Камісія па парушэннях правоў чалавека з боку псіхіятрыі ў Германіі (KVPM) ужо пяць дзесяцігоддзяў нястомна
працуе ў імя ахвяр часам жорсткіх практык псіхіятрыі.
Камісія задакументавала, выявіла і паспяхова ліквідавала незлічонае колькасць псіхіятрычных злоўжыванняў.
Гэта патрабуе неадкладнага скасавання прымусовых псіхіятрычных практык, такіх як электрашокавая тэрапія,
фізічныя стрымліванні і прымусовае ўвядзенне псіхатропных прэпаратаў з небяспечнымі пабочнымі эфектамі.
У 2024 годзе міжнародная перасоўная выстава «Псіхіятрыя: смерць замест дапамогі» амерыканскай сястрынскай
арганізацыі «Грамадзянская камісія па правах чалавека» (CCHR) будзе прадстаўлена па ўсім свеце, а таксама ў Еўропе.
Чатырнаццаць экспазіцыйных панэляў прадстаўляюць храналогію шкодных псіхіятрычных практык ад іх пачатку да нашых дзён.
У красавіку 2024 года выстава паспяхова прайшла ў Штутгарце.
Наведвальнікі могуць паглядзець 14 узнагароджаных дакументальных фільмаў з удзелам 160
экспертаў і людзей, закранутых гэтай праблемай.
Гэта пралівае святло на маркетынг псіхіятрычных захворванняў, некаторыя з якіх выдуманыя, з боку псіхіятрычнай індустрыі
і мільярднага бізнесу небяспечных псіхатропных прэпаратаў.
Выстава «Псіхіятрыя: смерць замест дапамогі» зараз праходзіць у Мюнхене да 10 чэрвеня 2024 года.
Гэта таксама паказвае, як абараніць сябе ад псіхіятрычнага гвалту.
Інтэрв'ю з экспертамі і пацярпелымі даюць рэдкую магчымасць зазірнуць у негуманныя псіхіятрычныя практыкі.
Затым Kla.TV вылье інтэрв'ю з аўтарам, доктарам і псіхатэрапеўтам доктарам Ёзэфам Цэхэнтбаўэрам, а таксама інтэрв'ю з
Робертам, якога ў дзяцінстве паклалі ў псіхіятрычнае аддзяленне і заспакаялі псіхатропнымі прэпаратамі.
Поўная версія дакументальнага фільма «Здагадкі могуць падмануць – погляд у псіхіятрыю» змяшчае гэтыя і іншыя інтэрв'ю і
даступная для прагляду на сайце KVPM па адрасе www.kvpm.de.
Маё імя — Ёзэф Цэхентбаўэр. Я доктар і псіхатэрапеўт, а таксама працую псіхатэрапеўтам і аўтарам
некалькіх кніг, якія былі перакладзены на розныя мовы.
Такім чынам, я б сказаў, што сучасная сістэма школьнай псіхіятрыі ў Германіі мае па сутнасці
памылковы, нават зневажальны, падыход да людзей.
І гэта заснавана на тым, што кожная форма пакут, кожная форма псіхалагічных пакут, абвяшчаецца хваробай. Але гэта няправільна.
Існуе шмат глыбокіх чалавечых пакут, якія не маюць ніякага дачынення да хваробы, але з'яўляюцца часткай чалавечай прыроды
і не патрабуюць псіхіятрычнага або фармакалагічнага ўмяшання.
Але хутчэй спагадлівы падыход, філантрапічнае, любячае стаўленне да гэтага чалавека, які перажывае
крызіс, так, падысці да яго і дапамагчы яму. Вось і ўсё.
Гіпакратычная прысяга азначае, што асноўны прынцып — не нашкодзіць чалавеку.
І гэтае правіла, безумоўна, вельмі-вельмі часта парушаецца ў псіхіятрыі.
Так, калі пацыент з сур'ёзнай жыццёвай праблемай звяртаецца да псіхіятра па дапамогу, ён вельмі верагодна сустрэне доктара, у
якога мала часу, і які потым рэагуе прызначэннем медыкаментаў.
Ён дае яму рэцэпт пасля кароткага агляду сітуацыі.
Я б сказаў, што дрэнная рэпутацыя псіхіятрыі ў Германіі апраўданая, таму што псіхатрапныя прэпараты
прызначаюцца занадта легкадумна, што прыводзіць да пазбаўлення волі і парушэнняў чалавечай годнасці.
Антыдэпрэсанты маюць пабочныя эфекты, іх даволі шмат, так.
Безумоўна, таксама і пабочныя эфекты, якія можна заўважыць ці заподозрыць толькі праз гады.
Нейралептыкі першапачаткова распрацавалі для лячэння так званых псіхозаў, г.зн. псіхічных станаў экстранай сітуацыі, але яны
маюць вельмі шмат рызык і пабочных эфектаў, некаторыя з якіх з'яўляюцца пастаяннымі, напрыклад,
парушэнні рухаў, грымасы і падобныя сімптомы, або слінётачынне, нават у вельмі маладых людзей.
Я б сказаў, што прызначэнне нейралептыкаў па рэцэпце павінна быць значна абмежавана;
прынцыпова нельга прызначаць іх пажылым людзям.
– Пад «сталымі» я маю на ўвазе людзей ва ўзросце 70, 75, 80 гадоў і старэй, і іх таксама нельга даваць дзецям ці падлеткам.
Я не думаю, што існуе хоць адна медыцынская дысцыпліна, калі ўвогуле можна лічыць псіхіятрыю медыцынай, якая б настолькі
моцна залежала ад фармацэўтычнай прамысловасці, як псіхіятрыя.
