք թե չուզենք (...) համաձայնությամբ կամ նվաճումով»։
Նա նույնպես Ֆեդերալ պահուստային համակարգի խորհրդի (CFR) անդամ էր, ինչպես նաև նրա հայրը՝ Պոլ Վարբուրգը, ով
հայտնի է որպես Ֆեդերալ պահուստային համակարգի «հայր»։
ՆԱՏՕ-ի դերը համաշխարհային կենտրոնական կառավարության օրակարգը իրականացնելու գործում բացատրվում է հետևյալ գլխներում։
4. Ինչպե՞ս է հնարավոր ՆԱՏՕ-ի գործողությունները ներկայացնել որպես «խաղաղապահություն»։ – «Պրոպագանդայի մատրիցը» CFR
Գեոպոլիտիկ ռազմավարությունների հաջող իրականացումը, հատկապես խաղաղություն ապահովելու պատրվակով ռազմական միջոցների արդարացումը,
անհնար կլիներ առանց հանրային կարծիքի արդյունավետ ազդեցության։
2017 թվականի սեպտեմբերին Swiss Policy Research (SPR) –ի կողմից իրականացված 22-էջանոց
ուսումնասիրությունը ներկայացնում է CFR–ի «պրոպագանդայի մատրիցը».
Ինչպես է CFR-ը վերահսկում աշխարհաքաղաքական տեղեկատվության հոսքը։
Swiss Policy Research-ը անկախ հետազոտական և տեղեկատվական նախագիծ է, որը ուսումնասիրում է աշխարհաքաղաքական
քարոզչությունը շվեյցարական և միջազգային լրատվամիջոցներում։
Ուսումնասիրությունը բացատրում է, թե ինչպես է CFR-ը ստեղծել մեծապես ինքնուրույն տրանսատլանտյան տեղեկատվական ցիկլ, որտեղ գրեթե
բոլոր համապատասխան աղբյուրներն ու հղումների կետերը վերահսկվում են Խորհրդի անդամների և նրա գործընկեր կազմակերպությունների կողմից։
ԱՄՆ-ում գրեթե բոլոր հայտնի լրատվամիջոցները կամ հիմնադրվել են CFR-ի ներկայացուցիչների կողմից, կամ գնել են դրանք տասնամյակներ առաջ։
Գերմանիայում առաջատար լրատվամիջոցների ներկայացուցիչները ինտեգրված են՝ Բիլդերբերգի խմբի հետ միասին՝ հիմնականում
այն, ինչ կոչվում է Ատլանտիկ-Բրյուկե (Ատլանտյան կամուրջ):
Այն հիմնադրվել է 1952 թվականին CFR-ի և Համաշխարհային բանկի նախագահ Ջոն Ջ. Մքքլոյի կողմից՝
CFR-ի անդամ և բանկիր Էրիկ Վարբուրգի հետ միասին։
Շվեյցարիայում խոշոր հրատարակչությունների կառուցվածքային ինտեգրումը հիմնականում իրականացվում է Բիլդերբերգի
խմբի միջոցով և գերմանական Atlantikbrücke մեդիա միջոցների հետ ավելի ու ավելի սերտ համագործակցության շնորհիվ։
լրատվական գործակալություններ
Լրատվական գործակալությունները տեղեկատվական մատրիցայում առանձնահատուկ դեր են խաղում։
Իրականում, միջազգային իրադարձությունների համար CFR մեդիա միջոցների կողմից օգտագործվող գրեթե բոլոր տեքստերն ու պատկերները գալիս
են ընդամենը երեք համաշխարհային լրատվական գործակալություններից:
Ամերիկյան Associated Press (AP), բրիտանա-կանադական Thomson Reuters և ֆրանսիական Agence France-Presse (AFP)։
Մինչ Reuters-ը և AP-ն ուղղակիորեն ներգրավված են Խորհրդում, AFP-ն պատկանում է Ֆրանսիայի պետությանը, որը, իր հերթին, ինտեգրված է
տրանսատլանտյան կառույցներում՝ Բիլդերբերգի խմբի և ՆԱՏՕ-ի միջոցով։
Կառավարական չհամարվող կազմակերպություններ (ԿՉԿ) և հանրային կապերի գործակալություններ
Նույնիսկ առանց ոչ կառավարական կազմակերպությունների՝ գրեթե անհնար կլիներ հասարակության լայն
զանգվածներին ռազմական գործողությունները վաճառել։
Սրանք մարդկանց ստեղծում են ավելի մեծ անկախության և վստահելիության կեղծ պատկերացում։
Իրականում, սակայն, Amnesty International (AI), Human Rights Watch (HRW) և բազմաթիվ այլ, թվացյալ հումանիտար կազմակերպությունների
տնօրենները տասնամյակներ շարունակ ներգրավված են եղել CFR-ում։
Շատ ուրիշները ֆինանսավորվում և ղեկավարվում են CFR-ի միլիարդատերերի, օրինակ՝ Ջորջ Սորոսի կողմից։
Swiss Policy Research (SPR) գրում է, որ նման ՀԿ-ները միշտ կանչվում են, երբ խոսքը վերաբերում է ռազմական
միջամտության լեգիտիմացմանը հումանիտար հիմքերի վրա։
Դեռևս 1991 թվականին Ամնեսթի Ինթերնեշնլ հրապարակայնորեն «հաստատեց» ամերիկյան PR ընկերության կողմից հորինված «ինկուբատորի ստությունը»
, ինչը զգալիորեն նպաստեց Պարսից ծոցի պատերազմի մեկնարկին։
Բալկաններում, Աֆղանստանում և Լիբիայում Ամնեսթի Ինթերնեշնլը և Հյուման Ռայթս Ուոթչը նույնպես կոչ էին անում
«մարդասիրական» ռազմական միջամտությունների՝ հիմնվելով կասկածելի կամ կեղծ պնդումների վրա։
«Swiss Policy Research»-ի համաձայն՝ պնդումը, թե Գադաֆին սպանել է 6 000 մարդ, պարզվել է սուտ։
Պարսից-Իրաքյան պատերազմը նոր էր ավարտվել, և ինկուբատորի ստահոդ պատմությունը բացահայտվել էր, երբ ԱՄՆ PR գործակալություն
