اینجا در صحن قدرت هستید،
هر کسی که زیر ذره‌بین این قدرت قرار گرفته است، به اینجا دعوت می‌شود.
هر کسی که به دستورکار سالانه و فهرست شرکت‌کنندگان نگاه کند، خواهد دید که گروه بیلدربرگ تمام رویدادهای مهم جهانی
را مورد بحث قرار می‌دهد و دستورکار آن‌ها را تعیین می‌کند.
برخی حتی معتقدند که ما بخشی از یک کابال مخفی هستیم که در پی ایجاد ساختار سیاسی و اقتصادی جهانی یکپارچه‌تر است.
یک جهان، اگر بخواهید. اگر این‌ها اتهامات هستند، من به گناه خود اعتراف می‌کنم و به آن افتخار می‌کنم.
دولت جهانی واحد شامل موارد زیر است، در کنار موارد دیگر.
تأسیس سازمان ملل متحد به‌عنوان یک دولت جهانی تحت کنترل مالی بزرگ.
چشم‌انداز یک دولت رفاه سوسیالیستی که در آن مطیعان پاداش می‌گیرند و ناهنجاران هدف قرار می‌گیرند.
رسوایی واقعی این است که نمایندگان منتخب، وزیران و گاهی حتی رؤسای دولت یا نمایندگان عالی‌رتبهٔ سازمان‌های بین‌المللی تحت
محروم کردن مردم از مشارکت بدون مشروعیت دموکراتیک اتخاذ تصمیمات گسترده بدون نیاز به پاسخگویی در قبال آن‌ها.
این مستند بر مغز متفکران و برنامه‌های گروه بیلدربرگ نور می‌تاباند.
رهبران و شرکت‌کنندگان هر کشور که پشت درهای بسته گرد هم می‌آیند، چه کسانی هستند؟
نشست مخفی باشگاه بیلدربرگ در سال ۲۰۲۴ از ۳۰ مه تا ۲ ژوئن در مادرید، پایتخت اسپانیا، برگزار خواهد شد.
در پشت درهای بسته، نمایندگانی از دنیای مالیه،
نخبگان، سازمان‌های اطلاعاتی، سیاست، ارتش، اقتصاد، دولت و رسانه‌ها.
این بار میزبان، نخست‌وزیر اسپانیا، پدرو سانچز است.
پدرو سانچز، مدرس دانشگاه و سیاستمدار، در سال ۲۰۱۵ به نشست بیلدربرگ دعوت شد.
در عرض تنها سه سال، او به مقام نخست‌وزیری رسید.
مشارکت در کنفرانس بیلدربرگ به‌وضوح به‌عنوان سکوی پرتاب حرفه‌ای برای افراد زیر عمل کرد:
آنگلا مرکل در ماه مه ۲۰۰۵ در نشست بیلدربرگ شرکت کرد و در نوامبر ۲۰۰۵ صدراعظم آلمان شد.
ینس اشپان، معاون نسبتاً گمنام وزارت دارایی، در سال ۲۰۱۷ در کنفرانس بیلدربرگ شرکت کرد و به‌طور شگفت‌آوری
در سال ۲۰۱۸ به‌عنوان وزیر فدرال بهداشت آلمان منصوب شد.
امانوئل مکرون، رئیس‌جمهور کنونی فرانسه، در سال ۲۰۱۴ در نشست بیلدربرگ شرکت کرد و از سال ۲۰۱۷ تاکنون در سمت کنونی خود است.
اورسولا فون در لاین، وزیر دفاع سابق آلمان
در کنفرانس‌های بیلدربرگ در سال‌های ۲۰۱۵، ۲۰۱۶، ۲۰۱۸ و ۲۰۱۹ شرکت کرده و از سال ۲۰۱۹ رئیس کمیسیون اروپا بوده است.
کنفرانس بیلدربرگ به عنوان سکوی پرتاب شغلی؟
کلودیا فون ورلهاف، جامعه‌شناس و علوم‌سیاسی آلمانی، دربارهٔ کنفرانس بیلدربرگ چنین نوشت:
اینجا انسان در حیاط خلوت قدرت، قدرت واقعی قرار دارد.
