გერმანიაში ფსიქიატრიის მიერ ადამიანის უფლებების დარღვევების კომისია (KVPM) უკვე ხუთი ათწლეულია დაუღალავად მუშაობს
ფსიქიატრიის ზოგჯერ სასტიკი პრაქტიკის მსხვერპლთა სახელით.
კომისიამ დოკუმენტურად დაადასტურა, გამოავლინა და წარმატებით აღმოფხვრა უამრავი ფსიქიატრიული ბოროტად გამოყენების შემთხვევა.
ის მოითხოვს იძულებითი ფსიქიატრიული პრაქტიკების, როგორიცაა ელექტროშოკური თერაპია, ფიზიკური შეზღუდვები და
საშიში გვერდითი ეფექტების მქონე ფსიქოტროპული პრეპარატების იძულებითი მიღება, დაუყოვნებლივ გაუქმებას.
2024 წელს, ამერიკული დაძმობილი ორგანიზაციის, "ადამიანის უფლებათა სამოქალაქო კომისიის" (CCHR) საერთაშორისო მოძრავი
გამოფენა "ფსიქიატრია: დახმარების ნაცვლად სიკვდილი" მთელ მსოფლიოში, მათ შორის ევროპაშიც, იქნება წარმოდგენილი.
თოთხმეტი საგამოფენო პანელი წარმოადგენს საზიანო ფსიქიატრიული პრაქტიკების ქრონოლოგიას მათი დაარსებიდან დღემდე.
2024 წლის აპრილში გამოფენა წარმატებით გაიმართა შტუტგარტში.
სტუმრებს შეუძლიათ ნახონ 14 ჯილდოს მფლობელი დოკუმენტური ფილმი, რომლებშიც მონაწილეობენ 160 ექსპერტი და დაზარალებული პირი.
ის ნათელს ჰფენს ფსიქიატრიული ინდუსტრიისა და სახიფათო ფსიქოტროპული წამლების მილიარდფუნტიანი ბიზნესის მიერ ფსიქიკური
დაავადებების მარკეტინგს, რომელთაგან ზოგიერთი გამოგონილია.
გამოფენა "ფსიქიატრია: დახმარების ნაცვლად სიკვდილი" ამჟამად მიუნხენშია და 2024 წლის 10 ივნისამდე გაგრძელდება.
ის ასევე გვიჩვენებს, თუ როგორ დავიცვათ თავი ფსიქიატრიული ძალადობისგან.
ექსპერტებთან და დაზარალებულებთან ინტერვიუები უმწეოდ გვაწვდის ინფორმაციას არაადამიანური ფსიქიატრიული პრაქტიკების შესახებ.
შემდეგ Kla.TV გაავრცელებს ინტერვიუს ავტორთან, ექიმთან და ფსიქოთერაპევტთან, დოქტორ იოზეფ ცეჰენტბაიერთან, ასევე
ინტერვიუს რობერტთან, რომელიც ბავშვობაში ფსიქიატრიულ განყოფილებაში მოათავსეს და ფსიქოტროპული პრეპარატებით დააწყნარეს.
სრული დოკუმენტური ფილმი "გარეგნობა შეიძლება მოტყუებული იყოს – შეხედულება ფსიქიატრიის მიღმა" შეიცავს ამ და სხვა ინტერვიუებს
და მისი ნახვა შესაძლებელია KVPM-ის ვებსაიტზე: www.kvpm.de.
ჩემი სახელია იოზეფ ცეჰენტბაუერი. მე ექიმი და ფსიქოთერაპევტი ვარ და ასევე ვმუშაობ ფსიქოთერაპევტად და
რამდენიმე წიგნის ავტორად, რომლებიც სხვადასხვა ენაზე ითარგმნა.
ასე რომ, ვიტყოდი, რომ გერმანიაში არსებული სასკოლო ფსიქიატრიის სისტემა ეფუძნება კონცეფციას, რომელიც ფუნდამენტურად
არასწორად აღიქვამს და უგულებელყოფს კიდეც ადამიანის ბუნებას.
და ეს ეფუძნება იმ ფაქტს, რომ ტანჯვის ყოველი ფორმა, ფსიქოლოგიური ტანჯვის ყოველი ფორმა,
ავადმყოფობად არის გამოცხადებული. მაგრამ ეს არასწორია.
არსებობს უდიდესი, ღრმა ადამიანური ტანჯვა, რომელიც არაფერ შუაშია ავადმყოფობასთან, არამედ ადამიანად ყოფნის ნაწილია
და არ საჭიროებს ფსიქიატრიულ ან ფარმაკოლოგიურ რეაგირებას.
არა, უფრო მეტიც, ემპათიური მიდგომა, ფილანთროპული, მოსიყვარულე დამოკიდებულება ამ კრიზისში მყოფი ადამიანების
მიმართ, დიახ, მათთან მიდგომა და დახმარება. აი, ეს არის.
ჰიპოკრატის ფიცი ნიშნავს, რომ ძირითადი პრინციპია, არ მიაყენო ადამიანს ზიანი.
