Мо инҷоем, мо ҳушёр ҳастем, дар амалҳоятон эҳтиёткор бошед, созишномаи Созмони ҷаҳонии
тандурустӣ, бо оташ бозӣ кардан, эҳтиёткор бошед.
Мо инҷоем, мо ҳушёр ҳастем, дар корҳоятон эҳтиёткор бошед, созишномаи Созмони ҷаҳонии
тандурустӣ, бо оташ бозӣ кардан, эҳтиёткор бошед.
Бисёр ситоишшуда, ҳамааш хуб аст, ғалабаи бузург, ҳоло дар замони мост.
Чӣ рӯй медиҳад, чӣ гуна мешавад, ки онҳо ҳақиқатро ба мо намегӯянд?
Пеш аз вақт хуб ба нақша гирифта шудааст, ҳокимият ҳоло дар дасти марде аст, ки дар пас саҳна қарор дорад.
Либос барояш мувофиқ аст, табассумаш васеъ аст, чаро бе машварат бо мардум ҳукмронӣ мекунед?
Мо инҷоем ва ҳеҷ гоҳ фаромӯш нахоҳем кард, ки шумо бо ин coronavirus хеле, хеле аз ҳад гузаштед.
Чунон ки маълум шуд, ин қисми як нақшаи калонтар аст ва ҳоло мо ба марҳилаи навбатӣ меравем.
Не «ҳа» – ба ин монополияи қудрат, бераҳмтарин директор дар Созмони ҷаҳонии тандурустӣ.
Тедрос бисёр чизҳост, аммо ӯ филантроп нест. Танҳо як мисол: Эфиопия, ҳама чиз ба ҳам рехт.
Ҷинояткорон, онҳо қудрат мехоҳанд, аммо беҳтар, коратонро иҷро кунед – сиёсат барои мардум, ногаҳон ҳаво тағйир меёбад.
Кӯкчаҳо, аз занҷирҳоятон озод шавед, мо озодем ва ҳамин тавр хоҳад буд, ҳа, шумо метавонед рӯзро наҷот диҳед.
Корона ҳанӯз хотима наёфтааст, то даме ки шумо беҷазо ҳама марзҳоро мешиканед.
Мо инҷоем, мо ҳушёр ҳастем, ба он чи мекунед эҳтиёт шавед, созишномаи Созмони ҷаҳонии
тандурустӣ, бо оташ бозӣ кардан, эҳтиёт шавед.
Ин дафъа... оё шумо афсус мехӯред?
Гӯё не, ҳамеша чизҳои нав ва бефоида.
Ҳоло дар май, бошад, азоби зиёде, ки ба осмон фарёд мезанад.
Пешакӣ хуб ба нақша гирифта шуда, ҳокимият ҳоло дар дасти марде аст, ки дар паси саҳна қарор дорад.
Либос ба андозаи шумост, табассум васеъ аст, чаро бе машварат бо мардум ҳукмронӣ мекунед?
Ҳамин реторикаи кӯҳна дар бораи созишномаи нав, ҳама чиз барои мардум, беҳтарин барои мардум.
Кӣ дар паси матнҳои шартномаҳост?
Тедрос! – Ту ба ҳуқуқи инсон чӣ алоқа дорӣ?
Ду сол аз таърихамон – ҳеҷ чиз ҳал нашудааст ва аллакай чизе нав меояд.
Муноқишаҳо, тақсимшавӣ ва беқарории.
Меҳнатдӯст ва ҳоло шартномаҳои Созмони ҷаҳонии тандурустӣ.
Вазъияти пандемия, суверенитет беасос аст, ҶТТ фармон медиҳад – ҳамеша калимаи охиринро дорад.
Чӣ ноумедии бузург, аз ҷониби дигарон назорат мешавад – не, ба дили худ гӯш кун, зеро он туро роҳнамоӣ мекунад.
Бисёриҳо ҳанӯз кӯр ҳастанд, аммо мо то он даме мемонем, ки равшании боз дар ҳама ҷо тоб бидиҳад.
Корона ҳанӯз дур аз анҷом аст, то даме ки шумо беҷазо ҳама марзҳоро шикаста истодаед.
Мо инҷоем, мо ҳушёр ҳастем, дар амалҳоятон эҳтиёткор бошед, созишномаи Созмони ҷаҳонии
тандурустӣ, бо оташ бозӣ кардан, эҳтиёткор бошед.