هر کسی که زیر ذره‌بین این قدرت قرار گرفته است، به اینجا دعوت می‌شود.
و او در چه سمتی دعوت شده است؟ به‌عنوان نمایندهٔ آیندهٔ این قدرت.
ظاهراً قدرتمندان نمی‌توانستند قدرتمند باشند اگر چنین «طبقهٔ لولایی» که به دستور از بالا به آن‌ها
می‌گوید چه باید بکنند و به کجا بروند، وجود نداشت.
منظور او از «طبقهٔ مفصل» گروهی از افراد است که پیوند میان قدرتمندان و مردم را تشکیل می‌دهند.
پس کسانی که تصمیمات باشگاه بیلدربرگ را از موقعیت‌های خود اجرا می‌کنند یا به موقعیت‌های قدرت ارتقا می‌یابند، مسئول هستند.
به منظور اقدام متناسب مطابق با قطعنامه.
بیلدربرگرها چگونه شکل گرفتند، ساختارشان چگونه است، چگونه عمل می‌کنند و اهدافشان چیست؟
Kla.TV در این مستند به بررسی این پرسش‌ها می‌پردازد.
۱. تأسیس
گروه بیلدربرگ به ابتکار دیوید راکفلر تأسیس شد.
دیوید راکفلر رئیس و سهامدار عمده شرکت چیس منهاتن بود که زمانی بزرگ‌ترین بانک آمریکایی جهان به‌شمار می‌آمد.
اکنون جی‌پی مورگان چیس.
زیر رهبری او، بانک چیس منهاتن به یکی از ارکان اصلی نظام مالی بین‌المللی تبدیل شد.
در طول زندگی‌اش، راکفلر پیگیر طرح یک دولت جهانی تحت رهبری مالی بزرگ بود.
او در خاطراتش نوشت:
برخی حتی معتقدند که ما بخشی از یک فرقه مخفی هستیم که علیه منافع ایالات متحده کار می‌کنیم، و به خانواده‌ام اشاره می‌کنند.
و من را به عنوان «بین‌الملل‌گرایان» و توطئه‌گرانی که با دیگران در سراسر جهان متحد شده‌اند تا جهانی‌تری بسازند
ساختار سیاسی و اقتصادی یکپارچه – جهانی واحد، اگر بخواهید.
اگر این‌ها اتهامات باشند، من به گناه خود اعتراف می‌کنم و به آن افتخار می‌کنم.
برای دستیابی به این هدف، دیوید راکفلر سازمان‌های مختلفی یا به اصطلاح اندیشکده‌هایی را راه‌اندازی کرد که
«اندیشه‌ورزی پیشرو» آن‌ها بر سیاست بین‌الملل تأثیر می‌گذارد:
علاوه بر گروه بیلدربرگ، او همچنین کمیسیون سه‌جانبه را به همراه هنری کیسینجر و استراتژیست جهانی زبیگنیو برژینسکی تأسیس کرد.
کمیته سه‌جانبه به نشست بیلدربرگ سال ۱۹۷۲ بازمی‌گردد، جایی که دیوید راکفلر تأسیس آن را پیشنهاد کرد.
بسیاری از اعضای بیلدربرگ نیز به کمیسیون سه‌جانبه پیوستند.
طرح استراتژیک برای تأسیس باشگاه بیلدربرگ از شورای روابط خارجی (CFR) نشأت گرفت.
CFR یک اندیشکده خصوصی آمریکایی است که در سال ۱۹۲۱ تأسیس شد و به‌عنوان نوعی دولت سایه در
ایالات متحده، پشت صحنه قدرت را در دست دارد.
هنری کیسینجر منشأ باشگاه بیلدربرگ را به یاد می‌آورد:
ما ۶۰ سال پیش به‌عنوان عضوی از یک گروه مطالعاتی در شورای روابط خارجی با هم آشنا شدیم.
کمی بعد، او گروهی بحث را تشویق کرد که بعدها به آنچه اکنون به نام گروه بیلدربرگ شناخته می‌شود تبدیل شد.