და ეს პრინციპი, რა თქმა უნდა, ფსიქიატრიაში ძალიან, ძალიან ხშირად ირღვევა.
დიახ, თუ სერიოზული პრობლემის მქონე პაციენტი დახმარების სათხოვნელად ფსიქიატრთან მიდის, ძალიან დიდია ალბათობა, რომ ის შეხვდეს
ექიმს, რომელსაც დრო არ აქვს და რომელიც მედიკამენტებით პასუხობს.
ის მოკლე შეფასების შემდეგ მას რეცეპტს აძლევს.
მე ვიტყოდი, რომ გერმანიაში ფსიქიატრიის ცუდი რეპუტაცია გამართლებულია, რადგან ფსიქოტროპული პრეპარატები
ზედმეტად მსუბუქად გამოიყენება, რაც თავისუფლების აღკვეთასა და ადამიანის ღირსების დარღვევას იწვევს.
ანტიდეპრესანტებს გვერდითი ეფექტები აქვს, საკმაოდ ბევრი, დიახ.
რა თქმა უნდა, გვერდითი ეფექტებიც, რომლებიც შესაძლოა წლების შემდეგ მხოლოდ შეამჩნიოთ ან იეჭვოთ.
ნეიროლეპტიკები თავდაპირველად ეგრეთ წოდებული ფსიქოზების, ანუ ფსიქიკური მდგომარეობის გაუარესების სამკურნალოდ შეიქმნა, მაგრამ
მათ უამრავი რისკი და გვერდითი ეფექტი აქვთ, რომელთაგან ზოგიერთი მუდმივია, მაგალითად, მოძრაობითი დარღვევები,
სახის დაჭიმვა და მსგავსი სიმპტომები, ან სлиниანობა, ძალიან ახალგაზრდა ადამიანებშიც კი.
მე ვიტყოდი, რომ მედიკამენტები, ნეიროლეპტიკების რეცეპტური ფორმა, მნიშვნელოვნად უნდა შეიზღუდოს; ესენი
პრინციპისდაგვარად არ უნდა დაენიშნოთ ხანდაზმულ ადამიანებს.
– "ძველში" ვგულისხმობ 70, 75, 80 წლისა და მეტი ასაკის ადამიანებს და ისინი არც
ბავშვებისთვის და არც მოზარდებისთვის არ არის განკუთვნილი.
არ მგონია, რომ არსებობდეს რომელიმე სამედიცინო დისციპლინა (თუნდაც ფსიქიატრია ჩავთვალოთ მედიცინად), რომელზეც ფარმაცევტული
ინდუსტრია ისე ძლიერად მოახდენს გავლენას, როგორც ფსიქიატრიაზე.
პირველ რიგში, ფსიქიატრებს სხვა გზა არ აქვთ ამ ადამიანური ტანჯვის მოსაგვარებლად, ხოლო მეორე მხრივ, ევროპასა და ამერიკაში არსებობს
ყოვლისშემძლე ფარმაცევტული ინდუსტრია, რომელსაც სურს, რომ თავისი წარმოებული ფერადი აბები
ადამიანებს მაღალ ფასად მიჰყიდოს და მოგება ნახოს.
ფარმაცევტული ინდუსტრია სულ უფრო მეტს გვთავაზობს.
და თვალშისაცემია, რომ ახალი წამლები, რომლებსაც ფარმაცევტული ინდუსტრია ბაზარზე უშვებს, უჩვეულოდ ძვირია.
ასე რომ, აქ მილიონებზე კი არა, მილიარდობით მოგებაზეა საუბარი, დიახ.
და ფსიქიატრია, გარკვეული აზრით, მსახურად, თუნდაც აღმასრულებელ ორგანოდ იქცევა.
რა თქმა უნდა, არსებობენ ადამიანები, რომლებიც მძიმე მდგომარეობაში არიან, რომლებსაც აღქმის ცვლილებები აქვთ, რომლებიც
მძიმედ დეპრესიულები არიან, რომლებსაც თვითმკვლელობა სურთ, დიახ.
მაგრამ ეს არ ნიშნავს იმას, რომ ეს ადამიანები დავკეტოთ, სავსე გავაკეთოთ ფსიქოტროპული წამლებით, შესაძლოა, უუნაროდ ვაქციოთ ან
დავუწესოთ რაიმე სახის მეურვეობა, დავუნიშნოთ სავალდებულო მკურნალობა, შევკრათ, ანუ საწოლზე მივამაგროთ.
ამის ნაცვლად, მათ ჰუმანური დახმარება უნდა შევთავაზოთ.
ადამიანთა ტანჯვას ყურადღება უნდა მიექცეს და მათ საპასუხო რეაგირება უნდა მოხდეს.
მაგრამ ამისთვის სათავსოები არ გჭირდებათ, და მით უმეტეს, სულ უფრო და უფრო მეტი სათავსო.
ასევე არ არის სასარგებლო დეპრესიის 20, 30 ან 50 სხვადასხვა ფორმის გამორჩევა.
