როგორც ამბობენ, "ყველა გზა რომსკენ მიემართება", ამიტომ შეიძლება ითქვას, რომ:
ყველა მინიშნება მიუთითებს ამერიკულ კერძო ანალიტიკურ ცენტრზე, საგარეო ურთიერთობათა საბჭოზე, ანუ შემოკლებით
CFR-ზე, როდესაც საქმე ეხება ნატოს უკან მდგომ ადამიანებს.
CFR-ის და მისი გლობალური ქსელის ძალაუფლების უპრეცედენტო კონცენტრაციის ფაქტი მხოლოდ ერთ დასკვნას გვიტოვებს:
ნატო უნდა განიხილებოდეს, როგორც მისი ერთ-ერთი ინსტრუმენტი, რომელიც ხელს უწყობს მსოფლიო მმართველობის
საბჭოს გლობალური მიზნების, მათ შორის, ცენტრალური მსოფლიო მთავრობის ჩამოყალიბების, წინ წამოწევას.
ე.წ. "მშვიდობის დამყარება" მხოლოდ მათ არსებობასა და ოპერაციებს ლეგიტიმაციას სძენს — CFR-ის სამსახურში.
პირველ რიგში, ნატო ხელს უწყობს მთელ ამ ომისშეყვარებულობას — იქნება ეს პროპაგანდის, ისეთი მუქარის მეშვეობით, როგორიცაა
ნატოს აღმოსავლეთისკენ გაფართოება, თუ რეალური რეარმირებით და ა.შ.
ევროპაში ომის შესაძლებლობა მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ ყველაზე მწვავედ იგრძნობა.
მეორეც, ნატო, ყველა იმ ომისშეყვარებულთან ერთად – ომის ისტერიის ჩათვლითაც კი – სასურველ ყურადღების გადატანის ტაქტიკას წარმოადგენს
CFR-ის სტრატეგოსების რეალური მიზნების წინ წასაწევად: კერძოდ, მსოფლიო ცენტრალური მთავრობის ქვაკუთხედების დამყარებისთვის.
1949 წლის 4 აპრილს – 75 წლის წინ – ნატო დაარსდა, როგორც თავდაცვითი ალიანსი ყოფილი საბჭოთა კავშირის წინააღმდეგ.
ნატო არის "ჩრდილო-ატლანტიკური ხელშეკრულების ორგანიზაცია", რომელიც გერმანულად ასევე ცნობილია, როგორც
"ატლანტიკური ალიანსი" ან "ჩრდილო-ატლანტიკური ხელშეკრულება".
ნატო ახლა 32 ევროპულ და ჩრდილოეთ ამერიკულ წევრ სახელმწიფოს აერთიანებს.
ალიანსის უმნიშვნელოვანესი პრინციპია ნატოს ხელშეკრულების მე-5 მუხლში მოხსენიებული ეგრეთ წოდებული ურთიერთდახმარების პუნქტი:
მხარეები თანხმდებიან, რომ ევროპაში ან ჩრდილოეთ ამერიკაში ერთ-ერთ ან რამდენიმე მათგანზე განხორციელებული შეიარაღებული
თავდასხმა ჩაითვლება მათზე განხორციელებულ თავდასხმად.
ნატოს ხელშეკრულების მე-5 მუხლის თანახმად, თუ ნატოს ერთ წევრზე თავდასხმა მოხდება, ეს მთელ ნატოს ალიანსზე თავდასხმად ითვლება.
ნატოს საბჭომ გამოაცხადა ალიანსის შემთხვევა, რომელიც აქამდე მხოლოდ ერთხელ გამოიყენეს: 2001 წლის 11
სექტემბერს აშშ-ში მომხდარი ტერორისტული თავდასხმების შემდეგ.
ფართო საზოგადოებაში – როგორც გერმანიის ფედერალური მთავრობის ვებსაიტზე წერია – ნატო შეფასებულია, როგორც
"მსოფლიოში ყველაზე წარმატებული უსაფრთხოების ალიანსი".
მან 75 წლის განმავლობაში უზრუნველყო ევროპის უსაფრთხოება.
უკრაინაში რუსეთის შეჭრიდან ორი წელიწადზე მეტი ხნის შემდეგ, 2024 წლის 4 აპრილს ARD-DeutschlandTrend-ის მიერ ჩატარებული სატელეფონო
გამოკითხვის თანახმად, გერმანიის მოსახლეობის 67% ევროპაში მშვიდობასა და უსაფრთხოებას ძალიან
სერიოზულად ან სერიოზულად დაუცველად მიიჩნევს.
ადამიანების 82% ევროპაში მშვიდობის უზრუნველყოფისთვის ნატოს მნიშვნელოვნად მიიჩნევს.
"უსაფრთხოება 2024" კვლევის თანახმად, შვეიცარიელი მოსახლეობის 52% მხარს უჭერს ნატოსთან
ურთიერთობის გაღრმავებას, ხოლო 30% — ნატოში გაწევრიანებას.
ნატოს მიერ ევროპაში მშვიდობის უზრუნველყოფის ხარისხის საკითხი აზრებს ჰყოფს და მოსახლეობას უფრო მეტად აწუხებს, ვიდრე ოდესმე.
ეს დოკუმენტური ფილმი სწორედ ამ კითხვას იკვლევს და ნატოს კულისებს გვიჩვენებს.
1. უზრუნველყო თუ არა ნატომ წარსულში მშვიდობა? – ნატოს ყველაზე მნიშვნელოვანი ოპერაციები
ნატოს რამდენიმე ყველაზე მნიშვნელოვანი ოპერაცია ახლა ქვემოთ უფრო დეტალურად იქნება განხილული.
ეს არის ოფიციალური ოპერაციები ნატოს ხელმძღვანელობით და არა ნატოს ქვეყნების მიერ საკუთარი ინიციატივით ჩატარებული ოპერაციები.
მათ ყველა სამხედრო ოპერაცია ჩაატარეს ცივი ომის შემდგომ პერიოდში, ანუ 1991 წლის შემდეგ.
ამ ოპერაციათაგან პირველი ბოსნიაში 1992 წლის ივლისიდან მოყოლებული გაიმართა, საზღვაო ბლოკადების, ფრენის
აკრძალვის ზონებისა და ეგრეთ წოდებული სამშვიდობო ძალების სახით.
ოპერაცია "გადაწყვეტილი ძალა" ბოსნიასა და ჰერცეგოვინაში 1995 წლის 30 აგვისტოდან 20 სექტემბრამდე
1994 და 1995 წლებში სარაევოში, მარკალეს ბაზარს მორტირის ჭურვები მოხვდა.
ამ პროცესში დაახლოებით 100 მშვიდობიანი მოქალაქე დაიღუპა.
მორტაჟის ყუმბარები დაუყოვნებლივ სერბებს დააბრალეს.
ამის გამო პასუხისმგებლობის დადგენის მიზნით საგამოძიებო კომისიის შექმნაზე უარი ითქვა.
ამან ნატოს უფლება მისცა, ბოსნიის სერბების მიერ კონტროლირებად ნაწილში 338 სამიზნეზე 1,026 ბომბი ჩამოეგდო.
ორ-ნახევარი კვირის განმავლობაში, ნატოს რვა პარტნიორი ქვეყნის თვითმფრინავებმა ჯამში 3,515 მისია შეასრულეს.
საჰაერო იერიშების შედეგად დაახლოებით 27 მშვიდობიანი მოქალაქე და იმავე რაოდენობის ჯარისკაცი დაიღუპა.
ბოსნიაში ვითარება ჯერ კიდევ არ მოგვარებულა ისე, რომ ნამდვილი მშვიდობა დამყარდეს.
ოპერაცია "შერეული ძალები" ყოფილ იუგოსლავიის ფედერაციულ რესპუბლიკაში 1999 წლის 24 მარტიდან 10 ივნისამდე
"ოპერაცია მოკავშირე ძალა" იყო ნატოს სამხედრო ოპერაციის კოდური სახელწოდება იუგოსლავიის ფედერაციულ რესპუბლიკაზე.
განლაგებულმა დაახლოებით 200-მა გამანადგურებელმა 28,018 ასაფეთქებელი მოწყობილობა – მათ შორის კლასტერული ბომბები –
და 10-15 ტონა ურანით დაფარული საბრძოლო მასალა ჩამოაგდო.
არც გაეროს მანდატი არსებობდა და არც კოლექტიური თავდაცვის შემთხვევა.
ნატომ საჰაერო იერიშები სავარაუდო "ჰუმანიტარული კატასტროფის" მოტივით გაამართლა.
თუმცა, რამდენიმე ანგარიშის, მათ შორის ევროპაში უსაფრთხოებისა და თანამშრომლობის ორგანიზაციის (ეუთო)
მონაცემების თანახმად, ომის დაწყებამდე არც ჰუმანიტარული კატასტროფა ყოფილა და არც ეთნიკური წმენდა.
თუმცა, ომის დაწყების შემდეგ, იყო: 10,000 დაღუპული ჯარისკაცი და პოლიციელი;
489-528 სამოქალაქო პირის დაღუპვა Human Rights Watch-ის მონაცემებით;
იუგოსლავიის შეფასებით, 1,200–2,500 მშვიდობიანი მოქალაქე მოკლულია;
ურანის საბრძოლო მასალებით გამოწვეული გამანადგურებელი გრძელვადიანი ეფექტები, როგორიცაა
ნაადრევი მშობიარობა და სერიოზული დაავადებები.
შეფასებით, გრძელვადიანი შედეგების გამო 125 000 ადამიანი დაიღუპა.
იუგოსლავიასა და სერბეთში გარდაცვალების მაჩვენებელი წლიურად 2.5 პროცენტით გაიზარდა.
და განადგურდა ინფრასტრუქტურა: 110 საავადმყოფო, 480 სკოლა, 19 რკინიგზის სადგური, 60 ხიდი და სამრეწველო საწარმოები.
ოპერაცია "მუდმივი თავისუფლება" (OEF) ავღანეთში, ფილიპინებში, საქართველოში, კირიგიზეში, აფრიკის რქაში, სომალისა და
საჰარაში 2001 წლის 7 ოქტომბრიდან 2014 წლის 28 დეკემბრამდე
2001 წლის 11 სექტემბრის თავდასხმების საპასუხოდ, აშშ-ის მთავრობამ გამოაცხადა ეგრეთ წოდებული ომი საერთაშორისო ტერორიზმზე.
ნატოს საბჭომ შემდგომში გადაწყვიტა, თავდასხმები ჩათვლილიყო შეერთებულ შტატებზე თავდასხმად, ჩრდილოატლანტიკური
ხელშეკრულების მე-5 მუხლის, ურთიერთდაცვის პუნქტის, შესაბამისად.