دیوید راکفلر تا سال ۱۹۸۵ مدیر شورای روابط خارجی بود و سپس تا زمان مرگش به‌عنوان رئیس افتخاری آن خدمت کرد.
هنری کیسینجر در تولد باشگاه بیلدربرگ حضور داشت.
او همواره در کنفرانس‌های بیلدربرگ از جایگاه قدرتمندی برخوردار بوده است.
او سال‌ها به‌عنوان مشاور سیاسی، سیاست خارجی ایالات متحده را شکل داد.
از سال ۱۹۶۹ تا ۱۹۷۵، او مشاور امنیت ملی در دولت ریچارد نیکسون بود و از سال ۱۹۷۳ تا ۱۹۷۷، به‌عنوان وزیر امور
خارجه ایالات متحده در دولت‌های نیکسون و جرالد فورد خدمت کرد.
کیسینجر تا زمان مرگش یکی از نزدیک‌ترین متحدان دیوید راکفلر بود.
او از اعضای دیرپای شورای روابط خارجی (CFR) است و از سال ۱۹۷۷ تا ۱۹۸۱ در هیئت‌مدیرهٔ آن عضویت داشته است.
به مناسبت صدمین سالگرد تولدش، Kla.TV مستند «۱۰۰ سال هنری کیسینجر – استراتژیست جهانی و جنایتکار جنگی؟» را پخش کرد.
افراد دیگری نیز در تأسیس گروه بیلدربرگ نقش داشتند:
یوزف هیرونیم رتینگر
یک یسوعی لهستانی و فراماسون درجه ۳۳، به دلیل ارتباطات متعددش با محافل نخبگان
دیوید راکفلر مأمور سازماندهی نشست بیلدربرگ شد.
رتینگر گروه اصلی باشگاه بیلدربرگ را گرد هم آورد.
او تا زمان مرگش در سال ۱۹۶۰ دبیر باشگاه بیلدربرگ بود.
جوزف اسرای جانسون از سال ۱۹۵۰ تا ۱۹۷۱ رئیس بنیاد کارنگی برای صلح بین‌المللی، یک
اندیشکده آمریکایی تأسیس‌شده توسط اندرو کارنگی، بود.
او از سال ۱۹۵۰ تا ۱۹۷۴ مدیر CFR بود.
جانسون در سال ۱۹۵۴ به‌عنوان نخستین دبیر آمریکایی کنفرانس بیلدربرگ خدمت کرد.
دیوید دین راسک از سال ۱۹۶۱ تا ۱۹۶۹ در دولت رؤسای‌جمهور جان اف. کندی و لیندون بی. جانسون
به‌عنوان وزیر امور خارجه ایالات متحده خدمت کرد.
او در دههٔ ۱۹۴۰ و اوایل دههٔ ۱۹۵۰ یک مقام ارشد دولتی بود.
دین راسک از سال ۱۹۵۰ تا ۱۹۶۱ به‌عنوان امین بنیاد راکفلر خدمت کرد.
در سال ۱۹۵۲، او رئیس این بنیاد شد.
چارلز داگلاس جکسون از سال ۱۹۵۳ به بعد به‌عنوان دستیار ویژهٔ رئیس‌جمهور در دولت دوايت آیزنهاور خدمت کرد:
او رابط میان سیا که به‌تازگی تأسیس شده بود و پنتاگون بود.
در سال‌های ۱۹۵۳ و ۱۹۵۴، جکسون در تأسیس گروه بیلدربرگ نقش داشت و مشارکت آمریکا را تضمین کرد.
جکسون عضو شورای روابط خارجی بود.
برنارد، شاهزادهٔ هلند و شاهزادهٔ لیپه-بیسترفلد، از نجیب‌زادگان عالی‌رتبه است.
او با پرنسس یولیانا، وارث تاج و تخت هلند، ازدواج کرد.
شاهزاده برنهارد روابط پررونقی با خانواده‌های سلطنتی اروپا و صنعتگران بلندپایه داشت.