ამით არავინ სარგებლობს, გარდა ფსიქიატრისა, რომელსაც შეუძლია დანიშნოს პრეპარატები,
რომლებიც, ერთი შეხედვით, კონკრეტულად მიზანმიმართულია.
სხვა პასუხია საჭირო. და ეს სხვა პასუხი ფსიქიატრიის სფეროს არ ეკუთვნის.
და მე ვიტყოდი, რომ ფსიქიატრიაც უცვლელად უნდა გაუქმდეს.
ჩემი ბედი ცხრა წლის ასაკში დაიწყო, რომ ინგლისურად ვთქვა.
იქ მიღებული ვიქენი ტუბინგენის ფსიქიატრიულ კლინიკაში გამოკვლევის შემდეგ.
ფსიქიატრის აზრით, მე ქცევითი დარღვევები და აბნერალურობა მქონდა, ბავშვი, რომელსაც მუდმივად ყურადღება სჭირდებოდა.
მე, როგორც ამბობენ, რთული ბავშვი ვარ.
ჩემთვის უკეთესი იქნებოდა გონებრივად შეზღუდული ბავშვების სკოლა, რადგან, როგორც ამბობენ, ვერ ვსწავლობ.
მათემატიკაში სირთულეები მქონდა, პირდაპირ რომ ვთქვათ: სრული იდიოტი ვიყავი, სრული იდიოტი – პირდაპირ რომ ვთქვათ.
ბავშვობაში საწოლზე მაკრავდნენ, მინიშნებდნენ ბეტა-ბლოკატორებს, ინექციებს, მშვიდმყოფელ ფსიქოტროპულ წამლებს,
ზიპრექსას, აკანიტოლს – მოკლედ, სავსე მყავდათ ფსიქოტროპული წამლებითა და აბებით, რომელთა მიღებაც მიწევდა.
და თუ არ გადავყლაპავდი, მაიძულებდნენ – თავი, პირი და კისერი უკან გამიწიეს და მითხრეს: "ახლა გადაყლაპე!"
მითხრეს, რომ ეს დამეხმარებოდა, გავმხდარიყავი უფრო დამოუკიდებელი, უფრო სტაბილური და უფრო თავდაჯერებული.
ამის ნაცვლად, საპირისპირო მოხდა.
იმის ნაცვლად, რომ უფრო თავდაჯერებული გავმხდარიყავი, უფრო შფოთვადი გავხდი; იმის ნაცვლად, რომ უფრო მშვიდი გავმხდარიყავი,
უფრო აგრესიული გავხდი; იმის ნაცვლად, რომ უფრო გააზრებული და ცოტათი ბედნიერი გავმხდარიყავი, გამუდმებით ცრემლიანი ვარ.
ფსიქოტროპული წამლების გამო უცებ ხმები გავიგე, ფსიქოტროპული წამლების გამო უცებ მწერები გამიჩნდა. მახსოვს.
უცებ გველები დავინახე და ტელეფონს აღარ გავეკარე.
ჩემს ოთახში უცებ დავინახე ადამიანები, რომლებიც სინამდვილეში არ იყვნენ, ან მესმოდა ხმები, რომლებიც
მეუბნებოდნენ: "ეს გააკეთე, ის გააკეთე, ეს გააკეთე..."
თითქმის გამაგიჟეს. საკუთარ თავს ვეღარ ვცნობდი.
მე აღარ ვიყავი ის უდარდელი ბავშვი, როგორიც ვიყავი ფსიქიატრიულ განყოფილებაში მოხვედრამდე – მე მანქანა ვიყავი.
რობოტივით დავდიოდი, კომპიუტერივით ვსაუბრობდი და ყველა ჩემი მოძრაობა აღარ იყო ჩემი. თითქოს ჰიპნოზის ქვეშ
ვიყავი, ტრანსში, სრულიად გონებაშერყეული, თითქოს ასე დავდიოდი.
წარმოიდგენა არ შეგიძლია.
ამის გამო დავიწყე კაკფა, ჩემი მეტყველება გაუარესდა, კიდევ უფრო ნელა ვსწავლობდი და მიგრირებები დამეწყო.
მახსოვს რამდენიმე შემთხვევა, როდესაც პირში ქაფი ისევ მომდიოდა.
შემდეგ, ღამით, როცა დაძინება მინდოდა, კოშმარები მესიზმრებოდა და საწოლიდან ამომგლიჯეს.
მასში ეწერა: "მომდევნო დოზაზე".
და დედასთან აღარ შემეძლო ჩემი საიდუმლოს გაზიარება, აღარც მშობლებთან, აღარც და-ძმებთან...
და ყოველთვის, როცა რამის თქმა მინდოდა, დაუყოვნებლივ მაკეთებდნენ ინექციას, რომ დავმშვიდებულიყავი.
ეს არის ფსიქიატრია: ჯოჯოხეთის გამოცდილება...! ყველაფერი, რაც შემიძლია ვთქვა, არის ის, რომ ცუდია, უარესი ვერ იქნებოდა.
ფსიქიატრია კლავს! და ჩვენ უნდა დავუპირისპირდეთ, სანამ ძალიან გვიანი არ არის!