Gaya ng kasabihan, "Lahat ng daan ay patungo sa Roma," kaya masasabi na:
Lahat ng pahiwatig ay tumuturo sa pribadong think tank ng Estados Unidos na Council on Foreign Relations, o CFR para
sa madaling sabi, pagdating sa mga taong nasa likod ng NATO.
Ang katotohanan ng walang kapantay na konsentrasyon ng kapangyarihan sa CFR at sa pandaigdigang
network nito ay nagbibigay lamang ng isang konklusyon:
Dapat ituring ang NATO bilang isa sa mga instrumento nito para isulong ang pandaigdigang layunin ng CFR, kabilang
ang pagtatatag ng isang sentral na pamahalaang pandaigdig.
Ang diumano'y "pagpapanatili ng kapayapaan" ay nagsisilbi lamang upang gawing lehitimo ang kanilang
pag-iral at mga operasyon – sa paglilingkod sa CFR.
Una, pinapagana ng NATO ang buong pagpapalaganap ng digmaan – maging sa pamamagitan ng propaganda, mga banta
tulad ng paglawak ng NATO patungong silangan, o aktwal na muling pagpapalakas ng armas, atbp.
Sa Europa, mas naroroon ang posibilidad ng digmaan kaysa sa anumang oras mula pa noong Ikalawang Digmaang Pandaigdig.
Pangalawa, ang NATO, kasama ang lahat ng pagpapasiklab ng digmaan – pati na ang histeriya ng digmaan – ay nagsisilbing isang
malugod na taktika ng paglihis ng pansin upang isulong ang tunay na mga layunin ng mga estratehista ng CFR: ang pagtatatag ng
mga batong panulukan ng isang sentral na pamahalaang pandaigdig.
Noong 4 Abril 1949 – mahigit 75 taon na ang nakalipas – itinatag ang NATO bilang isang
alyansang pangdepensa laban sa dating Unyong Sobyet.
Ang NATO ay nangangahulugang "North Atlantic Treaty Organisation", na kilala rin sa Aleman
bilang "Atlantic Alliance" o "North Atlantic Treaty".
Ngayon, binubuo ang NATO ng 32 estadong kasapi sa Europa at Hilagang Amerika.
Ang pinakamahalagang prinsipyo ng alyansa ay ang tinatawag na probisyon ng magkatuwang na
pagtulong sa Artikulo 5 ng Kasunduan ng NATO:
Pumapayag ang mga partido na ang isang armadong pag-atake laban sa isa o higit pa sa kanila sa Europa o Hilagang
Amerika ay ituturing na pag-atake laban sa lahat ng mga ito.
Artikulo 5 ng Kasunduan ng NATO ay nagsasaad na kung ang isang miyembro ng NATO ay
inatake, ang buong alyansa ng NATO ay inatake.
Idineklara ng Konseho ng NATO ang isang kaso ng alyansa, na minsan lamang naipatawag dati: pagkatapos ng mga pag-atakeng
terorista sa Estados Unidos noong ika-11 ng Setyembre 2001.
Sa pangkalahatang publiko – ayon sa mababasa sa website ng Pederal na Pamahalaan ng Alemanya – pinupuri ang NATO bilang
"ang pinakamatagumpay na alyansang pangseguridad sa mundo".
Tiniyak nito ang seguridad ng Europa sa loob ng 75 taon.
Mahigit dalawang taon matapos ang pagsalakay ng Russia sa Ukraine, 67% ng populasyon ng Alemanya ay kasalukuyang nakikita
ang kapayapaan at seguridad sa Europa bilang lubhang o seryosong nanganganib, ayon sa isang surbey sa telepono
na isinagawa ng ARD-DeutschlandTrend noong 4 Abril 2024.
82% ng mga tao ang itinuturing na mahalaga ang NATO para sa pagpapanatili ng kapayapaan sa Europa.
Ayon sa pag-aaral na "Security 2024", 52% ng populasyon ng Switzerland ang pabor sa mas mahigpit na ugnayan sa
NATO, habang 30% ang sumusuporta sa pagsali sa alyansa.
Ang tanong kung hanggang saan tinitiyak ng NATO ang kapayapaan sa Europa ay naghahati ng
opinyon at mas binabahala ang populasyon kaysa dati.
Sinusuri ng dokumentaryong ito nang eksakto ang tanong na ito at tinitingnan ang likod ng mga eksena ng NATO.
1. Naitaguyod ba ng NATO ang kapayapaan noon? – Ang pinakamahalagang operasyon ng NATO
Ang ilan sa pinakamahalagang operasyon ng NATO ay susuriin nang mas detalyado sa ibaba.
Ito ay opisyal na mga operasyon sa ilalim ng pamumuno ng NATO at hindi mga operasyon na isinasagawa
ng mga bansang NATO sa kanilang sariling inisyatiba.
Lahat ng kanilang mga operasyong militar ay naganap sa panahon pagkatapos ng Cold War, ibig sabihin ay pagkatapos ng 1991.
Ang una sa mga operasyong ito ay naganap sa Bosnia mula Hulyo 1992 pataas, sa anyo ng mga blokadang pandagat, mga no-fly
zone, at tinatawag na mga puwersang nagpapanatili ng kapayapaan.
Operasyong Deliberate Force sa Bosnia at Herzegovina mula 30 Agosto hanggang 20 Setyembre 1995
Noong 1994 at 1995, tumama ang mga mortar shell sa pamilihang Markalé sa Sarajevo.
Mga 100 sibilyan ang namatay sa proseso.
Agad na sinisi sa mga Serbo ang mga mortar shell.
Tinanggihan ang komisyon ng imbestigasyon upang matukoy ang may pananagutan dito.
Ipinahintulot nito sa NATO na maghulog ng 1,026 na bomba sa 338 na target sa buong bahagi ng Bosnia na kontrolado ng mga Serbo.
Sa loob ng dalawang linggo at kalahati, lumipad ang mga jet mula sa walong bansang kasosyo ng NATO ng kabuuang 3,515 misyon.
Nagresulta ang mga pag-atake sa himpapawid sa humigit-kumulang 27 sibilyang nasawi at katulad na bilang ng mga sundalong nasawi.
Hindi pa nalulutas ang sitwasyon sa Bosnia sa paraang nagdala ng tunay na kapayapaan.
Operasyong Allied Force sa dating Pederal na Republika ng Yugoslavia mula 24 Marso hanggang 10 Hunyo 1999
Ang Operation Allied Force ang kodigong pangalan para sa isang operasyong militar ng NATO
laban sa Pederal na Republika ng Yugoslavia.
Ang humigit-kumulang 200 na fighter jet na na-deploy ay naghulog ng 28,018 na pampasabog na aparato – kabilang ang mga cluster
bomb – at 10–15 toneladang bala na may patong na uranium.
Walang mandato ng UN at walang kaso ng kolektibong pagtatanggol.
Ginustipika ng NATO ang mga pag-atake sa himpapawid sa pamamagitan ng diumano'y "krisis humanitaryo."
Gayunpaman, ayon sa ilang ulat, kabilang na ang mga mula sa OSCE , walang katastropang humanitario at
walang etnikong paglilinis bago nagsimula ang digmaan.
Gayunpaman, nang magsimula ang digmaan, mayroong 10,000 na mga patay na sundalo at pulis;
489-528 sibilyang nasawi ayon sa Human Rights Watch;
1,200–2,500 sibilyan ang napatay ayon sa pagtataya ng Yugoslav;
nakapipinsalang pangmatagalang epekto gaya ng pagkunan at malulubhang karamdaman na sanhi ng bala na may uranium.
Ayon sa mga pagtataya, 125,000 katao ang namatay dahil sa pangmatagalang epekto.
Ang antas ng kamatayan sa Yugoslavia at Serbia ay tumaas ng 2.5 porsyento taon-taon.
At nasira ang imprastruktura: 110 ospital, 480 paaralan, 19 istasyon ng riles, 60 tulay at mga planta ng industriya.
Operasyong Enduring Freedom (OEF) sa Afghanistan, Pilipinas, Georgia, Kyrgyzstan, Horn of Africa, Somalia at
Sahara mula 7 Oktubre 2001 hanggang 28 Disyembre 2014
Bilang tugon sa mga pag-atake noong ika-11 ng Setyembre 2001, idineklara ng pamahalaan ng Estados Unidos ang
tinatawag nitong digmaan laban sa pandaigdigang terorismo.
Pagkatapos ay nagpasya ang Konseho ng NATO na ituring ang mga pag-atake bilang pag-atake sa Estados Unidos sa
ilalim ng Artikulo 5, ang probisyon ng magkatuwang na pagtatanggol ng Kasunduan sa Hilagang Atlantiko.