Rudder Finn-ը արդեն ակտիվ էր Բալկանյան պատերազմներում՝ նախապատրաստելով հողը ՆԱՏՕ-ի հետագա միջամտության համար։
Ռուդեր Ֆինի այն ժամանակվա տնօրենը ավելի ուշ հարցազրույցում բացատրեց, թե ինչու իր ընկերությունը, օրինակ, տարածեց
Բոսնիայում սերբական «մահվան ճամբարների» մասին կեղծ հաղորդումներ։
Մենք Բոսնիայում մահվան ճամբարների գոյությունը չենք հաստատել; մենք միայն հաղորդել ենք,
որ (ամերիկյան «Newsday» ամսագիրը) պնդել է դա։
(…) Մենք պետք է մի աշխատանք անեինք, և մենք այն արեցինք։
Մեզ չեն վճարում բարոյական լինելու համար։
Մենք նույնպես պետք է նշենք, թե իբր հումանիտար կազմակերպություններ են համարվող Avaaz-ը և
Campact-ը՝ իրենց առցանց ստորագրահավաքներով։
Օրհանետի անձրևային անտառին աջակցելու փոխարեն նրանք հանկարծ կոչ են անում Լիբիայի վրա «թռիչքների արգելման գոտի» սահմանել։
5. ՆԱՏՕ-ի գործողությունները կարելի է ներկայացնել որպես «խաղաղապահ», քանի որ ոչ միայն «պրոպագանդայի
մատրիցը», այլև ինքը՝ ՆԱՏՕ-ն, ամուր գտնվում է CFR-ի ձեռքում։
Swiss Policy Research-ը գրում է. «CFR-ը տասնամյակներ շարունակ պահպանել է իր սպաների ուսուցման ծրագիրը, որի արդյունքում, ըստ
գնահատականների, ԱՄՆ բարձրագույն ռազմական անձնակազմի մոտ 75%-ը անցել է CFR-ի ուսուցում՝ ներառյալ գրեթե բոլոր շտաբի
պետերին, ՆԱՏՕ-ի հրամանատարներին և տարածաշրջանային հրամանատարներին Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից ի վեր։»
Այս կերպ Խորհուրդը ստեղծել է գաղափարապես պատրաստված, կայսերապաշտ զինված ուժ, որի նման օրինակներ գրեթե
բացառապես հանդիպում են միայն տոտալիտար ռեժիմներում։
CFR-ի կայքը տրամադրում է տեղեկատվություն ռազմական ուսուցման ծրագրի մասին:
Ծրագիրը ընտրված պաշտոնյաներին հնարավորություն է տալիս ընդլայնել իրենց միջազգային հարաբերությունների գիտելիքները՝ մեկ տարի
անցկացնելով Նյու Յորքում գտնվող CFR-ի կենտրոնակայանում (...) CFR-ի հանդիպումներին և միջոցառումներին ինտենսիվ մասնակցության
և CFR-ի բազմազան անդամակցության հետ փոխգործակցության միջոցով։
ՆԱՏՕ-ի գլխավոր քարտուղարների և Եվրոպայի գերագույն դաշնակից հրամանատարների (SACEUR) կարիերաները նույնպես մատնանշում են
Բիլդերբերգի խումբը և ԱՄՆ Ազգային անվտանգության խորհրդի (CFR)։
ՆԱՏՕ-ի ամենաբարձր պաշտոնյա ներկայացուցիչ լինելով՝ գլխավոր քարտուղարը հանրության առջև ներկայացնում է կազմակերպությունը։
Նա միշտ Եվրոպայից է։
SACEUR-ը միշտ ԱՄՆ գեներալ կամ ադմիրալ է և ունի ընդհանուր ռազմական օպերատիվ հրամանատարություն։
Մեծ թվով գլխավոր քարտուղարներ և SACEUR-ներ մասնակցել են Բիլդերբերգի կոնֆերանսներին։
Դուք կարող եք գտնել անունների ցուցակը վարկային տիտրերում։
6. ՆԱՏՕ-ն որպես գործիք՝ ոչ թե խաղաղություն ապահովելու համար, այլ Ֆրանկլինի գաղտնի խորհրդի (CFR)
համաշխարհային նպատակները, այդ թվում՝ կենտրոնացված համաշխարհային կառավարություն, առաջ մղելու համար։
CFR-ի և նրա համաշխարհային ցանցի աննախադեպ ուժի կենտրոնացման փաստը թույլ է տալիս միայն մեկ եզրակացություն:
ՆԱՏՕ-ն պետք է դիտվի որպես CFR-ի համաշխարհային նպատակների առաջմղման գործիքներից մեկը, այդ թվում՝
կենտրոնական համաշխարհային կառավարության ստեղծումը։
Ասված «խաղաղության ապահովումը» ծառայում է բացառապես նրանց գոյությունն ու գործողությունները
օրինականացնելու համար՝ CFR-ի ծառայության մեջ։
CFR-ի ռազմավարների մեկ աշխարհաքաղաքական նպատակն անշուշտ աշխարհում ԱՄՆ բանակի և ՆԱՏՕ-ի ռազմական
գերակայությունը ապահովելն է, եթե ոչ ընդլայնելը։
Ըստ 2023 թվականի հունիսյան թարմացման՝ ԱՄՆ զինված ուժերը, ըստ գնահատականների, ունեն 750 ռազմական բազա
ավելի քան 80 երկրներում Միացյալ Նահանգներից դուրս։
Գերմանիայում կա 119 ռազմական օբյեկտ։
Տեսողական տվյալների բազան ցուցադրում է աշխարհով մեկ 56 ՆԱՏՕ-ի ռազմաբազաներ։
Հիշատակման արժանի է Կոսովոյում գտնվող ԱՄՆ ռազմական բազա «Քեմփ Բոնդսթիլը»։
Սա հաստատվեց 1999 թվականի հունիսին ՆԱՏՕ-ի «Օպերացիա Ալիեդ Ֆորս» գործողությունից հետո Յուգոսլավիայի դեմ։
Բազան զբաղեցնում է 386 հեկտար (3 860 000 մ²) տարածք և կարող է տեղավորել մինչև 7 000 զինվոր ԱՄՆ բանակից և դաշնակից ուժերից։
«Լարվածության ռազմավարությունը» որպես աշխարհաքաղաքական գործիք, որը կիրառվում է համաշխարհային կառավարության
ճարտարապետների կողմից՝ իրենց քաղաքական և ռազմական համաշխարհային իշխանությունը հետագայում ընդլայնելու համար
