Η Επιτροπή για τις Παραβιάσεις των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων από την Ψυχιατρική στη Γερμανία (KVPM) εργάζεται
ακούραστα εδώ και πέντε δεκαετίες για λογαριασμό των θυμάτων των ενίοτε βάναυσων πρακτικών της ψυχιατρικής.
Η Επιτροπή έχει τεκμηριώσει, αποκαλύψει και αποκαταστήσει με επιτυχία αμέτρητες ψυχιατρικές καταχρήσεις.
Ζητά την άμεση κατάργηση των καταναγκαστικών ψυχιατρικών πρακτικών, όπως τα ηλεκτροσόκ, ο περιορισμός
των ασθενών και η αναγκαστική χορήγηση ψυχοτρόπων φαρμάκων με επικίνδυνες παρενέργειες.
Το 2024, η διεθνής περιοδεύουσα έκθεση "Ψυχιατρική: Θάνατος και όχι βοήθεια" της αμερικανικής αδελφής οργάνωσης
Citizens Commission on Human Rights (CCHR) θα παρουσιαστεί σε όλο τον κόσμο, αλλά και στην Ευρώπη.
Η χρονολογία των βλαβερών πρακτικών της ψυχιατρικής από τις απαρχές της μέχρι σήμερα προβάλλεται σε 14 τοίχους.
Η έκθεση παρουσιάστηκε με επιτυχία στη Στουτγάρδη τον Απρίλιο του 2024.
Οι επισκέπτες μπορούν να παρακολουθήσουν 14 βραβευμένα ντοκιμαντέρ με 160 ειδικούς και
ανθρώπους που έχουν πληγεί από την ασθένεια.
Παρέχει πληροφορίες σχετικά με την εμπορία ψυχικών και ενίοτε επινοημένων ασθενειών στην ψυχιατρική και την επιχείρηση
δισεκατομμυρίων δολαρίων με επικίνδυνα ψυχοτρόπα φάρμακα.
Η έκθεση "Ψυχιατρική: Θάνατος όχι βοήθεια" παρουσιάζεται σήμερα στο Μόναχο έως τις 10 Ιουνίου 2024.
Δείχνει επίσης πώς μπορείτε να προστατεύσετε τον εαυτό σας από την ψυχιατρική κακοποίηση.
Οι συνεντεύξεις με ειδικούς και τους θιγόμενους παρέχουν μια σπάνια εικόνα των απάνθρωπων ψυχιατρικών πρακτικών.
Στη συνέχεια, το Kla.TV μεταδίδει μια συνέντευξη με τον συγγραφέα, γιατρό και ψυχοθεραπευτή Dr. Josef Zehentbauer, καθώς
και μια συνέντευξη με τον Robert, ο οποίος εισήχθη σε ψυχιατρική πτέρυγα ως παιδί και του χορηγήθηκαν ψυχοφάρμακα.
Η πλήρης τεκμηρίωση "Τα φαινόμενα απατούν - Μια ματιά στην ψυχιατρική" περιέχει αυτές και άλλες συνεντεύξεις και μπορεί
να προβληθεί στον ιστότοπο του KVPM στη διεύθυνση www.kvpm.de.
Ονομάζομαι Josef Zehentbauer. Είμαι γιατρός, ψυχοθεραπευτής, εργάζομαι επίσης ως ψυχοθεραπευτής και συγγραφέας πολλών
βιβλίων, τα οποία έχουν επίσης μεταφραστεί σε διάφορες γλώσσες.
Έτσι, η σημερινή σχολική ψυχιατρική στη Γερμανία έχει, θα έλεγα, μια θεμελιωδώς μισάνθρωπη έως απάνθρωπη αντίληψη.
Και αυτό βασίζεται στο γεγονός ότι όλα τα βάσανα, όλα τα ψυχικά βάσανα, κηρύσσονται ασθένεια. Αλλά αυτό είναι λάθος.
Υπάρχει ένα μεγάλο μέρος βαθιάς ανθρώπινης δυστυχίας που δεν έχει καμία σχέση με την ασθένεια, αλλά είναι μέρος της ανθρώπινης
ύπαρξης και δεν απαιτεί ψυχιατρική ή φαρμακολογική αντιμετώπιση,
αλλά μια ενσυναισθητική προσέγγιση, μια φιλάνθρωπη, τρυφερή προσέγγιση αυτού του ατόμου που ζει σε κρίση, ναι, να
το πλησιάσουμε και να το βοηθήσουμε. Αυτό είναι εντάξει.
Ο ιατρικός όρκος του Ιπποκράτη σημαίνει ότι, ως βασική αρχή, δεν πρέπει να προκαλείται βλάβη σε έναν άνθρωπο.
Και αυτή η αρχή παραβιάζεται σίγουρα πολύ, πολύ συχνά στην ψυχιατρική.