Isa sa mga hakbang na isinagawa bilang bahagi ng digmaang ito laban sa terorismo ay ang Operation Enduring Freedom.
Mga 70 bansa ang kasali sa operasyong pinamunuan ng US Central Command.
Natapos ang operasyon noong 28 Disyembre 2014.
Pinalitan ito ng Resolute Support Mission ng NATO, na tumagal hanggang ika-11 ng Setyembre 2021.
Hindi na ito misyon ng pakikipaglaban, kundi payo at suportang lohistikal para sa pamahalaang Afghan.
NATO ay nag-iwan ng anumang bagay maliban sa kapayapaan at seguridad sa Afghanistan.
Sa loob ng maikling panahon, nakontrol ng Taliban ang malalaking bahagi ng buong bansa.
Ayon sa Welthungerhilfe, ang sitwasyong pangkatauhan ay "kamatastrofiko".
Maraming tagamasid ang itinuturing na isang pagkabigo ang internasyonal na misyon sa Afghanistan.
Tinatayang iniwan ng NATO at ng mga kaalyado nito ang 240,000 na patay.
43,000 na pagkamatay ng sibilyan noong 2012 lamang.
Mahigit 3,500 na sundalo ng NATO ang nasawi, kabilang ang 59 mula sa Sandatahang Lakas ng Alemanya.
Internasyonal na interbensyong militar sa Libya mula 19 Marso hanggang 31 Oktubre 2011
Noong 17 Marso 2011, pinahintulutan ng Resolusyon 1973 ng UN ang mga bansang kasapi nito na magtatag ng "no-fly zone sa ibabaw
ng Libya" upang diumano'y protektahan ang populasyong sibilyan at suportahan ang mga rebelde laban sa puwersa ng pamahalaan.
Noong ika-31 ng Marso 2011, inako ng NATO ang pamumuno sa buong operasyong militar upang ipatupad ang Resolusyon 1973 ng UN.
Sa 260 na fighter jet, nagsagawa ang NATO ng kabuuang 7,587 air strike.
Ang resulta ay 50,000 sibilyang nasawi at 50,000 sibilyang nasugatan.
Malaking bahagi ng imprastrakturang pang-ekonomiya ang nasira at binomba ang mga pasilidad ng malaking network ng tubig.
Sa pamamagitan ng pakikialam nito sa Libya, hindi napanatili ng NATO ang kapayapaan.
Mula nang bumagsak si Muammar al-Gaddafi bilang pinuno ng estado noong 2011, ang Libya ay nabalot ng mararahas na tunggalian.
Ang kawalang-stabilidad sa politika, ang pagbagsak ng kaayusang pampubliko at ng ekonomiya ay patuloy na
humuhubog sa pang-araw-araw na buhay ng mga tao sa bansang ito sa Hilagang Aprika.
Bukod dito, milyong-milyong mga refugee ang nakarating sa Europa sa pamamagitan ng Libya.
Bago ang diumano'y "humanitarian" na krisis sa Libya, ang bansa sa ilalim ni Muammar al-Gaddafi ay may isa sa
pinakamataas na kita kada tao at pinakamataas na mga nakamit panlipunan sa buong Aprika.
Ang pahayag na pinatay ni Gaddafi ang 6,000 na tao ay lumabas na isang kasinungalingan.
Pagkahulog ni Gaddafi, nagsimula pa lamang ang trahedyang makatao!
Dagdag pang mga digmaan ng at kinasasangkutan ng mga bansang NATO
Ang mga operasyong pinamunuan ng NATO ay nagdulot ng hindi mailarawang pagdurusa na may daan-daang
libong biktima at nakapinsalang pangmatagalang epekto!
Bukod dito, may iba pang mga digmaan na kinasasangkutan ng mga bansang NATO, gaya ng: Digmaang Vietnam 1965–1975,
kung saan malawakang ginamit ng militar ng Estados Unidos ang napakalason na herbicide na 'Agent Orange'.
Nagdulot ito ng napakalaking pangmatagalang pinsala sa kapaligiran at materyal na henetiko, mga depekto
sa pag-unlad ng fetus, at mga pagkakuha ng buntis.
Ayon sa datos ng pamahalaan, 400,000 na mga Vietnamese ang namatay pagsapit ng 2009.
Unang Digmaang Iraq o Ikalawang Digmaang Golpo 1990/91
Ikalawang Digmaang Iraq o Ikatlong Digmaang Golpo noong 2003, kung saan ang koalisyon ng mga kusang-loob na pinamumunuan
ng Estados Unidos ay nagpaputok ng pagitan ng 1,000 at 2,000 toneladang armour-piercing na bala na may uranium.
Digmaang sibil sa Syria mula pa noong 2011
Interbensyong militar sa Yemen 2011–2015
Lahat ng mga digmaang ito ay may isang bagay na pareho:
Mas malaki ang kasamaan na idinulot ng digmaan kaysa sa diumano'y kawalang-katarungan na dapat sana
nitong alisin upang matiyak ang kapayapaan sa bansa.
Ito ay lumalabag sa prinsipyo ng pandaigdigang makataong batas.
At may isa pang pinagkakapareho ang mga digmaang ito: nakabatay ang mga ito sa mga kasinungalingan.
Sa kanyang aklat na "Illegal Wars: How NATO Countries Sabotage the UN," ipinapakita ng Swiss na historyador na si Dr. Daniele
Ganser kung paano isinagawa ang mga iligal na digmaan noon at ngayon – nang walang batayan para
sa alyansa at walang tahasang mandato mula sa UN.
Kaya't pinapahayag na may moral na katwiran ang mga digmaan dahil sa diumano'y
"humanitarian disasters" o iba pang mga kasinungalingan.
Ngunit paano ito posible, at paano ito ipinatutupad?
At kung ang mga operasyon ng NATO noon ay hindi nakapagtamo ng kapayapaan, dapat ba nilang gawin iyon ngayon?
2. Kung hindi nakamit ng mga operasyon ng NATO ang kapayapaan, puro ba itong pagkabigo o mapanlinlang na kalkulasyon?
Upang masagot ang tanong na ito, kailangan nating silipin ang likod ng eksena ng NATO.
Sino ang nasa likod ng NATO, at ano ang kanilang mga layunin?
Sino ang nasa likod ng pagkakatatag ng NATO?
Tulad ng kasabihan, "Lahat ng daan ay patungo sa Roma," kaya masasabi na:
Lahat ng pahiwatig ay tumuturo sa pribadong think tank ng Estados Unidos na Council on Foreign Relations – CFR para sa
maiikling pangalan – pagdating sa mga taong nasa likod ng NATO.
Isinulat ng Amerikanong abogado na si William Bundy sa mga grupong pang-aral ng CFR na nakatulong sila sa paglikha ng
balangkas ng pag-iisip na nagbunga sa Marshall Plan at sa NATO.
Si Bundy ay isang analista para sa Central Intelligence Agency (CIA).
Nang magsimula ang Ikalawang Digmaang Pandaigdig sa Europa noong Setyembre 1939, iminungkahi ng Kagawaran ng Estado ng Estados
Unidos ang isang programa ng malayang pagsusuri at pag-aaral.
Ito ay inatas sa mga grupong pag-aaral ng CFR.
Ang proyekto, na kilala bilang "Pag-aaral ng Digmaan at Kapayapaan," ay nilayong gabayan ang patakarang
panlabas ng Amerika sa mga darating na taon ng digmaan at sa hamong bagong mundong lilitaw pagkatapos nito.
Patuloy na sinasabi ng website ng CFR na "ang usapin ay mahigpit na kumpidensyal".
Dahil ang buong plano ay itatapon kung malalaman ng publiko na nakikipagtulungan ang
Foreign Office sa isang panlabas na grupo (ang CFR).
Sumang-ayon ang Rockefeller Foundation na pondohan ang proyekto, sa simula ay nag-aatubili, ngunit nang
kumbinsihin sa kahalagahan nito, ay naglaan ng halos $350,000 .
Sa susunod na limang taon, halos 100 lalaki ang lumahok sa programa ng Pag-aaral ng Digmaan at Kapayapaan,
Si Norman H. Davis ay tagapangulo ng komiteng namamahala para sa Pag-aaral ng Digmaan at Kapayapaan.
Si Davis ay naging miyembro ng lupon ng mga direktor ng CFR mula 1921 at naging pangulo nito mula 1936 hanggang 1944.
Pinamunuan nina Allen Welsh Dulles at Hanson W. Baldwin (1903–1991) ang pangkat ng sandatahan ng
Pag-aaral sa Digmaan at Kapayapaan, kung saan binuo ang mga pangunahing ideya at mga burador para sa NATO.
