Sa kanyang pinakabagong programa, inilatag ng tagapagtatag ng Kla.TV na si Ivo Sasek ang 40 dahilan kung bakit
hindi niya binabayaran ang Serafe, ibig sabihin ang sapilitang bayad para sa lisensya ng media sa Switzerland.
Inuri ng mga mataas na ranggong eksperto ang pag-uulat ng mga midyang kontrolado ng estado sa mga bansang D-A-CH
bilang kriminal at lubhang mapanganib sa kapakanan ng publiko.
Ipinapakita nito ang isang sandatang may dalawang talim:
Ang halatang aspeto ay haharap sa kriminal na paglilitis ang mga tumatangging magbayad.
Gayunpaman, ang nakatagong bahagi ay ilegal para sa mga tao na makilahok nang pinansyal sa mga kriminal na gawain.
Sa Austria, pinalitan ng bagong bayad sa bahay ng ORF ang dating bayad ng GIS simula 2024 at
kinokolekta ito ng ORF-Beitrags Service GmbH (OBS).
Tulad ng inihayag na ng Kla.TV sa mga dokumentaryong The ORF File – Corruption and Interdependence on a Grand Scale at The ORF File
– Hidden Influence, may mga dahilan din para hindi bayaran ang bayad sa lisensya ng ORF upang hindi maging
kasabwat sa pagpopondo ng isang "kriminal na organisasyon":
● Ang pinakamataas na sahod sa ORF ay nagdulot ng matinding pagkondena mula sa publiko
● Ang pag-asa sa mga korporasyon ay sumisira sa kasarinlan ng ORF
● Ang malawakang pampulitikang interdependensiya ay sumisira sa tungkulin ng kontrol
● Manipula sa pag-uulat para sa kapakinabangan ng pulitika: Pagbibitiw ng punong
patnugot ng ORF2 at ng rehiyonal na direktor ng ORF
Ngayon, noong Oktubre 2023, pati ang Austrian Constitutional Court ay nagpasiya na ang ORF ay nagpapatakbo
nang labag sa konstitusyon dahil sa hindi awtorisadong politikal na pagtatalaga ng mga komite nito.
Higit pa rito, nahuli ang ORF na nagsasensor nang live noong Oktubre 2023.
Sa isang panayam tungkol sa mga isyu ng klima, inutusan ng direktor ng ORF ang kilalang manlalaro ng
ski na si Benni Raich na huwag nang magsalita pa.
Tingnan din ang ratio: Nag-ski kami sa humigit-kumulang 10 glacier sa Austria, ngunit malamang na mayroon
kaming 500 o higit pa, kaya napakalaking bilang iyon.
At ang mga glacier ay umatras sa lahat ng dako, at kapag nakikita mo ang mga larawang ito
"Tumigil ka!" sabi nila. Tumigil sa ano? Hindi na ako magsasalita pa.
Sa kabila ng lahat ng imbestigasyon, at sa kabila ng patuloy na pagbubunyag ng mga iskandalo na inilalarawan
bilang mga teorya ng pagsasabwatan, ayaw ng ORF na regulahin ang pag-uulat nito upang maging totoo.
Wala bang lakas ng loob ang mga may pananagutan na aminin ang kanilang mga pagkakamali at tanggapin ang mga
kahihinatnan, o may iba pang dahilan para sa pag-uugaling ito?
Ang pinakabagong ulat ng ORF tungkol sa iskandalo ng RKI ay nagbibigay ng isa pang
dahilan upang huwag ipataw ang buwis sa sambahayan.
Ang mga protokol ng RKI, na inilantad ng Alemanong online na magasin na Multipolar, ay
nagdulot ng matinding pagkondena sa publiko.
Ngayon ay napilitan ang media sa Alemanya na mag-ulat tungkol dito.
Nag-ulat din ang ORF tungkol sa usapin nang may pagkaantala – ngunit ang ulat ng ZIB 2 noong 25 Marso, at lalo
na ang paraan ng paghahain ni Armin Wolf, ay may kinikilingan, mapanlinlang, at hindi naman obhetibo.
Ngunit tingnan mo nang sarili mo.
Armin Wolf: "At ngayon sa Alemanya, kung saan ang dating lihim na mga katitikan mula sa mga
unang buwan ng pandemya ay nagiging usap-usapan."
Ito ay tungkol sa mga transkripto mula sa RKI, ang Robert Koch Institute, na nagbibigay ng payo sa pamahalaang Aleman.
Isang makakaliwang online na magasin ang napilitang ilathala ang mga katitikang ito sa pamamagitan ng hukuman, at ang mga tutol sa
mga hakbang noon ay ngayon ay nakakaramdam na nabigyang-katwiran; halimbawa, dahil sa mga kritikal na komento
tungkol sa kapakinabangan ng mga maskang FFP2 o sa mga lockdown.
Ang tinatawag na mga lateral thinkers ay nagdiriwang sa social media – ngunit hindi ito
makatarungan, ayon sa RKI at sa pamahalaang Aleman.
Hindi dapat kunin nang hiwalay sa konteksto ang mga sipi.