ტერორთან ამ ომის ფარგლებში გატარებული ერთ-ერთი ზომა იყო ოპერაცია "მუდმივი თავისუფლება".
აშშ-ის ცენტრალური სარდლობის მიერ წარმართულ ოპერაციაში დაახლოებით 70 ქვეყანა მონაწილეობდა.
ოპერაცია დასრულდა 2014 წლის 28 დეკემბერს.
ის ჩანაცვლდა ნატოს "მტკიცე მხარდაჭერის მისიით", რომელიც 2021 წლის 11 სექტემბრამდე გრძელდებოდა.
ეს უკვე აღარ იყო საბრძოლო მისია, არამედ ავღანეთის მთავრობისადმი საკონსულტაციო და ლოგისტიკური მხარდაჭერა.
ნატომ ავღანეთში მშვიდობისა და უსაფრთხოების გარდა ყველაფერი დატოვა.
მოკლე დროში თალიბანმა მთელი ქვეყნის დიდი ნაწილების კონტროლი მოიპოვა.
Welthungerhilfe-ს თანახმად, ჰუმანიტარული მდგომარეობა "კატასტროფულია".
ბევრი დამკვირვებელი ავღანეთში საერთაშორისო მისიას წარუმატებლად მიიჩნევს.
შეფასებით, ნატომ და მისმა მოკავშირეებმა 240,000 მკვდარი დატოვეს.
მხოლოდ 2012 წლის ჩათვლით 43,000 სამოქალაქო პირის დაღუპვა.
ნატოს 3,500-ზე მეტმა ჯარისკაცმა დაკარგა სიცოცხლე, მათ შორის 59-მა გერმანიის შეიარაღებული ძალებიდან.
საერთაშორისო სამხედრო ოპერაცია ლიბიაში 2011 წლის 19 მარტიდან 31 ოქტომბრის ჩათვლით
2011 წლის 17 მარტს, გაეროს 1973-ე რეზოლუციამ გაეროს წევრ სახელმწიფოებს უფლება მისცა, დაეწესებინათ "ლიბიის თავზე
ფრენის აკრძალვის ზონა" სამოქალაქო მოსახლეობის დაცვისა და მთავრობის ძალების წინააღმდეგ ამბოხებულების მხარდაჭერის საბაბით.
2011 წლის 31 მარტს ნატომ გაეროს 1973-ე რეზოლუციის აღსრულების მიზნით მთლიანი სამხედრო ოპერაციის მეთაურობა გადაიბარა.
260 გამანადგურებლით ნატომ სულ 7,587 საჰაერო დარტყმა განახორციელა.
შედეგი იყო 50,000 სამოქალაქო პირის დაღუპვა და 50,000 სამოქალაქო პირის დაჭრა.
ეკონომიკური ინფრასტრუქტურა ძირითადად განადგურდა და დიდი წყალმომარაგების ქსელის ობიექტები დაბომბეს.
ლიბიაში ჩარევით ნატომ სრულიად ყველაფერი გააკეთა, გარდა მშვიდობის დამყარებისა.
2011 წელს სახელმწიფოს მეთაურის, მუამარ კადაფის, დამხობის შემდეგ ლიბია ძალადობრივი კონფლიქტების ეპიცენტრშია.
პოლიტიკური არასტაბილურობა, საზოგადოებრივი წესრიგისა და ეკონომიკის კოლაფსი ამ ჩრდილოეთ აფრიკულ ქვეყანაში
მცხოვრები ადამიანების ყოველდღიურ ცხოვრებას კვლავაც განსაზღვრავს.
გარდა ამისა, ლიბიის გავლით ევროპაში მილიონობით ლტოლვილი ჩავიდა.
ლიბიაში სავარაუდო "ჰუმანიტარული" კრიზისის წინ, მუამარ კადაფის მმართველობისას, ქვეყანას მთელ აფრიკაში
ერთ-ერთი ყველაზე მაღალი შემოსავალი ერთ სულ მოსახლეზე და ყველაზე მაღალი სოციალური მიღწევები ჰქონდა.
მტკიცება, რომ კადაფიმ 6000 ადამიანი მოკლა, სიცრუე აღმოჩნდა.
გადაფის დამხობის შემდეგ, ჰუმანიტარული კატასტროფა მხოლოდ ახლა იწყებოდა!
შემდგომი ომები ნატოს ქვეყნების მიერ და მათ მონაწილეობით
ნატოს მიერ ჩატარებულმა ოპერაციებმა გამოიწვია წარმოუდგენელი ტანჯვა ასობით ათასი
მსხვერპლითა და დამანგრეველი გრძელვადიანი შედეგებით!
გარდა ამისა, იყო სხვა ომებიც, რომლებშიც ნატოს ქვეყნები მონაწილეობდნენ, მაგალითად: ვიეტნამის ომი 1965–1975
წლებში, რომლის დროსაც აშშ-ის სამხედრო ძალებმა ფართომასშტაბიანად გამოიყენეს ძალიან ტოქსიკური ჰერბიციდი "აგენტი ორანჯი".
ამან გამოიწვია გარემოსა და გენეტიკური მასალის უზარმაზარი, ხანგრძლივი ზიანი, ნაყოფის თანდაყოლილი მანკები და მუცლის მოშლა.
მთავრობის მონაცემებით, 2009 წლისთვის 400 000 ვიეტნამელი დაიღუპა.
პირველი ერაყის ომი ან მეორე სპარსეთის ყურის ომი 1990/91
2003 წელს მიმდინარე ერაყის მეორე ომი, ანუ სპარსეთის ყურის მესამე ომი, რომლის დროსაც აშშ-ის მეთაურობით მოქმედმა
ნებაყოფლობითი კოალიციამ 1000-დან 2000 ტონამდე ჯავშანგამტანი ურანის საბრძოლო მასალა გაისროლა.
სამოქალაქო ომი სირიაში 2011 წლიდან
სამხედრო ჩარევა იემენში 2011–2015
ყველა ამ ომს ერთი საერთო აქვს:
ომის მიერ მოტანილი ბოროტება იმ სავარაუდო უსამართლობაზე დიდი აღმოჩნდა, რომლის აღმოფხვრასაც ის
ქვეყანაში მშვიდობის დასამყარებლად უნდა მოეხდინა.
ეს არღვევს საერთაშორისო ჰუმანიტარული სამართლის პრინციპს.
და ამ ომებს კიდევ ერთი საერთო აქვთ: ისინი ტყუილებს ეფუძნებოდა.
თავის წიგნში "არალეგალური ომები: როგორ ახდენენ ნატოს ქვეყნები გაეროს საბოტაჟს", შვეიცარიელი ისტორიკოსი, დოქტორი დანიელ განსერი,
აჩვენებს, თუ როგორ იწარმოებდა არალეგალური ომები წარსულსა და აწმყოში — ალიანსის საფუძვლის
გარეშე და გაეროს პირდაპირი მანდატის გარეშე.
სწორედ ამიტომ მართლზომიერდება ომები სავარაუდო "ჰუმანიტარული კატასტროფებით" ან სხვა ტყუილებით.
მაგრამ როგორ არის ეს შესაძლებელი და როგორ ხორციელდება?
და თუ ნატოს წარსულში ჩატარებულმა ოპერაციებმა მშვიდობა ვერ უზრუნველყო, უნდა უზრუნველყოს თუ არა ამჟამად?
2. თუ ნატოს ოპერაციებმა მშვიდობა ვერ უზრუნველყო, ეს წმინდა წყლის წარუმატებლობა იყო თუ ცბიერი გათვლა?
ამ კითხვაზე პასუხის გასაცემად, ნატოს კულისებს უნდა ჩავხედოთ.
ვინ დგას ნატოს უკან და რა არის მათი მიზნები?
ვინ იდგა ნატოს დაარსების უკან?
როგორც იტყვიან, "ყველა გზა რომს მიუყვება", ამიტომ შეიძლება ითქვას, რომ:
ყველა მინიშნება მიუთითებს აშშ-ის კერძო ანალიტიკურ ცენტრზე, საგარეო ურთიერთობათა საბჭოზე (მოკლედ
CFR), როდესაც საქმე ეხება ნატოს უკან მდგომ ადამიანებს.
ამერიკელმა იურისტმა უილიამ ბანდიმ CFR-ის კვლევით ჯგუფებს მისწერა, რომ მათ ხელი შეუწყვეს იმ აზროვნების ჩარჩოს
შექმნას, რომელიც მარშალის გეგმისა და ნატოს შექმნას მოჰყვა.
ბანდი ცენტრალური სადაზვერვო სააგენტოს (CIA) ანალიტიკოსი იყო.
როდესაც 1939 წლის სექტემბერში ევროპაში მეორე მსოფლიო ომი დაიწყო, აშშ-ის სახელმწიფო დეპარტამენტმა
დამოუკიდებელი ანალიზისა და კვლევის პროგრამა წარადგინა.
ეს დაევალა CFR-ის სასწავლო ჯგუფებს.
პროექტი, რომელიც ცნობილი გახდა როგორც "ომისა და მშვიდობის კვლევები", მიზნად ისახავდა ამერიკის საგარეო
პოლიტიკის წარმართვას მომდევნო ომის წლებში და იმ რთულ ახალ სამყაროში, რომელიც მის შემდეგ წარმოიშვებოდა.
CFR-ის ვებსაიტზე შემდგომ ნათქვამია, რომ "საქმე იყო მკაცრად გასაიდუმლოებული".
ციტატა: "რადგან მთელი გეგმა "გაუქმდებოდა", თუ საყოველთაოდ ცნობილი გახდებოდა, რომ საგარეო
საქმეთა სამინისტრო გარე ჯგუფთან (CFR) თანამშრომლობდა."
როკფელერის ფონდმა დათანხმდა პროექტის დაფინანსებაზე, თავდაპირველად უხალისოდ, მაგრამ მისი მნიშვნელობის
დადასტურების შემდეგ, თითქმის 350 000 აშშ დოლარით .
მომდევნო ხუთი წლის განმავლობაში, "ომისა და მშვიდობის კვლევების" პროგრამაში თითქმის 100 კაცმა მიიღო მონაწილეობა,
ნორმან ჰ. დევისი იყო ომისა და მშვიდობის კვლევების მმართველი კომიტეტის თავმჯდომარე.
დევისი 1921 წლიდან იყო CFR-ის დირექტორთა საბჭოს წევრი, ხოლო 1936-დან 1944 წლამდე — მისი პრეზიდენტი.
ალენ უელს დალესმა და ჰენსონ უ. ბოლდუინმა (1903–1991) უხელმძღვანელეს შეიარაღების ჯგუფს ომისა და მშვიდობის კვლევების
ინსტიტუტში, სადაც ნატოს ძირითადი იდეები და გეგმები შემუშავდა.