Si Allen Welsh Dulles ay naging miyembro ng lupon ng mga direktor ng CFR mula 1927 hanggang 1969 at naging pangulo nito mula 1946
hanggang 1950; siya ang direktor ng CIA mula 1953 hanggang 1961.
Bilang direktor ng CIA, inaprubahan ni Dulles ang mga lihim na pagtatangka ng pagpaslang kina Fidel Castro ,
Patrice Lumumba at Rafael Trujillo , bukod sa iba pa.
Pinatay si Lumumba ng isang firing squad.
Dati niyang ginampanan ang isang mahalagang papel sa mapayapang paggabay sa Congo palabas ng kolonyal na pamumuno ng Belhika.
Si Dulles ang may pananagutan sa mga kudeta sa Iran at Guatemala.
Sa ilalim ng kanyang pamumuno, lihim na sinuportahan ng CIA ang dalawang magkaribal na
paksiyon sa Timog at Gitnang Amerika nang sabay.
Nagbigay pa nga si Dulles ng mga sandata sa mga rebolusyonaryong Cuban.
Ganap na naaayon sa prinsipyong "Divide et Impera", o "Hatiin at manungkulan".
Ang prinsipyong ito ay tumutukoy sa isang estratehiyang militar, pampulitika, o retorikal
na naglalayong hatiin ang kampo ng kalaban.
Inilunsad din ni Dulles ang programang pananaliksik ng CIA na MK ULTRA noong 1953.
Kasama sa programa tungkol sa mga posibilidad ng kontrol sa isip ang libu-libong eksperimento
sa tao na may ilang dokumentadong pagkamatay.
Sa kanyang gawa, napagpasyahan ng historyador na si Dr. Daniele Ganser na inutusan din ni Allen
Dulles ang pagpaslang kay Pangulong John F. Kennedy.
Si Dulles ay isang Freemason na may ika-33 na antas.
Hindi na ba nakapagtataka, kung gayon, na hindi naitatag ng NATO ang kapayapaan, dahil ang mga prinsipyong
nagtatag nito ay binuo sa tulong ng isang lalaki, si Allen Dulles, na may dugo sa kanyang mga kamay?
Isang artikulong inilathala noong Hulyo 1983 sa British journal International Affairs ang
nagbibigay ng pananaw sa kasunod na pagtatatag ng NATO.
Ang pamagat ay: "Ang mga Negosasyon sa Pentagon noong Marso 1948: Ang Simula ng Kasunduan sa Hilagang Atlantiko".
Ayon kina Cees Wiebes at Bert Zeeman, ang artikulong ito ay nilalayong magdagdag sa
opisyal na historikal na salaysay ng NATO.
Ayon sa opisyal na kasaysayan ng NATO, nagsimula noong 6 Hulyo 1948 sa Washington ang mga negosasyon na
nagbunga ng pagpirma ng Kasunduan sa Hilagang Atlantiko.
Gayunpaman, matagal nang alam na ilang taon na ang nakalipas nang maisagawa ang mga negosasyon ukol sa isang kasunduan
sa seguridad sa pagitan ng Estados Unidos at ng mga bansang Kanlurang Europa bago pa man ang petsang ito.
Ang mga negosasyong ito ay naganap sa katapusan ng Marso 1948 sa ilalim ng pinakamahigpit na lihim sa pagitan ng Estados Unidos,
ng United Kingdom, at ng Canada sa Pentagon sa Washington.
Isa sa mga kalahok sa mga lihim na konsultasyong ito ay nagsasalita tungkol sa 'desisibo (at lihim) na
pag-uusap sa Pentagon noong Marso 1948, kung saan unang nabuo ang Kasunduan ng Hilagang Atlantiko'.
Binanggit din ng artikulo ng International Affairs ang mga indibidwal na nagsagawa ng mga
negosasyon sa Pentagon mula 22 Marso hanggang 1 Abril 1948.
Dito rin, ang mga bakas na iniwan ng mga kalahok sa delegasyon ay humahantong, hindi nakapagtataka, sa CFR:
Lewis W. Douglas , pinuno ng kanyang delegasyon.
Siya ang Embahador ng Estados Unidos sa United Kingdom mula 1947 hanggang 1950.
Siya ay naging kasapi ng Rockefeller Foundation mula noong 1935 at naglingkod sa
Executive Committee nito mula 1936 hanggang 1939.
Nasa lupon siya ng Council on Foreign Relations mula 1940 hanggang 1964.
Si Theodore Achilles , na nagsilbing diplomatang Amerikano sa Peru, ay miyembro rin ng CFR.
Si Alfred Gruenther , Heneral sa Hukbong Katihan ng Estados Unidos, ay nagsilbing Supreme
Allied Commander Europe mula 1953 hanggang 1956.
Si Robert Cecil ay isang diplomatang Briton at katuwang na nagtatag ng Chatham House noong Hulyo
1920, isang pribadong think tank na nakabase sa London.
Isang taon ang lumipas, itinatag sa New York ang katapat nitong Amerikano, ang CFR.
Hanggang noong 2004, kilala rin ang Chatham House bilang Royal Institute of International Affairs.
Ang mga pangunahing proyekto ay pinondohan ng Rockefeller Foundation, ng Bill & Melinda
Gates Foundation, at ng NATO, bukod sa iba pa.
Si Robert Cecil ay isang Freemason.
Lester B. Pearson , pinuno ng delegasyong Kanadiano, ay ang ika-14 na Punong Ministro ng Canada mula 1963 hanggang 1968.
Siya ay naging miyembro ng Bilderberg Group at dumalo sa pulong ng Bilderberg noong 1964.
Ang Rockefeller Foundation, ang CIA, at ang CFR ay muling nakilahok sa pagtatatag ng Bilderberg Group.
Ang layunin ay magtatag ng mga paulit-ulit na kumperensya kasama ang mga pulitiko at lider ng negosyo mula sa Europa at Amerika.
3. Mga layunin ng NATO = Mga layunin ng CFR
Upang maunawaan ang mga nakapailalim na layunin at layunin ng NATO, kailangang maunawaan ang mga layunin ng CFR.
Sa website nito, inilalarawan ng CFR ang sarili nang may pagkamapagkumbaba:
Nagsisilbi itong makatulong na mas maunawaan ang mundo at ang mga desisyon sa patakarang panlabas na
kinahaharap ng Estados Unidos at ng iba pang mga bansa.
Gayunpaman, malabong magtatag ang isang organisasyon ng ganoong kalawak na network para lamang
sa layunin ng pagbibigay ng mga serbisyong payo.
Sa loob ng mga dekada, sinakop ng CFR ang halos lahat ng mahahalagang posisyon sa pamahalaang Estados Unidos at
nagbigay ng ilang daang mataas na opisyal at tagapayo sa bawat administrasyon, Demokratiko man o Republikano.
Si Richard Harwood, dating senior editor at ombudsman ng Washington Post, ay sumulat nang may paghanga tungkol sa Council
on Foreign Relations, na nagsasabing ang mga miyembro nito ay "pinakamalapit na tumutugma sa maaaring
tawaging namamahalang establisyemento ng Estados Unidos."
(…) Hindi lamang nila sinusuri at iniintindi ang patakarang panlabas ng Estados Unidos; tinutulungan din nila itong hubugin.
Kasama sa mga miyembro ng pribadong Konseho sa Ugnayang Panlabas, kabilang sa iba pa:
ilang mga pangulo at bise-presidente ng Estados Unidos mula sa parehong partido;
halos lahat ng mga ministro ng ugnayang panlabas, depensa, at pananalapi ng Estados Unidos;
karamihan sa mga hepe ng kawani at mga kumander ng militar ng Estados Unidos at NATO;
ilan sa mga pinaka-maimpluwensyang miyembro ng Kongreso (lalo na ang mga dayuhan at mga gumagawa ng patakaran sa seguridad);
halos lahat ng mga Pambansang Tagapayo sa Seguridad, mga Direktor ng CIA, mga Embahador sa UN, mga Tagapangulo ng
Bangko Sentral (Fed), mga Pangulo ng Bangko ng Mundo, at mga Direktor ng Pambansang Konseho sa Ekonomiya;
maraming kilalang akademiko; maraming direktor ng mga bangko, think tank, unibersidad, NGO, at Hollywood;
pati na rin ang mga pangunahing miyembro ng Komisyon ng 9/11 at ng Komisyon Warren
Bilang karagdagan, kasama sa CFR ang mga kumpanyang kabilang sa mga pandaigdigang higante ng malalaking negosyo,
malalaking bangko, malalaking teknolohiya, malaking datos, malalaking media, at malalaking parmasyutiko.