Այնուամենայնիվ, ցանկացած աշխարհաքաղաքական վերլուծաբան, ով ցանկանում է ավելի ընդլայնել իր քաղաքական և ռազմական համաշխարհային
իշխանությունը, առաջնային չի հենվում ավանդական՝ այսպես կոչված «տաք» պատերազմների վրա, այլ փորձում
է բնակչությանը պահել «վախի և սարսափի» վիճակում։
Սա նաև կոչվում է «լարվածության ռազմավարություն»։
Հետևյալ սահմանումը կարելի է գտնել Krimpedia-ում:
Լարվածության ռազմավարությունը որպես քաղաքական տերմին վերաբերում է պետական մարմինների կողմից առաջարկվող կամ կիրառվող
միջոցառումներին, որոնք ուղղված են սեփական բնակչության կամ պետության շրջանում վախ կամ անորոշություն սերմանելուն։
(…) Բացի այդ, լարվածության ռազմավարությունը կարող է ծառայել պետության ճնշողական գործողություններն ու
միջամտությունները արդարացնելու համար՝ ուժեղացնելով բնակչության ցանկությունը պետական միջամտության նկատմամբ։
Դա ծանոթ չի՞ թվում։
Կարծես թե կորոնավիրուսային համաճարակը իր ողջույններն է հղում։
Պատժիչ միջոցները հնարավոր էր արդարացնել միայն «վախի տարածման և անորոշության» միջոցով։
Բայց վերադառնանք «լարվածության ռազմավարություն» տերմինին։
«Լարվածության ռազմավարություն» տերմինը առաջին անգամ օգտագործվել է 1969 թվականին
բրիտանական «The Observer» կիրակնօրյա թերթի հոդվածում։
Նա նկատի ուներ Իտալիայի պետության կողմից իրականացված գաղտնի գործողությունները։
1969-ից 1984 թվականների ընթացքում Իտալիայում տեղի ունեցան մի շարք ահաբեկչական հարձակումներ, որոնց հետևանքով
զոհվեց ավելի քան 200 մարդ և վիրավորվեց մոտ 600 մարդ։
Այս գործողությունների մեղքը դրվեց «Կարմիր բրիգադների» վրա, որոնք ռադիկալ ձախակողմյան խումբ էին։
Վենետիկյան քննիչ-դատախազ Ֆելիչե Կասսոնի լայնածավալ հետաքննությունները նրան տարան դեպի իրական հանցագործներից
մեկը՝ աջակողմյան ծայրահեղական Վինչենցո Վինչիգուերա։
Նա արեց համապարփակ և ճակատագրական խոստովանություն։
Վինչիգուերան վկայել է, որ նրան պաշտպանել են պետական ապարատի որոշ անձինք, և որ հարձակումը եղել է համապարփակ ռազմավարության մի մաս,
որը Կասսոնը հետագայում անվանել է «լարվածության ռազմավարություն»։
Այս մոտեցման նպատակը Կոմունիստական կուսակցության վարկաբեկելն էր, որը ավանդաբար ուժեղ ներկայություն ուներ Իտալիայում,
որպեսզի թույլ չտալ նրա մասնակցությունը կառավարությանը։
Կասսոնը շարունակեց իր հետաքննությունը և, ուսումնասիրելով ռազմական հետախուզության SISMI («Ռազմական հետախուզության և անվտանգության
ծառայություն», որը գործում էր մինչև 2007 թվականը և հիմնականում արտերկրում), հայտնաբերեց Իտալիայի պետության
ներսում գոյություն ունեցող չափազանց գաղտնի բարդ կառուցվածք։
Սրանք այնպես կոչված «մնացած հետեւում» կազմակերպություններն էին , որոնք Իտալիայում կոչվում էին «Գլադիո»։
Գլադիոն ի հայտ եկավ Իտալիայի «Զինված ուժերի հետախուզական ծառայություն» (SIFAR)-ի և ԿՀՎ-ի համագործակցության
արդյունքում և 1964 թվականից ինտեգրված էր ՆԱՏՕ-ում։
Ճիշտ է հասկացված։ Սրանք գաղտնի ՆԱՏՕ-ի բանակներ էին, որոնք Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից հետո ստեղծվել էին ԱՄՆ
Կենտրոնական հետախուզական վարչության (CIA) և Բրիտանական գաղտնի հետախուզական ծառայության (MI6) կողմից։
Եթե խորհրդային օկուպացիա տեղի ունենար երկրներում, նրանք պետք է կռվեին գերիլաների պես և ազատագրեին Արևմտյան Եվրոպան։
ՆԱՏՕ-ի գաղտնի բանակների վերաբերյալ իր հետազոտական նախագծում շվեյցարացի պատմաբան դոկտոր Դանիել Գանսերը գտել է ապացույցներ, որ
Իտալիայում իրականացված օպերացիայից բացի նման ցանցեր գոյություն են ունեցել Ֆրանսիայում, Գերմանիայում, Հունաստանում, Հոլանդիայում,
Բելգիայում, Իսպանիայում, Պորտուգալիայում, Նորվեգիայում, Լյուքսեմբուրգում, Դանիայում,
Ավստրիայում, Ֆինլանդիայում, Շվեդիայում և Շվեյցարիայում։
Պատմաբան Դանիելե Գանսերի համաձայն, «ահաբեկությունը (...) բնակչության մանիպուլյացիայի համար ավելի
հարմար է, քան ցանկացած այլ ռազմական ռազմավարություն»։
Գանսերի համաձայն՝ վախի առաջացման և կառավարման մեթոդներ են կիրառվում, որպեսզի (ներքին) բնակչությունը որոշ
քաղաքական կամ տնտեսական միջոցառումների նկատմամբ դառնա ընդունողական կամ թշնամաբար տրամադրված։
Ի՞նչ ավելի լավ միջոց կա բնակչությանը մանիպուլացնելու և կենտրոնացված համաշխարհային կառավարությանը
ընդունելի դարձնելու համար, քան վախ և անորոշություն ստեղծելը?