به همین دلیل او در سازمان گروه بیلدربرگ گنجانده شد.
شاهزاده برنهارد از پیش مقدر بود که «چهرهٔ سلطنتی» باشگاه بیلدربرگ در چشم جهانیان باشد.
او تا سال ۱۹۷۶ رئیس کمیته راهبری گروه بیلدربرگ بود.
پس از هیئت مشورتی، کمیته راهبری مرجع تصمیم‌گیری باشگاه بیلدربرگ است.
اولین نشست گروه بیلدربرگ در ۲۹ مه ۱۹۵۴ برگزار شد.
به دعوت شاهزاده برنهارد هلند، نمایندگان بانفوذی از اروپا و ایالات متحده آمریکا در
هتل بیلدربرگ در نزدیکی آرنهم در هلند برای یک نشست مخفی.
در نخستین کنفرانس بیلدربرگ، اعضای بنیان‌گذار در کنار اهداف دیگر، هدف زیر را تعیین کردند:
چگونه می‌توان در اروپا و ایالات متحده یک «ارستوکراسی» را که بر پایه اهداف مشترک پیوند خورده است، ایجاد و متحد کرد؟
و چگونه می‌توانیم در مسائل سیاسی، اقتصادی و راهبردی به توافق برسیم تا با هم بر جهان حکومت کنیم؟
۲. ساختار
برای مدت طولانی، گروه بیلدربرگ توسط گروه مشورتی رهبری می‌شد که اعضای آن برای تمام عمر منصوب می‌شدند.
این کمیته همچنین بین کنفرانس‌های سالانه گرد هم آمد و تصمیم گرفت چه کسانی در فهرست مهمانان قرار گیرند.
تا زمان مرگ او در سال ۲۰۱۷، این افراد شامل دیوید راکفلر، جیووانی آگنلی، اریک رول از ایپسدن و اتو ولف از آمرونگن بودند.
امروز گروه بیلدربرگ توسط کمیتهٔ راهبری که از حدود ۳۵ نفر تشکیل شده است، رهبری می‌شود.
نمایندگان این کمیته تصمیم می‌گیرند چه کسانی از کشورشان به کنفرانس سالانه بیلدربرگ دعوت شوند.
کمیتهٔ راهبری در کشورهای متعددی در سراسر جهان به‌عنوان نوعی دولت سایه عمل می‌کند.
یکی از رؤسای کمیته راهبری در حال حاضر ویکتور هالبِرتشتات است.
او یک اقتصاددان هلندی و عضو هیئت علمی مجمع جهانی اقتصاد (WEF) است.
و عضو هیئت مشورتی بین‌المللی شرکت گلدمن ساکس گروپ، ارائه‌دهنده خدمات مالی آمریکایی.
ماری-ژوزه کراویس کرسی دیگر را در اختیار دارد.
او یک زن تاجر کانادایی و عضو هیئت مشورتی بین‌المللی بانک فدرال رزرو نیویورک و شورای روابط خارجی است.
کراویس همچنین دارای دکترای افتخاری از دانشگاه راکفلر است.
کمیته راهبری شامل افراد زیر است، برای مثال:
از آلمان: پل م. آخلایتنر، مدیرعامل سابق دویچه بانک ای‌جی.
ماتیاس دُفنر، رئیس هیئت مدیره انتشارات آکسل اسپرینگر اس‌ای
از اتریش: گهارد زایلر، رئیس شرکت رسانه‌ای وارنر براز. دیسکاوری اینترنشنال
از بریتانیا: جان ساورز، مدیرعامل شرکت مشاور نیوبریج ادوایزری
از فرانسه: آنری دو کاستری، رئیس اندیشکده مؤسسه مونتنی
از ایتالیا: مارکو آل‌ورا، هم‌بنیان‌گذار zhero.net، مدیرعامل Tree Energy Solutions
از اسپانیا: آنا پی. بوتین، رئیس هیئت‌مدیره اجرایی بانک سانتاندر
از پرتغال: خوزه مانوئل باروسو، رئیس شرکت گلدمن ساکس اینترنشنال ال‌ال‌سی و رئیس پیشین کمیسیون اروپا
از ترکیه: عمر م. کوچ، رئیس گروه صنعتی کوچ هولدینگ ای.اس.
