Komisi Pelanggaran Hak Asasi Manungsa déning Psikiatri ing Jerman (KVPM) wis makarya tanpa kendhat suwéné limang dasawarsa
kanggo mbela korban praktik psikiatri sing kadhang kala kasar.
Komisi wis ndokumentasikake, mbukak, lan kanthi sukses ngilangi akèh panyalahgunaan psikiatri.
Iki nuntut supaya langsung dibubarake praktik psikiatri paksa kaya terapi kejut listrik, pangiket fisik, lan paksaan
maringi obat psikotropik sing duwé efek samping mbebayani.
Ing taun 2024, pameran lelungan internasional "Psikiatri: Pati Tinimbang Pitulungan" saka organisasi sedulur
Amérika Citizens Commission on Human Rights (CCHR) bakal dipameraké ing saindenging jagad, kalebu ing Éropah.
Papuluh papat panel pameran nampilake kronologi praktik psikiatri sing mbebayani wiwit wiwitan nganti saiki.
Ing April 2024, pameran kasebut kasil ditampilake ing Stuttgart.
Para pengunjung bisa nonton 14 dokumenter pemenang penghargaan sing nampilake 160 ahli lan
wong-wong sing kena pengaruh saka masalah kasebut.
Iki nerangake babagan pemasaran penyakit mental lan sebagian digawé ing psikiatri lan bisnis
milyaran pound nganggo obat psikotropik sing mbebayani.
Pameran "Psikiatri: Pati Tinimbang Pitulungan" saiki dipamerake ing Munich nganti 10 Juni 2024.
Iki uga nuduhake carane nglindhungi awakmu saka panyalahgunaan psikiatrik.
Wawancara karo para ahli lan wong-wong sing kena pengaruh menehi wawasan langka babagan praktik psikiatri sing ora manungsawi.
Kla.TV banjur bakal nyiarkan wawancara karo panulis, dhokter, lan psikoterapis Dr. Josef Zehentbauer, uga wawancara
karo Robert, sing nalika isih bocah dirawat ing bangsal psikiatri lan diwenehi obat psikotropik.
Dokumenter lengkap "Appearances Can Be Deceptive – A Look at Psychiatry" ngemot wawancara-wawancara iki lan
liyane lan bisa ditonton ing situs web KVPM ing www.kvpm.de.
Jenengku Josef Zehentbauer. Aku dhokter lan psikoterapis, lan aku uga makarya minangka psikoterapis lan panulis
sawetara buku sing wis diterjemahake menyang macem-macem basa.
Dadi, aku bakal ngomong yèn sistem psikiatri sekolah saiki ing Jerman nduwèni pendekatan sing
sacara dhasar keliru, malah ngremehake wong-wong.
Lan iki adhedhasar kasunyatan manawa saben wujud sangsara, saben wujud sangsara psikologis,
dianggep minangka penyakit. Nanging kuwi salah.
Ana akèh sangsara manungsa sing jero banget sing ora ana gandhèngané karo lara, nanging dadi péranganing dadi manungsa
lan ora mbutuhaké tanggapan psikiatrik utawa farmakologis.
Nanging luwih becik nganggo pendekatan empatik, sikap filantropis lan welas asih marang wong sing lagi
ngalami krisis, ya, nyedhaki lan mbantu dheweke. Mung kuwi.
Sumpah Hipokrates ateges prinsip dhasar yaiku ora kena nimbulake cilaka marang wong.
Lan prinsip iki mesthi kerep banget dilanggar ing psikiatri.
Ya, yen pasien sing duwe masalah urip sing serius menyang psikiater kanggo njaluk bantuan, dheweke bakal banget
nemoni dhokter sing ora duwe wektu akeh lan banjur menehi obat.
Dheweke menehi resep marang dheweke sawisé mriksa kahanan kanthi cekak.
Aku bakal ngomong yèn reputasi ala psikiatri ing Jerman iku pantes, amarga obat psikotropik digunakaké
kanthi sembarangan banget, sing nyebabaké panyingkiran kabebasan lan pelanggaran marwah manungsa.
Obat antidepresan nduwèni efek samping, akèh tenan, ya.
Mesthi uga ana efek samping sing mung bakal dirasakake utawa dicurigai sawisé pirang-pirang taun.
Neuroleptik sepisanan dikembangaké kanggo ngobati sing diarani psikosis, yaiku kahanan mental sing luar biasa, nanging nduwèni
akèh banget risiko lan efek samping, sawatara permanèn, kaya gangguan gerak, ngremang pasuryan lan gejala
padha, utawa ludah kakehan, malah ing wong enom banget.
Aku bakal ngomong yèn obat-obatan, utamané neuroleptik sing diresèp, kudu diwatesi banget; iki ora
kena diwènèhaké marang wong tuwa minangka prinsip.
– Kanthi istilah 'tuwa', maksudku umur 70, 75, 80 taun lan luwih, lan iki uga ora kena diwenehake marang bocah utawa remaja.
Aku ora mikir ana disiplin medis apa wae, yen kowe gelem ngetung psikiatri minangka bagéan saka kedokteran, sing
kena pangaribawa gedhe saka industri farmasi kaya psikiatri.