ალენ უელს დალესი იყო CFR-ის დირექტორთა საბჭოს წევრი 1927-დან 1969 წლამდე და მისი პრეზიდენტი 1946-დან 1950
წლამდე; ის იყო CIA-ს დირექტორი 1953-დან 1961 წლამდე.
CIA-ს დირექტორის რანგში, დალესმა ავტორიზაცია მისცა ფიდელ კასტროზე , პატრის ლუმუმბაზე და რაფაელ
ტრუხილიოზე , სხვათა შორის, ფარულ მკვლელობის მცდელობებს.
ლუმუმბა დახვრეტით მოკლეს.
მან მანამდე მნიშვნელოვანი როლი ითამაშა კონგოს ბელგიური კოლონიური მმართველობიდან მშვიდობიანად გამოყვანაში.
დალესი პასუხისმგებელი იყო ირანისა და გვატემალის სახელმწიფო გადატრიალებებზე.
მისი ხელმძღვანელობით, ცენტრალურმა სადაზვერვო სააგენტომ ერთდროულად საიდუმლოდ დაუჭირა მხარი ორ
მეტოქე ფრაქციას სამხრეთ და ცენტრალურ ამერიკაში.
დულესმა კუბელ რევოლუციონერებს იარაღიც კი მიაწოდა.
სრულიად შეესაბამება პრინციპს "გაყავი და იბატონე".
ეს პრინციპი გულისხმობს სამხედრო, პოლიტიკურ ან რიტორიკულ სტრატეგიას, რომელიც
მიზნად ისახავს მოწინააღმდეგის ბანაკის დაყოფას.
დალესმა ასევე 1953 წელს CIA-ს კვლევითი პროგრამა "MK ULTRA" წამოიწყო.
გონების კონტროლის შესაძლებლობების შესახებ პროგრამა მოიცავდა ათასობით ექსპერიმენტს ადამიანებზე,
რამდენიმე დოკუმენტირებული გარდაცვალების ჩათვლით.
თავის ნაშრომში ისტორიკოსმა, დოქტორმა დანიელ განსერმა, დაასკვნა, რომ პრეზიდენტ ჯონ ფ.
კენედის მკვლელობას ასევე ალენ დულესი უპირებდა.
დულესი 33-ე ხარისხის მასონ-ფრიმასონი იყო.
განა გასაკვირია, რომ ნატო მშვიდობას ვერ უზრუნველყოფს, იმის გათვალისწინებით, რომ მისი ფუნდამენტური კონცეფცია შემუშავდა კაცის
მონაწილეობით, ალენ დულესის, რომელსაც ხელები სისხლიანი აქვს?
1983 წლის ივლისში ბრიტანულ ჟურნალ "International Affairs"-ში გამოქვეყნებული სტატია ნათელს ჰფენს ნატოს შემდგომ ჩამოყალიბებას.
სათაურია: "პენტაგონის მოლაპარაკებები 1948 წლის მარტში: ჩრდილო-ატლანტიკური ხელშეკრულების დასაწყისი".
ავტორების, სიზ ვიბესისა და ბერტ ზიმანის თანახმად, ეს სტატია განკუთვნილია ნატოს ოფიციალური ისტორიული ანგარიშის შესავსებად.
ციტატა: "ნატოს ოფიციალური ისტორიის თანახმად, მოლაპარაკებები, რომლებიც ჩრდილო-ატლანტიკური ხელშეკრულების
ხელმოწერით დასრულდა, 1948 წლის 6 ივლისს ვაშინგტონში დაიწყო."
თუმცა, რამდენიმე წელია ცნობილია, რომ ამ თარიღამდე შეერთებულ შტატებსა და დასავლეთ ევროპის სახელმწიფოებს შორის უსაფრთხოების
ხელშეკრულების შესახებ მოლაპარაკებები უკვე მიმდინარეობდა.
ეს მოლაპარაკებები 1948 წლის მარტის ბოლოს, სრული საიდუმლოების რეჟიმში, ვაშინგტონში, პენტაგონში, შეერთებულ
შტატებს, გაერთიანებულ სამეფოსა და კანადას შორის გაიმართა.
ამ საიდუმლო კონსულტაციების ერთ-ერთი მონაწილე საუბრობს 1948 წლის მარტში გამართულ "გადამწყვეტ (და საიდუმლო)
პენტაგონის მოლაპარაკებებზე, რომელთა დროსაც ჩრდილო ატლანტის ხელშეკრულების იდეა ფაქტობრივად ჩაისახა".
"საერთაშორისო საქმეების" სტატიაში ასევე დასახელებულია პირები, რომლებიც პენტაგონში 1948 წლის 22
მარტიდან 1 აპრილამდე მოლაპარაკებებს აწარმოებდნენ.
აქაც, დელეგაციის მონაწილეების მიერ დატოვებული კვალი, მოსალოდნელად, CFR-ისკენ მიემართება:
ლუის უ. დუგლასი , თავისი დელეგაციის ხელმძღვანელი.
ის 1947-1950 წლებში შეერთებული შტატების ელჩი იყო გაერთიანებულ სამეფოში.
ის 1935 წლიდან როკფელერის ფონდის წევრი იყო და 1936-1939 წლებში მის აღმასრულებელ კომიტეტში მსახურობდა.
ის იყო საგარეო ურთიერთობათა საბჭოს დირექტორთა საბჭოს წევრი 1940-დან 1964 წლამდე.
თეოდორ აქილის , რომელიც პერუში აშშ-ის დიპლომატად მსახურობდა, ასევე იყო CFR-ის წევრი.
ალფრედ გრიუნტერ , აშშ-ის არმიის გენერალი, 1953-1956 წლებში იყო ევროპის უმაღლესი მოკავშირე სარდალი.
რობერტ სესილი იყო ბრიტანელი დიპლომატი და 1920 წლის ივლისში ლონდონში დაარსებული კერძო
ანალიტიკური ცენტრის, ჩეთემ-ჰაუსის, თანადამფუძნებელი.
ერთი წლის შემდეგ, მისი ამერიკული ანალოგი, CFR, ნიუ-იორკში დაარსდა.
2004 წლამდე ჩატემ-ჰაუსი ასევე ცნობილი იყო, როგორც საერთაშორისო ურთიერთობების სამეფო ინსტიტუტი.
ძირითადი პროექტები ფინანსდება როკფელერის ფონდის, ბილ და მელინდა გეიტსების ფონდისა და ნატოს მიერ, სხვებთან ერთად.
რობერტ სესილი მასონი იყო.
ლესტერ ბ. პირსონი , კანადის დელეგაციის ხელმძღვანელი, 1963-1968 წლებში კანადის მე-14 პრემიერ-მინისტრი იყო.
ის იყო ბილდერბერგის ჯგუფის წევრი და 1964 წელს ბილდერბერგის შეხვედრას დაესწრო.
როკფელერის ფონდი, ცენტრალური სადაზვერვო სააგენტო და საგარეო ურთიერთობათა საბჭო კვლავ
ჩართულნი იყვნენ ბილდერბერგის ჯგუფის დაარსებაში.
მიზანი იყო ევროპელ და ამერიკელ პოლიტიკოსებთან და ბიზნეს ლიდერებთან პერიოდული კონფერენციების დაარსება.
3. ნატოს მიზნები = CFR-ის მიზნები
ნატოს ფუძემდებლური მიზნებისა და დანიშნულების გასაგებად, აუცილებელია, გაგებული იყოს CFR-ის მიზნები.
თავის ვებგვერდზე CFR თავმდაბლად წარმოაჩენს თავს:
ის ემსახურება "მსოფლიოსა და იმ საგარეო პოლიტიკურ გადაწყვეტილებების უკეთ გააზრებას, რომელთა
წინაშეც დგანან შეერთებული შტატები და სხვა ქვეყნები".
თუმცა, ნაკლებად სავარაუდოა, რომ ორგანიზაციამ ასეთი ფართო ქსელი მხოლოდ საკონსულტაციო მომსახურების მიწოდების მიზნით შექმნას.
ათწლეულების განმავლობაში, CFR აშშ-ის მთავრობის თითქმის ყველა საკვანძო პოზიციას იკავებდა და თითოეულ ადმინისტრაციას,
მიუხედავად იმისა, დემოკრატიული იყო თუ რესპუბლიკური, რამდენიმე ასეული მაღალი რანგის ოფიციალური პირითა და მრჩეველით ამარაგებდა.
რიჩარდ ჰარვუდმა, "ვაშინგტონ პოსტის" ყოფილმა უფროსმა რედაქტორმა და ომბუდსმენმა, დადებითად ისაუბრა საგარეო ურთიერთობათა საბჭოზე
და აღნიშნა, რომ მისი წევრები "ყველაზე მეტად შეესაბამებიან იმას, რასაც შეერთებული შტატების მმართველი ელიტა შეიძლება ეწოდოს".
(...) ისინი მხოლოდ აშშ-ის საგარეო პოლიტიკას არ აანალიზებენ და არ განმარტავენ; ისინი მის ფორმირებაშიც მონაწილეობენ.
საგარეო ურთიერთობათა კერძო საბჭოს წევრები არიან, სხვებთან ერთად:
რამდენიმე აშშ-ის პრეზიდენტი და ვიცე-პრეზიდენტი ორივე პარტიიდან;
თითქმის ყველა აშშ-ის საგარეო საქმეთა, თავდაცვისა და ფინანსთა მინისტრი;
აშშ-ის სამხედრო ძალებისა და ნატოს შტაბების უფროსებისა და მეთაურების უმეტესობა;
კონგრესის ყველაზე გავლენიანი წევრების ნაწილი (განსაკუთრებით საგარეო და უსაფრთხოების პოლიტიკის განმსაზღვრელები);
თითქმის ყველა ეროვნული უსაფრთხოების მრჩეველი, ცენტრალური სადაზვერვო სააგენტოს (CIA) დირექტორი, გაეროში ელჩი,
ფედერალური სარეზერვო სისტემის (Fed) თავმჯდომარე, მსოფლიო ბანკის პრეზიდენტი და ეროვნული ეკონომიკური საბჭოს დირექტორი;
მრავალი გამოჩენილი აკადემიკოსი; მრავალი ბანკის, ანალიტიკური ცენტრის, უნივერსიტეტის,
არასამთავრობო ორგანიზაციისა და ჰოლივუდის დირექტორი;
, ისევე როგორც 11 სექტემბრის კომისიისა და უორენის კომისიის მთავარი წევრები
გარდა ამისა, CFR მოიცავს კომპანიებს, რომლებიც მსხვილი ბიზნესის, მსხვილი საბანკო სფეროს, მსხვილი ტექნოლოგიების,
მსხვილი მონაცემების, მსხვილი მედიისა და მსხვილი ფარმაცევტული ინდუსტრიის გლობალურ გიგანტებს შორის არიან.
