Nefndin um mannréttindabrot geðlækninga í Þýskalandi (KVPM) hefur starfað óþreytandi í fimmtíu ár fyrir
hönd fórnarlamba stundum grimmilegra aðferða geðlækninga.
Framkvæmdastjórnin hefur skráð, afhjúpað og með góðum árangri útrýmt ótal geðlækningalegum misnotkunum.
Það krefst tafarlausrar afnáms þvingandi geðlækningaaðgerða, svo sem raflostmeðferðar, líkamlegra takmarkana
og þvingunar á geðlyfjum með hættulegum aukaverkunum.
Árið 2024 verður alþjóðlegi farandýsningin "Geðlækningar: Dauði í stað hjálpar" frá bandarísku
systursamtökunum Citizens Commission on Human Rights (CCHR) til sýnis um allan heim og einnig í Evrópu.
Fjórtán sýningaspjöld sýna tímaröð skaðlegra geðlækningaaðferða frá upphafi til dagsins í dag.
Í apríl 2024 var sýningin farsællega sýnd í Stuttgart.
Gestir geta horft á 14 verðlaunaða heimildamyndir sem innihalda 160 sérfræðinga og fólk sem hefur orðið fyrir áhrifum af málinu.
Það varpar ljósi á markaðssetningu geðsjúkdóma, sumra þeirra sem eru uppspunnir, af hálfu geðlækningaiðnaðarins
og milljarða punda viðskipta með hættuleg sállyf.
Sýningin "Geðlækningar: Dauði í stað hjálpar" er nú til sýnis í München til 10. júní 2024.
Það sýnir einnig hvernig þú getur verndað þig gegn geðrænu misnotkun.
Viðtöl við sérfræðinga og þá sem urðu fyrir áhrifum veita sjaldgæfa innsýn inn í ómannúðlegar geðlækningaaðferðir.
Kla.TV mun þá senda viðtal við höfundinn, lækninn og sálfræðinginn Dr. Josef Zehentbauer, sem og viðtal við Robert, sem
var lagður inn á geðdeild sem barn og róaður með geðrofslyfjum.
Heildarstæðu heimildarmyndina "Útlitsblekkingar – innsýn í geðlækningar" inniheldur þessi og önnur
viðtöl og má horfa á hana á vefsíðu KVPM á www.kvpm.de.
Ég heiti Josef Zehentbauer. Ég er læknir og sálfræðimeðferðaraðili og starfa einnig sem sálfræðimeðferðaraðili og
höfundur nokkurra bóka sem hafa verið þýddar á ýmsar tungumál.
Ég myndi segja að núverandi skólasálfræðikerfi í Þýskalandi byggist á hugmynd sem
grundvallaratriðum misskilur og jafnvel hunsar mannverur.
Og þetta byggir á þeirri staðreynd að allar gerðir þjáninga, allar gerðir sálrænna
þjáninga, séu taldar vera sjúkdómur. En það er rangt.
Það er mikið af djúpstæðum mannlegum þjáningum sem hafa ekkert með veikindi að gera, heldur eru hluti af því að vera
mannlegur og krefjast hvorki geðlæknislegrar né lyfjameðferðar.
En frekar samkenndarleg nálgun, mannúðarfull og kærleiksrík afstaða til þeirra sem lifa í kreppu,
já, að ná til þeirra og hjálpa þeim. Þetta er það.
Hippokratseiðurinn þýðir að grundvallarreglan sé sú að ekki skuli valda neinum skaða.
Og þessi meginregla er vissulega brotin mjög, mjög oft í geðlækningum.
Já, ef sjúklingur með alvarlegt lífsvandamál leitar til geðlæknis um hjálp, er mjög líklegt að hann muni rekast
á lækni sem hefur lítinn tíma og bregst við með lyfjum.
Hann gefur honum lyfseðil eftir stutta skoðun á aðstæðunum.
Ég myndi segja að slæmt orðspor geðlækninga í Þýskalandi sé réttmætt, því sállyfjum er beitt allt of léttvæglega,
sem leiðir til sviptingar frelsis og brota á mannhelgi.
Þunglyndislyf hafa aukaverkanir, nokkuð margar, já.
Vissulega einnig aukaverkanir sem maður gæti aðeins tekið eftir eða grunað eftir mörg ár.
Neuroleptika voru upphaflega þróuð til að meðhöndla svokallaðar geðrofsraskanir, þ.e. geðröskun, en þau fela í sér margar, margar
áhættur og aukaverkanir, sumar þeirra varanlegar, svo sem hreyfiorask, grimassur og svipuð einkenni, eða
munnvatnsmyndun, jafnvel hjá mjög ungum einstaklingum.
Ég myndi segja að lyfin, þ.e. ávísunarlyf af flokki taugabælandi geðrofslyfja, ætti að vera verulega
takmörkuð; þau ætti ekki að gefa öldruðum sem meginregla.
– Með "gamalt" á ég við 70, 75, 80 ára og eldri, og þau ætti heldur ekki að gefa börnum eða unglingum.
Ég tel ekki að nokkur læknisfræðileg grein, jafnvel þótt geðlækningar teljist til læknisfræði, sé jafn mikið
undir áhrifum lyfjaframleiðslunnar og geðlækningar eru.