Kaping pisan, para psikiater ora duwe gagasan liya babagan carane ngatasi sangsara manungsa iki, lan kaping pindo, ana industri
farmasi sing kuwasa banget ing Éropah lan Amérika sing kepengin adol pil warna-warni sing diprodhuksi
marang wong kanthi rega larang lan ngasilake bathi.
Industri farmasi saya nyedhiyakake luwih akeh lan luwih akeh.
Lan nggumunake menawa obat anyar sing digawa industri farmasi menyang pasar regane ora lumrah larang.
Dadi, kita ora ngomong babagan yuta-yuta kene, nanging babagan milyaran bathi, ya.
Lan psikiatri dadi, ing sawijining teges, peladen, malah badan eksekutif.
Mesthi ana wong-wong sing lagi ing kahanan angel banget, sing ngalami owah-owahan persepsi,
sing depresi abot, sing kepengin bunuh diri, ya.
Nanging kuwi ora ateges ngunceni wong-wong iki, nyuntikake obat psikoaktif nganti kebak, bisa uga ngumumake yèn padha ora sah
sacara hukum utawa netepake wali hukum, mènèhi perawatan wajib, matesi kabebasane, umpama ngiket ing amben.
Nanging kita kudu maringi pitulungan sing manungsawi.
Penderitaan manungsa kudu diatasi lan wong-wong kudu dibantu.
Nanging kowe ora perlu kothak-kothak kanggo kuwi, lan mesthi ora perlu kothak-kothak sing luwih akèh maneh.
Uga ora migunani mbedakake antarane 20, 30, utawa 50 jinis depresi sing beda.
Iki ora ana gunané kanggo sapa-sapa kejaba psikiater, sing banjur bisa maringi resep obat sing katon ditujokake khusus.
Perlu jawaban sing beda. Lan jawaban sing beda kuwi ora ana ing bidang psikiatri.
Lan aku bakal ngomong yèn psikiatri uga kudu dibubarake tanpa panggantos.
Takdirku diwiwiti nalika aku umur sangang taun, yen diomongake ing basa Inggris.
Aku dirawat ing kana sawisé dipriksa ing klinik psikiatri ing Tübingen.
Aku dianggep déning psikiater duwé gangguan prilaku lan prilakuku ora normal, bocah sing tansah butuh perhatian.
Aku konon bocah sing angel.
Aku bakal luwih cocog ing sekolah liyane kanggo bocah-bocah cacat mental amarga konon aku ora bisa sinau.
Aku ngalami kesulitan ing matematika, jujur bae: aku pancen bodho tenan, wong tolol sakabehe – jujur bae.
Nalika isih cilik, aku diiket ing amben, diwenehi beta blocker, suntikan, obat psikotropik kanggo nenangake aku,
diwenehi Zyprexa, diwenehi Acanitol – ing kahanan apa wae, aku kebak obat psikotropik lan tablet sing kudu tak ngombe.
Lan yen aku ora ngambil, aku dipaksa – padha narik sirahku, cangkemu, lan gulu mburi lan kandha, "Saiki telen!"
Padha kandha yèn kuwi bakal mbantu aku dadi luwih mandhiri, luwih stabil, lan luwih percaya dhiri.
Nanging kosok baline sing kelakon.
Tinimbang dadi luwih percaya dhiri, aku malah dadi luwih kuwatir; tinimbang dadi luwih tentrem, aku malah dadi
luwih agresif; tinimbang dadi luwih wicaksana lan rada luwih bahagia, aku terus-terusan nangis.
Aku dumadakan krungu swara amarga obat psikotropik, aku dumadakan nduwé hama amarga obat psikotropik. Aku kelingan kuwi.
Tiba-tiba aku weruh ula lan ora wani nyentuh telepon maneh.
Ing kamarku, aku dumadakan weruh wong-wong sing saktenane ora ana, utawa krungu swara sing
kandha, "lakoni iki, lakoni kuwi, lakoni iki..."
Padha meh nggawe aku edan. Aku ora dadi diriku maneh.
Aku ora maneh dadi bocah sing tanpa beban kaya sadurunge aku teka ing (ruang psikiatri) – aku kaya mesin.
Aku mlaku kaya robot, ngomong kaya komputer, lan kabèh gerakanku ora manèh dadi kagunganku. Kaya-kaya aku kena hipnosis, ana
ing trance, bener-bener bingung, kaya-kaya aku mlaku kaya ngono.
Kowe ora bisa mbayangake.
Iki nyebabake aku dadi gagap, omonganku dadi rusak, aku sinau luwih alon maneh, lan aku wiwit ngalami kejang.
Aku isih kelingan sawetara kahanan nalika busa isih metu saka cangkemu.
Banjur ing wayah bengi, nalika aku kepengin turu, aku ngimpi elek lan ditarik metu saka amben.
Iku kandha: "Maju menyang dosis sabanjure."
Lan aku ora bisa maneh ngandhani ibuku, ora bisa maneh ngandhani wong tuwaku, ora bisa maneh ngandhani sedulurku...
Lan saben aku kepengin ngomong apa-apa, aku langsung disuntik supaya meneng.
Iku psikiatri: ngalami neraka...! Sing isa tak kandhakake mung, iki elek, ora bisa luwih elek maneh.
Psikiatri matèni! Lan kita kudu ngadeg sadurungé kasep!