Այնուամենայնիվ, բնակչության մեջ վախ և սարսափ սերմանելու համար կիրառվող մեթոդները վերաբերում են ոչ միայն
զինված բռնությանը, այլև ցանկացած պատերազմական ռետորիկայի։
Օրինակ՝ 1945-ից 1991 թվականներին ԱՄՆ-ի և Խորհրդային Միության միջև կոչված «Սառը պատերազմը» հանգեցրեց իրական
զինատեսակների մրցավազքի, այդ թվում՝ միջուկային զենքերի։
Չնայած ուղիղ բաց պատերազմը զենքերի կիրառմամբ խուսափվեց, «արգելակման» տերմինի ներքո երկկողմանի միջուկային
պատերազմի սպառնալիքը առաջին անգամ ստեղծեց մարդկության ինքնաոչնչացման («overkill») հնարավորության պատկերացումը։
Հակամարտությունը մի քանի անգամ ստացավ չափազանց սպառնալիքային բնույթ, այնպես որ գերհզորությունների միջև
«տաք» պատերազմի հնարավորությունը միշտ մարդկանց մտքում էր։
Սա բնակչությանը մշտական լարվածության և անորոշության վիճակում էր պահում։
Սա խաղաց կառավարությունների և զինագործական արդյունաբերության ձեռքում, թույլ տալով նրանց զրկել մարդկանց քաղաքացիական
իրավունքներից և ազատություններից կամ այլ կերպ շահել իրավիճակից։
Նույն օրինակը կարելի է տեսնել նաև Ուկրաինա-Ռուսաստան հակամարտության շուրջ ընթացող ռետորիկայում։
1991 թվականին Խորհրդային Միության փլուզումից հետո հերթը ՆԱՏՕ-ին հասավ։
Ճիշտ է հասկացվել։ 1999 թվականից սկսած կոչված ՆԱՏՕ-ի արևելյան ընդլայնմամբ աշխարհաքաղաքական ռազմավարները հաջողեցին
պահպանել Ռուսաստանի հետ հակամարտության հնարավորությունը և իրենց բնակչությանը մշտական լարվածության մեջ պահել։
1999 թվականին ՆԱՏՕ-ի առաջին արևելյան ընդլայնման ժամանակ դա Պոլոնիա, Չեխիա և Հունգարիան էին։
2004 Բուլղարիա, Էստոնիա, Լատվիա, Լիտվա, Ռումինիա, Սլովակիա և Սլովենիա;
2009 Ալբանիա և Խորվաթիա;
2017 Մոնտենեգրո; 2020 Հյուսիսային Մակեդոնիա;
2023 Ֆինլանդիա; 2024 Շվեդիա
Ուկրաինայի ՆԱՏՕ-ին անդամակցությունը կլիներ Ռուսաստանի հետ բախման և լարվածության քաղաքականության անթերի գագաթնակետը։
Ուկրաինայի ՆԱՏՕ-ին միանալը կգործարկի փոխադարձ պաշտպանության դրույթը, և բոլոր ՆԱՏՕ-ի
երկրները կգտնվեն Ռուսաստանի հետ պատերազմի մեջ։
Կարելի է ենթադրել, որ դա կհանգեցնի պատերազմի տարածմանը ամբողջ Եվրոպայում, եթե ոչ ամբողջ աշխարհում։
2024 թվականի մարտին Deutschlandfunk-ին տված հարցազրույցում ՆԱՏՕ-ի գլխավոր քարտուղար Յենս Ստոլտենբերգը կրկնեց, որ չի կարող
հստակ ասել, թե երբ Ուկրաինան կընդունվի դաշինքին. «Բայց մենք ջանքեր ենք գործադրում, որ դա տեղի ունենա հնարավորինս շուտ»:
ԱՄՆ պետքարտուղար Էնթոնի Բլինկենը ՆԱՏՕ-ի 75-ամյակի արարողության շրջանակներում ասել է. «Ուկրաինան կդառնա ՆԱՏՕ-ի անդամ»։
Մեր նպատակը այս հանդիպման ընթացքում նրանց միանալուն օգնելու համար կամուրջ կառուցելն է։
Բլինկենը, ինչպես գուցե կռահեք, CFR-ի անդամ է։
Երկար ժամանակ է վիճարկվում, թե արդյոք 1990-ի բանակցությունների ընթացքում տրվել է խոստում, որ ՆԱՏՕ-ն չի ընդլայնվի դեպի արևելք։
Փաստն այն է, որ Խորհրդային Միության կամ Ռուսաստանի նկատմամբ ոչ մի պարտադիր և պայմանագրով համաձայնեցված պարտավորություն չկա։
Վլադիմիր Պոլենովը, 1990 թ. բանակցությունների ռուսական պատվիրակության անդամը, ասաց. «Սխալ էր այդ երաշխիքները, որ ՆԱՏՕ-ն
դեպի արևելք չի ընդլայնվի, գրավոր չդարձնելը։ Դա շատ մեծ սխալ էր։»
Անկախ նրանից՝ խոստումներով թե առանց դրանց, դա, ամենայն հավանականությամբ, CFR-ի
ռազմավարների համար ոչ մի նշանակություն չի ունենա։
ՆԱՏՕ-ն կատարել է իր առաքելությունը՝ պահպանելու «լարվածության ռազմավարությունը»։
Այնուամենայնիվ, Ռուսաստանի և ԱՄՆ կառավարությունների միջև կա մեկ այլ բացահայտող խոստում:
2014 թ. ապրիլի 14-ի Berliner Zeitung թերթի թողարկման մեջ գերմանացի հեղինակ Ռոլֆ Հոխհութը նշել է, որ Կրեմլն ու
Սպիտակ տունը 1952 թվականից գաղտնի համաձայնագիր ունեն։
"... հետևաբար, եթե Սառը պատերազմը վերածվեր տաք պատերազմի, Ռուսաստանում և Ամերիկայում ոչ մի պատուհանի ապակի չի
կոտրվի, այլ «միայն» Պոլոնիան և Գերմանիան կոչնչացվեին:
«Պատմություն դեռ կարդացող յուրաքանչյուրի կողմից երբևէ ապրած դաշնակցի ամենաանհավանելի դավաճանությունը...»
