Германияда психиатрия тарабынан адам укуктарынын бузулушу боюнча Комиссия (KVPM) психиатриянын кээде катаал
практикаларынын курмандыктарынын кызыкчылыгында беш он жылдан бери тынымсыз иштеп келет.
Комиссия сансыз психиатриялык зомбулуктарды документтеп, ачыкка чыгарып, ийгиликтүү жоюп салды.
Ал электр шок терапиясы, физикалык чектөөлөр жана кооптуу терс таасирлери бар психотроптук
дары-дармектерди мажбурлап берүү сыяктуу мажбурлоочу психиатриялык ыкмаларды дароо жоюуну талап кылат.
2024-жылы Америкадагы бир тууган уюм «Адам укуктары боюнча жарандык комиссия» (CCHR) тарабынан уюштурулган
«Психиатрия: жардамдын ордуна өлүм» аттуу эл аралык кыдырма көргөзмө дүйнө жүзү боюнча, анын ичинде Европада да көрсөтүлөт.
Он төрт дисплей панели зыяндуу психиатриялык практикалардын башталышынан бүгүнкү күнгө чейинки хронологиясын көрсөтөт.
2024-жылдын апрелинде көргөзмө Штутгартта ийгиликтүү көрсөтүлдү.
Зыяратчылар 160 адис жана маселеден жабыркаган адамдар катышкан 14 сыйлыкка ээ болгон документалдык тасмаларды көрө алышат.
Бул психиатриялык өнөр жай жана коркунучтуу психотроптук дары-дармектердин миллиард фунт стерлингдик
бизнеси тарабынан айрымдары жасалма түрдө жаратылган психикалык ооруларды маркетингдөөгө жарык түшүрөт.
«Психиатрия: жардамдын ордуна өлүм» көргөзмөсү учурда Мюнхенде 2024-жылдын 10-июнуна чейин көрсөтүлүүдө.
Ал ошондой эле психиатриялык зомбулуктан кантип коргонууну көрсөтөт.
Эксперттер жана жабыркагандар менен болгон маектер адамгерчиликсиз психиатриялык
практикалар тууралуу сейрек кездешүүчү түшүнүк берет.
Kla.TV андан соң автор, дарыгер жана психотерапевт доктор Йозеф Цехентбауэр менен, ошондой эле бала кезинде
психиатриялык бөлүмгө жаткырылып, психотроптук дарылар менен седацияланган Роберт менен маектерди көрсөтөт.
Толук документалдык тасма «Көрүнүш алдамчы болушу мүмкүн – психиатрияга көз чаптыруу» ушул жана башка маектерди
камтыйт жана аны KVPM веб-сайтынан www.kvpm.de көрүүгө болот.
Менин атым Йозеф Цехентбауэр. Мен дарыгер жана психотерапевтмин, ошондой эле бир нече китептин авторумун жана психотерапевт
катары иштейм; бул китептер ар түрдүү тилдерге которулган.
Ошондуктан, менимче, Германиядагы учурдагы мектеп психиатрия системасы адамдарга негизинен
адашкан, ал тургай кемсинтүүчү мамиле кылат.
Бул ар бир азаптын, ар бир психологиялык азаптын формасы оору деп жарыялангандыгына негизделген. Бирок бул туура эмес.
Оору менен эч кандай байланышы жок, бирок адам болуунун бир бөлүгү болуп эсептелген жана психиатриялык же фармакологиялык
чараларды талап кылбаган терең адамдык азап-кайгылар абдан көп.
Бирок тескерисинче, кризисте жашап жаткан адамга эмпатияга негизделген, кайрымдуу, сүйүүгө толгон
мамиле кылып, ага жакындап, жардам берүү. Болгону ушул.
Гиппократ антынын негизги принциби адамга зыян келтирбөө болуп саналат.
Жана бул принцип психиатрияда сөзсүз өтө-өтө көп бузулат.
