کمیسیون نقض حقوق بشر توسط روان‌پزشکی در آلمان (KVPM) به مدت پنج دهه بی‌وقفه به نمایندگی از قربانیان
شیوه‌های گاه‌گاهی بی‌رحمانهٔ روان‌پزشکی فعالیت کرده است.
کمیسیون بی‌شمار سوءاستفاده‌های روان‌پزشکی را مستندسازی، افشا و با موفقیت از بین برده است.
این خواستار لغو فوری اقدامات روان‌پزشکی اجباری مانند الکتروشاک، مهارهای فیزیکی و تجویز اجباری
داروهای روان‌تأثیر با عوارض جانبی خطرناک است.
در سال ۲۰۲۴، نمایشگاه سیار بین‌المللی «روان‌پزشکی: مرگ به‌جای کمک» از سوی سازمان خواهر آمریکایی کمیسیون حقوق بشر شهروندان
(CCHR) در سراسر جهان و همچنین در اروپا به نمایش گذاشته خواهد شد.
چهارده پنل نمایشی، سیر زمانی شیوه‌های مضر روان‌پزشکی را از آغاز تا به امروز به نمایش می‌گذارند.
۱۲۳۴۳۲۱ در آوریل ۲۰۲۴، نمایشگاه با موفقیت در اشتوتگارت به نمایش درآمد.
بازدیدکنندگان می‌توانند ۱۴ مستند برنده جایزه را تماشا کنند که در آن‌ها ۱۶۰ کارشناس و افرادی
که از این موضوع تأثیر پذیرفته‌اند حضور دارند.
این موضوع بر بازاریابی بیماری‌های روانی، که برخی از آن‌ها ساختگی هستند، توسط صنعت روانپزشکی و کسب‌وکار
میلیارد پوندی داروهای روان‌تأثیر خطرناک نور می‌افکند.
نمایشگاه «روان‌پزشکی: مرگ به جای کمک» در حال حاضر تا ۱۰ ژوئن ۲۰۲۴ در مونیخ برپاست.
همچنین نشان می‌دهد چگونه از خود در برابر سوءاستفاده روان‌پزشکی محافظت کنید.
مصاحبه‌ها با کارشناسان و افراد آسیب‌دیده، نگاهی نادر به رویه‌های غیرانسانی روان‌پزشکی ارائه می‌دهند.
سپس Kla.TV مصاحبه‌ای با نویسنده، پزشک و روان‌درمانگر دکتر یوزف زِهنت‌باور و همچنین مصاحبه‌ای با رابرت، که
در کودکی در بخش روان‌پزشکی بستری و با داروهای روان‌گردان آرام‌بخش شده بود، پخش خواهد کرد.
مستند کامل «ظاهر می‌تواند فریبنده باشد – نگاهی به درون روان‌پزشکی» شامل این مصاحبه‌ها و مصاحبه‌های دیگر است و
می‌توان آن را در وب‌سایت KVPM به نشانی www.kvpm.de مشاهده کرد.
۱۲۳۴۳۲۱۱۲۳۴۳۲۱ نام من یوزف زِهنت‌باور است. من پزشک و روان‌درمانگرم و همچنین به‌عنوان روان‌درمانگر و نویسندهٔ
چندین کتاب فعالیت می‌کنم که به زبان‌های مختلف ترجمه شده‌اند.
بنابراین، من می‌گویم که نظام فعلی روان‌پزشکی مدارس در آلمان رویکردی اساساً گمراه‌کننده و حتی تحقیرآمیز نسبت به مردم دارد.
و این بر این اساس است که هر شکلی از رنج، هر شکلی از رنج روانی، به‌عنوان یک بیماری اعلام شده است. اما این اشتباه است.
مقدار زیادی رنج عمیق انسانی وجود دارد که هیچ ارتباطی با بیماری ندارد، بلکه بخشی از هستی انسان
است و نیازی به پاسخ روان‌پزشکی یا دارویی ندارد.
بلکه رویکردی همدلانه، نگرشی خیرخواهانه و محبت‌آمیز نسبت به این فرد که در بحران زندگی می‌کند، بله،
با او ارتباط برقرار کردن و کمک کردن به او. همین.
سوگندنامه بقراط به این معناست که اصل اساسی این است که نباید به کسی آسیبی برسد.
و این اصل قطعاً در روان‌پزشکی بسیار، بسیار اغلب نقض می‌شود.