Sa madaling salita, ang CFR ay may walang kapantay na abot at impluwensya.
Gayunpaman, ang kapangyarihan at impluwensiyang ginagamit ng CFR ay umaabot nang lampas sa mga miyembro nito:
Sa Inglatera, ang CFR ay may kapatid na organisasyon na kilala bilang Royal Institute of International Affairs
(RIIA), na tinatawag ding Chatham House, na itinatag noong 1920.
Sa Europa, itinatag ng CFR ang European Council on Foreign Relations (ECFR) noong 2007.
Sa pamamagitan ng Konseho ng mga Konseho (CoC), pinagsasama-sama ng CFR ang mga organisasyong kasapi
mula sa 24 na bansa, kabilang ang Russia at China.
Ang organisasyong miyembro ng CFR ng Russia na "Council on Foreign and Defence Policy" (SVOP) ang namamahala
sa diskusyon klub na "Valdai," kung saan regular na nakikilahok si Pangulong Vladimir Putin ng Russia.
Ang bi-lingguhang naka-imprint na magasin na The New American ay binuod ito nang sumusunod sa kanilang isyung Hulyo 2021.
Ito ay isang espesyal na edisyon na nagmamarka ng ika-100 anibersaryo ng CFR, na may pamagat na:
"CFR: Nananatiling Kapangyarihan sa Likod ng Trono".
"Ang kasaysayan ng CFR ay isang salaysay ng isang siglong digmaan laban sa pambansang kasarinlan at ng walang humpay na pagsisikap
na magtatag ng isang makapangyarihang pandaigdigang pamahalaan, na madalas tinutukoy ng mga globalista ng CFR
bilang kanilang 'Bagong Pandaigdigang Kaayusan'. (...)
Ang CFR ay tunay ngang nagkakaroon ng walang kapantay na impluwensya sa mga larangang pampulitika,
pinansyal, pang-ekonomiya, pang-media, at akademiko. (...)
Siya ang pampublikong mukha, ang sentral na sistema ng nerbiyos ng tinatawag ng mga kritiko na 'deep state' – ang hindi inihalal
na 'permanenteng pamahalaan' na kumontrol sa ating bansa.
Nagtatapos ang isyu sa mga salitang, quote: "Ang impyernong kapit ng 'Deep State' sa ating bansa – at sa buong mundo – ay hindi
mababali maliban kung mas maraming Amerikano (at mas maraming tao sa buong mundo) ang magising, ilantad ang lumalawak na kontrol
ng CFR, at tutulan ang demonyong agenda nitong New World Order."
Noong 17 Pebrero 1950, sinabi ng bangkero ng Wall Street na si James P. Warburg, tagapayo ni Franklin D. Roosevelt, sa isang
komite ng Senado ng Estados Unidos: "Magkakaroon tayo ng pamahalaang pandaigdig, gusto man natin o
hindi (...) sa pamamagitan ng pahintulot o pananakop."
Kasapi rin siya ng CFR, gaya ng kanyang ama, si Paul Warburg, na kilala bilang 'ama' ng Sistema ng Federal Reserve.
Ang lawak ng papel na ginagampanan ng NATO sa pagpapatupad ng adyenda ng isang sentral na pamahalaang
pandaigdig ay inilalahad sa mga sumusunod na kabanata.
4. Paano posibleng maibenta ang mga operasyon ng NATO bilang "pagtataguyod ng kapayapaan"? – "Ang Propaganda Matrix" ng CFR
Ang matagumpay na pagpapatupad ng mga estratehiyang geopolitikal, lalo na ang pagbibigay-katwiran sa paggamit ng puwersang
militar upang diumano'y matiyak ang kapayapaan, ay hindi maisip kung hindi epektibong naimpluwensyahan ang opinyong publiko.
Isang 22-pahinang pag-aaral ng Swiss Policy Research (SPR) mula Setyembre 2017 ang naglalahad ng "propaganda matrix" ng CFR:
Paano kinokontrol ng CFR ang daloy ng geostrategikong impormasyon.
Ang Swiss Policy Research ay isang independiyenteng proyekto sa pananaliksik at impormasyon tungkol sa
heopolitikal na propaganda sa Swiss at internasyonal na media.
Ipinapaliwanag ng pag-aaral kung paano lumikha ang CFR ng isang halos ganap na nakapaloob na siklo ng impormasyon sa Atlantiko
kung saan halos lahat ng may-katuturang pinagkukunan at sanggunian ay kontrolado ng mga miyembro
ng Konseho at ng mga katuwang nitong organisasyon.
Sa Estados Unidos, halos lahat ng kilalang midya ay itinatag ng mga kinatawan ng CFR o binili dekada na ang nakalipas.
Sa Alemanya, ang mga nangungunang personalidad sa media ay isinama – kasabay ng Bilderberg Group – pangunahin sa
pamamagitan ng tinatawag na Atlantik-Brücke (Tulay ng Atlantiko).
Itinatag ito noong 1952 ni John J. McCloy, Pangulo ng CFR at ng World Bank, kasama si Eric Warburg, miyembro ng CFR at bangkero.
Sa Switzerland, ang istruktural na integrasyon ng mga pangunahing bahay-paglathala ay pangunahing nakakamit sa pamamagitan
ng Bilderberg Group at sa patuloy na mas mahigpit na pakikipagtulungan sa mga midyang Atlantikbrücke ng Alemanya.
mga ahensiya ng balita
Ang mga ahensiya ng balita ay may espesyal na papel sa matriks ng impormasyon.
Sa katunayan, para sa mga pandaigdigang kaganapan, halos lahat ng teksto at mga larawang ginagamit ng mga pahayagan ng CFR
ay nagmumula lamang sa tatlong pandaigdigang ahensya ng balita:
ang Amerikanong Associated Press (AP), ang Briton-Kanadyang Thomson Reuters, at ang Pranses na Agence France-Presse (AFP).
Habang direktang kasali ang Reuters at AP sa Konseho, ang AFP ay pag-aari ng estadong Pranses, na naman ay
isinama sa mga transatlantic na istruktura sa pamamagitan ng Bilderberg Group at NATO.
Mga di-pampamahalaang organisasyon (NGO) at mga ahensiyang pang-publikong relasyon
Kahit na walang mga di-pampamahalaang organisasyon, halos imposibleng ibenta sa publiko ang mga operasyong militar.
Nagbibigay ito sa mga tao ng ilusyon ng mas malaking kalayaan at kredibilidad.
Sa katunayan, ang mga direktor ng Amnesty International (AI), Human Rights Watch (HRW) at marami pang ibang samahang kunwari
ay makatao ay kasali na sa CFR sa loob ng maraming dekada.
Marami pang iba ang pinondohan at pinamumunuan ng mga bilyonaryo ng CFR tulad ni George Soros.
Sinulat ng Swiss Policy Research (SPR) na palaging tinatawag ang mga ganitong NGO kapag kailangang gawing
lehitimo ang interbensyong militar sa batayang makatao.
Noong 1991 pa lamang, hayagang "kinumpirma" ng Amnesty International ang "kasinungalingan tungkol sa
incubator" na inimbento ng isang Amerikanong PR firm , , na malaki ang naging ambag sa pagsisimula ng Digmaang Golpo.
Sa Balkans, Afghanistan, at Libya, nanawagan din ang Amnesty International at Human Rights Watch ng "makataong"
interbensyong militar batay sa mga kaduda-duda o maling pahayag.
Ang pag-aangkin na pinatay ni Gaddafi ang 6,000 katao ay lumabas na isang kasinungalingan, ayon sa Swiss Policy Research.
Katatapos lang ng Digmaang Golpo at nabunyag na ang kasinungalingan tungkol sa incubator nang ang ahensiyang PR ng
Estados Unidos na Rudder Finn ay aktibo na sa mga digmaang Balkan, inihahanda ang lupa para sa kasunod na interbensyon ng NATO.
Ang dating direktor ng Rudder Finn ay ipinaliwanag sa isang panayam sa kalaunan kung bakit ikinalat ng
kanyang kumpanya ang mga maling ulat tungkol sa mga Serbian "kampo ng kamatayan" sa Bosnia, halimbawa:
Hindi pa namin nakumpirma ang pag-iral ng mga kampo ng kamatayan sa Bosnia; iniulat lamang namin na
iginiit ito ng Newsday (isang magasin sa Estados Unidos).
(…) May gawain kaming dapat gawin, at nagawa namin ito.
Hindi tayo binabayaran para maging moral.