از لهستان: رادوسلاو سیکورسکی، عضو پارلمان اروپا، پژوهشگر ارشد دانشگاه هاروارد، وزیر امور خارجه پیشین لهستان
از نروژ: بورگه برنده، رئیس مجمع جهانی اقتصاد
از سوئد: مارکوس والنبرگ، رئیس هیئت مدیره اسکاندیناویسکا انسکیلدا بانکن ای‌بی
از ایالات متحده آمریکا: نادیا شادلو، پژوهشگر ارشد در اندیشکده هادسون
اریک اِی. اشمیت، مدیرعامل و رئیس هیئت‌مدیره پیشین شرکت فناوری گوگل ال‌ال‌سی
از کانادا: مارک جی. کارنی، رئیس هیئت‌مدیره شرکت مدیریت دارایی بروکفیلد، یک شرکت مدیریت دارایی
سطح بعدی شامل شرکت‌کنندگان در کنفرانس‌های سالانه است.
کنفرانس بیلدربرگ معمولاً سه روز طول می‌کشد و حدود ۱۳۰ نفر در آن شرکت می‌کنند.
پیش از کنفرانس، مقالات بحثی میان شرکت‌کنندگان توزیع می‌شوند تا به آن‌ها در آماده‌سازی برای کنفرانس کمک کنند.
هنگام بررسی شرکت‌کنندگان، دو گروه به‌ویژه برجسته می‌شوند:
مالیات عالی و اشرافیت اروپا
نخبگان در سیاست جهانی چندان دیده نمی‌شوند.
پرنس برنهارد و دخترش ملکه بئاتریکس هلند، و همچنین ملکه سوفیا اسپانیا، در کنفرانس‌های بیلدربرگ شرکت کردند.
حتی اگر آنها مانند پرنس برنهارد منصب رسمی نداشتند.
هر فردی که در کنفرانس بیلدربرگ شرکت کرده باشد، از آن پس با گروه بیلدربرگ در ارتباط باقی می‌ماند.
پس از هر کنفرانس، همه شرکت‌کنندگان و همچنین همه شرکت‌کنندگان قبلی، رونوشت جلسه را دریافت خواهند کرد.
علاوه بر این، از سال ۱۹۶۳ آنها یک سند توضیحی همراه دریافت کرده‌اند، یعنی دستور کار باشگاه بیلدربرگ.
در زیر این برنامه، سندی را خواهید یافت که فهرست شرکت‌کنندگان کنفرانس‌های بیلدربرگ را از سال ۱۹۵۴ تا ۲۰۲۳ فهرست می‌کند.
این نشان می‌دهد چه کسانی عضو گروه بیلدربرگ هستند و چه کسانی برنامه آن را در کشور شما اجرا می‌کنند.
۳. حقایق درباره گروه بیلدربرگ
گروه بیلدربرگ تدابیر امنیتی عظیمی را برای کنفرانس سالانه‌اش، که هزینه‌های آن توسط
مالیات‌دهندگان کشور میزبان تأمین می‌شود، به کار می‌گیرد.
در نشست بیلدربرگ ۲۰۱۵ در اتریش، یگان ۲۱۰۰ نفره پلیس در حالت آماده‌باش قرار داشت.
از سوی دیگر، شرکت‌کنندگان و اعضای کمیتهٔ راهبری کشور میزبان تنها مسئول هزینه‌های سفر و کنفرانس هستند.
در طول کنفرانس بیلدربرگ، شرکت‌کنندگان همواره تابع قاعده چتم‌هاوس بوده‌اند.
در آن آمده است: «ممکن است به‌طور کلی گزارش شود، اما هرگز با ذکر نام نقل نشود.»
وب‌سایت رسمی نشست‌های بیلدربرگ اعلام می‌کند:
به دلیل خصوصی بودن جلسه،
شرکت‌کنندگان به‌صورت فردی و نه در مقام رسمی حضور می‌یابند و بنابراین به موازین دفتر
خود یا مواضع قبلاً توافق‌شده پایبند نیستند.