Па-першае, псіхіятры не маюць іншых ідэй, як справіцца з гэтым чалавечым пакутай, а па-другое, існуе ўсёмагутная фармацэўтычная
індустрыя ў Еўропе і Амерыцы, якая хоча прадаць людзям свае рознакаляровыя таблеткі па вялікіх грошах і атрымаць прыбытак.
Фармацэўтычная прамысловасць прапануе ўсё больш і больш.
І кідаецца ў вочы, што новыя лекі, якія фармацэўтычная прамысловасць выпускае на рынак, незвычайна дарагія.
Такім чынам, мы тут гаворым не пра мільёны, а пра мільярды прыбытку, так.
І псіхіятрыя становіцца, у пэўным сэнсе, слугой, нават выканаўчым органам.
Вядома, ёсць людзі, якія апынуліся ў цяжкім становішчы, у якіх змянілася ўспрыманне, якія моцна
дэпрэсіўныя, якія хочуць пакончыць з сабой, так.
Але гэта не азначае, што іх трэба зачыняць, напампоўваць псіхатропнымі прэпаратамі, магчыма, абвяшчаць іх недзеяздольнымі
ці ўстанаўліваць нейкую форму апякунства, прызначаць прымусовае лячэнне, ужываць сродкі стрымання, г.зн. прывязваць да ложка.
Замест гэтага мы павінны прапанаваць ім гуманную дапамогу.
Чалавечыя пакуты павінны быць улічаны, і людзям павінны адказаць.
Але для гэтага вам не патрэбны перакідкі, і тым больш не патрэбны ўсё новыя і новыя перакідкі.
Таксама не мае сэнсу вылучаць 20, 30 ці 50 розных форм дэпрэсіі.
Гэта не дапамагае нікому, акрамя псіхіятра, які потым можа прызначыць таблеткі, што,
здаецца, спецыяльна падабраны для пацыента.
Патрэбны іншы адказ. І гэты іншы адказ не ляжыць у сферы псіхіятрыі.
І я б сказаў, што псіхіятрыю таксама варта скасаваць без замены.
Мая лёс пачалася, калі мне было дзевяць гадоў, калі казаць па-англійску.
Мяне пасля агляду ў псіхіятрычнай клініцы ў Тюбінгене паклалі туды.
Псіхіятр лічыў, што ў мяне паводзінскія парушэнні і адхіленні, што я — дзіця, якому заўсёды патрэбна ўвага.
Мяне, маўляў, складана выхоўваць.
Мне б лепей падышла іншая школа для дзяцей з разумовымі абмежаваннямі, бо, як мяркуюць, я не магу вучыцца.
У мяне былі цяжкасці з матэматыкай, калі наўпрост: я быў абсалютным дурнем, поўным ідыётам — калі наўпрост.
У дзяцінстве мяне прывязвалі да ложка, давалі бэта-адрэнаблакатары, рабілі ўколы, давалі псіхатропныя
прэпараты, каб мяне супакоіць, давалі Зыпрексу, Аканітол — карацей, мяне напіхалі псіхатропнымі
прэпаратамі і таблеткамі, якія я мусіў прымаць.
А калі я не праглынаў, мяне прымушалі – яны сцягвалі назад маю галаву, рот і шыю і казалі: «Цяпер праглынь іх!»
Яны сказалі, што гэта дапаможа мне стаць больш незалежным, больш стабільным, больш упэўненым у сабе.
Замест гэтага адбылося наадварот.
Замест таго, каб стаць больш упэўненай у сабе, я стала больш трывожнай; замест таго, каб супакоіцца, я стала
больш агрэсіўнай; замест таго, каб стаць больш разважлівай і крыху шчаслівейшай, я стала пастаянна плаклівай.
З-за псіхатропных лекаў я раптам пачуў галасы, з-за псіхатропных лекаў у мяне раптам з'явіліся грызуны. Я гэта памятаю.
Раптам я ўбачыў змей і больш не адважваўся дакранацца да тэлефона.
У мяне ў пакоі раптам з'явіліся людзі, якіх насамрэч не было, або я чуў галасы, што
казалі: «Зрабі гэта, зрабі тое, зрабі гэта...»
Яны ледзь не звялі мяне з розуму. Я ўжо не быў сам сабой.
Я ўжо не быў тым бесклапотным дзіцём, якім быў да таго, як трапіў у (псіхіятрычнае аддзяленне) – я быў машынай.
Я хадзіў як робат, гаварыў як камп'ютар, і ўсе мае рухі больш не былі маімі ўласнымі. Быццам я быў пад
гіпнозам, у трансе, у поўным брэдзі, быццам так і хадзіў.
Вы не ўяўляеце.
З-за гэтага я пачаў заікацца, мая мова пагоршылася, я пачаў вучыцца яшчэ больш павольна, і ў мяне пачаліся прыпадкі.
Я памятаю некаторыя сітуацыі, калі з майго рота ўсё яшчэ ішла пена.
Потым уначы, калі я хацеў спаць, у мяне былі кашмары, і мяне вырвала з ложка.
Там было напісана: «Да наступнай дозы».
І я больш не мог(ла) даверыцца маме, больш не мог(ла) даверыцца бацькам, больш не мог(ла) даверыцца братам і сёстрам...
І кожны раз, калі я хацеў нешта сказаць, мне адразу рабілі ўкол, каб я маўчаў.
Вось што такое псіхіятрыя: пекла на зямлі...! Усё, што я магу сказаць, — гэта дрэнна, горш быць не можа.
Псіхіятрыя забівае! І мы павінны падняцца, пакуль не позна!