Այդպիսի ռազմավարություն, որի շրջանակներում պատերազմը մղվում է եվրոպական բնակչության
ուսերին, CFR-ի ռազմավարների համար լիովին հավանական է։
CFR-ի ռազմավար Ալեն Դալեսը, 1953–1961 թվականներին ԿՀՎ տնօրենի պաշտոնում, վերջնականապես սահմանեց նախադեպը, երբ միևնույն
ժամանակ զենքերով ապահովեց հակամարտության հակադիր կողմերին։
2024 թվականի ապրիլի 22-ին Foreign Affairs ամսագրում, որը եռամսյա պարբերականությամբ հրատարակվում է Արտաքին
հարաբերությունների խորհրդի (CFR) անունից, հրապարակված հոդվածը ցույց է տալիս, որ սա պարզապես անհավանական տեսություն չէ։
Հոդվածի վերնագիրը ամեն ինչ ասում է. «Եվրոպան, բայց ոչ ՆԱՏՕ-ն, պետք է զորքեր ուղարկի Ուկրաինա»։
Գերմանացի հետաքննական լրագրող Թոմաս Ռոպերը մեկնաբանել է հոդվածը՝ ասելով, մասնավորապես. «Ով ուշադիր կարդա, կհասկանա, որ
Պուտինի հայտարարությունը, թե ԱՄՆ-ը Ուկրաինայում կռվելու է մինչև վերջին ուկրաինացին, ցավոք, լիովին ճշմարտ է»:
Ավելին, հոդվածը ցույց է տալիս, որ հեղինակները նույնպես ձգտում են մարտնչել մինչև վերջին եվրոպացին…
Հեղինակները նաև հստակ են դարձնում, որ ԱՄՆ-ն ու ՆԱՏՕ-ն կազատվեն պատասխանատվությունից։
Եվ քանի որ եվրոպական ուժերը գործելու են ՆԱՏՕ-ի շրջանակից և տարածքից դուրս, ցանկացած կորուստ չի առաջացնի 5-րդ հոդվածի
համաձայն արձագանք և չի ներքաշի ԱՄՆ-ին հակամարտության մեջ։
Ռուսաստանի հակառակորդը չի լինի ՆԱՏՕ-ն, այլ եվրոպական պետությունների կոալիցիան, որը ձգտում է
հավասարակշռել Ռուսաստանի բացահայտ կայսերապշտությունը։
ուսումնական ձեռնարկի ռազմավարություն, ինչպես պատկերված է կրթական ֆիլմում «Ինչպե՞ս են գործում ժամանակակից պատերազմները?»
«Հարձակվողը» համոզում է իր ընտրած երկրներին զենք վերցնել իր ամենամեծ մրցակցի դեմ՝
օգտագործելով նրանց սեփական զենքերն ու բանակները։
Միայն երբ բոլոր երկրները սպառեն իրենց վերջին փամփուշտները, կորցնեն իրենց լավագույն մարդկանց և ավերվեն, այդժամ իրական
մարդատյացը, իսկական ագրեսորն ու պատերազմավարը միջամտում է՝ նրանց բոլորին միասին պարտության
մատնելու համար (...) (կամ) որպես փրկիչ տոնվելու համար։
Տես նաև 2015 թվականին ԱՄՆ աշխարհաքաղաքական վերլուծաբան Ջորջ Ֆրիդմանի կողմից ներկայացված, այսպես կոչված, «Ստրատֆորի ելույթը»։
Հետևաբար, ԱՄՆ-ը իր ամենամեծ սպառնալիքը տեսնում է հնարավոր գերմանա-ռուսական դաշինքում։
Եվրոպայում Գերմանիայի և Ռուսաստանի մասնակցությամբ պատերազմը կհամապատասխաներ ԱՄՆ հեգեմոնության քաղաքականության շահերին։
Միգուցե նաև հիշենք բրիտանացի լորդ Հաստինգս Իզմեյի հայտնի հայտարարությունը՝ իր՝ ՆԱՏՕ-ի առաջին գլխավոր քարտուղարի պաշտոնում:
ՆԱՏՕ-ն հիմնադրվել է «Խորհրդային Միությունը դուրս պահելու, ամերիկացիներին ներս բերելու և գերմանացիներին ճնշելու համար»։
Արդյո՞ք այս հայտարարությունը իսկապես կարելի է հասկանալ միայն ՆԱՏՕ-ի հիմնադրման համատեքստում, ինչպես դա անում են
տաբլոիդային լրատվամիջոցները, թե՞ այն այսօր էլ ուժի մեջ է։
7. Եզրակացություն: ՆԱՏՕ-ն չի կարող դիտվել որպես «խաղաղապահության» երաշխավոր՝ անշուշտ ոչ Եվրոպայում, այլ՝ որպես նոր
համաշխարհային կարգի ճարտարապետների երաշխավոր երկու առումներով
Կենտրոնացված ղեկավարության ներքո նոր համաշխարհային կարգի ճարտարապետների համար ՆԱՏՕ-ն ծառայում է իր նպատակին երկու ձևով:
