Քանի որ շատերը չեն համարձակվում։
Նրանք ասում են. «Դա անհնար է։ Դուք չեք կարող քաղաքական գործիչների դեմ իրավական միջոցառումներ ձեռնարկել։»
Այո, կարող ես, պարզապես պետք է ցանկանաս։
Եվ ես դա անցա։
Եվ ես դեռ շարունակում եմ արտադրել սպայք-պրոտեիններ, ինչպես մեքենա։
Դա ամոթ է։
Եվ բոլոր քաղաքական գործիչները, հատկապես դոկտոր Դրոշտենը և մյուս բոլոր գլխավոր դերակատարները, ստել են։
Գիտակցաբար։ Եվ դրա համար ես նրանց դեմ իրավական միջոցառումներ եմ ձեռնարկում։
Իրավական գործողությունը մարդկության դեմ գործած ամենամեծ հանցագործության դեմ հաջողության հասնելու ճանապարհն է։
Կաթարինա Քոնիգը իր «No Time To Die» ալիքում արեց այս հայտարարությունը։
MWGFD ասոցիացիայի կազմակերպած «Վակցինացված, վնասված, մերժված – ինչ անել հիմա?» խորագրով մամուլի սիմպոզիումում Կաթարինա Քոնիգը,
ով տուժել է պատվաստումից, անկեղծ պատմում է բազմաթիվ հաստատությունների մերժումների
մասին, որոնք հրաժարվում են օգնություն ցուցաբերել։
Kla.TV-ն արդեն հրապարակել է նրա ամբողջ տառապանքի պատմությունը ծրագրում՝ «Վակցինայից առաջացած
վնաս + ահա թե ինչ տեսք ունի «լքվածը» գործնականում»։
Կաթարինա Քոնիգը այժմ ներկայացրել է բողոք բոլոր այն հաստատությունների և անհատների դեմ, որոնք մերժեցին
օգնել նրան իր պատվաստումից հետո առաջացած սինդրոմով։
Նա նաև քաղաքական գործիչների դեմ իրավական միջոցառումներ է ձեռնարկում՝ կորոնավիրուսային
հանցագործություններին նրանց մասնակցության համար։
ՄԱԿ-ի Մարդու իրավունքների կոնվենցիայի համաձայն մարդկության դեմ հանցագործությունների համար ոչ
անպատժելիություն կա, ոչ էլ ժամկետային սահմանափակում։
Ստորև կարող եք տեսնել նրա ելույթի ժողովածուն, որը նախատեսված է հատկապես պատվաստանյութի
զոհերին ոգեշնչելու համար՝ պայքարելու և չհանձնվելու։
MWGFD ասոցիացիան իր կայքում առաջարկում է աջակցություն պատվաստանյութից վնասված մարդկանց համար։
Այնտեղ կարող եք տեսնել, թե երբ ես կշռում էի 27 կիլոգրամ և ավելի քան երկու տարի չէի կարողանում ուտել։
Երկու տարուց ավելի։ Եվ նրանք ասացին, որ ես հիվանդ չեմ։
Նրանք հեռացրին իմ աղիքը, և ես մի սեպսիսի հարձակմանը հաջորդեց մյուսը։
Բայց դու հիվանդ չես։ Գուցե պարզապես սիրահարված ես։
Միշտ, որովհետև ես ասացի, որ դա պատվաստանյութի պատճառով է։
Ոչ, այդ դեպքում դու կողմնակի մտածող ես։
Բայց հետո նրանք կրկին վիրահատեցին և կրկին անդամահատեցին։ Եվ շատ երկար ժամանակ անցավ, մինչև ես վերջապես կորցրեցի
