La Komisiono pri malobservoj de homaj rajtoj fare de psikiatrio en Germanio (KVPM) jam dum kvin jardekoj senlace laboras
por viktimoj de la foje brutalaj praktikoj de psikiatrio.
La Komisiono dokumentis, malkovris kaj sukcese eliminis sennombrajn psikiatriajn misuzojn.
Ĝi postulas la tujan abolon de koercaj psikiatriaj praktikoj kiel elektroŝoka terapio, fizikaj restriktoj kaj la deviga
administrado de psikotropaj medikamentoj kun danĝeraj kromefikoj.
En 2024 la internacia vojaĝanta ekspozicio "Psikiatrio: Morto anstataŭ helpo" de la usona fratina organizo
Citizens Commission on Human Rights (CCHR) estos montrata tutmonde kaj ankaŭ en Eŭropo.
Kvardek kvar ekspoziciaj paneloj prezentas kronologion de malutilaj psikiatriaj
praktikoj ekde iliaj komencoj ĝis la nuntempo.
En aprilo 2024, la ekspozicio estis sukcese montrita en Stuttgart.
Vizitantoj povas spekti 14 premiitajn dokumentajn filmojn, kiuj prezentas 160 fakulojn kaj homojn tuŝitajn de la temo.
Ĝi ĵetas lumon sur la merkatadon de mensaj malsanoj, el kiuj kelkaj estas elpensitaj, fare de la psikiatria industrio
kaj la miliard-punda komerco de danĝeraj psikotropaj drogoj.
La ekspozicio "Psikiatrio: Morto anstataŭ helpo" nuntempe estas montrata en Munkeno ĝis la 10-a de junio 2024.
Ĝi ankaŭ montras kiel protekti vin kontraŭ psikiatria misuzo.
Intervjuoj kun fakuloj kaj kun tiuj, kiuj estas trafitaj, donas maloftan enrigardon en nehumanajn psikiatriajn praktikojn.
Kla.TV tiam elsendos intervjuon kun la aŭtoro, kuracisto kaj psikoterapiisto d-ro Josef Zehentbauer, kaj ankaŭ
intervjuon kun Robert, kiu kiel infano estis enmetita en psikiatrian sekcion kaj sedaciita per psikotropaj drogoj.
La kompleta dokumenta filmo "Aperoj povas esti trompaj – Rigardo en psikiatrion" enhavas ĉi tiujn kaj aliajn intervjuojn
kaj estas videbla en la retejo de KVPM ĉe www.kvpm.de.
Mia nomo estas Josef Zehentbauer. Mi estas kuracisto kaj psikoterapiisto, kaj mi ankaŭ laboras kiel
psikoterapiisto kaj aŭtoro de pluraj libroj, kiuj estis tradukitaj en diversajn lingvojn.
Do, mi dirus, ke la nuna lerneja psikiatria sistemo en Germanio havas fundamente misgvidan, eĉ malestiman aliron al homoj.
Kaj tio baziĝas sur la fakto, ke ĉiu formo de sufero, ĉiu formo de psikologia sufero,
estas deklarita malsano. Sed tio estas malĝusta.
Estas multe da profunda homa sufero, kiu ne rilatas al malsano, sed estas parto de esti homo kaj ne
postulas psikiatrian aŭ farmakologian respondon.
Sed prefere empatia aliro, filantropa, amema sinteno al tiu persono, kiu travivas krizon,
jes, kontakti lin kaj helpi lin. Tio estas ĉio.
La Hipokrata Ĵuro signifas, ke la baza principo estas, ke oni ne devas kaŭzi damaĝon al persono.
Kaj ĉi tiu principo certe estas tre, tre ofte rompata en psikiatrio.
Jes, se paciento kun serioza vivproblemo iras al psikiatro serĉante helpon, li tre verŝajne renkontos kuraciston, kiu
havas malmulte da tempo kaj kiu tiam respondas per medikamentoj.
Li donas al li recepton post mallonga taksado de la situacio.
Mi dirus, ke la malbona reputacio de psikiatrio en Germanio estas pravigita, ĉar psikotropaj medikamentoj estas uzataj tro leĝere,
rezultigante senigon de libereco kaj malobservojn de homa digno.
Antidepresiaĵoj havas kromefikojn, sufiĉe multajn, jes.
Certe ankaŭ kromefikoj, kiujn oni eble rimarkos aŭ suspektos nur post jaroj.
Neuroleptikoj estis origine evoluigitaj por trakti la tiel nomatajn psikozajn statojn, t.e. krizajn mensajn statojn, sed ili
havas multajn, multajn riskojn kaj kromefikojn, kelkaj el kiuj estas permanentaj, kiel movaj malordoj, grimacado
kaj similaj simptomoj, aŭ salivado, eĉ ĉe tre junaj homoj.
Mi dirus, ke la medikamentoj, la preskriba speco de neŭroleptikoj, devus esti signife
limigitaj; oni principe ne devus doni ilin al maljunuloj.
– Per maljunaj, mi celas 70, 75, 80-jarulojn kaj pli, kaj oni ankaŭ ne donu ilin al infanoj aŭ adoleskantoj.
Mi ne pensas, ke ekzistas iu ajn medicina disciplino, se vi eĉ volas konsideri psikiatrion kiel medicinon, kiu estas
tiel forte influita de la farmacia industrio kiel psikiatrio.