Maliban sa tatlong minutong kalahati na ulat sa ZIB 2, walang karagdagang pagbabalita tungkol sa mga protokol ng RKI sa ORF.
Dahil sa ulat na ito ng ORF, nagsagawa ang WIR EMUs ng isang press conference sa Linz noong ika-7 ng Mayo. Ang EMU
ay nangangahulugang tunay, matapang, at hindi natitinag.
Ang Asosasyon para sa Pag-unlad ng Lipunan at Kagalingan ay isang network ng mga indibidwal na hindi
partidista na nagbibigay ng magkatuwang na suporta at tulong.
Nag-file ang mga EMU ng reklamo sa KommAustria laban sa pag-uulat ng ORF tungkol sa mga protokol ng RKI.
Mahal na mga manonood, ang press conference na ito ay tungkol sa mas marami pa kaysa sa posisyon ng ORF sa mga protokol ng RKI.
Itinuro ng mga tagapagsalita na patuloy na pinipigilan ng ORF ang pampublikong talakayan o ang
neutral na pag-uulat tungkol sa isyu ng coronavirus.
Nagreklamo sila na hanggang ngayon ay wala pang makabuluhang pag-uusap kasama ang mga
kinatawan ng media at mga opisyal ng pamahalaan.
Panoorin ang mga sipi mula sa makabuluhang kumperensyang ito.
Sinisimulan natin kay Sabine Spögler-Dinse. Nagtrabaho siya sa programa ng Seitenblicke ng ORF sa loob ng maraming taon.
Gayunpaman, dahil sa patakaran ng 2G, hindi na siya pinayagang pumasok sa kumpanya simula taglagas ng
2021 at nawala ang kanyang trabaho matapos ang 25 taon.
Ngayon, pakinggan ninyo kung gaano ka-manipula ang ORF noon sa mga hakbang na ginawa nito sa loob ng sariling organisasyon.
Sabine Spögler-Dinse: Pinayagan akong magtrabaho hanggang taglagas ng 2021, nang mabigyan ako ng pansamantalang pahintulot
na manatili. Pagkatapos, nang ipatupad ng ORF ang de facto na kinakailangan ng pagbabakuna
para sa mga empleyado, kinailangan kong umalis.
Gayunpaman, kahit hanggang sa puntong iyon, ang mga hakbang na isinagawa sa pagkuha ng eksena at sa mga presentasyon ay, paano
nga ba natin sasabihin, hindi laging makatwiran o makatwiran.
Narito ang isang simbolikong larawan na nagbibigay sa iyo ng ideya kung ano ang maaaring naging kalagayan ng trabaho.
Kinailangan naming magsagawa ng panayam gamit ang dalawang metrong haba ng pamingwit, ngunit pagkatapos ay
pinayagan kaming magtayo nang magkatabi para sa mga larawan.
Ang pinakamahalagang bagay ay palaging maramdaman ng manonood na ang lahat ng hakbang ay
lubos na makatuwiran at susundin ng lahat saanman.
Siyempre, hindi ganoon ang nangyari. Sa likuran, palaging iba ang lahat.
Nakatayo silang magkasama, ngunit sa harap ng kamera ay nanatili silang dalawang metro ang pagitan.
Walang sinuman ang pinayagang maglakad sa likuran nang walang maskara; agad silang tinanggal. Ang layunin ay lumikha ng
ilusyon na lahat ay sumusunod sa lahat ng inutos ng pamahalaan.
Maskara ng keyword: Makikita mong kinailangan magsuot ng maskara ang tagapanayam, ngunit hindi ang sinasabing panayam.
Lahat ay ganap na pabigla-bigla. Dumating ang mga tagubilin: ngayon dapat magsuot ng mask ang lahat, bukas ang mga tagapanayam
lamang, pagkatapos ay sa labas naman, tapos hindi na naman.
Kaya nga, sabihin nating hindi talaga ito kapaki-pakinabang.
At ganoon din naman, kung pagtatanongin mo ito, tinitingnan ka nang may pag-aalinlangan mula pa sa simula
at medyo mabilis kang tinatakan bilang isang maverick.
At ang ilan, lalo na ang mga tinatawag na lateral thinkers, ay hanggang ngayon ay kumakapit pa rin sa salaysay na ito. Na
sinumang nagtatanong ng mga kritikal na katanungan, na gustong sumilip nang kaunti sa likod ng façade, ay isang lateral thinker.
At iyan nga ang dahilan kung bakit narito tayo ngayon, kung bakit tayo nakaupo rito.
Ngayon, pakinggan si Bernhard Costa, tagapagsalita ng mga EMU. Sinasalita niya mula sa
puso ng maraming grupo, inisyatiba, at kumpanya:
Bernhard Costa: At marahil ay nagsasalita ako para sa daan-daang libong iba pang hindi nasisiyahang nagbabayad
ng sapilitang bayad sa lisensya at mga konsyumer ng ORF.
Kaya may tunay na kapangyarihan sa likod ng reklamo na ito.