Dapat ding banggitin ang mga diumano'y makataong organisasyon tulad ng Avaaz at Campact,
kasama ang kanilang mga online na petisyon.
Sa halip na suportahan ang gubat-ulan, bigla silang nanawagan ng "no-fly zone" sa ibabaw ng Libya.
5. Maaaring ipakilala bilang "peacekeeping" ang mga operasyon ng NATO dahil hindi lamang ang "propaganda matrix" kundi
pati na rin ang mismong NATO ay matibay na nasa kamay ng CFR.
Sinulat ng Swiss Policy Research: "Matagal nang pinananatili ng CFR ang sarili nitong programa sa pagsasanay para sa mga opisyal
sa loob ng maraming dekada, kaya't ayon sa mga pagtataya, tinatayang 75% ng lahat ng nakatataas na militar na tauhan ng
Estados Unidos ay sinanay ng CFR – kabilang ang halos lahat ng mga hepe ng kawani, mga kumander ng NATO, at mga kumander
ng rehiyon mula pa noong Ikalawang Digmaang Pandaigdig."
Sa ganitong paraan, nakapagtayo ang Konseho ng isang ideolohikal na sinanay na imperyal na puwersang militar na
halos eksklusibong matatagpuan sa mga totalitaryong rehimen.
Nagbibigay ang website ng CFR ng impormasyon tungkol sa programa ng pagsasanay militar:
Pinapahintulutan ng programa ang mga napiling opisyal na palawakin ang kanilang kaalaman sa pandaigdigang ugnayan sa
pamamagitan ng paglagi ng isang taon sa punong-tanggapan ng CFR sa New York (...) sa pamamagitan ng masinsinang
pakikilahok sa mga pagpupulong at kaganapan ng CFR at pakikipag-ugnayan sa iba't ibang miyembro ng CFR.
Ang mga karera ng mga Kalihim Heneral ng NATO at mga Supreme Allied Commanders Europe (SACEUR) ay
nagpapahiwatig din sa Bilderberg Group at sa CFR.
Bilang pinakamataas na opisyal ng NATO, kumakatawan ang Kalihim-Heneral sa organisasyon sa publiko.
Palagi siyang galing sa Europa.
Ang SACEUR ay palaging isang heneral o admiral ng Estados Unidos at may pangkalahatang operasyong militar na pamumuno.
Maraming Kalihim-Heneral at mga SACEUR ang naging mga kalahok sa mga kumperensya ng Bilderberg.
Makikita mo ang listahan ng mga pangalan sa credits.
6. NATO bilang kasangkapan – hindi para matiyak ang kapayapaan, kundi upang isulong ang pandaigdigang layunin ng
CFR, kabilang ang isang sentral na pamahalaang pandaigdig.
Ang katotohanan ng walang kapantay na konsentrasyon ng kapangyarihan sa CFR at sa pandaigdigang
network nito ay nagbibigay lamang ng isang konklusyon:
Dapat ituring ang NATO bilang isa sa mga instrumento nito para isulong ang pandaigdigang layunin ng CFR, kabilang
ang pagtatatag ng isang sentral na pamahalaang pandaigdig.
Ang diumano'y "pagtataguyod ng kapayapaan" ay nagsisilbi lamang upang gawing lehitimo ang kanilang
pag-iral at mga operasyon – sa paglilingkod sa CFR.
Isa sa mga layuning geopolitikal ng mga estratehista ng CFR ay tiyak na tiyakin, kung hindi man palawakin,
ang pangingibabaw militar ng Hukbong Katihan ng Estados Unidos at ng NATO sa buong mundo.
Ayon sa isang pag-update noong Hunyo 2023, ang sandatahang lakas ng Estados Unidos ay may tinatayang 750 base
militar sa mahigit 80 bansa sa labas ng Estados Unidos.
Sa Alemanya, mayroong 119 na pasilidad militar.
Ipinapakita ng isang biswal na database ang 56 na base ng NATO sa buong mundo.
Karapat-dapat banggitin ang base militar ng Estados Unidos na "Camp Bondsteel" sa Kosovo.
Ito ay itinatag pagkatapos ng "Operation Allied Force" ng NATO laban sa Yugoslavia noong Hunyo 1999.
Ang base ay sumasaklaw sa 386 ektarya (3,860,000 m²) at kayang tumanggap ng hanggang 7,000 sundalo mula sa
Hukbong Katihan ng Estados Unidos at mga kaalyadong puwersa.
Ang "istratehiya ng tensyon" bilang isang geopolitikal na instrumento na ginagamit ng mga arkitekto ng isang
pandaigdigang pamahalaan upang higit pang palawakin ang kanilang pampulitika at militar na kapangyarihan sa buong mundo
Gayunpaman, ang sinumang geostratehista na nagnanais pang palawakin ang kanilang pampulitika at militar na kapangyarihan sa
buong mundo ay hindi pangunahing umaasa sa mga karaniwang – tinatawag na – "mainit" na digmaan, kundi sa
pagpapanatili ng populasyon sa kalagayan ng "takot at teror."
Tinutukoy din ito bilang ang "istratehiya ng tensyon".
Ang sumusunod na kahulugan ay matatagpuan sa Krimpedia:
Ang estratehiya ng tensyon bilang isang pampulitikang termino ay tumutukoy sa mga hakbang na isinusulong o ipinatutupad
ng mga organo ng estado upang maghasik ng takot o kawalang-katiyakan sa kanilang sariling populasyon o estado.
(…) Higit pa rito, ang estratehiya ng tensyon ay maaaring magsilbing katwiran para sa mga mapang-represang aksyon
at interbensyon ng estado sa pamamagitan ng pagpapalakas ng pagnanais ng populasyon para sa interbensyon ng estado.
Hindi ba pamilyar iyon?
Nagpapadala ng pagbati ang diumano'y pandemya ng coronavirus.
Posibleng bigyang-katwiran ang mga mapang-supil na hakbang sa pamamagitan lamang ng
pagpapalaganap ng takot at kawalang-katiyakan.
Ngunit bumalik tayo sa terminong "istratehiya ng tensyon".
Ang terminong "istratehiya ng tensiyon" ay unang ginamit noong 1969 sa isang artikulo sa
British na pahayagang Linggo, The Observer.
Tinutukoy niya ang mga lihim na operasyon na isinagawa ng estadong Italyano.
Sa pagitan ng 1969 at 1984, nagkaroon ng ilang pag-atakeng terorista sa Italya na nagdulot ng
mahigit 200 pagkamatay at humigit-kumulang 600 sugatan.
Ipinataw ang sisi sa "Red Brigades", isang radikal na kaliwang grupo.
Ang malawakang imbestigasyon ng Venesiyano na imbestigador na si Felice Casson ang nagdala sa kanya sa isa sa mga tunay na
salarin, ang ekstremistang makakaliwang si Vincenzo Vinciguerra.
Ginawa niya ang isang komprehensibo at makasaysayang pag-amin.
Nagpatotoo si Vinciguerra na siya ay pinrotektahan ng mga indibidwal sa loob ng aparatong pang-estado at na ang
pag-atake ay bahagi ng isang komprehensibong estratehiya na kalaunan ay tinawag ni Casson na "estratehiya ng tensyon".
Ang pamamaraang ito ay naglalayong siraan ang Partido Komunista, na tradisyonal na may matibay na
presensya sa Italya, upang hindi ito makilahok sa pamahalaan.
Casson ay nagpatuloy sa kanyang imbestigasyon at, matapos magsaliksik sa mga arkibo ng serbisyong pang-intelihensiyang
militar na SISMI , ay natuklasan ang pag-iral ng isang lubhang lihim na komplikadong istruktura sa loob ng estadong Italyano.
Ito ang tinatawag na "stay-behind organisations" , na sa Italya ay tinatawag na "Gladio".
Ang Gladio ay lumitaw mula sa kooperasyon sa pagitan ng Italian "Armed Forces Intelligence Service"
(SIFAR) at ng CIA at naisama na sa NATO mula pa noong 1964.
Tama ang pag-unawa. Ito ay mga lihim na hukbong NATO na itinatag pagkatapos ng Ikalawang Digmaang Pandaigdig ng
US Central Intelligence Agency (CIA) kasama ang British Secret Intelligence Service (MI6).
Kung sakaling sakupin ng Sobyet ang mga bansa, dapat silang lumaban bilang mga gerilya at palayain ang Kanlurang Europa.