ինքնատիրապետումը հոկտեմբերի 22-ին, երբ Համմի հիվանդանոցի շտապօգնության բաժանմունքում արյունահոսելով պառկած էի։
Ես այս հիվանդանոցը հաղորդել եմ։ Դատական գործընթացը շարունակվում է։
Եվ հիմա, այդքան երկար ժամանակ անց, ես ունեմ լավագույն բժիշկը, որին միայն կարող էի պատկերացնել։
Մի բժիշկ, որը ինձ ընդունեց, արյան թեստ արեց, ապա ևս մեկ թեստ։
Եվ շատ կարճ ժամանակ անց ես կրկին կարողացա նորմալ քայլել։
Ես ավելի քիչ ցավ զգացի և, ամենակարևորը, արյունահոսությունս դադարեց։
Այլևս ոչ փորից, այլևս ոչ քթից, այլևս ոչ բերանից։
Եվ իմ բերանում այլևս աբսցեսներ չեն առաջացել։
Առավել քան ամեն ինչ, իմ երիկամների խափանումները դադարել են։
Նրանք անընդհատ ձախողվում էին։
Բայց հիվանդանոցում իմ հաշվետվության մեջ նրանք միշտ գրում էին, ընդհանուր առմամբ կային 18 հիվանդանոց:
Տիկին Քոնեգը լավ վիճակում դուրս եկավ հիվանդանոցից։
Հոգեբույժի մոտ ուղեգրությամբ
Ես բոլոր հիվանդանոցների դեմ հայց եմ ներկայացրել, և այսօր կարող եմ հայտարարել, որ Կոենիգի հայցը ընդդեմ
հիվանդանոցների ընդունվել է։ Եվ ես դրա համար շատ հպարտ եմ։
Koenig ընդդեմ Lauterbach դատական հայցը ընդունվել է։
Եվ ես կպայքարեմ Կարլ Լաուտերբախի դեմ մինչև վերջ։
Կոենիգի կողմից RKI-ի և Պաուլ Էրլիխի ինստիտուտի դեմ ներկայացված հայցը ընդունվել է։
Ես հպարտ եմ իմ երկու փաստաբաններով։ Նրանցից մեկը Տոբիաս Ուլբրիխտն է։
Նա մինչև վերջ կանգնած կմնա իմ կողքին՝ BioNTech-ի դեմ։
Եվ փաստաբան Վիլֆրիդ Շմիցը ինձ հետ կզբաղվի բոլոր քրեական վարույթներով։
Գերմանական մամուլի կողմից ծաղրվելու բոլոր այն դեպքերի համար։
Գերմանական հեռուստատեսությունից։ Երբ ես օգոստոսի 21-ին գրել էի RTL-ին։
Ես պատրաստվում եմ մահանալ, բայց ուզում եմ իմանալ, թե ինչու, և կարծում եմ, որ պատվաստանյութից վնասվածք եմ ստացել։
RTL-ը ինձ էլեկտրոնային նամակով գրել է և ծիծաղել է ինձ վրա։
Տիկին Քոնեգ, պատվաստանյութի վնաս կոչված բան գոյություն չունի։
Բայց RTL-ը ես այլ կերպ եմ տեսնում։ Եվ կարծում եմ, որ Գերմանիայի մնացած մասը նույնպես այդպես է։
Ես չեմ խնայում իմ խոսքերը։ Մարդիկ ինձ վիրավորել են, դատապարտել են և հայհոյել են։
Ես, ամիսներ շարունակ առողջապահական ապահովագրական ընկերության առջև միայնակ բողոքի ակցիա անցկացնելիս, թքվեցի։
Ոչ ոք ինձ չօգնեց։ Բայց դու պետք է ոտքի կանգնես, ինչպես հենց նոր աջ ծայրում կանգնած տիկինն ասաց։
Դու պետք է կռվես։ Մի պառկիր այնտեղ մյուսների պես, ոչ էլ նրանց պես, ովքեր ինձ գրում են՝ «Ես չեմ կարող դա անել քո պես»։
Ինչու ոչ? Ես հարցնում եմ քեզ՝ ինչու չես կարող դա անել?