Sa isang mahaba at magastos na labanan sa hukuman, nagtagumpay ang mamamahayag na si Paul Schreyer
na pilitin ang RKI na ilathala ang mga katitikan.
At isa pa, sinabi ni Peter Hahne, isang beterano ng ZDF, na ipinapakita ng mga talaan ng RKI na lahat
ng teorya ng pagsasabwatan ay purong katotohanan.
Kaya may nangyari.
Ang hangin na ito, na dumaan sa tanawin ng media sa Alemanya, ay huminto sa mga tarangkahan ng ORF.
Bilang isang payak na tao, isang nagbabayad ng buwis, at isang nagmamalasakit na ama ng tatlong anak, hayaan ninyo akong
magbigay ng ilang pangkalahatang salita tungkol sa paksang ito.
At sinasabi ko ito nang paulit-ulit, at taos-puso kong sinasabi: naniniwala ako na, lalo na sa mga mahihirap na panahon,
kailangan natin ng isang matatag at malayang ORF, at ikalulugod ko ring magbayad ng bayad sa lisensya para rito.
Sulit iyon para sa akin. Ngunit ang ORF sa kasalukuyan—hindi lang ngayon, apat na taon na itong
nagpapatuloy—ay hadlang sa pagharap sa nakaraan.
At sinasabi ko ito ngayon nang walang alinlangan: sa aking pananaw, ito ay isang panganib, isang tunay na panganib sa
ating lipunan, na sanhi ng nakatagong, isang panig na pag-uulat.
At muling pinapakita niya ito, sa pamamagitan ng pagganap ng isang lubos na walang-karangalan na papel sa
pagtatakip sa kung ano marahil ang pinakamalaking medikal-pulitikal na iskandalo sa kasaysayan ng sangkatauhan.
Sa tingin ko, malinaw na ipinapakita ng mga katotohanang nasa mesa ngayon ito.
Dahil hindi nangangahulugang muling pagtatasa ang ORF, gaya ng naging malinaw nitong mga nakaraang araw at
linggo, sinisikap kong mag-ambag sa muling pagtatasa sa loob ng aking emosyonal at sibil na kakayahan.
At ako mismo ay kumbinsido na ang pagtanggap sa nakaraan ay maaari lamang magsimula kapag tunay na naunawaan ng malawak na publiko
kung ano ang nangyari dito at kung ano pa rin ang nagaganap.
At dahil dito, mas kaunti na ngayon ang mga salita, ngunit hinahayaan kong magsalita
ang mga larawang malinaw sa kanilang sarili.
Ginagawa ko ito sa istilong Telegram, nang mabilis. Ngunit ang mga ito ay mga larawan mula sa
system media, dahil pinagkakatiwalaan ang system media.
At nagsimula ito noong kalagitnaan ng 2021 sa Kampeonato ng Futbol sa Europa, kung saan ang mga tagahanga
lamang ng futbol ang unang nakaranas ng bagong kaganapan.
Ibig sabihin, nanonood ka ng palabas sa telebisyon at biglang bumagsak ang isang atleta. Ngunit ito ay isang hiwalay na kaso.
At nagpapatuloy ito hanggang ngayon, noong 2024, nang ilang araw lamang ang nakalipas, biglang bumagsak ang
pinakamabilis na maratonista ng Switzerland, nagkaroon ng atake sa puso at namatay.
Ngunit sa kabutihang-palad, palagi kaming inililipat, at ang mga ganitong pangyayari ay bihira at hiwalay na mga kaso.
At ang tanong ay: Talaga bang mga hiwalay na kaso lamang ito?
Mayroon akong malinaw na sagot diyan, ngunit marahil ito lang ang aking baluktot na persepsyon. Inaanyayahan kitang ibahagi
sa akin ang iyong persepsyon, at ayokong ikainip ka ngayon.
Sa aking pananaliksik, mayroon akong humigit-kumulang 180 larawan mula sa nakaraang tatlong taon, ngunit
nililimitahan ko ang sarili ko sa huling ilang linggo lamang.
(!): ika-16 ng Enero, sa gulang na 43, namatay nang biglaan at hindi inaasahan.
Enero 22, namatay ang 23-anyos na atleta sa track and field.
26 Enero, kampeon ng mundo sa pole vault, 29 taong gulang, biglaan at hindi inaasahan.
29 Enero, ang may pinakamaraming goal sa kasaysayan ng Panama na may 41 goal, ay namatay nang lubos na
hindi inaasahan dahil sa atake sa puso. At iba pa.
Hindi ko na palaging binabanggit ang petsa ngayon. Halos araw-araw nang nangyayari ito:
Pag-aresto ng puso sa edad na 39, biglaan at hindi inaasahan.
Nakakagulat na diagnosis: pambansang manlalaro, 28 taong gulang, nakikipaglaban para sa kanyang buhay.
Walang tibok ng puso sa loob ng isang oras, kritikal ang kondisyon ng isang Egyptian na manlalaro ng football.
Propesyonal na taga-Argentina, bumagsak habang naglalaro, namuong dugo.
Ang dating manlalaro ng koponan ay namatay sa edad na 44 dahil sa atake sa puso.
