Almaniyada Psixiatriya tərəfindən İnsan Hüquqlarının Pozulması üzrə Komissiya (KVPM) psixiatriyanın bəzən
qəddar praktikalarının qurbanları adından ötən beş onillik ərzində yorulmadan fəaliyyət göstərir.
Komissiya saysız-hesabsız psixiatrik sui-istifadələri sənədləşdirib, ifşa edib və uğurla aradan qaldırıb.
Bu, elektroşok terapiyası, fiziki məhdudiyyətlər və təhlükəli yan təsirlərə malik psixotrop dərmanların məcburi tətbiqi
kimi məcburi psixiatrik təcrübələrin dərhal ləğvini tələb edir.
2024-cü ildə Amerika qardaş təşkilatı İnsan Hüquqları Vətəndaş Komissiyası (CCHR) tərəfindən keçirilən
"Psixiatriya: Yardım əvəzinə ölüm" adlı beynəlxalq səyyar sərgi dünya üzrə, o cümlədən Avropada nümayiş etdiriləcək.
On dörd sərgi paneli zərərli psixiatrik təcrübələrin başlanğıcından bu günədəkki xronologiyasını təqdim edir.
2024-cü ilin aprelində sərgi Stuttgartdə uğurla nümayiş etdirildi.
Ziyarətçilər məsələ ilə bağlı təsirlənmiş 160 mütəxəssis və şəxsin iştirakı ilə 14 mükafat qazanan sənədli filmi izləyə bilərlər.
Bu, psixiatrik sənaye və təhlükəli psixotrop dərmanların milyard funtluq biznesi tərəfindən bəziləri
uydurma olan ruhi xəstəliklərin marketinqinə işıq tutur.
"Psixiatriya: Yardım əvəzinə ölüm" sərgisi hazırda Münhendə 10 iyun 2024-cü ilədək nümayiş olunur.
Bu həmçinin psixiatrik sui-istifadədən necə qorunmağı göstərir.
Ekspertlərlə və zərərçəkənlərlə aparılan müsahibələr insanlıqdan kənar psixiatrik təcrübələrə nadir bir baxış imkanı yaradır.
Kla.TV daha sonra müəllif, həkim və psixoterapevt Dr. Josef Zehentbauer ilə, eləcə də uşaqlıqda psixiatrik
şöbəyə yerləşdirilən və psixotrop dərmanlarla sakitləşdirilən Robertlə müsahibəni yayımlayacaq.
Tammetrajlı "Görünüşlər Aldadıcı Ola Bilir – Psixiatriya Arxasına Baxış" sənədli filmi bu və digər müsahibələri ehtiva
edir və KVPM saytında www.kvpm.de ünvanında izlənilə bilər.
Adım Josef Zehentbauer-dir. Mən həkim və psixoterapevtam, həmçinin bir neçə kitabın müəllifi kimi
çalışıram və bu kitablar müxtəlif dillərə tərcümə olunub.
Beləliklə, deyərdim ki, Almaniyada mövcud məktəb psixiatriya sistemi insan təbiətini əsaslı şəkildə səhv başa
düşən və hətta nəzərə belə almayan bir anlayışa malikdir.
Və bu, hər cür əzabın, hər cür psixoloji əzabın xəstəlik elan edilməsi faktına əsaslanır. Amma bu səhvdir.
Xəstəliklə heç bir əlaqəsi olmayan, lakin insan olmağın bir hissəsi olan və psixiatrik və ya farmakoloji
müdaxilə tələb etməyən dərin insan əzab-əziyyəti çoxdur.
Əvəzində empatik yanaşma, xeyirxah, sevgi dolu münasibət bu böhran içində yaşayan insana,
bəli, ona müraciət edib kömək etmək. Elə bu.
Hippokrat andı o deməkdir ki, əsas prinsip insanlara zərər verilməməsidir.
Və bu prinsip psixiatriyada şübhəsiz ki, çox-çox tez-tez pozulur.
Bəli, əgər ciddi həyat problemi olan xəstə kömək üçün psixiatrın yanına getsə, çox güman ki, az vaxtı olan
və sonra dərman təyin edən bir həkimlə qarşılaşacaq.
O, vəziyyəti qısa müddətdə qiymətləndirdikdən sonra ona resept verir.
Mən deyərdim ki, Almaniyada psixiatriya haqqında yaranmış pis reputasiya haqlıdır, çünki psixotrop dərmanlar
çox yüngül tətbiq olunur, nəticədə azadlıqdan məhrumetmə və insan ləyaqətinin pozulması baş verir.
Antidepressantların yan təsirləri var, olduqca çoxdur, bəli.
Əlbəttə ki, illər sonra yalnız fərq edə biləcəyiniz və ya şübhələnəcəyiniz yan təsirlər də var.
Neuroleptiklər ilkin olaraq "psixoz" adlanan, yəni psixi fövqəladə vəziyyətləri müalicə etmək üçün hazırlanıb, lakin
onların çoxsaylı riskləri və yan təsirləri var; bəziləri, məsələn hərəkət pozğunluqları, üz qırma və oxşar
simptomlar, hətta çox gənc insanlarda belə daimi ola bilər.
Mən deyərdim ki, reseptlə verilən neyroleptik dərmanlar ciddi şəkildə məhdudlaşdırılmalıdır;
prinsipcə bunlar yaşlı insanlara verilməməlidir.
– Köhnə dedikdə 70, 75, 80 və daha yuxarı yaşda olanları nəzərdə tuturam və onlar uşaqlara və yeniyetmələrə də verilməməlidir.
Məncə, psixiatriyanı belə tibb saymaq istəsəniz belə, psixiatriyadan daha çox dərman sənayesinin
təsiri altında olan başqa heç bir tibbi ixtisas yoxdur.