مجلهٔ ماهانهٔ کامپکت نوشت:
رسوایی واقعی نظام بیلدربرگ این است که نمایندگان منتخب، وزیران و گاهی حتی سران دولت یا نمایندگان عالی‌رتبهٔ سازمان‌های بین‌المللی
سازمان‌هایی که پشت درهای بسته فعالیت می‌کنند، فاقد مشروعیت دموکراتیک و به‌عنوان خصوصی اعلام
شده‌اند و نمایندگان الیگارشی مالی در آن‌ها حضور دارند.
و سرمایه‌داران و رؤسای صنایع تبانی می‌کنند و احتمالاً بدون اینکه مجبور به پاسخگویی در قبال
آن‌ها باشند، تصمیمات گسترده‌ای اتخاذ می‌کنند.
هر چیزی که به تصمیمات مرتبط با سیاست مربوط باشد، هرگز نمی‌تواند خصوصی باشد.
به گفتهٔ جامعه‌شناس آلمانی، هانس-یورگن کریزمانسکی.
اما «صدور دستورات» در گروه بیلدربرگ چگونه انجام می‌شود؟
چگونه اطمینان حاصل می‌کنید که نتایج یک کنفرانس در سازمان‌ها، شرکت‌ها و کشورهای مربوطه اجرا شود؟
شاهزاده برنهارد آن را به شرح زیر توضیح داد:
وقتی نمایندگان رهبری غرب جلسه بیلدربرگ را ترک می‌کنند، اجماع گروه را با خود می‌برند.
حتی هنری کیسینجر هم اعتراف می‌کند:
اما اجماعی که شکل می‌گیرد، مبنایی است که سیاست در سراسر جهان بر اساس آن اداره می‌شود.
و از لحظه‌ای که کنفرانس بیلدربرگ به پایان می‌رسد، به نظر می‌رسد اجماعی که به دست آمده، با تمام وجود توسط
مطبوعات جریان اصلی ستایش می‌شود، تقریباً گویی به طور تصادفی.
در حالی که همزمان بخشی از سیاست کلی منافع حاکم بین‌المللی در اردوگاه‌های ظاهراً متفاوت می‌شویم.
به گفتهٔ روزنامه‌نگار دنیل استولین.
گزارش‌دهی درباره باشگاه بیلدربرگ به‌شدت محدود است.
محل و زمان برگزاری جلسه، اندکی پیش از یا در حین جلسه، در وب‌سایت رسمی >>bilderbergmeetings.org<< اعلام خواهد شد.
موارد دستور جلسه و فهرست شرکت‌کنندگان را نیز می‌توان در طول یا پس از کنفرانس در آنجا مشاهده کرد.
به لطف روزنامه‌نگاران تحقیقی که از وجود گروه بیلدربرگ پرده برداشتند، باشگاه بیلدربرگ مجبور شد این امتیازات را بدهد.
برای دهه‌ها، وجود باشگاه بیلدربرگ و نشست‌های آن عمدتاً توسط رسانه‌های جریان اصلی مخفی نگه داشته می‌شد.
دیوید راکفلر در کنفرانس بیلدربرگ سال ۱۹۹۱ با این سخنان از متحدانش برای این مخفی‌کاری تشکر کرد:
ما از واشنگتن پست، نیویورک تایمز، مجله تایم و سایر نشریات عمده سپاسگزاریم.
که سردبیران ارشدشان در جلسات ما شرکت کردند و به مدت تقریباً ۴۰ سال به وعده خود برای حفظ محرمانگی پایبند ماندند.
اگر در آن سال‌ها در معرض دید عموم قرار داشتیم، هرگز نمی‌توانستیم طرح خود را برای جهان توسعه دهیم.
اما جهان اکنون پخته‌تر شده و آماده حرکت به سوی یک دولت جهانی است.
حاکمیت فراسرزمینی یک نخبگان فکری و بانکداران جهانی قطعاً بر حاکمیت ملی چند قرن اخیر ارجح است.