Sa kanyang proyektong pananaliksik tungkol sa mga lihim na hukbo ng NATO, natagpuan ng Swiss na historyador na si Dr. Daniele
Ganser ang ebidensya na, bukod sa operasyon sa Italya, mayroon ding katulad na mga network sa Pransya, Alemanya,
Gresya, Olanda, Belhika, Espanya, Portugal, Noruwega, Luksemburgo, Denmark, Austria, Finland, Sweden, at Switzerland.
Ayon sa historyador na si Daniele Ganser, "ang teror (...) ay mas angkop kaysa sa anumang ibang
estratehiyang militar para manipulahin ang populasyon."
Ayon kay Ganser, ginagamit ang mga pamamaraan ng paglikha at pagmanipula ng takot upang gawing bukas o mapoot ang populasyon
(pansarili) sa ilang mga hakbang na pampulitika o pang-ekonomiya.
Ano pa'ng mas mabuting paraan para manipulahin ang populasyon at gawing bukas sila sa isang sentralisadong pamahalaang
pandaigdig kaysa lumikha ng takot at kawalang-katiyakan?
Gayunpaman, ang mga pamamaraan na ginagamit upang maghasik ng takot at teror sa isang populasyon ay hindi
lamang tumutukoy sa armadong karahasan, kundi pati na rin sa anumang uri ng retorika ng digmaan.
Halimbawa, ang tinatawag na "Cold War" sa pagitan ng Estados Unidos at ng Unyong Sobyet mula 1945 hanggang 1991 ay nagdulot ng
tunay na karera sa armas, kabilang ang mga sandatang nukleyar.
Bagaman naiiwasan ang tuwirang bukas na digmaan na gumagamit ng mga sandata, ang magkabilang banta ng digmaang nukleyar sa
ilalim ng terminong "deterrence" ay unang nagbunsod ng posibilidad ng sariling pagkawasak ng sangkatauhan ("overkill").
Ang alitan ay naging lubhang nakakatakot sa ilang pagkakataon, kaya't ang posibilidad ng isang "mainit" na digmaan sa
pagitan ng mga superpuwersa ay palaging nasa isipan ng mga tao.
Ito ay nagpapanatili sa populasyon sa isang patuloy na estado ng "tensiyon" at "kawalang-katiyakan".
Ito ay naging pabor sa mga pamahalaan at sa industriya ng armas, na nagbigay-daan sa kanila na agawin sa mga tao ang kanilang
mga karapatang sibil at kalayaan o kumita mula sa sitwasyon.
Makikita rin ang parehong pattern sa kasalukuyang retorika tungkol sa alitan ng Ukraine at Russia.
Pagkatapos ng pagbagsak ng Unyong Sobyet noong 1991, ang NATO naman ang sumunod.
Tama ang pagkakaintindi! Sa tinatawag na pagpapalawak ng NATO patungong silangan na nagsimula noong 1999, nagtagumpay ang mga
estratehista sa geopolitika na mapanatili ang potensyal ng tunggalian sa Russia at
panatilihing tensiyoso ang kanilang sariling populasyon.
Sa unang pagpapalawak ng NATO patungong silangan noong 1999, ito ay ang Poland, Czechia at Hungary;
2004 Bulgaria, Estonia, Latvia, Lithuania, Romania, Slovakia at Slovenia;
2009 Albania at Kroasya;
2017 Montenegro; 2020 Hilagang Macedonia;
2023 Finland; 2024 Sweden
Ang pagsapi ng Ukraine sa NATO ay magiging sukdulang rurok sa patakaran ng paghaharap at tensiyon laban sa Russia.
Ang pagsapi ng Ukraine sa NATO ay magpapasigla sa probisyon ng magkasanib na pagtatanggol, at lahat ng mga
bansa ng NATO ay mapapasabak sa digmaan laban sa Russia.
Maaaring ipalagay na magreresulta ito sa paglaganap ng digmaan sa buong Europa, kung hindi man sa buong mundo.
Sa isang panayam sa Deutschlandfunk noong Marso 2024, muling iginiit ni Jens Stoltenberg, Kalihim-Heneral ng NATO, na hindi
niya matitiyak kung kailan eksaktong matatanggap ang Ukraine sa alyansa: "Ngunit nagsusumikap kami nang husto
upang maisakatuparan ito sa lalong madaling panahon."
Sinabi ni Kalihim ng Estado ng Estados Unidos Antony Blinken sa gilid ng seremonya na nagmamarka ng ika-75 anibersaryo
ng NATO, quote: "Magiging kasapi ang Ukraine sa NATO."
Ang aming layunin sa pulong na ito ay makatulong na makapagtayo ng tulay patungo sa kanilang pag-access.
Si Blinken, gaya ng maaari mong hulaan, ay miyembro ng CFR.
May matagal nang kontrobersiya kung ginawa ba ang pangakong iyon noong 1990 sa mga negosasyon
na hindi lalawak ang NATO patungong silangan.
Ang katotohanan ay walang nakapirming at kontraktwal na napagkasunduang obligasyon sa Unyong Sobyet o sa Rusya.
Sinabi ni Vladimir Polenov, miyembro ng delegasyong Ruso sa negosasyon noong 1990: "Isang pagkakamali na hindi maisulat
ang mga katiyakan sa Unyong Sobyet na hindi lalawak patungong silangan ang NATO. Isang napakalaking pagkakamali iyon."
Malamang na hindi alintana ng mga estratehista ng CFR kung may kasamang pangako man o wala.
Natupad ng NATO ang layunin nitong panatilihin ang "istratehiya ng tensyon".
Gayunpaman, may isa pang nakapagpapalantad na pangako sa pagitan ng pamahalaang Ruso at Amerikano:
Sa edisyon ng Berliner Zeitung noong 14 Abril 2014, binanggit ng Aleman na manunulat na si Rolf Hochhuth na ang Kremlin at
ang White House ay may lihim na kasunduan mula pa noong 1952:
"... kaya, kung sakaling lumala ang Digmaang Malamig at maging isang mainit na digmaan, walang bubong ng
bintana ang mababasag sa Rusya at Amerika, kundi "lamang" ang Polandiya at Alemanya ang mapapawi:
Ang pinaka-nakakagulat na pagtataksil sa isang kaalyado na naranasan kailanman ng
sinumang patuloy na nagbabasa ng kasaysayan ..."
Ganitong estratehiya, kung saan ipinaglalaban ang digmaan sa likod ng populasyong Europeo, ay ganap
na kapanipaniwala para sa mga estratehista ng CFR.
Ang strategist ng CFR na si Allen Dulles ang sa huli naglatag ng huwaran bilang direktor ng CIA mula 1953
hanggang 1961 nang sabay niyang suplayan ng armas ang magkaribal na panig sa isang tunggalian.
Isang artikulong inilathala noong 22 Abril 2024 sa journal na Foreign Affairs, na inilalathala tuwing tatlong buwan
sa ngalan ng Council on Foreign Relations (CFR), ay nagpapakita na hindi ito basta-basta malayong teorya.
Ang pamagat ng artikulo ang nagsasabi ng lahat: "Ang Europa – ngunit hindi ang NATO –
ang dapat magpadala ng mga tropa sa Ukraine."
Ang Aleman na mamamahayag-imbestigador na si Thomas Röper ay nagkomento sa artikulo, na nagsasabing, bukod sa iba pa,
"Sinumang babasang mabuti ay mapagtatanto na ang pahayag ni Putin na lalaban ang Estados Unidos sa Ukraine hanggang sa
huling Ukrainiano ay, sa kasamaang-palad, ganap na totoo."
Higit pa rito, ipinapakita ng artikulo na sabik din ang mga may-akda na makipaglaban hanggang sa huling Europeo...'
Pinatunayan din ng mga may-akda na hindi mananagot ang Estados Unidos at ang NATO:
At dahil magpapatakbo ang mga puwersang Europeo sa labas ng balangkas at teritoryo ng NATO, hindi magdudulot
ng tugon sa ilalim ng Artikulo 5 ang anumang biktima at hindi papasok ang Estados Unidos sa usapin.
Ang kalaban ng Russia ay hindi ang NATO, kundi isang koalisyon ng mga estadong Europeo na naglalayong
magbigay ng balanse sa hayagang imperyalismong Ruso.
Isang estratehiya sa aklat-aralin, tulad ng ipinapakita sa pang-edukasyong pelikulang
"Paano gumagana ang mga makabagong digmaan?"
Pinapaniwala ng "nananakop" ang mga napiling bansa na mag-alsa ng armas laban sa kanyang pinakamalaking
karibal, gamit ang sarili nilang mga sandata at hukbo.