Birincisi, psixiatrların bu insan əzab-əziyyətini necə həll edəcəkləri barədə başqa heç bir fikri yoxdur, ikincisi isə Avropa
və Amerikada mövcud olan hər şeyi idarə edən dərman sənayesidir ki, istehsal etdiyi rəngarəng həbleri insanlara
çox pul qarşılığında satmaq və mənfəət əldə etmək istəyir.
Farmasevtika sənayesi getdikcə daha çoxunu təklif edir.
Və diqqətçəkicidir ki, farmasevtik sənayenin bazara çıxardığı yeni dərmanlar qeyri-adi dərəcədə bahalıdır.
Beləliklə, burada milyonlardan yox, milyardlarla mənfəətdən danışırıq, bəli.
Və psixiatriya müəyyən mənada qulluqçuya, hətta icra orqanına çevrilir.
Əlbəttə ki, çətin vəziyyətdə olan, qavrayış dəyişiklikləri yaşayan, ağır depressiyada
olan, özünü öldürmək istəyən insanlar var, bəli.
Amma bu, bu insanları həbs etmək, onları psixotrop dərmanlarla doldurmaq, bəlkə də onları hüquqi qabiliyyətsiz elan etmək və ya
hansısa formada qanuni himayəçilik yaratmaq, məcburi müalicə və məhdudlaşdırıcı tədbirlər, yəni onları
çarpayılarına bağlamaq demək deyil. Bunun əvəzinə onlara insanpərvər kömək göstərməliyik.
İnsan əzab-əziyyəti həll edilməlidir və insanlara cavab verilməlidir.
Amma bunun üçün qutulara ehtiyac yoxdur, üstəlik getdikcə daha çox qutuya ehtiyac yoxdur.
20, 30 və ya 50 müxtəlif depressiya formasını fərqləndirmək də faydalı deyil.
Bu, yalnız psixiatr üçün faydalıdır; o, sonra xüsusi hədəflənmiş kimi görünən dərmanlar təyin edə bilər.
Başqa bir cavab lazımdır. Və bu fərqli cavab psixiatriya sahəsində deyil.
Və mən deyərdim ki, psixiatriya da əvəz edilmədən ləğv edilməlidir.
Taleyim doqquz yaşımda başladı, ingiliscə desək.
Mən Tübingen psixiatrik klinikasında müayinədən keçdikdən sonra ora qəbul edildim.
Psixiatr məni davranışca pozulmuş və qeyri-adi, həmişə diqqətə ehtiyacı olan bir uşaq hesab edirdi.
Mən guya çətin uşağam.
Mən əslində öyrənə bilmədiyim üçün zehni əlilliyi olan uşaqlar üçün başqa məktəbdə daha yaxşı olaram.
Riyaziyyatda çətinliklərim vardı, açıq desəm: tam axmaq, tam idiot idim – açıq desəm.
Uşaqkən məni çarpayıma bağladılar, beta-blokatorlar verdilər, inyeksiyalar vuruldular, sakitləşdirmək üçün psixotrop dərmanlar
verdilər, Zyprexa verdilər, Acanitol verdilər – ümumiyyətlə məni məcbur qəbul etməli olduğum
psixotrop dərmanlar və tabletlərlə doldurmuşdular.
Və əgər onları udmasaydım, məni məcbur edirdilər – başımı, ağzımı və boynumu geri çəkib dedilər: "İndi onları ud!"
Onlar dedilər ki, bu mənə daha müstəqil, daha sabit və daha özünəinamlı olmağıma kömək edəcək.
Bunun əvəzinə əksinə baş verdi.
Daha özünəinamlı olmaq əvəzinə daha narahat olmuşam; daha sakit olmaq əvəzinə daha aqressiv olmuşam; daha düşüncəli və bir
az xoşbəxt olmaq əvəzinə isə daim göz yaşları içində olmuşam.
Psixotrop dərmanlar səbəbindən birdən-birə səslər eşitdim, birdən-birə haşiyələr oldu,
psixotrop dərmanlar səbəbindən. Bunu xatırlayıram.
Birdən ilanlar gördüm və artıq telefona toxunmağa cəsarət etmədim.
Otağımda birdən-birə orada olmayan insanlar gördüm, ya da "bunu et, bunu et, bunu et..." deyən səslər eşitdim.
Onlar məni demək olar ki, dəli etdilər. Artıq özüm deyildim.
Mən artıq psixiatrik şöbəyə gəlməmişdən əvvəl olduğum qayğısız uşaq deyildim – mən bir maşın idim.
Mən robot kimi gəzirdim, kompüter kimi danışırdım və bütün hərəkətlərim artıq mənə aid deyildi. Guya hipnoz altında idim,
trans vəziyyətində, tamamilə çaşqın, elə bil beləcə gəzirdim.
Sən təsəvvür edə bilməzsən.
Bu mənim kekemələmətə başlamama, nitqimin pisləşməsinə, daha ləng öyrənməyimə və tutmalara tutulmağıma səbəb oldu.
Bəzən ağzımdan hələ də köpük çıxdığı halları xatırlayıram.
Sonra gecə yatmaq istəyəndə kabuslar gördüm və yataqdan sürükləndim.
Deyildi: "Növbəti doza keçək."
Və artıq anama, valideynlərimə, qardaş-bacılarımla etibar edə bilmirdim...
Və hər dəfə nəsə demək istəyəndə, məni susdurmaq üçün dərhal iynə vururdular.
Bu psixiatriyadır: cəhənnəmi yaşamaq...! Deyə biləcəyim tək şey odur ki, vəziyyət pisdir, bundan pis ola bilməz.
Psiixiatria öldürür! Və gec olmadan ayağa qalxmalıyıq!