Bumagsak ang bituin ng Arsenal sa damuhan; ito rin ay larawan mula sa football ng kababaihan, kung
saan dumating na rin ang natatanging pangyayaring ito.
Sa parehong araw, ika-1 ng Abril, ang pangalawang headline sa edad na 24: ang pambansang manlalaro ay nagkaroon ng stroke.
Sa Styria, bigla at hindi inaasahang namatay ang manlalaro ng football sa edad na 24.
Ipinahinto ang laro sa Italya nang bumagsak ang bituin ng Roma sa damuhan.
Sa edad na 26, namatay ang manlalaro ng football dahil sa cardiac arrest matapos makapuntos ng isang goal.
Ang 43-anyos na dating kampeon sa boksing sa buong mundo ay namatay nang hindi inaasahan.
Dinala sa ospital ang dating striker ng Argentina dahil sa pananakit ng dibdib.
Kamakailan sa German, sa palagay ko ay isang rehiyonal na liga, isang goalkeeper ang nawalan ng malay
habang naglalaro at kalaunan ay namatay sa ospital.
Isang 29-anyos na babae ang nagkaroon ng atake sa puso, na iniulat ng cardiologist na resulta ng pagbabakuna ng mRNA.
At may ilan pa noong mga nakaraang araw, pero pagkatapos ay tumigil ako.
Noong ika-2 ng Mayo, namatay ang batang bituin ng kriket sa edad na 20 lamang.
Kapag sa wakas ay naikonekta ng mga tao ang mga tuldok at napagtanto: Hindi, hindi ito isang hiwalay na
kaso na nangyayari lamang sa football o sa mga atleta.
Ito ay ilan lamang sa mga bagay na lumilitaw sa pangunahing midya. Sa ilalim ng ibabaw, libu-libo,
sampu-sampung libong ganitong insidente ang nagaganap.
Ayaw ko nga bang banggitin ang tinatayang bilang ng mga hindi naiulat na kaso, ayaw ko nga bang sabihin ito nang malakas.
Maaari lamang nating maisip ang mga kakila-kilabot na bagay, at hindi ito isang bagay na ngayon lang natin
napagtanto, kundi isang bagay na matagal na nating naisip.
Palagi nating naririnig ito: "Hindi mo naman alam na mas mabuti pa iyon." Oo, oo, oo!
At alam ito ng mga kagalang-galang na propesyonal sa medisina at mga kagalang-galang na
mamamahayag, at palagi nila itong itinuturo.
Ang maikling ipinapakita ko sa likod ko sa inyo ay isang kriminal na reklamo na isinampa ng ating matapang na
solicitor na si Dr. Wolfgang Schmidauer para sa amin na mga EMU. Ito ay mula pa noong Pebrero 2022.
Ang reklamong kriminal na ito ay nakatuon kay Ministro ng Kalusugan Mückstein at sa buong komite sa pagbabakuna.
Nais kong iwasan ninyong lahat ang mga detalye sa puntong ito. Gayunpaman, isa sa mga pokus ng kriminal na reklamo na ito ay
ang isyu ng myocarditis, thrombosis, at ang mga babala tungkol sa mga panganib, lalo na ang biglaang pagkamatay dahil sa puso.
At ito ay pinagtibay ng mga dokumento mula sa Paul Ehrlich Institute. Kaya hindi lang ito mula sa
isang hindi kilalang pinagkukunan, kundi mula sa isang lupon ng tagapayo ng pamahalaan.
Malamang hindi nila masyadong sineryoso ang reklamong kriminal na ito; kung hindi, may nangyari na sana rito.
Ngunit tanging kung may magsasabi na hindi mo iyon malalaman.
Nag-invest kami ng pera, naglabas ng APA-OTS na press release, at ang pahayag na ito ng APA ang
pinakabinabasang headline sa Austria sa loob ng walong araw.
Kaya't malinaw na maraming tao ang nakabasa nito, ngunit malinaw na walang mamamahayag mula sa pangunahing media,
lalo na mula sa ORF, dahil hindi ito kailanman naibalita.
Ngunit ang ginawa na ng ORF ay ito: makalipas ang sampung buwan, hayagang kumakalat pa rin ito ng pekeng balita.
Noong panahong iyon, ginawa ang isang programa tungkol sa mga side effect ng pagbabakuna, na sinubukang maliitin
ang isyu. Ipinakita ang myocarditis at thrombosis bilang mga walang panganib na sintomas na madaling magamot.
Iyon ay isang pagpapaliit sa mga katotohanan.
At iyon, inuulit ko, ay isang panganib sa ating lipunan na dulot ng maling o isang panig na pag-uulat.
Dahil sa pagpapaliit sa mga panganib na ito, patuloy na napipilitan ang mga tao na magpaturok.
At simulan natin kay Günther Mayr.
Si Günther Mayr ang pinuno ng departamento ng editoryal sa agham sa ORF.
Ayon sa ilang sanggunian, siya ang nagbibigay ng salaysay at mga paniniwalang
panrelihiyon na ipinapahayag din ng mga tagapagpresenta.