Unue, psikiatroj ne havas alian ideon pri kiel trakti ĉi tiun homan suferon, kaj due, ekzistas ĉi tiu ĉiopova farmacia
industrio en Eŭropo kaj Ameriko, kiu volas vendi la kolorajn pilolojn, kiujn ĝi produktas,
al homoj por multe da mono kaj gajni profiton.
La farmacia industrio ofertas pli kaj pli.
Kaj estas frape, ke la novaj medikamentoj, kiujn la farmacia industrio lanĉas sur la merkaton, estas nekutime multekostaj.
Do, ni ĉi tie ne parolas pri milionoj, sed pri miliardoj da profitoj, jes.
Kaj psikiatrio fariĝas, en iu senco, servisto, eĉ plenuma korpo.
Kompreneble ekzistas homoj, kiuj estas en tre malfacilaj cirkonstancoj, kiuj spertas perceptajn ŝanĝojn,
kiuj estas severe deprimitaj, kiuj volas sinmortigi, jes.
Sed tio ne signifas malliberigi ĉi tiujn homojn, plenigi ilin per psikotropaj medikamentoj, eble deklari ilin laŭleĝe nekapablaj aŭ
starigi ian formon de laŭleĝa kuratoreco, ordoni devigan traktadon, limigojn, t.e. ligi ilin al
lito. Anstataŭe ni devus oferti al ili humanan helpon.
Homa sufero devas esti traktata kaj oni devas respondi al homoj.
Sed por tio vi ne bezonas kolomboĉelojn, kaj certe ne pli kaj pli da kolomboĉeloj.
Ankaŭ ne helpas distingi inter dudek, tridek aŭ kvindek malsamaj formoj de depresio.
Ĉi tio utilas al neniu krom al la psikiatro, kiu tiam povas preskribi pilolojn, kiuj ŝajnas esti specife celitaj.
Necesas alia respondo. Kaj tiu alia respondo ne kuŝas en la kampo de psikiatrio.
Kaj mi dirus, ke psikiatrio ankaŭ devus esti aboliciita sen anstataŭigo.
Mia sorto komenciĝis kiam mi estis naŭjara, por diri ĝin angle.
Mi estis akceptita tien post esti ekzamenita en la psikiatria kliniko en Tübingen.
La psikiatro konsideris min kondut-perturbita kaj kondut-anormala, infano kiu ĉiam bezonas atenton.
Oni supozas, ke mi estas malfacila infano.
Mi estus pli taŭga por alia lernejo por mense handikapitaj infanoj, ĉar oni supozas, ke mi ne povas lerni.
Mi havis malfacilaĵojn en matematiko, por diri ĝin rekte: mi estis tute stulta, tute idiota – por diri ĝin rekte.
Kiel malgranda infano, oni ligis min al mia lito, oni donis al mi beta-blokilojn, injektojn, psikotropajn medikamentojn por sedigi
min, oni donis al mi Zyprexa, oni donis al mi Acanitol – en ĉiu kazo oni plenigis min per
psikotropaj medikamentoj kaj piloloj, kiujn mi devis preni.
Kaj se mi ne englutis ilin, oni devigis min – ili tiris mian kapon, buŝon kaj kolon malantaŭen kaj diris: "Nun englutu ilin!"
Ili diris, ke tio helpus min fariĝi pli sendependa, pli stabila, pli memfida.
Anstataŭe, la kontraŭo okazis.
Anstataŭ fariĝi pli memfida, mi fariĝis pli maltrankvila; anstataŭ fariĝi pli trankvila, mi fariĝis pli agresema; anstataŭ
fariĝi pli pripensema kaj iomete pli feliĉa, mi konstante ploris.
Mi subite aŭdis voĉojn pro la psikotropaj drogoj, subite havis vermojn pro la psikotropaj drogoj. Mi memoras tion.
Subite mi vidis serpentojn kaj ne kuraĝis plu tuŝi la telefonon.
En mia ĉambro mi subite vidis homojn, kiuj fakte ne estis tie, aŭ aŭdis voĉojn
dirantajn: faru ĉi tion, faru tion, faru ĉi tion...
Ili preskaŭ frenezigis min. Mi ne plu estis mi mem.
Mi ne plu estis la senzorga infano, kiu mi estis antaŭ ol mi venis al la psikiatria sekcio – mi estis maŝino.
Mi marŝis kiel roboto, parolis kiel komputilo, kaj ĉiuj miaj movoj ne plu estis miaj propraj. Estis kvazaŭ mi estus
sub hipnozo, en transo, tute delira, kvazaŭ mi tiel marŝus.
Vi ne povas imagi.
Ĝi kaŭzis, ke mi komencis balbuti, mia parolado malboniĝis, mi lernis eĉ pli malrapide, kaj mi komencis havi konvulsiojn.
Mi povas memori kelkajn situaciojn, kiam ŝaŭmo ankoraŭ eliris el mia buŝo.
Poste nokte, kiam mi volis dormi, mi havis koŝmarojn kaj oni eltiris min el la lito.
Ĝi diris: "Al la sekva dozo."
Kaj mi ne plu povis konfidi al mia patrino, ne plu povis konfidi al miaj gepatroj, ne plu povis konfidi al miaj gefratoj...
Kaj ĉiufoje kiam mi volis diri ion, oni tuj injektis al mi ion por silentigi min.
Tio estas psikiatrio: sperti inferon...! Ĉio, kion mi povas diri, estas, ke ĝi estas malbona, ĝi ne povus esti pli malbona.
Psikiatrio mortigas! Kaj ni devas leviĝi antaŭ ol estos tro malfrue!