Die Kommissie vir Mense regteskendings deur psigiatrie in Duitsland (KVPM) werk al vyf dekades onvermoeid namens
slagoffers van die soms brutale praktyke van psigiatrie.
Die Kommissie het ontelbare psigiatriese misbruik gedokumenteer, ontbloot en suksesvol uitgewis.
Dit eis die onmiddellike afskaffing van dwangpsigiatriese praktyke soos elektroshockterapie, fisiese inperking en die gedwonge
toediening van psigotrope middels met gevaarlike newe-effekte.
In 2024 sal die internasionale rondreisende uitstalling "Psigiatrie: Dood in plaas van hulp" deur die
Amerikaanse susterorganisasie Citizens Commission on Human Rights (CCHR) wêreldwyd en ook in Europa uitgestal word.
Veertien vertoonpanele bied 'n kronologie van skadelike psigiatriese praktyke vanaf hul ontstaan tot vandag.
In April 2024 is die uitstalling suksesvol in Stuttgart vertoon.
Besoekers kan 14 bekroonde dokumentêre films kyk wat 160 kenners en individue wat deur die kwessie geraak is, uitlig.
Dit werp lig op die bemarking van geestelike en gedeeltelik uitgedinkte siektes in die psigiatrie en die
miljardpond-besigheid met gevaarlike psigotrope dwelms.
Die tentoonstelling "Psigiatrie: Dood in plaas van hulp" is tans in München uitgestal tot 10 Junie 2024.
Dit wys ook hoe om jouself teen psigiatriese misbruik te beskerm.
Onderhoude met kenners en diegene wat geraak is, bied 'n seldsame insig in onmenslike psigiatriese praktyke.
Kla.TV sal dan 'n onderhoud uitsaai met skrywer, dokter en psigoterapeut Dr Josef Zehentbauer, sowel as 'n
onderhoud met Robert, wat as kind in 'n psigiatriese afdeling opgeneem is en met psigotrope middels gesedeer is.
Die volledige dokumentêr "Appearances Can Be Deceptive – A Look Inside Psychiatry" bevat hierdie en ander onderhoude
en kan op die KVPM-webwerf by www.kvpm.de besigtig word.
My naam is Josef Zehentbauer. Ek is 'n dokter en psigoterapeut, en ek werk ook as psigoterapeut en
skrywer van verskeie boeke wat in verskeie tale vertaal is.
Ek sou sê dat die huidige skoolpsigiatrie-stelsel in Duitsland 'n fundamenteel
misplaatste, selfs minagtende benadering tot mense het.
En dit is gebaseer op die feit dat elke vorm van lyding, elke vorm van sielkundige lyding, as
'n siekte verklaar word. Maar dit is verkeerd.
Daar is baie diepgaande menslike lyding wat niks met siekte te doen het nie, maar deel is van die menswees en
nie 'n psigiatriese of farmakologiese reaksie vereis nie.
Maar eerder 'n empatieke benadering, 'n filantropiese, liefdevolle houding teenoor hierdie persoon wat 'n krisis
ervaar, deur na hulle toe te gaan en hulle te help. Dis alles.
Die Hippokratiese Eed beteken dat die basiese beginsel is dat geen skade aan 'n persoon aangedoen moet word nie.
En hierdie beginsel word beslis baie, baie dikwels in die psigiatrie oortree.
Ja, as 'n pasiënt met 'n ernstige lewenskwessie na 'n psigiater gaan om hulp te soek, sal hulle baie waarskynlik 'n
dokter teëkom wat min tyd het en wat dan met medikasie reageer.
Hy gee hom 'n voorskrif nadat hy die situasie kortliks beoordeel het.
Ek sou sê dat die swak reputasie wat psigiatrie in Duitsland het, geregverdig is, omdat psigotrope middels veel
te ligsinnig gebruik word, wat lei tot ontneming van vryheid en skending van menswaardigheid.
Antidepressante het newe-effekte, nogal baie, ja.
Beslis ook newe-effekte wat mens eers ná jare kan opmerk of vermoed.
Neuroleptika is oorspronklik ontwikkel om sogenaamde psigoses, dit wil sê geestesnoodgevalle, te behandel, maar hulle het baie,
baie risiko's en newe-effekte, waarvan sommige permanent is, soos bewegingsversteurings, grimassen en soortgelyke
simptome, of speekselafskeiding, selfs by baie jong mense.
Ek sou sê dat die medikasie, die voorskrifstyl van neuroleptika, aansienlik beperk moet word; hierdie
moet uit beginsel nie aan bejaarde mense gegee word nie.
– Met oud bedoel ek 70, 75, 80 en ouer, en dit behoort ook nie aan kinders of adolessente gegee te word nie.
Ek dink nie daar is enige mediese dissipline, as jy selfs psigiatrie as medisyne wil beskou, wat so sterk deur die
farmaseutiese bedryf beïnvloed word soos psigiatrie nie.
Eerstens het psigiaters geen ander idee hoe om hierdie menslike lyding te hanteer nie, en tweedens is daar hierdie almagtige
farmaseutiese bedryf in Europa en Amerika wat die kleurvolle pille wat dit vervaardig, aan
mense vir baie geld wil verkoop en wins wil maak.