მოკლედ, CFR-ს შეუდარებელი გავლენა და ავტორიტეტი აქვს.
თუმცა, CFR-ის მიერ მოპოვებული ძალაუფლება და გავლენა ბევრად სცდება მისი წევრების ფარგლებს:
ინგლისში CFR-ის და-ორგანიზაციაა, რომელიც ცნობილია როგორც საერთაშორისო ურთიერთობათა სამეფო ინსტიტუტი (RIIA),
ასევე ცნობილი როგორც ჩეთემ-ჰაუსი, დაარსებული 1920 წელს.
ევროპაში, CFR-მა 2007 წელს დააარსა ევროპის საგარეო ურთიერთობათა საბჭო (ECFR).
საბჭოთა საბჭოს (CoC) მეშვეობით, CFR აერთიანებს წევრ ორგანიზაციებს 24 ქვეყნიდან, მათ შორის რუსეთსა და ჩინეთს.
რუსეთის CFR-ის წევრი ორგანიზაცია "საგარეო და თავდაცვის პოლიტიკის საბჭო" (SVOP) უძღვება "ვალდაის" დისკუსიების კლუბს, რომელშიც
რუსეთის პრეზიდენტი ვლადიმერ პუტინი რეგულარულად მონაწილეობს.
ორკვირიანმა ბეჭდურმა ჟურნალმა The New American-მა 2021 წლის ივლისის ნომერში ეს შემდეგნაირად შეაჯამა.
ეს იყო სპეციალური გამოცემა CFR-ის 100 წლის იუბილეს აღსანიშნავად, სათაურით: "CFR: კვლავაც ძალა ტახტის უკან".
"CFR-ის ისტორია არის საუკუნოვანი ომის ქრონიკა ეროვნული სუვერენიტეტის წინააღმდეგ და დაუღალავი მცდელობა, დაარსდეს
ყოვლისშემძლე მსოფლიო მთავრობა, რომელსაც CFR-ის გლობალისტები ხშირად თავიანთ "ახალ მსოფლიო წესრიგს" უწოდებდნენ. (...)
CFR ნამდვილად ახდენს უპრეცედენტო გავლენას პოლიტიკურ, ფინანსურ, ეკონომიკურ, მედიისა და აკადემიურ წრეებში. (...)
ის არის საჯარო სახე, ცენტრალური ნერვული სისტემა იმისა, რასაც კრიტიკოსები "ღრმა სახელმწიფოს" უწოდებენ – არჩეული არმყოფი
"მუდმივი მთავრობისა", რომელმაც ჩვენს ქვეყანაში კონტროლი დაამყარა.
ნომერი სრულდება სიტყვებით: ""ღრმა სახელმწიფოს" ჯოჯოხეთური ჩაჭიდება ჩვენს ერსა და მთელ მსოფლიოზე არ მოირღვევა, თუ მეტი
ამერიკელი (და მეტი ადამიანი მთელ მსოფლიოში) არ გამოფხიზლდება, არ ამხელს CFR-ის მზარდ კონტროლს და არ დაუპირისპირდება
მის ეშმაკურ "ახალი მსოფლიო წესრიგის" დღის წესრიგს."
1950 წლის 17 თებერვალს უოლ-სტრიტის ბანკირმა ჯეიმზ პ. ვარბურგმა, ფრანკლინ დ. რუზველტის მრჩეველმა, აშშ-ის სენატის
კომიტეტს განუცხადა: "ჩვენ გვექნება მსოფლიო მთავრობა, მოგვწონს ეს თუ არა (...) თანხმობით თუ დაპყრობით."
ის ასევე იყო CFR-ის წევრი, ისევე როგორც მისი მამა, პოლ ვარბურგი, რომელიც ცნობილია, როგორც ფედერალური სარეზერვო სისტემის "მამა".
იმის შესახებ, თუ რა დონეზე ასრულებს ნატო მთავარ როლს მსოფლიო ცენტრალური მთავრობის დღის წესრიგის
განხორციელებაში, შემდეგ თავებშია განმარტებული.
4. როგორ შეიძლება ნატოს ოპერაციების "მშვიდობისმყოფელობით" გაყიდვა? – CFR-ის "პროპაგანდისტული მატრიცა"
გეოპოლიტიკური სტრატეგიების წარმატებული განხორციელება, განსაკუთრებით კი სამხედრო საშუალებების გამართლების,
თითქოსდა მშვიდობის დასამყარებლად, წარმოუდგენელი იქნებოდა საზოგადოებრივ აზრზე ეფექტური გავლენის გარეშე.
შვეიცარიის პოლიტიკის კვლევის (SPR) მიერ 2017 წლის სექტემბერში გამოქვეყნებული 22-გვერდიანი
კვლევა წარმოადგენს CFR-ის "პროპაგანდისტულ მატრიცას":
როგორ აკონტროლებს CFR-ი გეოსტრატეგიული ინფორმაციის ნაკადს.
Swiss Policy Research არის დამოუკიდებელი კვლევითი და საინფორმაციო პროექტი შვეიცარიულ და
საერთაშორისო მედიაში გეოპოლიტიკური პროპაგანდის შესახებ.
კვლევა განმარტავს, "თუ როგორ შექმნა CFR-მა უმეტესად თვითკმარი ტრანსატლანტიკური საინფორმაციო ციკლი, რომელშიც თითქმის
ყველა რელევანტურ წყაროსა და საორიენტაციო წერტილს კონტროლს უწევენ საბჭოს წევრები და მისი პარტნიორი ორგანიზაციები".
აშშ-ში, პრაქტიკულად ყველა ცნობილი მედიასაშუალება ან CFR-ის წარმომადგენლების მიერ დაარსდა, ან ათწლეულების წინ შეიძინეს.
გერმანიაში წამყვანი მედია ფიგურები ინტეგრირებულნი არიან – ბიილდერბერგის ჯგუფთან ერთად – უმთავრესად ეგრეთ
წოდებული "ატლანტიკ-ბრიუკე" (ატლანტიკური ხიდი) მეშვეობით.
ის 1952 წელს დაარსდა CFR-ისა და მსოფლიო ბანკის პრეზიდენტმა ჯონ ჯ. მაკლოიმ, CFR-ის წევრთან და ბანკირ ერიკ ვარბურგთან ერთად.
შვეიცარიაში წამყვანი გამომცემლობების სტრუქტურული ინტეგრაცია უმთავრესად ბილდერბერგის ჯგუფისა და
გერმანული "ატლანტიკბრიუკეს" მედიასაშუალებებთან სულ უფრო მჭიდრო თანამშრომლობის გზით ხორციელდება.
საინფორმაციო სააგენტოები
საინფორმაციო სააგენტოები ინფორმაციულ მატრიცაში განსაკუთრებულ როლს ასრულებენ.
სინამდვილეში, საერთაშორისო მოვლენებისთვის, CFR-ის მედიასაშუალებების მიერ გამოყენებული ტექსტისა
და სურათების თითქმის მთლიანი მოცულობა მხოლოდ სამ გლობალურ საინფორმაციო სააგენტოს ეკუთვნის:
ამერიკული Associated Press (AP), ბრიტანულ-კანადური Thomson Reuters და ფრანგული Agence France-Presse (AFP).
მიუხედავად იმისა, რომ Reuters-ი და AP-ი პირდაპირ არიან ჩართულნი საბჭოში, AFP ფრანგულ სახელმწიფოს ეკუთვნის,
რომელიც, თავის მხრივ, ტრანსატლანტიკურ სტრუქტურებში ბილდერბერგის ჯგუფისა და ნატოს მეშვეობითაა ინტეგრირებული.
არასამთავრობო ორგანიზაციები (აო) და საზოგადოებასთან ურთიერთობის (სუ) სააგენტოები
არასამთავრობო ორგანიზაციების გარეშეც კი, სამხედრო ოპერაციების საზოგადოებისთვის გაყიდვა თითქმის შეუძლებელი იქნებოდა.
ეს ხალხს მეტი დამოუკიდებლობისა და სანდოობის ილუზიას უქმნის.
სინამდვილეში კი, Amnesty International-ის (AI), Human Rights Watch-ის (HRW) და მრავალი სხვა, ერთი
შეხედვით, ჰუმანიტარული ორგანიზაციის დირექტორები ათწლეულების განმავლობაში იყვნენ ჩართულნი CFR-ში.
მრავალი სხვა დაფინანსებული და მართულია CFR-ის მილიარდერების მიერ, როგორებიც არიან ჯორჯ სოროსი.
შვეიცარიის პოლიტიკის კვლევის ცენტრი (SPR) წერს, რომ ასეთ არასამთავრობო ორგანიზაციებს ყოველთვის მიმართავენ, როდესაც საქმე
ეხება სამხედრო ჩარევის ლეგიტიმაციას ჰუმანიტარული მოტივებით.
ჯერ კიდევ 1991 წელს, Amnesty International-მა საჯაროდ "დაადასტურა" ამერიკული PR ფირმის მიერ მოფიქრებული "ინკუბატორის ტყუილი" , რითაც
მნიშვნელოვანი წვლილი შეიტანა სპარსეთის ყურის ომის დაწყებაში.
ბალკანეთში, ავღანეთსა და ლიბიაში "ამნესტი ინტერნეიშენალმა" და "ჰიუმან რაიტს უოჩმა" ასევე მოუწოდეს "ჰუმანიტარული" სამხედრო
ჩარევისკენ ეჭვქვეშ მდგარი ან ცრუ მტკიცებულებების საფუძველზე.
Swiss Policy Research-ის თანახმად, მტკიცება, რომ კადაფიმ 6000 ადამიანი მოკლა, სიცრუე აღმოჩნდა.
ყურის ომი ახალი დასრულებული იყო და ინკუბატორების ტყუილი გამხელეს, როდესაც აშშ-ის საზოგადოებასთან ურთიერთობის სააგენტო
"რადერ ფინი" უკვე აქტიურად მოქმედებდა ბალკანეთის ომებში და მომდევნო ნატოს ინტერვენციისთვის ნიადაგს ამზადებდა.
კომპანია "რადერ ფინის" იმდროინდელმა დირექტორმა მოგვიანებით მიცემულ ინტერვიუში განმარტა, თუ რატომ
გაავრცელა მისმა კომპანიამ, მაგალითად, სერბული "სასიკვდილო ბანაკების" შესახებ ცრუ ინფორმაცია ბოსნიაში:
ჩვენ არ დაგვიდასტურებია ბოსნიაში სიკვდილის ბანაკების არსებობა; ჩვენ მხოლოდ გავავრცელეთ ინფორმაცია, რომ
(ამერიკულმა ჟურნალმა) Newsday-მ ამის შესახებ განაცხადა.