Kapag naubos na ng lahat ng bansa ang kanilang huling bala, nawala ang kanilang pinakamahusay na mga tao at sila'y nasira na,
saka lamang humahalo ang tunay na misantrópiko, ang tunay na agresor at tagapaghasik ng digmaan, upang talunin silang lahat
nang sabay-sabay (...) (o) upang ipagdiwang bilang tagapagligtas.
Tingnan din ang tinatawag na talumpati ng Stratfor na ibinigay noong 2015 ng Amerikanong geostratehista na si George Friedman.
Alinsunod dito, nakikita ng Estados Unidos ang pinakamalaking banta nito sa posibleng alyansa ng Alemanya at Rusya.
Ang isang digmaan sa Europa na kinasasangkutan ng Alemanya at Rusya ay makabubuti sa patakarang hegemonya ng Estados Unidos.
Maaari ring maalala ang kilalang pahayag ni British Lord Hastings Ismay sa kanyang
katungkulan bilang unang Kalihim Heneral ng NATO:
Itinatag ang NATO upang huwag mapasok ang Unyong Sobyet, mapasama ang mga Amerikano, at mapigilan ang mga Aleman.
Talaga bang mauunawaan lamang ang pahayag na ito sa konteksto ng pagkakatatag ng NATO, gaya ng
ginagawa ng tabloid media, o balido pa rin ba ito ngayon?
7. Konklusyon: Hindi maaaring ituring ang NATO bilang tagagarantiya ng "panatili ng kapayapaan" – lalo na sa
Europa – kundi bilang tagagarantiya ng mga arkitekto ng bagong kaayusang pandaigdig, at ito sa dalawang aspekto.
Para sa mga arkitekto ng isang bagong kaayusang pandaigdig sa ilalim ng sentralisadong pamumuno,
nagsisilbi ang NATO sa layunin nito sa dalawang paraan:
Una, ang NATO bilang tagapaghasik ng digmaan
Una, pinapagana ng NATO ang buong pagpapalaganap ng digmaan – maging sa pamamagitan ng propaganda, mga banta tulad ng paglawak
ng NATO patungong silangan, o aktwal na muling pag-armas, atbp.
Sa Europa, mas naroroon kaysa dati ang posibilidad ng digmaan mula pa noong Ikalawang Digmaang Pandaigdig.
Binanggit sa website ng Sandatahang Lakas ng Alemanya ang "Operational Plan Germany" (OPLAN DEU para sa madaling sabi).
Ang "Operation Plan Germany" ay isang "pambansang plano sa pagtatanggol" na may mga sumusunod na layunin:
Sa isang banda, literal: "upang protektahan at ipagtanggol ang Alemanya, ang teritoryal nitong integridad at ang mga mamamayan
nito, kasama ang iba pang mga aktor ng estado at sibil"
Sa kabilang banda, upang matiyak ang pag-deploy ng mga puwersang Alyado sa buong Alemanya at sa
pamamagitan nito patungo sa silangang pakpak ng NATO.
Umabot sa isa na namang rurok ang retorikang nag-uudyok ng digmaan noong 31 Mayo 2024.
Nagpulong sa Prague ang mga ministro ng ugnayang panlabas ng NATO.
Kasama sa adyenda ang mga paghahanda para sa pulong-tuktok sa Washington sa Hulyo 2024 at ang suporta ng NATO para sa Ukraine.
Ang headline sa tabloid na media ay: "Pinapayagan ng Estados Unidos at Alemanya ang paggamit ng kanilang mga sandata laban
sa mga posisyon sa Russia, ngunit tanging malapit sa Kharkiv."
Noong ika-3 ng Hunyo, hinikayat na ng pamahalaang Ukrainiano na palawakin ang "saklaw ng aplikasyon" ng mga
sandatang Kanluranin hanggang sa teritoryo ng Rusya.
Dapat ay usapin na lamang ng oras.
Ang karapatan sa pagtatanggol ay nagmumula sa pandaigdigang batas, ayon sa NATO.
Nanawagan si Jens Stoltenberg, Kalihim-Heneral ng Alyansa, sa mga kaalyado na ipagpatuloy
ang pagbibigay ng armas at bala sa Ukraine.
Agad na tumugon ang Russia: itinuturing ng Russia ang kilos ng NATO bilang isang seryosong
eskalasyon at nagbabanta ng malawakang tugon.
Si Dmitry Medvedev, Pangulo ng Rusya mula 2008 hanggang 2012 at Pangalawang Pinuno ng Konseho ng Seguridad ng Pederasyong Ruso
mula pa noong 2020, ay nagsulat sa kanyang Telegram channel:
Ang ganitong "indibidwal na tulong" mula sa mga bansang NATO laban sa Russia ... ay
kumakatawan sa isang seryosong pag-igting ng tunggalian.
Ang dating Ukraine at ang mga kaalyado nitong NATO ay makakatanggap ng tugon na may napakalakas na
puwersang sumisira na ang alyansa mismo ay hindi makakatanggi na masangkot sa tunggalian.
Sa ika-27 na Pandaigdigang Forum sa Ekonomiya sa St. Petersburg noong unang bahagi ng Hunyo 2024, binanggit ni Pangulong
Vladimir Putin ng Russia ang isang "asymmetrical response".
Inilarawan niya ang tinatawag na "symmetrical response" na gusto ng Russia na atakihin ang teritoryo ng NATO bilang "kalokohan."
Sinabi ni Putin: "Ipinag-iisip namin na kung may naniniwala na posible na maghatid ng mga sandata sa lugar ng labanan upang
magsagawa ng mga pag-atake sa aming teritoryo (…), bakit hindi namin dapat magkaroon ng karapatang maglagay ng ganoong mga
sandata sa mga rehiyon ng mundo kung saan isinasagawa ang mga pag-atake sa mga sensitibong bagay na
pag-aari ng mga bansang ganoon ang ginagawa sa Russia?"
Pangalawa, ang NATO bilang taktika ng paglihis ng pansin
Pangalawa, ang NATO, kasama ang lahat ng pagpapasiklab ng digmaan – pati na ang histeriya ng digmaan – ay nagsisilbing isang
malugod na taktika ng paglihis ng pansin upang isulong ang tunay na mga layunin ng mga estratehista ng CFR: ang pagtatatag ng
mga batong panulukan ng isang sentral na pamahalaang pandaigdig.
Ang kalamangan militar ay isa lamang sa ilang mga salik.
Kabilang sa pinakamahalagang batayan para magtatag ng bagong kaayusang pandaigdig ay ang
kontrol at kapangyarihan sa kalusugan at pananalapi.
Sa larangan ng kalusugan lalo na, ang bagong kasunduan sa pandemya ng WHO at ang binagong International
Health Regulations ay nilalayong sentralisahin ang kontrol sa "mga hakbang sa kalusugan" sa buong mundo.
Ang WHO – na, tulad ng UN, ay binuo sa mga grupong pang-aral ng CFR – ay bibigyan ng nag-iisang awtoridad upang
bigyang-kahulugan ang mga sakit at gumawa ng mga desisyon tungkol sa mga hakbang na dapat isagawa.
Isa pang mahalagang batayan ay ang kasarinlan sa pananalapi.
Sa kasalukuyan, isinasagawa na ang mga paghahanda sa buong mundo – kabilang na ang Russia at Tsina – para
sa pagpapakilala ng mga digital na salaping sentral.
Ayon sa Aleman na eksperto sa pananalapi na si Ernst Wolff, dapat bawat mamamayan at bawat kumpanya ay
magkaroon lamang ng isang account sa bangko sentral.
Ito ay magbibigay-daan sa estado na sentral na tukuyin ang suplay ng pera, pamahalaan at kontrolin ang daloy ng pera,
at itakda ang mga antas ng interes ayon sa pangangailangan.
Sipi mula kay Ernst Wolff: "Mapagtatanto agad ng mga mamamayan na hindi lamang kayang subaybayan ng estado ang bawat transaksyon,
kundi maaari rin nitong ipataw ang indibidwal na porsyento ng interes, indibidwal na antas ng buwis o kahit na mga parusa,
iugnay ang pera sa isang sistema ng panlipunang kredito na batay sa modelong Tsino, o tuluyang
putulin sila sa lahat ng daloy ng pananalapi."
Ito ay dalawang halimbawa lamang kung paano ang kapangyarihan at kontrol ay isasentralisa sa buong
mundo at ililipat sa isang "pangmundong pamahalaan".
Ang NATO ay unang nagsisilbi upang matiyak ang pangingibabaw militar at pangalawa upang ilihis ang atensyon
mula sa lahat ng uri ng mga pagsisikap sa pandaigdigang dominasyon na kasalukuyang isinasagawa.
Ibinunyag ng Kla.TV ang mga pagsusumikap na ito sa maraming programa.