Նախ և առաջ՝ ՆԱՏՕ-ն որպես պատերազմավար
Նախ և առաջ ՆԱՏՕ-ն սնուցում է ողջ պատերազմատենչությունը՝ լինի դա քարոզչության, սպառնալիքների (օրինակ՝ ՆԱՏՕ-ի
արևելք ընդլայնման) կամ իրական վերազինման միջոցով և այլն։
Եվրոպայում պատերազմի հավանականությունը Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից ի վեր երբևէ այսքան մեծ չի եղել։
Գերմանիայի Զինված ուժերի կայքում նշվում է «Գերմանիա օպերատիվ պլան» (կարճ՝ OPLAN DEU)։
«Գերմանիայի օպերացիոն պլանը» «ազգային պաշտպանության պլան» է, որի նպատակներն են հետևյալը:
Մի կողմից, բառացիորեն՝ «պաշտպանել և պաշտպանել Գերմանիան, նրա տարածքային ամբողջականությունը և նրա քաղաքացիներին,
ինչպես նաև այլ պետական և քաղաքացիական դերակատարների հետ միասին»։
Մյուս կողմից՝ դաշնակից ուժերի տեղակայումը Գերմանիայի տարածքով և նրա միջով դեպի ՆԱՏՕ-ի արևելյան թև ապահովելու համար։
Պատերազմ հրահրող հռետորաբանությունը հասավ մեկ այլ գագաթնակետին 2024 թվականի մայիսի 31-ին։
ՆԱՏՕ-ի արտգործնախարարները հանդիպեցին Պրահայում։
Օրակարգում ընդգրկված էին 2024 թվականի հուլիսին Վաշինգտոնում կայանալիք գագաթնաժողովի
նախապատրաստումները և Ուկրաինային ՆԱՏՕ-ի աջակցությունը։
Թաբլոիդային լրատվամիջոցների վերնագիրը ասում էր. «ԱՄՆ-ն և Գերմանիան թույլ են տալիս իրենց զենքերը կիրառել
Ռուսաստանի դիրքերի դեմ, սակայն միայն Խարկովի մոտ»։
Ուկրաինայի կառավարությունը արդեն հունիսի 3-ին կոչ էր արել, որպեսզի արևմտյան զենքերի
կիրառման շրջանակը ընդլայնվի Ռուսաստանի տարածք։
Դա պետք է լինի միայն ժամանակի հարց։
Պաշտպանվելու իրավունքը բխում է միջազգային իրավունքից, ասում է ՆԱՏՕ-ն։
Ալիանսի գլխավոր քարտուղար Յենս Ստոլտենբերգը կոչ է արել դաշնակիցներին շարունակել
Ուկրաինային զենքերով և փամփուշտներով մատակարարել։
Ռուսաստանի արձագանքը անմիջական էր։ Ռուսաստանը ՆԱՏՕ-ի գործողությունը դիտարկում է որպես լուրջ
էսկալացիա և սպառնում է զանգվածային պատասխանով։
Դմիտրի Մեդվեդևը, 2008-ից 2012 թվականներին Ռուսաստանի նախագահը և 2020 թվականից Ռուսաստանի Դաշնության
Անվտանգության խորհրդի փոխնախագահը, գրել է իր Telegram-ալիքում։
ՆԱՏՕ-ի երկրների կողմից Ռուսաստանի դեմ ցուցաբերվող նման «անձնական աջակցությունը» ներկայացնում է հակամարտության լուրջ էսկալացիա։
Նախկին Ուկրաինան և նրա ՆԱՏՕ-ի դաշնակիցները կստանան այնպիսի ավերիչ ուժի պատասխան, որ դաշինքը ինքնին պարզապես չի կարողանա
դիմադրել և չի կարողանա խուսափել հակամարտության մեջ ներքաշվելուց։
2024 թվականի հունիսի սկզբին Սանկտ Պետերբուրգում կայացած 27-րդ միջազգային տնտեսական ֆորումում Ռուսաստանի
նախագահ Վլադիմիր Պուտինը խոսել է «ասիմետրիկ պատասխանի» մասին։
Նա «խելագարություն» որակեց Ռուսաստանի կողմից ՆԱՏՕ-ի տարածքին հարվածելու ցանկություն ունեցող այնպես կոչված «համաչափ պատասխանը»։
Պուտինը ասաց. «Մենք հաշվի ենք առնում, որ եթե ինչ-որ մեկը կարծում է, թե հնարավոր է զենք հասցնել մարտական գոտի՝ մեր տարածքում
հարձակումներ իրականացնելու համար (...), ապա ինչո՞ւ չպետք է ունենանք իրավունք տեղակայել նման զենքեր աշխարհի այն շրջաններում,
որտեղ հարձակումներ են իրականացվում այն երկրներին պատկանող զգայուն օբյեկտների վրա, որոնք նույնն են անում Ռուսաստանի նկատմամբ?»