۴. اهداف گروه بیلدربرگ
همان‌طور که قبلاً ذکر شد، فعالیت‌های گروه بیلدربرگ با هدف ایجاد «یک دولت جهانی واحد» است.
«دولت جهانی واحد» شامل موارد زیر است، از جمله موارد دیگر – که برخی از آن‌ها قبلاً معرفی و اجرا شده‌اند:
۱. محدودسازی تدریجی حاکمیت ملی به نفع یک دولت جهانی واحد:
تأسیس سازمان ملل متحد (UN) به‌عنوان یک دولت جهانی تحت کنترل مالی بزرگ.
۲. یک اتحادیه اقتصادی بین‌المللی:
کل اقتصاد جهانی باید برای مدیریت بهتر به سه بلوک تجاری تقسیم شود:
اتحادیه اروپا
اتحادیهٔ آمریکا
و اتحادیهٔ آسیا-اقیانوسیه.
۳. یک نظام حقوقی یکنواخت:
دیوان بین‌المللی دادگستری باید به تنها و عالی‌ترین مرجع قضایی در جهان تبدیل شود.
۴. ایجاد یک ارتش جهانی:
ناتو در حال تبدیل شدن به یک ارتش جهانی سازمان ملل است و جایگزین تمام ارتش‌های ملی می‌شود.
۵. یک دولت رفاه سوسیالیستی واحد:
گروه بیلدربرگ چشم‌اندازی از یک دولت رفاه سوسیالیستی دارد که در آن مطیعان پاداش می‌گیرند و
کسانی که تبعیت نمی‌کنند، هدف قرار می‌گیرند.
سامانه اعتباری اجتماعی چین نشان می‌دهد که چگونه می‌تواند باشد.
دیگر طبقه متوسطی وجود نخواهد داشت، تنها «حاکمان و محکومان».
جامعه‌ای با رشد صفر تصور می‌شود، بدون رفاه یا پیشرفت برای مردم.
پایان رونق همراه با پایان صنعتی‌سازی و کنار گذاشتن تدریجی استفاده مسالمت‌آمیز از انرژی هسته‌ای است.
برق در آن صورت تنها برای کامپیوترها و بخش خدمات در دسترس خواهد بود.
به گفتهٔ روزنامه‌نگار استولین.
۵. رویدادهای ناشی از گروه بیلدربرگ
برخی نویسندگان مانند دنیل استولین، آندریاس فون رتئی و گهارد ویزنوسکی،
کسانی که درباره گروه بیلدربرگ نوشته‌اند، به رویدادهای مختلفی در تاریخ معاصر جهان اشاره کرده‌اند
که آن‌ها را مستقیماً به این گروه نسبت داده‌اند.
در اینجا چند مثال آورده شده است:
راه به سوی اتحادیه اروپا
تأسیس اتحادیه اروپا با گروه بیلدربرگ آغاز شد.
تاریخ‌نگار بریتانیایی ریچارد آلدریچ اظهار می‌دارد که «معاهده رم ریشه‌های خود را در بحث‌های گروه بیلدربرگ در سال قبل داشت.»
اتین داوینون، معاون سابق کمیسیون اروپا و رئیس دیرینه باشگاه بیلدربرگ، به روزنامهٔ آنلاین EUobserver اعتراف کرد که
که باشگاه بیلدربرگ «به ایجاد یورو در دهه ۱۹۹۰ کمک کرد».
جنگ‌های یوگسلاوی از ۱۹۹۱ تا ۲۰۰۱:
گروه بیلدربرگ در مورد ایجاد یک بحران در یوگسلاوی برای تجزیهٔ کشور و سپس بازترسیم مرزهای آن بحث کرد.
بازسازی قرار بود به هزینه مالیات‌دهندگان در غرب تأمین مالی شود.
به تعویق افتادن آغاز جنگ در عراق
گزارش‌های فاش‌شده از کنفرانس بیلدربرگ ۲۰۰۲ نشان می‌دهد که حمله به عراق از تابستان/پاییز ۲۰۰۲ به مارس ۲۰۰۳ موکول شد:
شرکت‌کنندگان اروپایی در کنفرانس بیلدربرگ خواستار حضور شخصی وزیر دفاع آمریکا شدند.