Ναι, αν ένας ασθενής με ένα τεράστιο πρόβλημα ζωής πάει σε έναν ψυχίατρο και ζητήσει βοήθεια, το πιθανότερο
είναι ότι θα συναντήσει έναν γιατρό που έχει λίγο χρόνο και ο οποίος θα ανταποκριθεί φαρμακολογικά.
Του δίνει μια συνταγή αφού του ρίξει μια γρήγορη ματιά.
Η κακή φήμη που έχει η ψυχιατρική στη Γερμανία είναι δικαιολογημένη, θα έλεγα, επειδή τα ψυχοτρόπα φάρμακα
χρησιμοποιούνται πολύ απερίσκεπτα, με στέρηση της ελευθερίας και παραβιάσεις της ανθρώπινης αξιοπρέπειας.
Τα αντικαταθλιπτικά έχουν παρενέργειες, αρκετές μάλιστα.
Σίγουρα επίσης παρενέργειες που μπορεί να καταγραφούν ή να υποψιαστούν μόνο χρόνια αργότερα.
Τα νευροληπτικά αναπτύχθηκαν αρχικά για τη θεραπεία των λεγόμενων ψυχώσεων, δηλαδή των ψυχικών καταστάσεων έκτακτης ανάγκης, αλλά
έχουν πάρα πολλούς κινδύνους και παρενέργειες, ορισμένες από τις οποίες είναι μόνιμες, όπως διαταραχές της κίνησης, γκριμάτσες και
παρόμοια φαινόμενα ή σιελόρροια, ακόμη και σε πολύ νεαρά άτομα.
Θα έλεγα ότι η φαρμακευτική αγωγή, ο τρόπος συνταγογράφησης των νευροληπτικών θα πρέπει να περιοριστεί σημαντικά, δεν θα πρέπει
να χορηγούνται σε ηλικιωμένους ανθρώπους για λόγους αρχής.
- Εννοώ τώρα από 70, 75, 80 και γενικά δεν πρέπει να χορηγείται σε παιδιά και εφήβους.
Νομίζω ότι δεν υπάρχει κανένας ιατρικός κλάδος, αν η ψυχιατρική πρέπει να λογίζεται ως ιατρική, που να
επηρεάζεται τόσο πολύ από τη φαρμακοβιομηχανία όσο η ψυχιατρική.
Πρώτον, οι ψυχίατροι δεν έχουν καμία άλλη ιδέα για το πώς να αντιμετωπίσουν αυτόν τον ανθρώπινο πόνο, και δεύτερον, υπάρχει
αυτή η ακατανίκητη φαρμακοβιομηχανία στην Ευρώπη και την Αμερική που θέλει να πουλήσει τα πολύχρωμα
χάπια που παράγει στους ανθρώπους για πολλά χρήματα.
Η φαρμακευτική βιομηχανία προσφέρει όλο και περισσότερα.
Και είναι εντυπωσιακό ότι τα νέα φάρμακα που η φαρμακοβιομηχανία λανσάρει στην αγορά είναι ασυνήθιστα ακριβά.
Επομένως, δεν μιλάμε για εκατομμύρια, αλλά για δισεκατομμύρια κέρδη, ναι.
Και η ψυχιατρική γίνεται ένα είδος υπηρέτη, ακόμη και εκτελεστικό όργανο.
Φυσικά υπάρχουν άνθρωποι που βρίσκονται σε σοβαρή δυσφορία, που έχουν αλλαγές στην αντίληψη, που έχουν
σοβαρή κατάθλιψη, που θέλουν να αυτοκτονήσουν, ναι.
Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι οι άνθρωποι αυτοί πρέπει να κλειστούν μέσα, να γεμίσουν με ψυχοφάρμακα, να γίνουν ενδεχομένως ανίκανοι
ή να τεθούν υπό δικαστική επιτροπεία, να διαταχθεί υποχρεωτική θεραπεία, να περιοριστούν, δηλαδή να δεθούν σε ένα
κρεβάτι, αλλά ότι πρέπει να προσφερθεί ανθρώπινη βοήθεια.
Πρέπει να αντιμετωπίσεις τον ανθρώπινο πόνο και να ανταποκριθείς στους ανθρώπους.
Αλλά δεν χρειάζεστε συρτάρια γι' αυτό και σίγουρα όχι όλο και περισσότερα συρτάρια.
Επίσης, δεν είναι χρήσιμο να γίνεται διάκριση μεταξύ 20 ή 30 ή 50 διαφορετικών μορφών κατάθλιψης.
Αυτό δεν εξυπηρετεί κανέναν άλλον εκτός από τον ψυχίατρο να χρησιμοποιεί οποιαδήποτε χάπια φαινομενικά συγκεκριμένα.
Χρειάζεται μια διαφορετική απάντηση. Και η άλλη απάντηση δεν βρίσκεται στον τομέα της ψυχιατρικής.