Երկրորդ՝ ՆԱՏՕ-ն որպես շեղողական տակտիկա
Երկրորդ՝ ՆԱՏՕ-ն, բոլոր պատերազմամոլական քարոզչության՝ անգամ պատերազմի հիստերիայի հետ միասին, ծառայում է որպես ողջունելի
շեղողական տակտիկա՝ առաջ մղելու CFR ռազմավարների իրական նպատակները՝ մասնավորապես աշխարհի
կենտրոնական կառավարության հիմնաքարերի հաստատումը։
Ռազմական գերազանցությունը մի շարք գործոններից միայն մեկն է։
Նոր համաշխարհային կարգուկանոն հաստատելու ամենակարևոր հիմնաքարերից մեկը առողջության և ֆինանսների
նկատմամբ վերահսկողությունն ու իշխանությունն է։
Առողջապահության ոլորտում, մասնավորապես, Առողջապահության համաշխարհային կազմակերպության նոր պանդեմիկ պայմանագիրը և
վերանայված Միջազգային առողջապահական կանոնակարգերը նախատեսված են ամբողջ աշխարհում «առողջապահական
միջոցառումների» նկատմամբ վերահսկողությունը կենտրոնացնելու համար։
Առողջապահության համաշխարհային կազմակերպությունը (ԱՀԿ), որը, ինչպես ՄԱԿ-ը, ստեղծվել է CFR-ի ուսումնասիրական խմբերում, այնուհետև
կստանա բացառիկ լիազորություն հիվանդությունները մեկնաբանելու և անհրաժեշտ միջոցառումների վերաբերյալ որոշումներ կայացնելու համար։
Մեկ այլ կարևոր հիմնաքար է ֆինանսների նկատմամբ վերահսկողությունը։
Ներկայումս ամբողջ աշխարհում՝ այդ թվում Ռուսաստանում և Չինաստանում, ընթանում են նախապատրաստական աշխատանքներ
թվային կենտրոնական բանկային արժույթների ներդրման համար։
Գերմանացի ֆինանսական փորձագետ Էռնստ Վոլֆի համաձայն, յուրաքանչյուր քաղաքացի և յուրաքանչյուր ընկերություն
պետք է ունենա միայն մեկ հաշիվ կենտրոնական բանկում։
Սա հնարավորություն կտար պետությանը կենտրոնական կարգով որոշել դրամային զանգվածը, կառավարել և վերահսկել դրամական
հոսքերը և անհրաժեշտության դեպքում սահմանել տոկոսադրույքները։
Եռնստ Վոլֆի մեջբերում. «Քաղաքացիները շատ արագ կհասկանան, որ պետությունը ոչ միայն կարող է հետևել յուրաքանչյուր գործարքին, այլև
կիրառել անհատական տոկոսադրույքներ, անհատական հարկային դրույքաչափեր կամ նույնիսկ տուգանքներ, կապել գումարը
չինական մոդելի վրա հիմնված սոցիալական վարկային համակարգին կամ ամբողջությամբ զրկել նրանց բոլոր ֆինանսական հոսքերից։»
Սրանք ընդամենը երկու օրինակ են այն բանի, թե ինչպես են իշխանությունն ու վերահսկողությունը պետք է կենտրոնացվեն
ամբողջ աշխարհում և փոխանցվեն «աշխարհի կառավարությանը»:
ՆԱՏՕ-ն առաջին հերթին ծառայում է ռազմական գերակայություն ապահովելուն, իսկ երկրորդ հերթին՝ շեղել
ուշադրությունը աշխարհի տիրապետման բոլոր տեսակի ջանքերից, որոնք այժմ լիովին ընթացքի մեջ են։
Kla.TV-ն բազմաթիվ ծրագրերում բացահայտել է այս ձեռնարկումները։
Դուք կարող եք գտնել այս տեղեկությունների մի մասը կապույտ տեղեկատվական տուփում։
Հարգելի դիտողներ, գուցե հիմա դուք ճնշված եք այս բոլոր փաստերից և ելք չեք տեսնում։
Kla.TV-ն հաճախ ստանում է դիտողներից արձագանք, որ մենք միայն ընդգծում ենք խնդիրները և չենք ներկայացնում որևէ լուծում։
Այս պահին, սակայն, մենք չենք կարող ներողություն խնդրել այն փաստի համար, որ մեր
լուծումների մոտեցումները չեն հիմնված տեսանելի ոլորտում։
Այս բոլոր հսկայական սպառնալիքների առջև մենք տասնամյակներ ի վեր մեր ուժն ու հույսը ստանում ենք բարձրագույն
հարթությունից, ինչի մասին Իվո Սասեկը բազմիցս վկայում է։
Բոլոր նրանց համար, ովքեր չեն ուզում հրաժարվել հույսից, ցանկանում ենք ձեր ուշադրությունը հրավիրել մեր լուսավորող կոնֆերանսների
լայն տեսականուն՝ www.ivo-sasek.ch/veranstaltungen և www.sasek.tv։
Վերջապես դիտեք Kla.TV-ի հիմնադիր Իվո Սասեկի 2024 թ. մայիսի 4-ին Միջազգային ընկերների
հանդիպմանը ներկայացրած ելույթից երեք կարճ հատված։
Սասեկը քննարկում է շեղող զենքը՝ որպես միջոց այն բանի դեմ, ինչը, էությամբ, գաղտնի համաշխարհային
պատերազմ է, և առաջարկում է դրանից դուրս գալու օգտակար ելք։
Սիրելի ընկերներ, մենք պետք է շտապ հասկանանք, որ ժամանակները փոխվել են։
Այսօր անալոգային աշխարհում՝ տանկերով, ուղղաթիռներով, նավարկային հրթիռներով և նմանատիպ այլ միջոցներով
մղվող պատերազմները ամբողջովին այլ գործառույթ ունեն։
Գիտե՞ս, թե որոնք են։
Այս պահին ընթացող ավանդական պատերազմները հիմնականում ծառայում են որպես շեղող մարտավարություն
իրական գաղտնի համաշխարհային պատերազմից, հասկանո՞ւմ ես։
Պատերազմները ինքնին, լավ մտածեք, թե ինչ եմ ասում, ներկայումս ընթացող պատերազմները շեղողական հնարքներ
են՝ ծածկելու համար ընթացող շատ ավելի մեծ պատերազմը։
Եթե նրանք հաջողվեն ամբողջ աշխարհին այս գենային թերապիայով պատվաստել, կարողանո՞ւմ եք հասկանալ, թե ինչպես է դա գործում։