Ang mga taong tulad niya ay nagpasiya sa nakalipas na apat na taon na ang mga pandaigdigang kinikilalang propesyonal
sa medisina, gaya ni Andreas Sönnichsen, ay nandinig sa kanila at nagtakda ng isang bagong uri ng medisina.
Karapat-dapat itong kwestyunin sa prinsipyo, ngunit nais kong magbigay ng isang halimbawa kung bakit patuloy na
kumakalat ang mapanganib na maling balita ng taong ito.
Mapanganib na pekeng balita!
At nais kong kunin ang halimbawa ng AstraZeneca, na muli nang nasa labi ng lahat.
Sama ka sa akin sa isang maikling pagbalik-tanaw sa taong 2021.
Noong ika-15 ng Marso, nagsalita si Ministro ng Kalusugan ng Alemanya na si Spahn sa media.
Naging napakalakas ng presyon kaya, sa aking kaalaman, may humigit-kumulang labinlimang namatay noon.
- at sinabi niya: Inaalis namin ang AstraZeneca sa merkado at hindi na namin ito ibibigay
sa aming populasyon; hindi na ito responsable.
Limang araw ang lumipas, noong ika-20 ng Marso, namatay din ang isang nars sa Austria, na tila
napatunayang resulta ng pagbabakuna ng AstraZeneca.
At isang araw pagkatapos, noong ika-21 ng Marso, ang boss, ang pinuno ng editoryal na departamento ng agham, ay lumalabas
sa bawat programa ng ORF mula umaga hanggang gabi at sinasabi, at binabanggit ko: "Ang AstraZeneca ay napakaligtas."
Ang posibilidad na magkaroon ng trombosis dahil sa virus ay mas mataas nang malaki kaysa sa bakuna.
Nagtataka ako, kaninong interes ang kanyang kinakatawan? Naniniwala ba siya sa sinasabi niya? Responsable ba ito?
Nagsisilbi ba siya sa agham? Nagsisilbi ba siya sa loby ng parmasyutiko?
Nagtatrabaho ba siya para sa pamahalaan, na mayroon pa ring ilang milyong dosis na kailangang maibigay? Hindi ko alam.
Hindi ko trabaho na kwestyunin iyon.
Alam ko lang na hindi responsable na gumawa ng ganoong pahayag sa harap ng mga katotohanang iyon na nasa mesa na noon.
At ngayon, ayon sa pinakahuling datos ng RKI, alam na natin na ang ito at marami pang ibang bagay na sinabi ng
lalaking ito, maging tungkol sa mga pagsusuri, maskara, o lockdown, ay lahat huwad na balita.
Mali siya sa lahat ng bagay na maaaring mali.
At karaniwan sa pribadong sektor, sinasabi na bahagi ito ng kultura, lalo na sa Japan, na humingi ng
paumanhin sa pagkakamali o mawalan ng trabaho, kahit papaano.
Naniniwala ka ba na ito ay nasa interes ni Günther Mayr at ng kanyang mga tagasunod sa ORF, kung maaari
kong sabihin, na ito ay nasa interes ng mga nais na seryosong suriin ang mga protokol ng RKI?
Kaya malinaw ang sagot ko diyan: hindi, dahil ibubunyag nito ang sariling kabiguan. Parang
pinuputol mo ang ilong mo para lang masaktan ang mukha mo.
At iyon ang dahilan kung bakit nasa atin ang tungkuling simulan ang proseso ng pagtanggap sa nakaraan mula sa labas at
magpataw ng presyur mula sa antas sibil, gaya ng sinasabi.
At nais kong pasalamatan ang lahat ng natitirang midya na tinutupad ang kanilang tungkulin bilang
mamamahayag at tumutulong sa amin na isulong ang isyung ito tungkol sa ORF, gaya ng sinasabi.
Abogado Alexander Todor-Kostic ang nagbalangkas ng reklamo ng ORF sa KommAustria.
Mula pa sa simula, labis niyang pinuna ang mga hakbang laban sa coronavirus, ngunit lubos din siyang sumuporta, lalo na sa
mga taong nakaranas ng kawalan ng katarungan sa panahong ito.
Tinawag din siyang tagapagpabulaan ng coronavirus, teoryista ng konspirasyon, at ekstremistang kanan.
Alexander Todor-Kostic: Hindi ako nababagay sa ganoong mga mapagkonfliktong termino.
Masasaya sana akong makipag-ugnayan sa mga kinatawan ng media at opisyal ng pamahalaan para sa mga obhetibong talakayan
anumang oras, ngunit hindi ito nangyari dahil, gaya ng alam ng lahat, pinigilan ang mga ganitong talakayan.
Umabot ito sa puntong noong 2020, nang magtipon kami sa platapormang Lawyers for Fundamental Rights at nakipag-ugnayan
din sa mga doktor tulad nina Andreas Sönnichsen, Martin Haditsch, at iba pang kagalang-galang na
personalidad, ay wala na kaming pagkakataong maiparating ang aming opinyon sa pamamagitan ng media.
Iyon ay pinatay.