(...) საქმე გვქონდა გასაკეთებელი და გავაკეთეთ.
მორალურობისთვის ფულს არ გვიხდიან.
სავარაუდოდ, ასევე უნდა ვახსენოთ ისეთი ჰუმანიტარული ორგანიზაციები, როგორიცაა Avaaz და Campact, თავიანთი ონლაინ პეტიციებით.
ტროპიკული ტყის მხარდაჭერის ნაცვლად, ისინი უცებ ლიბიის თავზე "ფრენის აკრძალვის ზონის" დაწესებას ითხოვენ.
5. ნატოს ოპერაციები შეიძლება წარადგინონ, როგორც "მშვიდობისმყოფელთა", რადგან არა მხოლოდ "პროპაგანდის
მატრიცა", არამედ თავად ნატოც მტკიცედ იმყოფება CFR-ის ხელში.
შვეიცარიული პოლიტიკის კვლევის ცენტრი (Swiss Policy Research) წერს: "აშშ-ის საერთაშორისო საქმეთა საბჭომ (CFR) ათწლეულების
განმავლობაში შეინარჩუნა ოფიცრებისთვის საკუთარი სასწავლო პროგრამა, რის შედეგადაც, შეფასებების თანახმად, აშშ-ის ყველა მაღალი რანგის
სამხედრო პერსონალის დაახლოებით 75%-მა გაიარა ტრენინგი CFR-ში – მათ შორის, მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ თითქმის ყველა
შტაბის უფროსმა, ნატოს მეთაურმა და რეგიონულმა სარდალმა."
ამგვარად, საბჭომ ჩამოაყალიბა იდეოლოგიურად გაწვრთნილი, იმპერიული სამხედრო ძალა, რომლის მსგავსიც სხვა შემთხვევებში
თითქმის ექსკლუზიურად ასოცირდება ტოტალიტარულ რეჟიმებთან.
CFR-ის ვებსაიტი გვაწვდის ინფორმაციას სამხედრო წვრთნების პროგრამის შესახებ:
პროგრამა შერჩეულ ოფიცრებს საშუალებას აძლევს, გააფართოონ ცოდნა საერთაშორისო ურთიერთობების შესახებ, ნიუ-იორკში, CFR-ის სათაო
ოფისში ერთი წლის გატარებით (...), CFR-ის შეხვედრებსა და ღონისძიებებში ინტენსიური მონაწილეობისა და
CFR-ის მრავალფეროვან წევრებთან ურთიერთობის გზით.
ნატოს გენერალური მდივნებისა და ევროპის უმაღლესი მოკავშირე ძალების სარდალების (SACEUR) კარიერები
ასევე მიუთითებენ ბილდერბერგის ჯგუფსა და CFR-ზე.
როგორც ნატოს ყველაზე მაღალი რანგის ოფიციალური პირი, გენერალური მდივანი საჯაროდ წარმოადგენს ორგანიზაციას.
ის ყოველთვის ევროპიდანაა.
SACEUR-ი ყოველთვის არის აშშ-ის გენერალი ან ადმირალი და ფლობს საერთო სამხედრო-ოპერატიულ მეთაურობას.
გენერალური მდივნებისა და ევროპის სარდლების (SACEUR) მნიშვნელოვანი რაოდენობა ბილდერბერგის კონფერენციების მონაწილეები იყვნენ.
სახელების სიას კრედიტებში იპოვით.
6. ნატო, როგორც ინსტრუმენტი – არა მშვიდობის უზრუნველსაყოფად, არამედ CFR-ის გლობალური მიზნების წინ წასაწევად,
მათ შორის, ცენტრალური მსოფლიო მთავრობის ჩამოყალიბებისთვის.
CFR-ისა და მისი გლობალური ქსელის ძალაუფლების უპრეცედენტო კონცენტრაციის ფაქტი მხოლოდ ერთ დასკვნას გვიტოვებს:
ნატო უნდა განიხილებოდეს, როგორც მისი ერთ-ერთი ინსტრუმენტი, რომელიც ხელს უწყობს მსოფლიო მმართველობის
საბჭოს გლობალური მიზნების, მათ შორის, ცენტრალური მსოფლიო მთავრობის ჩამოყალიბების, წინ წასწევას.
წარმოდგენილი "მშვიდობის შენარჩუნება" ემსახურება მხოლოდ მათ არსებობასა და ოპერაციების ლეგიტიმაციას – CFR-ის სამსახურში.
CFR-ის სტრატეგოსების ერთი გეოპოლიტიკური მიზანი, უდავოდ, არის მსოფლიოში აშშ-ის არმიისა და ნატოს სამხედრო
უპირატესობის უზრუნველყოფა, თუ მისი გაფართოება არა.
2023 წლის ივნისის მონაცემებით, აშშ-ის შეიარაღებულ ძალებს შეერთებული შტატების ფარგლებს გარეთ 80-ზე
მეტ ქვეყანაში დაახლოებით 750 სამხედრო ბაზა აქვს.
გერმანიაში 119 სამხედრო ობიექტია.
ვიზუალური მონაცემთა ბაზა მსოფლიოს მასშტაბით ნატოს 56 ბაზას აჩვენებს.
აღსანიშნავია აშშ-ის სამხედრო ბაზა "კემპ ბონდსტილი" კოსოვოში.
ეს დადგინდა 1999 წლის ივნისში იუგოსლავიის წინააღმდეგ ნატოს "ოპერაცია მოკავშირე ძალების" შემდეგ.
ბაზა 386 ჰექტარ ფართობს (3,860,000 მ²) მოიცავს და მასში აშშ-ის არმიისა და მოკავშირე ძალების
7,000-მდე სამხედრო მოსამსახურის განთავსებაა შესაძლებელი.
"დაძაბულობის სტრატეგია" როგორც გეოპოლიტიკური ინსტრუმენტი, რომელსაც მსოფლიო მთავრობის არქიტექტორები თავიანთი პოლიტიკური და
სამხედრო გლობალური ძალაუფლების შემდგომი გაფართოებისთვის იყენებენ
თუმცა, ნებისმიერი გეოსტრატეგი, რომელსაც სურს, კიდევ უფრო გააფართოოს თავისი პოლიტიკური და სამხედრო გლობალური ძალაუფლება,
უპირველესად არ ეყრდნობა ტრადიციულ – ეგრეთ წოდებულ – "ცხელ" ომებს, არამედ მოსახლეობის "შიშისა
და ტერორის" მდგომარეობაში შენარჩუნებაზე ზრუნავს.
ამას ასევე "დაძაბულობის სტრატეგიას" უწოდებენ.
შემდეგი განმარტება შეგიძლიათ იხილოთ კრიმპედიაში:
ტერმინის "დაძაბულობის სტრატეგია" პოლიტიკური მნიშვნელობა გულისხმობს სახელმწიფო ორგანოების მიერ წახალისებულ ან
განხორციელებულ ზომებს, რომლებიც მიზნად ისახავს საკუთარ მოსახლეობაში ან სახელმწიფოში შიშის ან გაურკვევლობის დანერგვას.
(...) უფრო მეტიც, დაძაბულობის სტრატეგიას შეუძლია, დაასაბუთოს სახელმწიფოს რეპრესიული ქმედებები და ჩარევა,
რადგან ის აძლიერებს მოსახლეობაში სახელმწიფო ჩარევის სურვილს.
ნაცნობად არ გეცნობათ?
სავარაუდო კორონავირუსის პანდემია მოკითხვას გითვლით.
დამთრგუნველი ზომების გამართლება მხოლოდ "შიშის დანერგვითა და გაურკვევლობით" იყო შესაძლებელი.
მაგრამ დავუბრუნდეთ ტერმინს "დაძაბულობის სტრატეგია".
ტერმინი "დაძაბულობის სტრატეგია" პირველად 1969 წელს, ბრიტანულ კვირის გაზეთ "The Observer"-ში გამოქვეყნებულ სტატიაში გამოიყენეს.
ის იტალიის სახელმწიფოს მიერ ჩატარებულ ფარულ ოპერაციებს გულისხმობდა.
1969-დან 1984 წლამდე იტალიაში რამდენიმე ტერორისტული თავდასხმა მოხდა, რასაც 200-ზე მეტი
ადამიანის სიცოცხლე ემსხვერპლა და დაახლოებით 600 დაშავდა.
ამაზე პასუხისმგებლობა "წითელ ბრიგადებს", რადიკალურ მემარცხენე ჯგუფს დაეკისრა.
ვენეციელი გამომძიებელი მაგისტრის, ფელიჩე კასონის, ვრცელმა გამოძიებამ მას ერთ-ერთ ნამდვილ დამნაშავემდე,
მემარჯვენე ექსტრემისტ ვინჩენცო ვინჩიგუერამდე მიიყვანა.
მან ყოვლისმომცველი და მნიშვნელოვანი აღიარება გააკეთა.
ვინჩიგუარამ დაადასტურა, რომ მას სახელმწიფო აპარატის შიგნით მყოფი პირები იცავდნენ და რომ თავდასხმა იყო
ყოვლისმომცველი სტრატეგიის ნაწილი, რომელსაც კასონმა მოგვიანებით "დაძაბულობის სტრატეგია" უწოდა.
ეს მიდგომა მიზნად ისახავდა კომუნისტური პარტიის დისკრედიტაციას, რომელსაც ტრადიციულად ძლიერი პოზიციები ჰქონდა
იტალიაში, რათა ხელი შეეშალა მის მთავრობაში მონაწილეობისთვის.
კასონმა განაგრძო გამოძიება და, სამხედრო დაზვერვის სამსახურ SISMI-ს არქივების შესწავლის შემდეგ, იტალიის სახელმწიფოს
შიგნით უაღრესად საიდუმლო, რთული სტრუქტურის არსებობა გამოავლინა.
ეს იყო ეგრეთ წოდებული "უკანა ხაზის ორგანიზაციები" , რომლებსაც იტალიაში "გლადიო" ეწოდებოდა.
გლადიო წარმოიშვა იტალიის "საიარაღო ძალების სადაზვერვო სამსახურისა" (SIFAR) და ცენტრალური სადაზვერვო სააგენტოს (CIA)
თანამშრომლობის შედეგად და 1964 წლიდან ნატოში იყო ინტეგრირებული.
სწორად გაგებულია. ეს იყო ნატოს საიდუმლო არმიები, რომლებიც მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ აშშ-ის ცენტრალური სადაზვერვო სააგენტოსა (CIA)
და ბრიტანეთის საიდუმლო სადაზვერვო სამსახურის (MI6) მიერ დაარსდა.