بله، اگر بیمار مبتلا به یک مشکل جدی زندگی برای درخواست کمک به روان‌پزشک مراجعه کند، به احتمال زیاد با پزشکی مواجه
می‌شود که وقت کمی دارد و سپس با تجویز دارو پاسخ می‌دهد.
او پس از ارزیابی کوتاه وضعیت، برای او نسخهٔ دارویی می‌نویسد.
من می‌گویم که شهرت بد روان‌پزشکی در آلمان موجه است، زیرا داروهای روان‌تأثیر بسیار سهل‌انگارانه استفاده
می‌شوند که منجر به سلب آزادی و نقض کرامت انسانی می‌شود.
داروهای ضدافسردگی عوارض جانبی دارند، بله، تعدادشان هم کم نیست.
قطعاً عوارض جانبی‌ای نیز وجود دارد که ممکن است تنها پس از سال‌ها متوجه آن‌ها شویم یا به آن‌ها شک کنیم.
نورولپتیک‌ها در اصل برای درمان آنچه روان‌پریشی نامیده می‌شود، یعنی وضعیت‌های اضطراری روانی، توسعه یافتند، اما خطرات و عوارض
جانبی بسیار زیادی دارند که برخی از آن‌ها دائمی هستند، مانند اختلالات حرکتی، چهره‌تراشی و علائم
مشابه، یا ترشح بیش از حد بزاق، حتی در افراد بسیار جوان.
من می‌گویم که مصرف دارویی به سبک نسخه‌ای نورولپتیک‌ها باید به‌طور قابل‌توجهی محدود شود؛ این
داروها نباید به‌صورت اصولی به سالمندان داده شوند.
– منظور من از پیر، افراد ۷۰، ۷۵، ۸۰ ساله و بالاتر هستند و این داروها نباید به کودکان یا نوجوانان نیز داده شوند.
من فکر نمی‌کنم هیچ رشتهٔ پزشکی‌ای وجود داشته باشد، حتی اگر بخواهید روان‌پزشکی را هم جزو پزشکی حساب کنید،
که به اندازهٔ روان‌پزشکی تحت تأثیر صنعت داروسازی باشد.
اولاً، روان‌پزشکان هیچ راه دیگری برای مقابله با این رنج انسانی ندارند، و ثانیاً، صنعت داروسازی قدرتمند در اروپا و
آمریکا وجود دارد که می‌خواهد قرص‌های رنگارنگی را که تولید می‌کند به مردم با قیمت‌های گزاف بفروشد و سود کسب کند.
صنعت داروسازی هرچه بیشتر ارائه می‌دهد.
و شگفت‌آور است که داروهای جدیدی که صنعت داروسازی به بازار می‌آورد، به‌طور غیرمعمولی گران هستند.
پس، اینجا صحبت از میلیون‌ها نیست، بلکه از میلیاردها سود است، بله.
و روان‌پزشکی در واقع به نوعی خادم، حتی یک ارگان اجرایی می‌شود.
البته افرادی هستند که در مضیقه شدید به سر می‌برند، دچار تغییرات ادراکی شده‌اند، شدیداً افسرده هستند و می‌خواهند خودکشی کنند، بله.
اما این به معنای زندانی کردن این افراد، تزریق مقادیر زیادی داروی روان‌تأثیر به آن‌ها، احتمالاً اعلام آن‌ها به‌عنوان ناتوان از نظر
قانونی یا برقراری نوعی قیمومیت قانونی، صدور دستور درمان اجباری، محدود کردن آن‌ها، یعنی بستن‌شان به تخت
نیست. در عوض، باید به آن‌ها کمک انسانی ارائه دهیم.
رنج انسان باید مورد توجه قرار گیرد و به مردم پاسخ داده شود.
اما برای این کار نیازی به خانه‌های پرنده‌سان ندارید، و قطعاً به خانه‌های پرنده‌سانِ بیشتر و بیشتر هم نیازی نیست.
تمایز قائل شدن بین ۲۰ یا ۳۰ یا ۵۰ شکل مختلف افسردگی نیز مفید نیست.
این به هیچ‌کس جز روان‌پزشک فایده‌ای نمی‌رساند، کسی که سپس می‌تواند قرص‌هایی را تجویز کند که ظاهراً به‌طور خاص هدف‌گذاری شده‌اند.
پاسخ متفاوتی لازم است. و آن پاسخ متفاوت در حوزه روان‌پزشکی نیست.