May pagkakaisa: ang mga pahayagan at istasyon ng balita ay sabay-sabay na kumakanta mula sa iisang himig, maliban sa
alternatibong media na patuloy na lumalakas at talagang pumasok upang gawin ang dapat sana'y
ginagawa ng pangunahing media, ayon sa sabi nila.
At para sa akin, iyon ang tunay na pinakamababang punto ng demokrasya, dahil, gaya ng alam nating lahat, ang
isang demokratikong konstitusyonal na estado ay umuunlad sa pamamagitan ng dayalogo at kalayaan sa pagpapahayag.
At ang mas mababang punto pa ay kinailangan naming maglagay ng patalastas (!) noong 2021 upang mailabas sa publiko ang aming mga
tesis, ang aming mga kritisismo at ang aming mga pag-aalinlangan tungkol sa mga hakbang na isinagawa noon,
tungkol sa patakaran ng pamahalaang Aleman sa coronavirus.
Nag-invest kami ng pera – may mga sponsor din noon na sumuporta rito.
– at naglagay kami ng patalastas sa pamamagitan ng Komite ng Imbestigasyon sa Corona na nasa labas ng
parlamento, na inilathala sa ilang pahayagan at midya.
Marami ang tumanggi. Tumanggi rin silang maglimbag ng patalastas kapalit ng pera.
Kaya napakalapit iyon – talagang masasabi kong mga katangiang totalitaryan ang mga iyon.
Ang nangyari kasi, naglagay kami ng patalastas na ito at, reflexively, ang mga mainstream media outlet na ito, partikular
na ang mga kilalang mamamahayag – maibabanggit ko sina Armin Wolf, na babalikan natin mamaya, at Florian Klenk – ay hindi kami
hinarap nang may kahilingang talakayin ang mga isyung ito, kundi bilang mga nagtatanggi sa coronavirus. Orihinal na
sound bite mula kay Armin Wolf at tagapagkalat ng pekeng balita Orihinal na sound bite mula kay Florian Klenk.
Ano ang inangkin namin sa patalastas na ito?
Ipinahayag o kinwestiyon namin kung ang kinakailangang magsuot ng maskara, sa paraang ipinatupad, ay
nagdudulot ng mas maraming pinsala kaysa benepisyo.
Kinwestiyon namin ang mga PCR test at tinutulan namin ang sapilitang pagbabakuna, na mariing itinanggi noon, at binalaan
namin ang mga hindi sinasadyang pinsala, na sa tingin ko ay kasalukuyang tinatayang higit sa 700 bilyon, ayon
sa pinakabagong estadistika, kung isasama mo ang lahat.
Iyon ang aming krimen, iyon ang pagbagsak mula sa biyaya, na tinawag kami, gaya ng sinasabi, na mga nagtatangi sa coronavirus.
Lumaban kami rito bilang isang grupo ng mga doktor at abogado at nagsampa kami ng demanda at ng injunction
laban kina Armin Wolf at Florian Klenk, at natalo kami sa parehong kaso sa Mataas na Hukuman.
Iyon ang pinakamababang punto para sa akin bilang abogado, bilang tagapayo, bilang tagapagtanggol ng mga
pangunahing karapatan sa isang republika, sa isang demokrasya.
Kaya napansin ko na dapat tayong lahat ay manahimik, na hindi tayo dapat mag-alala, ngunit maaari nating ilagay nang ligtas ang
ating sarili sa mga kamay ng Republika ng Austria, ang estadong ginagamit ang kapangyarihan nito upang sabihan
tayo araw-araw kung ano ang dapat nating isipin at gawin.
Iyon ang pagpapakilala, kung baga.
Ang kabalintunaan ng buong pangyayari ay na ngayon, sa mga talaan ng RKI na kahanga-hangang nakuha ng online na
magasin na Polar, muli nating hinaharap si Armin Wolf.
Muli, si Armin Wolf ang utak na, matapos kaming punahin noon para sa mga katotohanang maaaring eksaktong gaya ng aming inangkin, ay
muling bumabalik sa sentro ng pansin at patuloy na nagsasalita tungkol sa mga kalaban ng mga hakbang, sa mga palaisip na
pahalang, at sa mga taong ngayon ay nagagalak dahil maaaring nagtagumpay sila kahit saan, nang hindi man lang
sinubukang talakayin ang isyu mula sa perspektibong pamamahayag.
At agad-agad akong nauna, siyempre, dahil inisip kong hindi namin puwedeng iwanang ganoon muli.
Ngayon ay talagang magandang panahon para subukan muli.
Dahil hindi ito tungkol sa isang walang kabuluhang bagay o maliit na detalye, o tungkol sa pag-aakusa sa ORF na lumalabag sa
prinsipyo ng pagiging obhetibo kahit saan – ito ay tungkol sa kung kaya ba ng pampublikong serbisyo sa pagsasahimpapawid na
imbestigahan ang ganitong iskandalo, kung may sapat itong lakas para gawin ito, at kung mayroon din itong sariling kapangyarihan
na maglinis at kumilos dito. O kung haharapin ba natin ang isang ORF na patuloy na kumakapit sa politikal na naratibo, gaya ng
ipinakita ng pinakahuling ulat noong ika-25 ng Marso sa ZIB 2.