Και θα έλεγα ότι και η ψυχιατρική πρέπει να καταργηθεί χωρίς αντικατάσταση.
Το πεπρωμένο μου ξεκίνησε όταν ήμουν εννέα ετών, στα γερμανικά.
Με έφεραν εκεί αφού προηγουμένως είχα εξεταστεί στην ψυχιατρική κλινική του Tübingen.
Ο ψυχίατρος (θεώρησε) ότι έχω διαταραχή συμπεριφοράς και προβλήματα συμπεριφοράς, ένα παιδί που χρειάζεται πάντα προσοχή.
Υποτίθεται ότι ήμουν ένα δύσκολο παιδί.
Θα ταίριαζα καλύτερα σε ένα άλλο σχολείο για διανοητικά ανάπηρα παιδιά, επειδή υποτίθεται ότι δεν μπορώ να μάθω.
Είχα δυσκολίες στα μαθηματικά, στα γερμανικά: Total verblödet, Vollidiot - στα γερμανικά.
Από μικρό παιδί, ήμουν δεμένη στο κρεβάτι μου, μου έδιναν β-αναστολείς, ενέσεις, ψυχοφάρμακα για να με
ηρεμήσουν, Zyprexa, Acanitol, μου έδιναν σίγουρα ψυχοφάρμακα στο κεφάλι και δισκία, έπρεπε να τα παίρνω.
Και αν δεν τα έπαιρνα, με ανάγκαζαν - μου τραβούσαν το κεφάλι, το στόμα και το λαιμό προς
τα πίσω και μου έλεγαν: "Τώρα θα τα καταπιείς!"
Είπαν ότι θα με βοηθούσε να γίνω πιο ανεξάρτητη, πιο σταθερή και πιο σίγουρη για τον εαυτό μου.
Αντίθετα, συνέβη το αντίθετο.
Αντί να γίνω πιο σίγουρος για τον εαυτό μου, έγινα πιο ανήσυχος, αντί να γίνω πιο ήρεμος, έγινα πιο επιθετικός,
αντί να γίνω πιο στοχαστικός, αντί να γίνω λίγο πιο χαρούμενος, ήμουν συνεχώς δακρυσμένος.
Ξαφνικά άκουσα φωνές μέσω των ψυχοτρόπων φαρμάκων, ξαφνικά είχα κοριούς μέσω των ψυχοτρόπων φαρμάκων. Ακόμα το θυμάμαι αυτό.
Ξαφνικά είδα φίδια και δεν τολμούσα πλέον να αγγίξω το τηλέφωνο.
Στο δωμάτιό μου είδα ξαφνικά ανθρώπους που δεν ήταν καν εκεί, ή άκουσα φωνές (που) έλεγαν, κάνε αυτό, κάνε αυτό, κάνε αυτό...
Σχεδόν με τρέλαναν. Δεν ήμουν πια ο εαυτός μου.
Δεν ήμουν πια το ανέμελο παιδί που ήμουν πριν έρθω (στο ψυχιατρείο) - ήμουν μια φτιαγμένη μηχανή.
Περπατούσα σαν ρομπότ, μιλούσα σαν μηχανή υπολογιστή και όλες οι κινήσεις μου δεν ήταν πια εγώ, ήμουν κάπως υπνωτισμένος,
σε έκσταση, πραγματικά σε παραλήρημα, σαν να περπατούσα έτσι.
Είναι δύσκολο να το φανταστεί κανείς.
Ως αποτέλεσμα άρχισα να τραυλίζω, άρχισα να μιλάω λιγότερο καλά, μάθαινα ακόμη πιο αργά
και στη συνέχεια έπαθα επιληπτικές κρίσεις.
Μπορώ να θυμηθώ κάποιες καταστάσεις όπου βγήκε ακόμα αφρός από το στόμα μου.
Στη συνέχεια, τη νύχτα, όταν ήθελα να κοιμηθώ, έβλεπα εφιάλτες και με τραβούσαν από το κρεβάτι τη νύχτα.
Έλεγε: "Στην επόμενη δόση".
Και δεν μπορούσα πια να το εμπιστευτώ αυτό στη μητέρα μου, δεν μπορούσα πια να το εμπιστευτώ στους γονείς
μου, δεν μπορούσα να το εμπιστευτώ στα αδέλφια μου...
Και κάθε φορά που ήθελα να πω κάτι, μου έριχναν αμέσως μια σφαίρα επειδή ήμουν σιωπηλός.
Αυτή είναι η ψυχιατρική: η εμπειρία της κόλασης...! Το μόνο που μπορώ να πω είναι ότι
είναι κακό, δεν θα μπορούσε να είναι χειρότερο.
Η ψυχιατρική σκοτώνει! Και πρέπει να αντισταθούμε πριν να είναι πολύ αργά!