Í fyrsta lagi hafa geðlæknar enga aðra hugmynd um hvernig eigi að takast á við þjáningu manna, og í öðru lagi er til þessi
alráða lyfjaiðnaður í Evrópu og Ameríku sem vill selja litríku töflurnar sem hann framleiðir fólki á háu verði til að hagnast.
Lyfaiðnaðurinn býður upp á sífellt meira.
Og það er áberandi að nýju lyfin sem lyfjaiðnaðurinn er að setja á markað eru óvenju dýr.
Svo við erum ekki að tala um milljónir hér, heldur um milljarða í hagnað, já.
Og geðlæknisfræði verður, í vissum skilningi, þjónn, jafnvel framkvæmdarvald.
Auðvitað eru til fólk sem er í hörðum vanda, sem upplifir skynjunarbreytingar, sem er
alvarlega þunglynt, sem vill fremja sjálfsvíg, já.
En það þýðir ekki að loka þessum einstaklingum inni, sprauta þá full af sállyfjum, mögulega lýsa þá löglega vanhæfa eða koma á
einhvers konar lögræði, kveða á um skyldubundna meðferð og takmarkanir, þ.e. binda þá við rúm. Í
staðinn ættum við að bjóða þeim mannúðlega aðstoð.
Mannleg þjáning verður að taka á og fólki verður að svara.
En þú þarft ekki pöddubox fyrir það, og vissulega ekki fleiri og fleiri pöddubox.
Það er heldur ekki gagnlegt að greina á milli tuttugu, þrjátíu eða fimmtíu mismunandi gerða þunglyndis.
Þetta gagnast engum nema geðlækninum, sem getur þá ávísað töflum sem virðast sérsniðnar að sjúklingnum.
Þörf er á öðru svari. Og það annað svar liggur ekki á sviði geðlækninga.
Og ég myndi segja að geðlækningar ætti einnig að afnema án endurkomu.
Ögð mín hófst þegar ég var níu ára, til að orða það á ensku.
Ég var lagður inn þar eftir að hafa verið skoðaður á geðdeildinni í Tübingen.
Geðlæknirinn taldi mig hegðunarlega truflaðan og óeðlilegan, barn sem þarf alltaf athygli.
Ég er sagður vera erfiður barn.
Ég myndi henta betur í annað skóla fyrir börn með vitsmunalega fötlun, því mér er haldið fram að ég geti ekki lært.
Ég átti í erfiðleikum með stærðfræði, til að orða það hreinskilnislega: ég var algjörlega
heimskur, algjör fífl – til að orða það hreinskilnislega.
Sem ungur krakki var ég bundinn við rúmið mitt, fékk beta-blokkara, sprautur, geðrofslyf til að róa mig,
fékk Zyprexa, fékk Acanitol – í öllum tilvikum var ég troðfullur af geðrofslyfjum og töflum sem ég þurfti að taka.
Og ef ég tók þau ekki, var ég neyddur til þess – þeir drógu höfuðið, munninn og hálsinn aftur og sögðu: "Nú kyngdu þeim!"
Þeir sögðu að það myndi hjálpa mér að verða sjálfstæðari, stöðugri og sjálfsöruggari.
Í staðinn hefur hið gagnstæða gerst.
Í stað þess að verða sjálfsöruggari hef ég orðið kvíðari; í stað þess að verða rólegri hef ég orðið
árásargjarnari; í stað þess að verða hugulsamari og aðeins hamingjusamari hef ég verið stöðugt tárvot.
Ég heyrði skyndilega raddir vegna geðverndarlyfja, ég fékk skyndilega skordýr vegna geðverndarlyfja. Ég man það.
Skyndilega sá ég orma og þorði ekki lengur að snerta símann.
Í herberginu mínu sá ég skyndilega fólk sem var í raun ekki þar, eða heyrði raddir sem
sögðu: "Gerðu þetta, gerðu hitt, gerðu þetta..."
Þeir komu mér næstum því til að verða geðveikur. Ég var ekki lengur ég sjálfur.
Ég var ekki lengur það áhyggjulausa barn sem ég hafði verið áður en ég kom á geðdeildina – ég var vél.
Ég gekk eins og vélmenni, talaði eins og tölva og allar hreyfingar mínar voru ekki lengur mínar eigin.
Það var eins og ég væri undir hypnósu, í transi, algjörlega ringlaður, eins og ég gengi svona.
Þú getur ekki ímyndað þér.
Það olli því að ég fór að stama, talfærni mín versnaði, ég lærði enn hægar og ég fór að fá flog.
Ég man eftir nokkrum aðstæðum þar sem froða var enn að koma út úr munni mér.
Þá um nóttina, þegar ég vildi sofa, fékk ég martraðir og var rifið úr rúminu.
Það sagði: "Áfram með næstu skammta."
Og ég gat ekki treyst móður minni lengur, gat ekki treyst foreldrum mínum lengur, gat ekki treyst systkinum mínum lengur...
Og hvenær sem ég vildi segja eitthvað, fékk ég strax sprautu til að halda mér þöglum.
Þetta er geðlækning: að upplifa helvíti...! Jæja, allt sem ég get sagt er að þetta er slæmt, það gæti ekki verið verra.
Geðlækningar drepa! Og við verðum að standa upp áður en það verður of seint!