At sa totoo lang, kapag tiningnan mo ito, kailangan mong aminin na wala talagang nagbago.
Gayunpaman, naniniwala ako na kumikilos ang ORF ngayon nang may mabuting dahilan, dahil
mapipilitan itong ipaliwanag ang sarili nitong mga kilos.
Kailangan mong isipin na pinilit tayo ng gobyerno at ng ORF sa ganitong sitwasyon noon.
Ang buong usaping coronavirus na ito ay hindi kailanman tungkol sa pagprotekta sa kalusugan ng mga tao. Hindi iyon ang punto.
Ito ay tungkol sa pagtatatag ng kontrol at paghihigpit sa populasyon upang sa huli ay mapilit ang
pinakamaraming tao hangga't maaari na kunin ang Covid-19 na iniksyon. Kaya iyon ang layunin.
Mahal na mga manonood, sulit pakinggan ang karagdagang komento ni Alexander Todor-Kostic tungkol sa hindi wastong pag-uugali ng
tagapagpresenta ng ORF na si Armin Wolf sa video ng press conference. Ang kanyang kritisismo sa
ORF ay tumutukoy din sa iba pang mga taong sangkot:
Paano naman ang mga direktor ng rehiyon na nakikipagtulungan sa lahat ng mga gobernador ng rehiyon na dati nilang pinili?
Paano naman ang iba pang mga editor na responsable sa ulat na ito, na mayroon tayo, kung saan naabot ang pinagkaisang opinyon?
Ang ORF ay dapat na maging isang awtoridad na nangangasiwa, ngunit malayo pa ito sa pagtupad ng tungkuling ito. Isa lamang
itong ahente, hindi lamang ng pederal na pamahalaan, kundi pati na rin ng industriya ng parmasyutiko. At dapat itong itigil.
Kung obligado kaming magbayad ng sapilitang bayad sa lisensya ng ORF, may karapatan kaming asahan ang obhetibong pag-uulat.
Gayunpaman, napakalayo ng ORF dito kaya hindi ito maaaring asahang mangyari sa loob ng susunod na ilang taon.
Kinatawan din ako sa isang plataporma kung saan sinusuportahan namin ang populasyon sa
kanilang pagtutol sa bayad sa lisensya ng ORF.
At masasabi ko lamang na hangga't hindi sumasailalim ang ORF sa ganap na repormang editoryal at estruktural, hindi
nito matutupad ang mandato nitong pampublikong serbisyo.
At kailangang may matanggal sa puwesto. Kailangang magbago nang malalim. Hindi na sapat
ang mga panlabas na hakbang para makamit ito.
In kritika ng may-akda, siyentipiko at manggagamot na si Dr. Andreas Sönnichsen ang mga hakbang mula pa sa simula, at
kalaunan pati na rin ang pagbabakuna at ang paggamot sa mga tao.
Dr Andreas Sönnichsen: Mga ginoo at ginang, tunay na nakakabigla ang mga nabunyag na
ngayon sa pamamagitan ng mga protokol ng RKI.
Naalala ko ang ika-20 ng Marso 2020. Apat na araw pa lamang ang nakalipas mula nang ipatupad ang lockdown sa Austria. Sa
Alemanya, napagpasyahan na ito ngunit hindi pa naipatutupad.
Sa ilalim ng aking pamumuno, kami sa German Network for Evidence-Based Medicine ay naglabas ng aming unang
pahayag. Inilathala ito sa pamagat na: Saan ang ebidensya?
At ang mga mismong tanong na ito ay tunay na itinatanong sa loob mismo ng RKI.
At nakakabigla iyon sa akin.
Kailangan kong medyo hindi sumang-ayon, dahil ang RKI ay talagang – tama si Lauterbach nang lubos – nakagawa ng mahusay na
siyentipikong trabaho, kahit sa mga mas mababang departamento.
Ginawa nila nang tama ang lahat, pero gaya ng alam nating lahat, ang amoy ng isda ay mula sa ulo pababa.
Hindi ito pinansin, masasabi nga, ng pamunuan ng RKI at ng pampulitikang establisyemento na epektibong
namamahala sa RKI, o mas tama pa, kabaligtaran ng aktwal na sinabi ng mga mababang departamento sa loob ng RKI.
Si Markus Haintz ay isang abogado at mula pa noong simula ay naging aktibong kritiko ng mga hakbang laban sa coronavirus.
Matagal na rin siyang nagtatrabaho bilang mamamahayag at matagumpay niyang pinapatakbo ang
kanyang online portal na Haintz.Media. Markus
Haintz: Una sa lahat, kailangan kong sumang-ayon kay Alexander.
Ang RKI mismo ay sa pangkalahatan ay mahusay ang ginagawa. Ang tanong ay kung paano ito ipinatutupad sa pulitika.
Kaya karamihan sa mga bilang, datos, at katotohanan sa RKI ay tama sa kasalukuyan.