Քեզ հիվանդություն են ներարկել։ Ոմանց ավելի շատ, ոմանց՝ ինձանից պակաս։
Բայց եթե հիմա հանձնվենք, մենք արդեն պարտվել ենք։ Մենք պետք է ուժեղ լինենք։
Օրինակ, սա Սուրբ Բարբարա կլինիկայի նամակն է։
Դա ճիշտ վեց շաբաթ է օրվա ճշտությամբ երկրորդ գենի ինդուկցիայից հետո։
Ես դիտմամբ ասում եմ «գենի ինդուկցիա», քանի որ դա պատվաստում չէ։
Հունիսի 22-ին նրանք ինձ դեղեր ներարկեցին և խլեցին իմ կյանքը։
Իմ ողջ կապիտալը, ամեն ինչ, ինչ ունեի, և իմ ապրուստի միջոցները։
Ես չկարողացա սեպտեմբերի 21-ին բացել իմ սեփական ավտովերանորոգման արհեստանոցը։
Քանի որ սեպտեմբերի 21-ին ես արդեն վեց շաբաթ այնտեղ պառկած էի, կյանքիս համար պայքարելով։
Քանի որ օգոստոսի 3-ին ինձ մոտ տեղի ունեցավ ինսուլտ, իմ երկրորդը՝ առաջինը տեղի էր ունեցել իմ պատվաստման ժամանակ։
Աղիքներս պայթեցին։ Աղիքներս դադարեցին աշխատել։
Եվ իմ ստամոքսում կար 1,5 լիտր նեկրոզային հեղուկ։
Ես գրեթե 16 ժամ անընդմեջ վիրահատության ենթարկվեցի։
Դրանից հետո նրանք ասացին. «Մենք այնպես էլ ոչինչ չենք անում»։
Դուք թերապիա չեք ստանա։ Դուք վերականգնողական բուժում չեք ստանա։ Վակցինայից վնասվածք կոչված բան գոյություն չունի։
Ինչն է ստիպում քեզ կարծել, որ կարող ես մեզ ասել, թե պատվաստանյութից վնաս կլինի?
Բայց, սիրելի Բարբարա կլինիկա, ձեր բողոքը նույնպես ընդունվել է։
Դրա համար եմ այսօր այստեղ՝ սա հայտարարելու։
Քանի որ շատերը չեն համարձակվում։ Նրանք ասում են՝ «Դա անհնար է»։
Դուք չեք կարող քաղաքական գործիչների դեմ իրավական գործընթաց սկսել։
Այո, կարող ես, պարզապես պետք է ցանկանաս։
Ես դա ավարտին հասցրի։ Միսիներ շարունակ հետազոտություն անելով անցկացրի։
Պրոֆ. դոկտոր Կարլ Լաութերբախը ով է?