საბჭოთა ოკუპაციის შემთხვევაში, მათ უნდა ებრძოლათ პარტიზანების სახით და გაეთავისუფლებინათ დასავლეთ ევროპა.
ნატოს საიდუმლო არმიების შესახებ თავის კვლევით პროექტში შვეიცარიელმა ისტორიკოსმა, დოქტორმა დანიელ განსერმა, იპოვა
მტკიცებულებები, რომ იტალიაში ჩატარებული ოპერაციის გარდა, მსგავსი ქსელები არსებობდა საფრანგეთში, გერმანიაში, საბერძნეთში,
ნიდერლანდებში, ბელგიაში, ესპანეთში, პორტუგალიაში, ნორვეგიაში, ლუქსემბურგში, დანიაში,
ავსტრიაში, ფინეთში, შვედეთსა და შვეიცარიაში.
ისტორიკოს დანიელ განსერის თანახმად, "ტერორი (...) მოსახლეობის მანიპულირებისთვის ნებისმიერ
სხვა სამხედრო სტრატეგიაზე უფრო შესაფერისია".
განსერის თანახმად, შიშის გენერირებისა და მანიპულირების მეთოდები გამოიყენება იმისთვის, რომ (ადგილობრივი)
მოსახლეობა გარკვეული პოლიტიკური თუ ეკონომიკური ზომების მიმართ "მიმღები ან მტრული განწყობის" გახდეს.
რა უკეთესი გზაა მოსახლეობაზე მანიპულირებისა და მისი ცენტრალიზებული მსოფლიო მთავრობის იდეისადმი მიმღებლობის
უზრუნველყოფისათვის, ვიდრე შიშისა და გაურკვევლობის შექმნა?
თუმცა, მოსახლეობაში შიშისა და ტერორის დასანერგად გამოყენებული მეთოდები მხოლოდ შეიარაღებულ ძალადობას არ
გულისხმობს, არამედ ნებისმიერი სახის ომის რიტორიკასაც.
მაგალითად, 1945 წლიდან 1991 წლამდე აშშ-სა და საბჭოთა კავშირს შორის ეგრეთ წოდებულმა "ცივმა ომმა" გამოიწვია
ნამდვილი შეიარაღების შეჯიბრი, ბირთვული იარაღის ჩათვლით.
მიუხედავად იმისა, რომ თავიდან იქნა აცილებული იარაღის გამოყენებით პირდაპირი, ღია ომი, "შეკავების" ტერმინის ქვეშ
გაგებული ბირთვული ომის ურთიერთმუქარამ პირველად წარმოშვა კაცობრიობის თვითგანადგურების ("ზედმეტობის") შესაძლებლობა.
კონფლიქტს რამდენჯერმე უკიდურესად მუქარის შემცველი ხასიათი მიეცა, რის გამოც სუპერძალებს შორის "ცხელი"
ომის შესაძლებლობა ადამიანების გონებაში მუდამ იყო.
ეს მოსახლეობას მუდმივ "დაძაბულობისა" და "წარუმატებლობის" მდგომარეობაში ამყოფებდა.
ეს ხელს უწყობდა მთავრობებსა და იარაღის ინდუსტრიას, რაც მათ საშუალებას აძლევდა, ადამიანებს ჩამოერთმიათ სამოქალაქო
უფლებები და თავისუფლებები ან სხვაგვარად ეფარებინათ სიტუაციით.
იგივე სურათი ჩანს უკრაინისა და რუსეთის კონფლიქტის გარშემო არსებულ ამჟამინდელ რიტორიკაშიც.
1991 წელს საბჭოთა კავშირის დაშლის შემდეგ, ნატოს ჯერი დადგა.
სწორად გაგებულია! 1999 წლიდან დაწყებული ეგრეთ წოდებული ნატოს აღმოსავლეთისკენ გაფართოების შედეგად, გეოპოლიტიკურმა
სტრატეგოსებმა შეძლეს რუსეთთან კონფლიქტის პოტენციალის შენარჩუნება და საკუთარი მოსახლეობის მუდმივ დაძაბულობაში შენარჩუნება.
1999 წელს ნატოს პირველი აღმოსავლეთისკენ გაფართოებისას, ეს იყო პოლონეთი, ჩეხეთი და უნგრეთი;
2004 ბულგარეთი, ესტონეთი, ლატვია, ლიეტუვა, რუმინეთი, სლოვაკეთი და სლოვენია;
2009 ალბანეთი და ხორვატია;
2017 ჩრდილოეთ მაკედონია; 2020 ჩრდილოეთ მაკედონია;
2023 ფინეთი; 2024 შვედეთი
უკრაინის ნატოში გაწევრიანება რუსეთთან დაპირისპირებისა და დაძაბულობის პოლიტიკის აბსოლუტური კულმინაცია იქნებოდა.
უკრაინის ნატოში გაწევრიანება გამოიწვევდა ურთიერთდაცვის პუნქტის ამოქმედებას და ყველა ნატოს
წევრი სახელმწიფო რუსეთთან ომში აღმოჩნდებოდა.
შესაძლებელია ვივარაუდოთ, რომ ეს გამოიწვევდა ომის გავრცელებას მთელ ევროპაში, თუ არა მთელ მსოფლიოში.
2024 წლის მარტში, Deutschlandfunk-ის რადიოსთან ინტერვიუში, ნატოს გენერალურმა მდივანმა, იენს სტოლტენბერგმა, კიდევ ერთხელ განაცხადა,
რომ ზუსტად ვერ იტყოდა, თუ როდის მიიღებდნენ უკრაინას ალიანსში: "მაგრამ ჩვენ აქტიურად ვმუშაობთ, რომ ეს რაც შეიძლება მალე მოხდეს".
აშშ-ის სახელმწიფო მდივანმა ენტონი ბლინკენმა ნატოს 75-ე წლისთავისადმი მიძღვნილი ცერემონიის
ფარგლებში განაცხადა: "უკრაინა ნატოს წევრი გახდება".
ამ შეხვედრაზე ჩვენი მიზანია, დავეხმაროთ მათ წევრობისკენ მიმავალი ხიდის აშენებაში.
ბლინკენი, როგორც ალბათ მიხვდით, CFR-ის წევრია.
უკვე გარკვეული ხანია, ცხარე დებატები მიმდინარეობს იმის შესახებ, გაკეთდა თუ არა 1990 წლის მოლაპარაკებების დროს
დაპირება, რომ ნატო აღმოსავლეთისკენ არ გაფართოვდებოდა.
ფაქტია, რომ საბჭოთა კავშირთან ან რუსეთთან არ არსებობს რაიმე სავალდებულო, ხელშეკრულებით გათვალისწინებული ვალდებულება.
ვლადიმირ პოლენოვმა, 1990 წლის მოლაპარაკებების რუსეთის დელეგაციის წევრმა, განაცხადა: "შეცდომა იყო, წერილობით არ
დაედასტურებინათ საბჭოთა კავშირისთვის, რომ ნატო აღმოსავლეთისკენ არ გაფართოვდებოდა. ეს ძალიან დიდი შეცდომა იყო".
სავარაუდოდ, CFR-ის სტრატეგოსებს არც ის აინტერესებთ, იქნება ეს დაპირებებით თუ მათ გარეშე.
ნატომ შეასრულა თავისი დანიშნულება "დაძაბულობის სტრატეგიის" შენარჩუნებაში.
თუმცა, რუსეთისა და აშშ-ის მთავრობებს შორის კიდევ ერთი გამომხატველი პირობა არსებობს:
2014 წლის 14 აპრილის "ბერლინერ ცაიტუნგის" ნომერში გერმანელმა მწერალმა როლფ ჰოხჰუტმა აღნიშნა, რომ კრემლსა
და თეთრ სახლს 1952 წლიდან საიდუმლო შეთანხმება აქვთ:
... შესაბამისად, თუ ცივი ომი ცხელ ომში გადაიზრდებოდა, რუსეთსა და ამერიკაში არც ერთი ფანჯარა არ ჩაიმტვრეოდა,
მაგრამ "მხოლოდ" პოლონეთი და გერმანია განადგურდებოდა:
"მტრისა და მოკავშირის ურთიერთობაში ყველაზე გამაოგნებელი ღალატი, რომელიც ოდესმე გამოუცდია
ყველას, ვინც ისტორიას ჯერ კიდევ კითხულობს..."
ასეთი სტრატეგია, რომლის მიხედვითაც ომი ევროპელი მოსახლეობის ხარჯზე მიმდინარეობს, სრულიად მისაღებია CFR-ის სტრატეგოსებისთვის.
CFR-ის სტრატეგმა ალენ დალესმა, რომელიც 1953-1961 წლებში CIA-ს დირექტორი იყო, საბოლოოდ დაამკვიდრა პრეცედენტი, როდესაც
კონფლიქტის მოწინააღმდეგე მხარეებს ერთდროულად აწვდიდა იარაღს.
სტატიაში, რომელიც 2024 წლის 22 აპრილს გამოქვეყნდა ჟურნალში "საგარეო საქმეები" (Foreign Affairs), რომელიც
კვარტალურად გამოდის საგარეო ურთიერთობათა საბჭოს (CFR) სახელით, ნაჩვენებია, რომ ეს მხოლოდ დაუსაბუთებელი თეორია არ არის.
სტატიის სათაური ყველაფერს ამბობს: "ევროპამ – და არა ნატომ – უნდა გაგზავნოს ჯარები უკრაინაში".
გერმანელმა გამომძიებელმა ჟურნალისტმა თომას როპერმა სტატიას კომენტარი გაუკეთა და, სხვა საკითხებთან ერთად, განაცხადა:
"ყურადღებით წაკითხვის შემთხვევაში, ნებისმიერს გააცნობიერებს, რომ პუტინის განცხადება, თითქოს აშშ უკრაინაში ბოლოს
უკრაინელამდე იბრძოლებს, სამწუხაროდ, სრულიად სიმართლეა".
უფრო მეტიც, სტატია აჩვენებს, რომ ავტორები ასევე მზად არიან იბრძოლონ ბოლო ევროპელამდე...'
ავტორები ასევე ნათლად აჩვენებენ, რომ აშშ და ნატო პასუხისმგებლობისგან თავისუფალი დარჩებოდნენ:
და რადგან ევროპული ძალები ნატოს ჩარჩოსა და ტერიტორიის გარეთ იმოქმედებდნენ, ნებისმიერი მსხვერპლი არ გამოიწვევდა მე-5 მუხლის
საფუძველზე რეაგირებას და ამერიკის შეერთებული შტატების ჩართვას.