دونالد رامسفلد، که بعداً برنامه‌هایش را تغییر داد و در کنفرانس ویرجینیا در ایالات متحده آمریکا شرکت کرد.
در نهایت، حمله به تعویق افتاد، هرچند مطبوعات قبلاً آن را اعلام کرده بودند.
دستور کار گروه بیلدربرگ با هدف تبدیل ناتو به یک ارتش جهانی است.
بنابراین، حضور فرماندهان کل و دبیران کل ناتو در نشست‌های بیلدربرگ جای تعجب ندارد.
برای مثال، فیلیپ مارک بریتلَو، فرمانده عالی ناتو و فرمانده همه نیروهای آمریکایی در
اروپا، در سال ۲۰۱۴ در کنفرانس بیلدربرگ شرکت کرد.
این پس از اعتراضات میدان استقلال در کیف در اواخر سال ۲۰۱۳ و اوایل سال ۲۰۱۴ بود.
با توجه به وضعیت اوکراین در آن زمان و روابط پرتنش میان ناتو و روسیه، نشست بیلدربرگ ۲۰۱۴ نقش مهمی ایفا کرد.
هفتادمین نشست امسال گروه بیلدربرگ در مادرید در سال ۲۰۲۴ نیز نقشی به همان اندازه مهم ایفا خواهد کرد.
به گفتهٔ روزنامه‌نگار و کارشناس بیلدربرگ کریستینا مارتین خیمنز، کنفرانس امسال در مادرید قرار بود
رویدادهای پیرامون معاهده همه‌گیری برنامه‌ریزی‌شده توسط سازمان جهانی بهداشت و سانسور گزارش‌گری آزاد در دستور کار قرار دارند.
با نگاهی به موضوعات مطرح‌شده در سال‌های اخیر، روشن می‌شود که گروه بیلدربرگ دربارهٔ تمام رویدادهای
سرنوشت‌ساز جهان بحث می‌کند و دستورکار آن‌ها را تعیین می‌کند.
با توجه به حقایق ذکرشده در این برنامه، می‌توانیم گروه بیلدربرگ را یک دولت سایه‌ای مخفی بنامیم.
این به‌عنوان «ابزار مهمی از نظم نوین جهانی» محسوب می‌شود.
از طریق بحران‌های مصنوعی، مانند جنگ‌های یادشده، جمعیت جهان به‌تدریج به نظم نوین جهانی هدایت خواهد شد.
دیوید راکفلر در سال ۱۹۹۴ پیش از شورای کسب‌وکار سازمان ملل متحد آن را این‌گونه خلاصه کرد:
ما در آستانه یک تحول جهانی هستیم.
– تنها چیزی که نیاز داریم یک بحران همه‌جانبه و مناسب است،
و ملت‌ها با نظم نوین جهانی موافقت خواهند کرد.
با نگاهی به چند دههٔ گذشته، نخبگان و بزرگان مالی واقعاً در تحریک مکرر بحران‌های جدید موفق بوده‌اند.
و سپس از آن برای رسیدن به اهدافشان استفاده کنند.
اجرای نظم نوین جهانی تاکنون موفق بوده است زیرا فعالیت‌های گروه بیلدربرگ پنهان مانده‌اند.
و شرکت‌کنندگان توانستند دستورکار را به‌عنوان پیوندی میان مردم و گروه بیلدربرگ، بدون جلب توجه، اجرا کنند.
برای متوقف کردن پیشرفت این طرح‌ها و فعالیت‌های گروه بیلدربرگ، بنابراین مهم است که
که برنامه‌ها، طراحان اصلی و شرکت‌کنندگان تحت نظارت قرار گرفته و به اطلاع عموم می‌رسند.
لذا لطفاً این برنامه و فهرست شرکت‌کنندگان را که در زیر برنامه آمده است، تا حد امکان به‌طور گسترده توزیع کنید.
۱۲۳۴۳۲۱