و من می‌گویم که روان‌پزشکی نیز باید بدون جایگزین منحل شود.
سرنوشت من وقتی شروع شد که نُه ساله بودم، اگر بخواهم به انگلیسی بگویم.
من پس از معاینه در کلینیک روانپزشکی توبینگن در آنجا بستری شدم.
من از نظر روان‌پزشک دچار اختلال رفتاری و ناهنجاری رفتاری تلقی می‌شدم؛ کودکی که همیشه به توجه نیاز دارد.
ظاهراً من بچهٔ سختی‌کشی هستم.
من برای مدرسهٔ دیگری برای کودکان دارای ناتوانی ذهنی مناسب‌تر هستم، چون ظاهراً نمی‌توانم یاد بگیرم.
به‌طور خلاصه، در ریاضیات مشکل داشتم: کاملاً احمق بودم، یک آدم کاملاً ابله – به‌طور خلاصه.
وقتی کودک بودم، مرا به تختم بستند، بتابلوکرها، تزریق‌ها و داروهای روان‌گردان برای آرامم کردن به من دادند، زیپرکسا و
آکانی‌تول هم به من دادند – به هر حال، مرا پر کردند از داروهای روان‌گردان و قرص‌هایی که مجبور بودم مصرف کنم.
و اگر آنها را قورت نمی‌دادم، مجبورم می‌کردند – سرم، دهانم و گردنم را به عقب کشیدند و گفتند: «حالا آنها را قورت بده!»
آنها گفتند که این به من کمک می‌کند مستقل‌تر، باثبات‌تر و با اعتماد به نفس‌تر شوم.
۱۲۳۴۳۲۱۱۲۳۴۳۲۱ در عوض، عکس آن رخ داده است.
به جای اینکه اعتماد به نفسم بیشتر شود، مضطرب‌تر شده‌ام؛ به جای اینکه آرام‌تر شوم، پرخاشگرتر شده‌ام؛ به جای
اینکه اندیشمندتر و کمی شادتر شوم، مدام اشک‌آلود بوده‌ام.
من ناگهان به‌خاطر داروهای روان‌گردان صداها را شنیدم، ناگهان به‌خاطر داروهای
روان‌گردان آفت‌ها را داشتم. من این را به یاد دارم.
ناگهان مارها را دیدم و دیگر جرات نکردم به تلفن دست بزنم.
در اتاقم ناگهان افرادی را دیدم که در واقع آنجا نبودند، یا صداهایی می‌شنیدم که می‌گفتند: این
کار را بکن، آن کار را بکن، این کار را بکن...
آن‌ها نزدیک بود مرا دیوانه کنند. دیگر خودم نبودم.
من دیگر آن کودک بی‌خیالی نبودم که قبل از آمدنم به بخش روانپزشکی بودم – من یک ماشین بودم.
مثل ربات راه می‌رفتم، مثل کامپیوتر حرف می‌زدم و تمام حرکاتم دیگر از خودم نبود. انگار تحت هیپنوتیزم بودم، در حالت
خلسه، کاملاً هذیان‌آلود، انگار که این‌گونه راه می‌رفتم.
تو نمی‌توانی تصور کنی.
این باعث شد که من شروع به لکنت کردن کنم، گفتارم بدتر شد، حتی کندتر یاد می‌گرفتم و دچار تشنج شدم.
می‌توانم چند موقعیت را به یاد بیاورم که هنوز کف از دهانم بیرون می‌آمد.
سپس شب‌ها وقتی می‌خواستم بخوابم، کابوس می‌دیدم و از تختم بیرون کشیده می‌شدم.
گفت: «برویم سراغ دُز بعدی.»
و دیگر نمی‌توانستم به مادرم اعتماد کنم، دیگر نمی‌توانستم به والدینم اعتماد کنم، دیگر
نمی‌توانستم به خواهر و برادرهایم اعتماد کنم...
و هر وقت می‌خواستم چیزی بگویم، فوراً به من تزریق می‌کردند تا ساکت بمانم.
این روان‌پزشکی است: تجربه جهنم...! ۱۲۳۴۳۲۱۱۲۳۴۳۲۱ خب، تنها چیزی که می‌توانم بگویم این است که اوضاع بد است؛ از این بدتر نمی‌شود.
روان‌پزشکی می‌کشد! و باید پیش از آنکه خیلی دیر شود، بایستیم! ۱۲۳۴۳۲۱