Die farmaseutiese bedryf bied meer en meer aan.
En dit is opvallend dat die nuwe middels wat die farmaseutiese bedryf op die mark bekendstel, ongewoon duur is.
So, ons praat hier nie oor miljoene nie, maar oor miljarde winste, ja.
En psigiatrie word, in 'n sekere sin, 'n dienaar, selfs 'n uitvoerende orgaan.
Natuurlik is daar mense wat in uiterste nood verkeer, wat waarnemingsveranderings ervaar, wat
ernstig depressief is, wat hulself wil doodmaak, ja.
Maar dit beteken nie dat ons hierdie mense moet opsluit, hulle vol psigotrope middels moet pomp, moontlik wettig onbekwaam moet
verklaar of 'n vorm van wettige voogdyskap moet instel, verpligte behandeling en inperking, byvoorbeeld om hulle
aan 'n bed vas te bind, moet beveel nie. In plaas daarvan moet ons hulle menswaardige hulp bied.
Menslike lyding moet aangespreek word en mense moet beantwoord word.
Maar jy het nie posbusse daarvoor nodig nie, en beslis nie al hoe meer posbusse nie.
Dit is ook nie nuttig om tussen 20, 30 of 50 verskillende vorme van depressie te onderskei nie.
Dit dien niemand behalwe die psigiater nie, wat dan pille kan voorskryf wat lyk of dit spesifiek op die pasiënt afgestem is.
'n Ander antwoord is nodig. En daardie ander antwoord lê nie in die psigiatrie nie.
En ek sou sê dat psigiatrie ook sonder vervanging afgeskaf moet word.
My bestemming het begin toe ek nege jaar oud was, om dit in Engels te sê.
Ek is daar opgeneem nadat ek by die psigiatriese kliniek in Tübingen ondersoek is.
Ek is deur die psigiater as gedragsgestoord en gedragsanormal beskou, 'n kind wat altyd aandag benodig.
Ek is na bewering 'n moeilike kind.
Ek sou beter by 'n ander skool vir geestelik gestremde kinders pas, omdat ek na bewering nie kan leer nie.
Ek het probleme met wiskunde gehad, om dit botweg te stel: ek was heeltemal dom, 'n volledige idioot – om dit botweg te stel.
As 'n jong kind was ek aan my bed vasgebind, het ek beta-blokkers gekry, inspuitings gekry, psigotrope middels gekry om my te
kalmeer, Zyprexa gekry, Acanitol gekry – in elk geval is ek volgepompt met psigotrope middels en pille wat ek moes inneem.
En as ek hulle nie ingesluk het nie, is ek gedwing – hulle het my kop, mond en nek agtertoe getrek en gesê: "Sluk hulle nou in!"
Hulle het gesê dit sou my help om meer onafhanklik, meer stabiel en meer selfversekerd te word.
In plaas daarvan het die teenoorgestelde gebeur.
In plaas daarvan om meer selfversekerd te word, het ek meer angstig geword; in plaas daarvan om kalmer te word, het ek
meer aggressief geword; in plaas daarvan om meer bedagsaam en 'n bietjie gelukkiger te word, was ek voortdurend traanryk.
Ek het skielik stemme gehoor weens die psigotrope dwelms, skielik het ek plae gehad weens die psigotrope dwelms. Ek onthou dit.
Skielik het ek slange gesien en het ek nie meer gewaag om die telefoon aan te raak nie.
In my kamer het ek skielik mense gesien wat nie regtig daar was nie, of het ek stemme gehoor
wat gesê het: doen dit, doen dat, doen dit...
Hulle het my amper mal gemaak. Ek was nie meer myself nie.
Ek was nie meer die sorgelose kind wat ek was voordat ek na die psigiatriese afdeling gekom het nie – ek was 'n masjien.
Ek het soos 'n robot geloop, soos 'n rekenaar gepraat, en al my bewegings was nie meer my eie nie. Dit was asof ek onder hipnose
was, in 'n trans, heeltemal deliries, asof ek so geloop het.
Jy kan nie voorstel nie.
Dit het veroorsaak dat ek begin hakkel het, my spraak het agteruitgegaan, ek het selfs
stadiger geleer, en ek het begin toevalle kry.
Ek kan my herinner aan sommige situasies waar skuim nog uit my mond uitgekom het.
Toe snags, toe ek wou slaap, het ek nagmerries gehad en is uit die bed uitgeruk.
Dit het gesê: "Na die volgende dosis."
En ek kon nie meer by my ma vertrou nie, kon nie meer by my ouers vertrou nie, kon nie
meer by my broers en susters vertrou nie...
En elke keer as ek iets wou sê, het hulle my onmiddellik 'n inspuiting gegee om my stil te hou.
Dit is psigiatrie: hel ervaar...! Alles wat ek kan sê, is dit is sleg, dit kan nie erger wees nie.
Psigiatrie vermoor! En ons moet opstaan voordat dit te laat is!