Ооба, эгерде оор жашоо көйгөйү бар бейтап жардам сурап психиатрга кайрылса, анда ал көп убактысы жок дарыгерге
туш болуп, дары-дармек менен дарылоо ыкмасын колдонгон дарыгерге жолугуу ыктымалдыгы өтө жогору.
Ал абалды кыскача баалап, ага рецепт берет.
Мен Германияда психиатриянын жаман кадыр-баркы орду бар деп эсептейм, анткени психотроптук дарылар өтө
жеңил колдонулуп, натыйжада адамдар эркиндигинен ажыратылып, адамдык ар-намысы бузулууда.
Антидепрессанттардын терс таасирлери бар, бир топ, ооба.
Албетте, жылдар өткөндөн кийин гана байкалчу же шектенүүгө негиз берген терс таасирлер да бар.
Нейролептиктер башында «психоз» деп аталган, башкача айтканда, психикалык өзгөчө абалдарды дарылоо үчүн иштелип чыккан, бирок
алардын өтө көп тобокелдиктери жана терс таасирлери бар, алардын айрымдары, мисалы кыймыл бузулуулары, бетти бурмалап
кыйшаңдоо жана окшош симптомдор, же слюна агуу сыяктуу, туруктуу болуп калат, ал тургай өтө жаш адамдарда да.
Мен дары-дармектерди, рецепт боюнча берилүүчү нейролептиктерди кыйла чектөө керек деп эсептейм;
принцип боюнча аларды кары-картаң адамдарга бербөө зарыл.
– «Эски» дегенде мен 70, 75, 80 жана андан жогору жаштагыларды айтам, жана аларды балдарга же өспүрүмдөргө да бербөө керек.
Эгер психиатрияны да медицина деп эсептегиң келсе, медицинанын бир да тармагы фармацевтикалык өнөр жайдан
психиатриядай эле катуу таасир алган эмес деп ойлойм.
Биринчиден, психиатрларда бул адам азабын кантип жеңүү керек экени боюнча башка идея жок, экинчиден, Европада жана Америкада
баарына үстөмдүк кылган фармацевтикалык өнөр жай бар, ал өндүргөн түстүү таблеткаларды
адамдарга жогорку баада сатып, пайда табууну каалайт.
Фармацевтикалык өнөр жай күн санап көбүрөөк сунуштап жатат.
Фармацевтикалык өнөр жай базарга чыгарып жаткан жаңы дарылардын абдан кымбат болушу таң калыштуу.
Ошондуктан бул жерде миллиондор жөнүндө эмес, миллиарддаган пайда жөнүндө сөз болуп жатат, ооба.
Психиатрия бир мааниде кызматчыга, ал тургай аткаруу органына айланат.
Албетте, өтө кыйын абалда жүргөн, ой-туюму өзгөргөн, катуу депрессияга кабылган, өз жанын кыйгысы келген адамдар бар, ооба.
Бирок бул адамдарды камакка алуу, аларды психотроптук дары-дармектер менен толтуруу, мүмкүн болсо аларды иш-аракетке
жараксыз кылуу же кандайдыр бир мыйзамдуу камкорчулукту киргизүү, милдеттүү дарылоо, чектөө чараларын, мисалы, төшөккө
байлоону буйруруу дегенди билдирбейт. Анын ордуна биз аларга адамгерчиликтүү жардам көрсөтүшүбүз керек.
Адамдардын азап-кайгысына көңүл бурулушу керек жана адамдарга жооп кайтарылышы керек.
Бирок муну үчүн сандаган кутучалардын кереги жок, жана, албетте, аларды көбөйтүүнүн да кереги жок.
Ошондой эле депрессиянын 20, 30 же 50 ар кандай түрүнө айырма коюу да пайдасыз.
Бул психиатрдан башка эч кимге пайда алып келбейт, ал болсо атайын багытталган сыяктуу көрүнгөн таблеткаларды жазып бере алат.