რუსეთის მოწინააღმდეგე ნატო კი არ იქნება, არამედ ევროპული სახელმწიფოების კოალიცია, რომელიც
რუსეთის უხეში იმპერიალიზმის გასაბალანსებლად იბრძოლებს.
საკლასო ოთახის სტრატეგია, როგორც ასახულია საგანმანათლებლო ფილმში "როგორ მუშაობს თანამედროვე ომები?"
"აგრესორი" არწმუნებს თავის მიერ შერჩეულ ქვეყნებს, აიღონ იარაღი და თავიანთი არმიები განალაგონ მისი უდიდესი მეტოქის წინააღმდეგ.
მხოლოდ მაშინ, როდესაც ყველა ქვეყანა ამოიწურავს თავის უკანასკნელ საბრძოლო მასალას, დაკარგავს საუკეთესო ადამიანებს და გაანადგურებს,
ჭეშმარიტი ანთროპოფობი, ნამდვილი აგრესორი და ომის გამჩაღებელი ერევა საქმეში, რათა ერთიანად
დაამარცხოს ისინი (...) (ან) რათა გადამრჩენელად აღიარონ.
იხილეთ ასევე ეგრეთ წოდებული სტრატფორის სიტყვა, რომელიც 2015 წელს აშშ-ის გეოპოლიტოლოგმა ჯორჯ ფრიდმანმა წარმოთქვა.
შესაბამისად, აშშ-ის აზრით, უდიდესი საფრთხე გერმანია-რუსეთის შესაძლო ალიანსია.
ევროპაში ომი, რომელშიც გერმანია და რუსეთი იქნებიან ჩართულნი, აშშ-ის ჰეგემონური პოლიტიკის ინტერესებში იქნებოდა.
ასევე შეიძლება გვახსოვდეს ბრიტანელი ლორდ ჰასტინგს ისმეის ცნობილი გამონათქვამი, როგორც ნატოს პირველი გენერალური მდივნის რანგში:
ნატო დაარსდა იმისთვის, რომ საბჭოთა კავშირი გარეთ დაეტოვებინა, ამერიკელები კი შიგნით შეეტანა და
გერმანელები კი — დაქვემდებარებულ მდგომარეობაში.
ნამდვილად შეიძლება თუ არა ამ განცხადების გაგება მხოლოდ ნატოს დაარსების კონტექსტში, როგორც ამას
ტაბლოიდური მედია აკეთებს, თუ ის დღესაც ძალაშია?
7. დასკვნა: ნატო არ შეიძლება განიხილებოდეს, როგორც "მშვიდობისმყოფელობის" გარანტი – განსაკუთრებით
არა ევროპაში – არამედ, როგორც ახალი მსოფლიო წესრიგის არქიტექტორების გარანტი, ორ ასპექტში
ცენტრალიზებული ხელმძღვანელობის ქვეშ ახალი მსოფლიო წესრიგის არქიტექტორებისთვის, ნატო თავის მიზანს ორგვარად ემსახურება:
პირველ რიგში, ნატო, როგორც ომის გამჩაღებელი
პირველ რიგში, ნატო ხელს უწყობს მთელ ამ ომისშეშურებას — იქნება ეს პროპაგანდით, ისეთი მუქარებით, როგორიცაა ნატოს
აღმოსავლეთით გაფართოება, თუ რეალური რეარმენმენტით და ა.შ.
ევროპაში ომის შესაძლებლობა მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ ყველაზე მწვავედ იგრძნობა.
გერმანიის შეიარაღებული ძალების ვებსაიტზე ნახსენებია "გერმანიის ოპერატიული გეგმა" (შემოკლებით OPLAN DEU).
"გერმანიის ოპერატიული გეგმა" არის "ეროვნული თავდაცვის გეგმა" შემდეგი მიზნებით:
ერთი მხრივ, პირდაპირი მნიშვნელობით: "გერმანიის, მისი ტერიტორიული მთლიანობისა და მისი მოქალაქეების დაცვა და
დაცვა, სხვა სახელმწიფო და სამოქალაქო აქტორებთან ერთად".
მეორე მხრივ, "უზრუნველყოს მოკავშირე ძალების განლაგება გერმანიის ტერიტორიაზე და მის გავლით ნატოს აღმოსავლეთ ფლანგზე".
ომისშეყვარებულმა რიტორიკამ 2024 წლის 31 მაისს კიდევ ერთ პიკს მიაღწია.
ნატოს საგარეო საქმეთა მინისტრები პრაღაში შეიკრიბნენ.
დღის წესრიგში შედიოდა 2024 წლის ივლისში ვაშინგტონში დაგეგმილი სამიტის მოსამზადებელი
სამუშაოები და ნატოს მხარდაჭერა უკრაინისთვის.
ტაბლოიდურ მედიაში სათაური იყო: "აშშ და გერმანია რუსეთის პოზიციებზე თავიანთი იარაღის გამოყენების
ნებას რთავენ, მაგრამ მხოლოდ ხარკოვის მახლობლად".
უკრაინის მთავრობამ 3 ივნისს უკვე მოუწოდა, რომ დასავლური იარაღის "გამოყენების არეალი" რუსეთის ტერიტორიაზე გაფართოებულიყო.
ეს მხოლოდ დროის საკითხი უნდა იყოს.
თავდაცვის უფლება საერთაშორისო სამართლიდან მომდინარეობს, აცხადებს ნატო.
ალიანსის გენერალურმა მდივანმა, იენს სტოლტენბერგმა, მოკავშირეებს უკრაინისთვის იარაღისა და
საბრძოლო მასალის მიწოდების გაგრძელებისკენ მოუწოდა.
რუსეთის პასუხი მყისიერი იყო: რუსეთი ნატოს ქმედებას სერიოზულ ესკალაციად მიიჩნევს და მასიური საპასუხო ზომებით იმუქრება.
დიმიტრი მედვედევმა, რუსეთის პრეზიდენტმა 2008-2012 წლებში და რუსეთის ფედერაციის უსაფრთხოების საბჭოს
თავმჯდომარის მოადგილემ 2020 წლიდან, თავის Telegram-არხზე დაწერა:
ნატოს ქვეყნების მხრიდან რუსეთის წინააღმდეგ ასეთი "ინდივიდუალური დახმარება"... წარმოადგენს კონფლიქტის სერიოზულ ესკალაციას.
უკრაინა და მისი ნატოელი მოკავშირეები ისეთი გამანადგურებელი ძალის პასუხს მიიღებენ, რომ თავად ალიანსი
უბრალოდ ვეღარ შეძლებს კონფლიქტში ჩათრევის თავიდან აცილებას.
2024 წლის ივნისის დასაწყისში, სანქტ-პეტერბურგში გამართულ მე-27 საერთაშორისო ეკონომიკურ ფორუმზე, რუსეთის
პრეზიდენტმა ვლადიმერ პუტინმა "ასიმეტრიულ პასუხზე" ისაუბრა.
მან ეგრეთ წოდებული "სიმეტრიული პასუხი", თითქოს რუსეთს ნატოს ტერიტორიაზე თავდასხმა სურდა, "სისულელედ" შეაფასა.
პუტინმა თქვა: "ჩვენ ვთვლით, რომ თუ ვინმეს მიაჩნია, რომ შესაძლებელია შეიარაღების მიწოდება საბრძოლო ზონაში ჩვენს
ტერიტორიაზე თავდასხმების განსახორციელებლად (...), მაშინ რატომ არ უნდა გვქონდეს ჩვენც უფლება, განვათავსოთ ასეთი შეიარაღება
მსოფლიოს იმ რეგიონებში, სადაც თავდასხმებს აწყობენ იმ ქვეყნების მგრძნობიარე ობიექტებზე, რომლებიც ასე იქცევიან რუსეთის მიმართ?"
მეორე, ნატო, როგორც ყურადღების გადასატანი ტაქტიკა
მეორეც, ნატო, ყველა იმ ომისშეშლილობასთან – ომის ისტერიკამდეც კი – ერთად, სასურველ ყურადღების გადატანის ტაქტიკას წარმოადგენს
CFR-ის სტრატეგოსების რეალური მიზნების წინ წასაწევად: კერძოდ, მსოფლიო ცენტრალური მთავრობის ქვაკუთხედების დამყარებისთვის.
სამხედრო უპირატესობა მხოლოდ ერთ-ერთი რამდენიმე ფაქტორიდანაა.
ახალი მსოფლიო წესრიგის დამყარების ერთ-ერთი უმნიშვნელოვანესი ქვაკუთხედი ჯანმრთელობასა და ფინანსებზე კონტროლი და ძალაუფლებაა.
ჯანდაცვის სფეროში, კერძოდ, ჯანმოს ახალი პანდემიური ხელშეკრულება და გადასინჯული ჯანმრთელობის საერთაშორისო
რეგულაციები მიზნად ისახავს მსოფლიოს მასშტაბით "სამედიცინო ზომების" კონტროლის ცენტრალიზებას.
ჯანმოს, რომელიც, გაეროს მსგავსად, CFR-ის საანალიზო ჯგუფებში შეიქმნა, შემდეგ მიენიჭებოდა დაავადებების
განმარტებისა და გასატარებელ ზომებთან დაკავშირებით გადაწყვეტილებების მიღების ექსკლუზიური უფლებამოსილება.
კიდევ ერთი მთავარი ქვაკუთხედი ფინანსებზე სუვერენიტეტია.
ამჟამად მსოფლიოს მასშტაბით, რუსეთისა და ჩინეთის ჩათვლით, მიმდინარეობს მზადება ციფრული
ცენტრალური ბანკის ვალუტების შემოღებისთვის.
გერმანელი ფინანსური ექსპერტის, ერნსტ ვოლფის თანახმად, ყველა მოქალაქესა და ყველა კომპანიას
ცენტრალურ ბანკში მხოლოდ ერთი ანგარიში უნდა ჰქონდეს.
ეს სახელმწიფოს საშუალებას მისცემდა, ცენტრალურად განსაზღვრულიყო ფულადი მასა, ემართა და გაეკონტროლებინა ფულადი
ნაკადები და საჭიროებისამებრ დაეწესებინა საპროცენტო განაკვეთები.
ციტატა ერნსტ ვოლფისგან: "მოქალაქეები ძალიან სწრაფად მიხვდებიან, რომ სახელმწიფოს არა მხოლოდ თითოეული ტრანზაქციის მიკვლევას
შეუძლია, არამედ ინდივიდუალური საპროცენტო განაკვეთების, ინდივიდუალური საგადასახადო განაკვეთების ან ჯარიმების დაწესებაც,
ფულის დაკავშირება , ჩინურ მოდელზე დაფუძნებულ სოციალური საკრედიტო სისტემასთან, ან სრულად მოწყვეტა ყველა ფინანსური ნაკადისგან."