Ang tanging problema ay ang impluwensiyang pampulitika, dahil ang RKI ay isang pinakamataas na pederal na awtoridad.
At kapag sinabi ng ORF na sinasabi ng RKI at ng Pederal na Kagawaran ng Kalusugan na pareho lang iyon.
– Maaaring magbigay ng mga tagubilin sa RKI ang Pederal na Kagawaran ng Kalusugan at ang Pederal na Ministro ng Kalusugan.
Kaya naman sa huli ay nagsasalita o nakapagsalita na ang pamahalaang pederal sa
pamamagitan ng RKI. Napakahalaga na pansinin ito.
At malinaw na malinaw kung bakit walang interes na linawin ito: dahil lahat ay sangkot – sa
media, sa politika, sa hudikatura, sa ekonomiya.
Napakaraming tao ang sumunod sa krisis ng coronavirus, na maling tinatawag na pandemya ng
coronavirus, kaya napakahirap asahan ang paglilinaw dito.
Kailangan mong pag-isipan ito: paano mo ito gagawin?
Una sa lahat, gaya ng madalas kong malinaw na sinasabi, hindi natin dapat iwan sa mga may
pananagutan ang gawain ng pagpapataas ng kamalayan.
Higit sa lahat, hindi natin dapat silang iwan sa mga salarin. At marami sa mga salarin na ito ay nasa posisyon pa rin.
At ganoon din sa hudikatura; sumunod silang lahat, at susunod muli sa susunod kung hindi sapat ang lakas ng boses ng
malayang media at ng lipunang sibil at hindi sila magsalita.
Dahil nami-miss ko pa rin iyon. Hindi sapat para sa maraming tao na sabihin: "Oo, baka ganoon din ang
pananaw ko, pero hindi ako nangahas na magsalita."
Napansin ko muli ito kamakailan sa aking mga kasamahang solicitor.
Maraming tao ang nagsasabi: Oo, sa tingin ko ay kahanga-hanga ang ginagawa ng ilan at ang ginagawa ko rin. Nasa
likod mo kami lahat. Ngunit hindi iyon nakakatulong. Kailangan naming tumayo sa iyong tabi.
Talagang malaking problema na napakakaunti pa rin ng mga taong nagsasalita.
At kailangan lang nating matutunan iyon para sa hinaharap.
At siyempre, mahalaga ring suportahan ang malayang media, dahil sa huli sila ang tagapagsalita.
Mahalaga na muling linawin natin sa mga taong ating katrabaho, kabilang ang mga nasa tradisyunal na media, sa itinatag na media,
at sa pampublikong serbisyo ng pagsasahimpapawid: ang inyong tungkulin ay mag-ulat ng balita, hindi muling magturo sa mga tao.
Hindi mo trabaho ang makilahok sa pulitika.
Tungkulin mo na ipaalam sa mga tao at bigyan sila ng pagkakataon na bumuo ng sarili nilang opinyon.
Iyon ang trabaho ng media.
Hindi para maging basta-bastang katulong sa politika at ipilit ang mga bagay dahil lang ito ay
kanais-nais sa kasalukuyang pampulitikang sitwasyon.
Kailangan natin ng transparency sa demokrasya.
Kung nais ng estadong kumakatawan sa atin na agawin ang ating mga karapatan, dapat nitong ipaliwanag ang mga kilos nito.
Pagkatapos, gusto kong makita ang malinaw na pagbibigay-katwiran para rito, at hindi ito maaaring mangyari sa likod ng saradong
pinto, hindi rin ito maaaring mangyari sa pamamagitan ng binagong tala ng pulong, kundi
dapat itong mangyari sa isang pampublikong debate.
At para diyan kailangan natin ang media, kailangan natin ang itinatag na media, at
kailangan din natin ang independiyenteng media.
Mahal na mga manonood, gaya ng inaasahan, ang press conference na ito ng WIR EMU ay ganap na
hindi pinansin ng ORF at iba pang pangunahing midya.
Hindi bababa sa karapat-dapat itong maikling banggitin sa pribadong channel na Servus TV.
Gayunpaman, tinupad ng mga bagong pahayagan tulad ng AUF1, RTV at Info-DIREKT ang kanilang tungkulin na magbigay ng impormasyon.
Iniulat nila ito nang agad at naaangkop, gaya ng ginagawa ngayon ng Kla.TV.
Maaari mong makita ang buong press conference sa ibaba ng pagsasahimpapawid na ito.
Para makumpleto ang bilog, ang dobleng talim na espada na nabanggit kanina ay nakabitin pa rin sa ating ibabaw.
Ito ay: ALINMAN ay hindi na sapilitang bayad para sa lisensya ng ORF – na maaaring magdulot na ang mga
tumatangging magbayad ay makaharap sa mga kasong kriminal.
O magpatuloy sa pagbabayad ng bayad – nangangahulugang ikaw ay magiging pananagutan sa pag-uusig, dahil ipinagbabawal ng
batas ang pinansyal na pakikilahok sa mga kriminal na gawain.
Paano mo hinaharap ang ORF?