Башкача жооп керек. Ал башкача жооп психиатрия чөйрөсүндө эмес.
Мен психиатрияны да алмаштырбай жоюу керек деп айтмакмын.
Менин тагдырым тогуз жашымда башталды, англисче айтканда.
Мен Тюбингендеги психиатриялык клиникада текшерилгенден кийин ал жакка жаткырылдым.
Психиатр мени жүрүм-туруму бузулган жана жүрүм-туруму кадимкиден тыш, дайыма көңүл бурууну талап кылган бала деп эсептеген.
Мен, дешет, кыйын баламын.
Мен окуй албайм деп айтылганы үчүн мен психикалык мүмкүнчүлүгү чектелген балдар үчүн башка мектепке жакшыраак жарашам.
Менде математикадан кыйынчылыктар болду, ачык айтсам: мен толугу менен акмак, толук идиот болчумун – ачык айтсам.
Мен кичинекей кезимде төшөгүмө байлап, бета-блокаторлор, инъекциялар, мени тынчтандыруу үчүн психотроптук дары-дармектер,
Зипрекса, Аканитөл беришти – жалпысынан мени психотроптук дары-дармектер жана таблеткалар
менен толтуруп, аларды ичүүгө мажбурлашкан.
Эгер мен аларды жутканыма макул болбосом, мени мажбурлашты – башымды, оозумду жана
мойнумду артка тартып, «Эми жутуп кой!» дешти.
Алар бул мага көбүрөөк өз алдынча, туруктуу жана өзүнө ишенген болууга жардам берет дешти.
Анын ордуна тескерисинче болду.
Өзүмө болгон ишенимим күчөп кетүүнүн ордуна, мен тынчсызданып кеттим; тынчыраак болуунун ордуна, мен
агрессивдүү болуп кеттим; ойлонгуч жана бир аз бактылуу болуунун ордуна, мен дайыма ыйлап жүрөм.
Менде психотроптук дарылардын таасиринен улам күтүүсүз үндөр угулуп калды, менде психотроптук дарылардын таасиринен улам
күтүүсүз курт-кумурскалар пайда болду. Мен муну эсимде сактайм.
Күтүүсүздөн жыландарды көрүп, телефонго тийүүгө батырчылыгым жетпей калды.
Менин бөлмөмдө мен күтүүсүздөн чындап эле ал жерде жок адамдарды көрдүм же «муну жаса,
муну жаса, муну жаса» деген үндөрдү угуп калдым.
Алар мени дээрлик акылымдан ажыратты. Мен мурдагыдай эмес болчумун.
Мен психиатриялык бөлүмгө келгенге чейин болгон кайдыгер бала эмес элем – мен машина болчумун.
Мен роботтой басып, компьютердей сүйлөп, бардык кыймылдарым өзүмдүкү болбой калды. Бул гипноз астында, транс абалында, толугу
менен акылдан адашкан адамдай болчу, ошондой басып жүргөндөй эле.
Сен элестете албайсың.
Бул мага заика болууга себеп болду, сүйлөөм начарлады, окуум дагы жай жүрдү жана мага тырышуулар башталды.
Мен оозумдан көбүк агып турган кээ бир учурларды эстей алам.
Анан түнкүсүн, уктоону каалаган учурда, мен коркунучтуу түштөрдү көрүп, керебеттен сүйрөлүп түшүп кеттим.
Ал мындай деди: «Кийинки дозага өтөбүз.»
Мен эми апама сырымды айта албай калдым, ата-энеме да, бир туугандарыма да айта албай калдым...
Мен бир нерсе айткым келген сайын, мени дароо тынчтандыруучу инъекция сайышчу.
Бул психиатрия: тозокту баштан өткөрүү...! Жакшы, айта аларым, абал өтө жаман, андан да жаман боло албайт.
Психиатрия өлтүрөт! Кеч боло электе туруп каршылык көрсөтүшүбүз керек!