Makikita mo ang ilan sa impormasyong ito sa asul na kahon ng impormasyon.
Mahal na mga manonood, marahil ay ngayon ay nabibigatan na kayo ng lahat ng mga katotohanang
ito at hindi na kayo nakakakita ng paraan palabas.
Madalas nakakatanggap ang Kla.TV ng puna mula sa mga manonood na nagsasabing binibigyang-diin lang namin ang
mga problema at hindi nagbibigay ng anumang solusyon.
Sa puntong ito, gayunpaman, hindi namin maaaring humingi ng paumanhin sa katotohanang ang aming mga pamamaraan sa
paghahanap ng solusyon ay hindi nakaugat sa nakikitang mundo.
Sa harap ng lahat ng napakalalaking banta na ito, matagal na naming hinango ang aming lakas at pag-asa mula sa isang mas mataas
na dimensyon, na paulit-ulit na pinatutunayan ni Ivo Sasek.
Para sa lahat ng hindi nais sumuko sa pag-asa, nais naming ituro sa inyo ang aming malawak na hanay ng mga nakapagpapaliwanag na
kumperensya sa www.ivo-sasek.ch/veranstaltungen at www.sasek.tv.
Sa wakas, panoorin ang tatlong maiikling sipi mula sa talumpati ni Ivo Sasek, tagapagtatag ng Kla.TV, sa
International Friends Meeting noong ika-4 ng Mayo 2024.
Tinatalakay ni Sasek ang sandata ng distraksyon sa harap ng kung ano ang sa esensya ay isang lihim na digmaang pandaigdig,
at isang nakapagpapalusog na paraan upang makalabas rito.
Mga minamahal na kaibigan, kailangan nating agad na matutong maunawaan na nagbago na ang panahon.
Ang mga digmaan na kasalukuyang isinasagawa sa analohikal na mundo, ibig sabihin ay pisikal na digmaan gamit
ang mga tangke, helikoptero, cruise missile at iba pa, ay may ganap na ibang tungkulin ngayon.
Alam mo ba kung alin?
Ang mga karaniwang digmaan na kasalukuyang isinasagawa ay pangunahing nagsisilbing sandata ng paglihis ng pansin mula sa
tunay na lihim na digmaang pandaigdig, naiintindihan mo ba?
Ang mga digmaan mismo, pag-isipan mong mabuti ang sinasabi ko, ang mga digmaan mismo na kasalukuyang
pinaglalaban ay mga taktika ng panlilinlang upang takpan ang mas malaking digmaan na nagaganap.
Kung magtatagumpay sila sa pagbabakuna sa buong mundo gamit ang terapiyang henetiko na ito,
naiintindihan mo ba kung paano ito gumagana?
Ang kasalukuyang hybrid na digmaan, sa kabilang banda, ay sumasaklaw sa bawat huling tao sa planetang ito.
Tulad ng hula ni Tiyo Bill (Gates): "Kapag nabakunahan na ang bawat tao sa ilalim ng langit, saka lamang tayo
magiging ligtas..." – Alam mo, si Tiyo Bill, si Bill Gates.
– Kaya umaasa rito ang nakatagong mananalakay.
Sinulat niya iyon 120 taon na ang nakalipas; nasa akin ito sa sulat.
Ang nakatagong mananalakay ay umaasa na makikilala lang natin siya kapag huli na ang lahat, dahil sa oras na iyon ay maaaring
matalo ang anumang pagtutol sa isang pindot lang gamit ang digital na teknolohiyang pang-total na pagsubaybay na walang cash.
Ngayon, sa ating mga araw na ito, sa araw na ito ng pagbubukas muli – gaya ng tawag ko rito ngayon – hinihila ng
Diyos, wari, ang kanyang pinakamahirap, pinakamatalas na palaso, ang kanyang pinakamakapangyarihang sandata.
Anong sandata iyan? Pinag-uusapan ba natin dito ang mga pisikal na sandata?
Hindi, hindi, hindi. Hindi ngayon.
Tingnan mo, libu-libong taon na ang nakalipas ang nagturo sa atin na ang mga pisikal na sandata ay hindi maiiwasang humantong sa
mas malalalang digmaan at sa mas nakamamatay pang mga sandata.
Nalaman na namin iyon.
At kaya ang tunay at nag-iisang tunay na nakapagliligtas na mga sandata ng Diyos ay ang mga sandata ng espiritu.
Ang sandata ng salita. Ang pinakamalakas sa ilalim ng langit.
Ang katotohanan, na binibigkas, halimbawa, ngunit hindi tulad ng dati, bilang isang mahina o kahit na ligal na nakamamatay na
salitang pantao – kundi ang katotohanan, na binibigkas ayon sa mga epekto ng kapangyarihan at
makapangyarihang pagpapatunay ng ontikong kapangyarihan.
Nakikita mo ba ang pagkakaiba?
Ibig sabihin nito ay isang sandata lamang ang maaari naming gamitin sa huling labanan na ito na inanunsyo na.
Ang buong talumpati na "Unlocking Day," na ipinalabas nang live sa 53 bansa, ay matatagpuan sa www.kla.tv/29017..
Ilatag ang pulang karpet, patugtugin nang malakas ang pambansang awit.
Ang watawat ay buong pagmamalaking itinaas sa himpapawid – "Kapayapaan! Kapayapaan!" ang madalas na sinasabi.
Mahigit 50 ang namatay nang sabay-sabay, libu-libong sugatan ang naghihinagpis sa kanilang pagdurusa.
Umaakyat sa langit ang itim na usok, sumisigaw ng kapayapaan nang buong lakas ang mga tao.
Tulad ng gintong araw sa kalangitan, hinihiling namin ang kapayapaan bilang aming pinakahuling layunin.
Ang kapayapaan ay hindi isang malayong layunin; ang kapayapaan ang daan.
Kapayapaan, isang sasakyan na sinasakyan ng isang tao.
Kapayapaan, kapayapaan, kapayapaan ay nagsisimula sa loob ko.
Kapayapaan, kapayapaan, kapayapaan, iyan ang Diyos sa loob ko.
Ang namamamayani nang malalim sa aking puso ay umiiral nang lampas sa lohika at rason, at
nagpapahayag ng kapayapaan ng pamayanan sa ating kalooban.
Nag-aalab ang mga digmaan sa limang kontinente, namamatay ang mga tao araw-araw.
Hindi pa sapat, nagsisimula sila ng bago – Hilagang Korea, Russia o Iran.
Nakasikip ang lalamunan ko, bumibilis ang tibok ng puso ko. Gaano pa karaming paghihirap bago dumating ang kapayapaan?
Nakasikip ang iyong kamao na parang bato. Hoy, kung may kapayapaan sa loob mo, magkakaroon ng kapayapaan.
Tulad ng gintong araw sa kalangitan, hinihiling namin ang kapayapaan bilang aming pinakahuling layunin.
Ang kapayapaan ay hindi isang malayong layunin; ang kapayapaan ang daan.
Kapayapaan, isang sasakyan na sinasakyan ng isang tao.
Kapayapaan, kapayapaan, kapayapaan ay nagsisimula sa loob ko.
Kapayapaan, kapayapaan, kapayapaan, iyan ang Diyos sa loob ko.
Ang namamamayani nang malalim sa aking puso ay umiiral nang lampas sa lohika at rason, at
nagpapahayag ng kapayapaan ng pamayanan sa ating kalooban.
Kapayapaan, kapayapaan, kapayapaan ay nagsisimula rin sa loob mo.
Kapayapaan, kapayapaan, kapayapaan, iyan ang Diyos sa loob mo.
Ang kapayapaang ito ay lumilikha ng pagkakaisa sa lahat, kahit na tila kabaliwan, hey, may ganoong kapangyarihan.
Kapayapaan, kapayapaan, kapayapaan ay nagsisimula sa loob ko.
Kapayapaan, kapayapaan, kapayapaan, iyan ang Diyos sa loob ko.
Ang namamayani nang malalim sa puso ko ay umiiral nang lampas sa lohika at rason, at
nagpapahayag ng kapayapaan ng pamayanan sa ating kalooban.
Kapayapaan, kapayapaan, kapayapaan ay nagsisimula sa loob ko.
Kapayapaan, kapayapaan, kapayapaan, iyan ang Diyos sa loob ko.
Ang namamayani nang malalim sa puso ko ay umiiral nang lampas sa lohika at rason, at
nagpapahayag ng kapayapaan ng pamayanan sa ating kalooban.
Kapayapaan, nagsisimula ang kapayapaan sa loob ko.
Kapayapaan, kapayapaan, iyan ang Diyos sa loob ko.