Այս մարդը չափազանց վախկոտ էր, որպեսզի Բունդեսթագում կորոնավիրուսի երկրորդ սիմպոզիումի ժամանակ ինձ դիմավորեր։
Նա չեկավ։ Նրան հրավիրել էին։
Բայց պրոֆեսոր — չեմ ուզում քեզ այդպես կոչել — մենք այնուամենայնիվ շուտով կտեսնվենք։
Դուք արդեն ստացել եք նամակագրություն ինձնից, իմ փաստաբանից և դատարանից։
Սա ինձ համար շատ կարևոր է, որովհետև դա անում են շատ քիչ մարդիկ։
Շատ քիչ մարդիկ անգամ փորձում են դիմել իրավական միջոցառումների։
Ես կարող եմ ասել բոլոր նրանց, ովքեր տուժել են պատվաստումներից, որ եթե դուք ունեք իրավաբանական
ծախսերի ապահովագրություն և նրանք ասում են, որ չեն վճարի,
Դուք նույնիսկ կարող եք դրա դեմ իրավական միջոցներ ձեռնարկել։ Ի վերջո, սա Գերմանիան է։
Դուք կարող եք ձեր սեփական իրավական ապահովագրության դեմ դատական հայց ներկայացնել՝ ապահովելու համար, որ ձեզ դեռևս վճարեն։
Եվ դա կարևոր է։ Դուք պետք է դա անեք, որքան ավելի շատ ենք մենք։
Քանի դեռ լուռ ես մնում, ինձ կհամարեն մեկուսացված դեպք։
Այսօր այստեղ խոսած բոլորիս քննադատում են, որովհետև շատերը լուռ են մնում։
Ես տանը մի միլիոն նամակ ունեմ։ Դա սուտ չէ։
Այս նամակները մարդկանցից են, ովքեր վնասվել են պատվաստումներից։ Նրանք ինձ են գրում։
Նրանք ուզում են իմ օգնությունը։ Նրանք նաև ուզում են տեսնել իմ բժիշկին։
Ես նրանց էլ օգնում եմ։ Նույնիսկ եթե մյուսները ասում են՝ «Կաթարինա, դու բժիշկ չես»։
Բայց այնուամենայնիվ, ես գիտեմ, թե ինչպես դա անել։
Քանի որ երկու տարի ստիպված էի դա անել միայնակ։
Հիմա ես այլևս միայնակ չեմ։
Իմ մասնագետ Ռալֆ Դիլլենբուրգը ինձ հետ է, և մենք անցնում ենք հիանալի թերապիա։
Բայց ես իսկապես սիրում եմ օգնել մարդկանց և հպարտանում եմ դրանով։
Ես ընդհանրապես չեմ հետաքրքրվում, եթե ինչ-որ մեկը ասի, որ դու իրավունք չունես դա անելու։
Բայց նրանց օգնություն է պետք։ Ուրեմն հարցնում եմ՝ որտե՞ղ են մյուս բժիշկները, որոնք վախկոտաբար
դեմքիս են ասում, կամ կլինիկաները, որոնք ինձ գրում են՝
Մենք ձեզ մեր հիվանդանոց չենք ընդունի, որովհետև դուք պատվաստված եք՞
Ես Գերմանիայի տարբեր կլինիկաներից ստանում եմ գրավոր մերժումներ։
Ի վերջո հետևանքներ կլինեն։
Ինչպե՞ս կարող են նրանք հայելու մեջ նայել, երբ գրում են ինձ նման մարդկանց:
Դուք բուժում չեք ստանա, քանի որ պատվաստումից հետո եք։
Ես նաև հստակ նշում եմ Մարբուրգի կլինիկան։ Նրանք ինձ մերժեցին հետևյալ հիմքով՝ «Դուք պատվաստումից հետո եք, տիկին Քոենիգ»։
Այո, ես էլ դա գիտեմ, բայց ինձ դեռ օգնություն է պետք, բժիշկ։
Նախապատմության մեջ կարող եք տեսնել իմ PowerPoint ներկայացումը։ Սրանք իմ հիվանդանոցում
անցկացրած օրերն են և բժշկի այցելությունները։
Երբեմն օրական չորս բժշկի հետ նշանակումներ ունեի, և յուրաքանչյուր բժիշկ ինձ ասում էր. «Բայց չեմ կարծում, որ կկարողանամ ձեզ
օգնել, որովհետև վախենում եմ կառավարությունից, եթե դա անեմ»:
Ես այցելել եմ մի քանի բժիշկների... ոմանց մոտ հանգիստ էի, բայց մյուսների մոտ՝ ոչ։
Այն մի փոքր ավելի բարձրացավ, որովհետև ես այնպիսի մարդ չեմ, որը լուռ կմնա։
Ես ընդունում եմ 63 սննդային հավելում։
Ոմանք այնտեղ են, որպեսզի ես կարողանամ ձեզ հետ խոսել և խելամիտ կերպով մտածել։
Մյուսները այնտեղ են, որպեսզի համոզվեն, որ ես ոչինչ չմոռանամ։
Մյուսները այնտեղ են, որովհետև իմ աղիքի մեծ մասը հեռացվել է, և ինձ թույլատրվում է նրանց
հետ ուտել, բայց իմ մարմինը այն չի ներծծում։
Դրա համար ստիպված եմ դա անել այլ կերպ՝ սննդային հավելումների միջոցով, թե հեղուկ, թե
կափսուլաների տեսքով։ Հակառակ դեպքում կմեռնեմ սովից։
Ես չեմ սիրում այսքան նիհար լինել, բայց ես միշտ այսքան նիհար կմնամ։
Բայց ես հույսս չեմ կորցնում, որովհետև բժիշկիս ասել է, որ կան մարդիկ, որոնց մոտ սպայքի
արտադրությունը որոշ ժամանակ անց դադարում է։
Խնդրում եմ, թողեք դա աշխատի։ Ես ուզում էի, որ ցուցադրվի ամբողջ PowerPoint-ի ներկայացումը, քանի որ այն պարունակում է իմ շփիչ
սպիտակուցները, իմ չափումները, որոնք ես վերցնում եմ յուրաքանչյուր երկու ամիսը, և ես դեռ
շարունակում եմ արտադրել շփիչ սպիտակուցները ինչպես մեքենա։
Սա ամոթալի է։ Եվ բոլոր քաղաքական գործիչները, հատկապես դոկտոր Դրոշտենը և մյուս բոլոր գլխավոր դերակատարները, ստել են։
Գիտակցաբար։ Եվ հենց դրա համար ես նրանց դեմ իրավական քայլեր ձեռնարկում եմ, և ցանկացած պահի կանգնելու
եմ նրանց դեմ, որովհետև նրանք բոլորը ստախոսներ են։
Ես կցանկանայի ավելացնել ևս մեկ բան։ Իմ ալիքում, որը նույնպես կոչվում է «No Time To Die», ես, ի թիվս
այլ բաների, թարգմանել եմ EMA փաստաթղթերը գերմաներեն։
Ես իմ փաստաբանից ստացել եմ 140 էջ։
140-րդ էջում ասվում է՝
Մարդկանց վրա անցկացվող փորձարկումների առաջին փուլը կավարտվի 2023 թվականի հոկտեմբերին։
Մարդկանց վրա անցկացվող փորձարկումների երկրորդ փուլը, որը սկսվել է 2023 թվականի դեկտեմբերին,
կավարտվի 2026 թվականին, իսկ երրորդ փուլը՝ 2029 թվականին։
EMA-ն սա գիտի։ Եվրոպական խորհրդարանը սա գիտի։
Եվ գերմանական խորհրդարանը ոչինչ չի ասում։ Նրանք լուռ են մնում, բայց ես լուռ չեմ մնա։
Յուրաքանչյուր բժիշկի համար ամոթ է, եթե նա մեզ չի բուժում։
Ես ամեն օր Zoom-ով հանդիպումներ և մասնավոր հեռախոսազանգեր եմ ունենում պատվաստանյութի զոհերի հետ, քանի որ
օրեցօր ավելի ու ավելի շատ մարդիկ են կապվում ինձ հետ։
Մի օր ես նամակները կուղարկեմ Գերմանիայի խորհրդարանին կամ Արթուր Հելիուսի հետ միասին կպատվիրեմ տպել հսկայական պաստառ։
Եվ հետո ես կգնամ Բեռլին և բոլորին ցույց կտամ, անկախ նրանից, թե որ կուսակցության անդամ են, թե ինչ չափով է այն, ինչ
ես… Ես օգնություն էի ուզում, ես պարզապես բժիշկ էի ուզում։
Բայց որպես նվեր ես ստացա ավելի քան մեկ միլիոն պատվաստանյութից վնասված մարդկանց։
Սա ամբողջ երկրի համար ամոթ է։