Մյուս կողմից, ներկայիս հիբրիդային պատերազմը իրականում ընդգրկում է այս մոլորակի յուրաքանչյուր վերջին մարդուն։
Ինչպես քեռի Բիլը (Գեյթսը) կանխատեսել էր՝ «Մենք միայն այն ժամանակ կլինենք ապահով, երբ երկնքի տակ յուրաքանչյուր
մարդ պատվաստված լինի…» – գիտեք, քեռի Բիլը, Բիլ Գեյթսը։
– Այսպիսով թաքնված հարձակվողը հույս է դրել դրա վրա։
Նա դա գրել է 120 տարի առաջ; ես դա գրավոր ունեմ։
Թաքնված հարձակվողը հույս ունի, որ մենք նրան կճանաչենք միայն այն ժամանակ, երբ արդեն շատ ուշ կլինի, քանի որ այդ ժամանակ
ցանկացած ընդդիմություն կարելի է մատնել մատի մի սեղմումով՝ թվային, անկանխիկ ամբողջական հսկողության տեխնոլոգիայի միջոցով։
Հիմա, մեր այս օրերում, այս բացարգելափակման օրը, ինչպես ես այսօր այն անվանում եմ, Աստված, ասես, քաշում է
իր ամենադժվար, ամենասուր նետը, իր ամենահզոր զենքը։
Դա ինչ զենք է? Այստեղ խոսքը ֆիզիկական զենքերի մասին է՞
Ոչ, ոչ, ոչ։ Հիմա ոչ։
Տեսեք, հազարավոր տարիներ մեզ սովորեցրել են, որ ֆիզիկական զենքերը անխուսափելիորեն հանգեցնում են ավելի
վատ պատերազմների և նույնիսկ ավելի մահացու զենքերի։
Մենք սովորել ենք դա։
Եվ այդպիսով Աստծո իսկական և միակ իսկապես փրկարար զենքերը հոգու զենքերն են։
Բառի զենքը։ Երկնքի տակ ամենաուժեղը։
Ճշմարտությունը, արտասանված, օրինակ, բայց ոչ այնպես, ինչպես նախկինում՝ որպես թույլ կամ նույնիսկ օրինականորեն մահացու
մարդկային բառ, այլ ճշմարտությունը, արտասանված իշխանության ազդեցությունների և օնտիկ ուժի հզոր վավերացումների համաձայն։
Տեսնո՞ւմ ես տարբերությունը։
Սա նշանակում է, որ հայտարարված այս վերջին ճակատամարտում մենք կարող ենք օգտագործել միայն մեկ զենք։
Լիարժեք ելույթը՝ «Բացման օրը», որը ուղիղ եթերով ցուցադրվել է 53 երկրում, կարելի է գտնել www.kla.tv/29017. հասցեով։
Սպառնացրեք կարմիր գորգը, բարձրացրեք օրհներգը։
Դրոշակը հպարտորեն բարձր է թռչում երկնքում – «Խաղաղություն! Խաղաղություն!» հաճախ են ասում։
Մեկևնույն պահին ավելի քան 50 մարդ է մահացել, հազարավոր վիրավորներ իրենց տառապանքի մասին ողբում են։
Սև ծուխ բարձրանում է երկինք, մարդիկ բարձր ձայնով գոչում են խաղաղության համար։
Ինչպես ոսկե արևը երկնքում, մենք խաղաղություն ենք ցանկանում որպես մեր վերջնական նպատակ։
Խաղաղությունը հեռավոր նպատակ չէ; խաղաղությունը ճանապարհն է։
Խաղաղություն, այն միջոցը, որով մարդ ճանապարհորդում է։
Խաղաղություն, խաղաղություն, խաղաղություն սկսվում է իմ ներսից։
Խաղաղություն, խաղաղություն, խաղաղություն, դա Աստվածն է իմ մեջ։
Այն, ինչ խորը տիրում է իմ սրտում, գոյություն ունի տրամաբանությունից և բանականությունից շատ ավելի վեր և
դրսևորվում է մեր մեջ որպես համայնքային խաղաղություն։
Պատերազմներ են բորբոքվում հինգ մայրցամաքներում, մարդիկ ամեն օր մահանում են։
Բավարար չէ, նրանք սկսում են ինչ-որ նոր բան՝ Հյուսիսային Կորեա, Ռուսաստան կամ Իրան։
Իմ կոկորդը սեղմվում է, իմ զարկերակը արագանում է։ Մինչև խաղաղություն գա, որքան ավելի շատ տառապանք է պետք?
Քո ձեռքի բռունցքը սեղմվում է քարերի պես ամուր։ Էյ, եթե քո ներսում խաղաղություն կա, խաղաղություն կլինի։
Ինչպես ոսկե արևը երկնքում, մենք խաղաղություն ենք ցանկանում որպես մեր վերջնական նպատակ։
Խաղաղությունը հեռավոր նպատակ չէ; խաղաղությունը ճանապարհն է։
Խաղաղություն, այն միջոցը, որով մարդ ճանապարհորդում է։
Խաղաղություն, խաղաղություն, խաղաղություն սկսվում է իմ ներսից։
Խաղաղություն, խաղաղություն, խաղաղություն, դա Աստվածն է իմ մեջ։
Այն, ինչ խորը տիրում է իմ սրտում, գոյություն ունի տրամաբանությունից և բանականությունից շատ ավելի վեր և
դրսևորվում է մեր մեջ որպես համայնքային խաղաղություն։
Խաղաղություն, խաղաղություն, խաղաղություն նույնպես սկսվում է քո ներսից։
Խաղաղություն, խաղաղություն, խաղաղություն, դա Աստվածն է քո մեջ։
Այս խաղաղությունը բոլորի հետ միասնություն է ստեղծում, նույնիսկ եթե դա խելագարություն է, հեյ, նման ուժ գոյություն ունի։
Խաղաղություն, խաղաղություն, խաղաղություն սկսվում է իմ ներսից։
Խաղաղություն, խաղաղություն, խաղաղություն, դա իմ մեջ գտնվող Աստվածն է։
Այն, ինչ խորը տիրում է իմ սրտում, գոյություն ունի տրամաբանությունից և բանականությունից շատ ավելի վեր և
դրսևորվում է մեր մեջ որպես համայնքային խաղաղություն։
Խաղաղություն, խաղաղություն, խաղաղություն սկսվում է իմ ներսից։
Խաղաղություն, խաղաղություն, խաղաղություն, դա իմ մեջ գտնվող Աստվածն է։
Այն, ինչ խորը տիրում է իմ սրտում, գոյություն ունի տրամաբանությունից և բանականությունից շատ ավելի վեր և
դրսևորվում է մեր մեջ որպես համայնքային խաղաղություն։
Խաղաղություն, խաղաղություն սկսվում է իմ ներսից։
Խաղաղություն, խաղաղություն, դա Աստվածն է իմ մեջ։