ეს მხოლოდ ორი მაგალითია იმისა, თუ როგორ უნდა მოხდეს ძალაუფლებისა და კონტროლის ცენტრალიზება
მსოფლიო მასშტაბით და გადაცემა "მსოფლიო მთავრობისთვის".
ნატო პირველ რიგში სამხედრო უპირატესობის უზრუნველსაყოფად, ხოლო მეორე რიგში — ყურადღების გადასატანად მუშაობს,
იმ ყოველგვარი მსოფლიო ბატონობისკენ მიმართული მცდელობებიდან, რომლებიც სრული ძალით მიმდინარეობს.
Kla.TV-მ ეს მცდელობები მრავალ გადაცემაში ამხილა.
ამ ინფორმაციის ნაწილს იპოვით ლურჯ საინფორმაციო ველში.
ძვირფასო მაყურებლებო, შესაძლოა ახლა თავი გადატვირთულად გრძნობდეთ ამ ფაქტების სიმრავლისგან და გამოსავალს ვერ ხედავდეთ.
Kla.TV ხშირად იღებს მაყურებლებისგან უკუკავშირს, რომ ჩვენ მხოლოდ პრობლემებს ვნახსენებთ და არანაირ გადაწყვეტას არ წარმოვაჩენთ.
ამ ეტაპზე, თუმცა, ჩვენ არ შეგვიძლია ბოდიში მოვუხადოთ იმის გამო, რომ ჩვენი მიდგომები
გადაწყვეტისადმი არ არის ფესვგადგმული ხილულ სფეროში.
ყველა ამ მასშტაბური საფრთხის წინაშე, ათწლეულების განმავლობაში ჩვენი ძალა და იმედი უმაღლესი განზომილებიდან
მოგვმდინარეობს, რასაც ივო ზასეკი არაერთხელ მოწმობს.
ყველასთვის, ვინც იმედის დაკარგვას არ აპირებს, გვსურს თქვენი ყურადღება მივაპყროთ ჩვენი მრავალფეროვანი,
შემეცნებითი კონფერენციების ფართო არჩევანს ვებგვერდებზე: www.ivo-sasek.ch/veranstaltungen და www.sasek.tv.
და ბოლოს, უყურეთ სამ მოკლე ამონარიდს Kla.TV-ის დამფუძნებლის, ივო საზეკის, გამოსვლიდან, რომელიც მან 2024 წლის
4 მაისს, მეგობართა საერთაშორისო შეხვედრაზე წარმოთქვა.
სასეკი განიხილავს ყურადღების გადატანის იარაღს, რომელიც, არსებითად, ფარული მსოფლიო ომის
წინაშე დგას, და მისგან გამოსვლის სასარგებლო გზას.
ძვირფასო მეგობრებო, სასწრაფოდ უნდა ვისწავლოთ იმის გაგება, რომ დრო შეიცვალა.
ომებს, რომლებიც ამჟამად ანალოგურ სამყაროში მიმდინარეობს, ანუ ფიზიკურ ომებს ტანკებით, ვერტმფრენებით, ფრთოსანი რაკეტებით და
მსგავსი საშუალებებით, დღეს სრულიად განსხვავებული ფუნქცია აქვთ.
იცით, რომელები?
ეს ტრადიციული ომები, რომლებიც ამჟამად მიმდინარეობს, უმთავრესად სადემონსტრაციო ხრიკს წარმოადგენენ რეალური,
ფარული მსოფლიო ომისგან ყურადღების გადასატანად, ხვდებით?
თავად ომები, კარგად დაფიქრდით, რასაც ვამბობ, თავად ომები, რომლებიც ამჟამად მიმდინარეობს, დივერსიული ტაქტიკაა იმ
ბევრად უფრო დიდი ომის დასაფარად, რომელიც სინამდვილეში ხდება.
თუ ისინი მთელი მსოფლიოს ამ გენური თერაპიით აცრას შეძლებენ, ხვდებით, როგორ მუშაობს ეს?
მიმდინარე ჰიბრიდული ომი, მეორე მხრივ, ფაქტობრივად, ამ პლანეტის ყველა ბინადრეს მოიცავს.
როგორც ბიძია ბილმა (გეიტსმა) იწინასწარმეტყველა: "მხოლოდ მაშინ ვიქნებით უსაფრთხოდ, როდესაც ცის ქვეშ ყველა
ადამიანი აცრილი იქნება..." – ხომ იცით, ბიძია ბილი, ბილ გეიტსი.
– ასე რომ, ფარული თავდამსხმელი ამაზე აგებს.
მან ეს 120 წლის წინ დაწერა; მე ეს წერილობით მაქვს.
ფარული თავდამსხმელი იმედოვნებს, რომ მას მხოლოდ მაშინ ამოვიცნობთ, როცა უკვე ძალიან გვიანი იქნება, რადგან მაშინ ციფრული,
უნაღდო სრული თვალთვალის ტექნოლოგიის გამოყენებით ნებისმიერი ოპონენტის განეიტრალება ღილაკზე ერთი დაჭერით იქნება შესაძლებელი.
ახლა, ჩვენს ამ დღეებში, ამ განბლოკვის დღეს – როგორც დღეს მე ვუწოდებ – ღმერთი, თითქოსდა, იღებს თავის ყველაზე
მძიმე, ყველაზე ბასრ ისარს, თავის ყველაზე ძლიერ იარაღს.
ეს რა იარაღია? ფიზიკურ იარაღზეა აქ საუბარი?
არა, არა, არა. ახლა არა.
ნახეთ, ათასწლეულების განმავლობაში ვისწავლეთ, რომ ფიზიკური იარაღი გარდაუვლად იწვევს სულ უფრო
უარეს ომებს და კიდევ უფრო სასიკვდილო იარაღს.
ჩვენ ვისწავლეთ, რომ
და ამგვარად, ღვთის ჭეშმარიტი და ერთადერთი ჭეშმარიტად ხსნისმომტანი იარაღი სულის იარაღია.
სიტყვის იარაღი. ზეცის ქვეშ ყველაზე ძლიერი.
ჭეშმარიტება, წარმოთქმული, მაგალითად, მაგრამ არა ისე, როგორც ადრე, როგორც სუსტი ან თუნდაც კანონით ლეტალური ადამიანური სიტყვა –
არამედ ჭეშმარიტება, წარმოთქმული ძალაუფლების ეფექტებისა და ონტიკური ძალაუფლების ძლიერი ავთენტიფიკაციების შესაბამისად.
ხედავთ განსხვავებას?
ეს ნიშნავს, რომ ამ გამოცხადებულ საბოლოო ბრძოლაში ჩვენ მხოლოდ ერთი იარაღის გამოყენება შეგვიძლია.
სრული გამოსვლა, "გახსნის დღე", რომელიც 53 ქვეყანაში პირდაპირ ეთერში გადაიცა, ხელმისაწვდომია მისამართზე: www.kla.tv/29017..
გაშალეთ წითელი ხალიჩა, ჩართეთ ჰიმნი.
დროშა ამაყად აღიმართება ცისკენ – "მშვიდობა! მშვიდობა!" ხშირად იტყვიან.
ერთდროულად 50-ზე მეტი დაღუპული, ათასობით დაჭრილი კი თავის ტანჯვაზე წუხს.
შავი კვამლი ციად აღიწევს, ხალხი კი მთელი ხმით მშვიდობას მოითხოვს.
მყარ ცაზე ოქროს მზესავით, ჩვენი უმთავრესი მიზანი მშვიდობაა.
მშვიდობა შორეული მიზანი არ არის; მშვიდობა გზაა.
მშვიდობა, სატრანსპორტო საშუალება, რომლითაც ადამიანი გადაადგილდება.
მშვიდობა, მშვიდობა, მშვიდობა ჩემში იწყება.
მშვიდობა, მშვიდობა, მშვიდობა, ეს არის ღმერთი ჩემში.
ის, რაც ჩემს გულში ღრმად მეფობს, ლოგიკასა და გონიერებას სცდება და ჩვენში საზოგადოებრივ სიმშვიდედ ვლინდება.
ხუთ კონტინენტზე ომები მძვინვარებს, ადამიანები ყოველდღე იღუპებიან.
ეს საკმარისი არ არის, ისინი რაღაც ახალს იწყებენ – ჩრდილოეთ კორეა, რუსეთი ან ირანი.
ყელში რაღაც მეჭიდება, პულსი მიმეჩქარება. კიდევ რამდენ ტანჯვას უნდა გავუძლო, სანამ სიმშვიდე დადგება?
შენი მუშტი ლოდივით მაგრად იკუმშება. ჰეი, თუ შენში სიმშვიდეა, იქნება სიმშვიდე.
მყარ ზეცაში ოქროს მზესავით, ჩვენი უმთავრესი მიზანი მშვიდობაა.
მშვიდობა შორეული მიზანი არ არის; მშვიდობა გზაა.
მშვიდობა, სატრანსპორტო საშუალება, რომლითაც ადამიანი მოგზაურობს.
მშვიდობა, მშვიდობა, მშვიდობა ჩემში იწყება.
მშვიდობა, მშვიდობა, მშვიდობა, ეს არის ღმერთი ჩემში.
ის, რაც ჩემს გულში ღრმად მეფობს, ლოგიკასა და გონიერებას სცდება და ჩვენში საზოგადოებრივ სიმშვიდედ ვლინდება.
მშვიდობა, მშვიდობა, მშვიდობა ასევე შენში იწყება.
მშვიდობა, მშვიდობა, მშვიდობა, ეს არის ღმერთი თქვენში.
ეს სიმშვიდე ყველასთან ერთიანობას ქმნის, თუნდაც ეს სიგიჟე იყოს, ჰეი, ასეთი ძალა არსებობს.
მშვიდობა, მშვიდობა, მშვიდობა ჩემში იწყება.
მშვიდობა, მშვიდობა, მშვიდობა, ეს არის ღმერთი ჩემში.
ის, რაც ჩემს გულში ღრმად მეფობს, ლოგიკასა და გონიერებას სცდება და ჩვენში საზოგადოებრივ სიმშვიდედ ვლინდება.
მშვიდობა, მშვიდობა, მშვიდობა ჩემში იწყება.
მშვიდობა, მშვიდობა, მშვიდობა, ეს არის ღმერთი ჩემში.
ის, რაც ჩემს გულში ღრმად მეფობს, ლოგიკასა და გონიერებას ბევრად აღემატება და ჩვენში საზოგადოებრივ სიმშვიდედ ვლინდება.
მშვიდობა, მშვიდობა ჩემში იწყება.
მშვიდობა, მშვიდობა, ეს არის ღმერთი ჩემში.