Комисијата за прекршувања на човековите права од страна на психијатријата во Германија (KVPM) веќе пет
децении неуморно работи во име на жртвите на понекогаш бруталните практики на психијатријата.
Комисијата документираше, откри и успешно елиминираше безброј психијатриски злоупотреби.
Тоа бара итно укинување на принудителните психијатриски практики како електрошок-терапија, физички ограничувања и
присилно давање психотропни лекови со опасни несакани ефекти.
Во 2024 година, меѓународната патувачка изложба "Психијатрија: Смрт наместо помош" на американската сестринска
организација Комисија на граѓани за човекови права (CCHR) ќе биде изложена ширум светот, а исто така и во Европа.
Четиринаесет изложбени панели прикажуваат хронологија на штетни психијатриски практики од нивните почетоци до денес.
Во април 2024 година, изложбата успешно беше прикажана во Штутгарт.
Посетителите можат да гледаат 14 наградувани документарни филмови во кои учествуваат 160 експерти и луѓе погодени од проблемот.
Тоа фрла светлина врз маркетингот на психијатриската индустрија за ментални болести, од кои некои се измислени, и врз
бизнисот вреден милијарди фунти со опасни психотропни лекови.
Изложбата "Психијатрија: Смрт наместо помош" е моментално изложена во Минхен до 10 јуни 2024 година.
Исто така покажува како да се заштитите од психијатриски злоупотреби.
Интервјуа со експерти и со засегнатите даваат редок увид во нехуманите психијатриски практики.
Kla.TV потоа ќе емитува интервју со авторот, докторот и психотерапевт д-р Јозеф Цехентбауер, како и
интервју со Роберт, кој како дете бил примен во психијатриско одделение и бил седиран со психотропни лекови.
Целосниот документарен филм "Изгледот може да измами – Поглед во психијатријата" ги содржи овие и други интервјуа и
може да се погледне на веб-страницата на KVPM на www.kvpm.de.
Моето име е Јозеф Цехентбауер. Јас сум лекар и психотерапевт, а исто така работам како психотерапевт и автор
на неколку книги, кои се преведени на различни јазици.
Значи, би рекол дека сегашниот систем на школска психијатрија во Германија има концепт кој
суштински ги погрешно проценува и дури ги презира луѓето.
И ова се заснова на фактот дека секоја форма на страдање, секоја форма на психолошко
страдање, се прогласува за болест. Но тоа е погрешно.
Постои голема длабока човечка мака која нема никаква врска со болест, туку е дел од човечкото битие
и не бара психијатриски или фармаколошки одговор.
Туку емпатичен пристап, филантропски, полн со љубов став кон оваа личност која живее во
криза, да, пристапувајќи ѝ и помагајќи ѝ. Тоа е тоа.
Хипократовата заклетва значи дека основниот принцип е да не се нанесе штета на човекот.
И овој принцип секако многу, многу често се крши во психијатријата.
Да, ако пациент со сериозен животен проблем оди кај психијатар барајќи помош, многу е веројатно дека ќе наиде на
лекар кој има малку време и кој потоа реагира со лекови.
Тој му дава рецепт откако кратко ја процени ситуацијата.
Би рекол дека лошата репутација што ја има психијатријата во Германија е оправдана, бидејќи психотропните лекови
се користат премногу лесно, што резултира со лишување од слобода и нарушување на човечкото достоинство.
Антидепресивите имаат несакани ефекти, всушност доста.
Секако, постојат и несакани ефекти кои може да се забележат или претпостават дури по многу години.
Невролептиците првично беа развиени за лекување на таканаречените психози, односно исклучителни ментални состојби, но тие имаат
многу, многу ризици и несакани ефекти, од кои некои се трајни, како нарушувања на движењето, гримасирање и слични симптоми,
или прекумерно лачење на плунка, дури и кај многу млади луѓе.
Би рекол дека употребата на лекови, односно на рецептурски невролептици, треба значително да се ограничи; тие
не треба да им се даваат на постари лица како принцип.
– Под "стари" мислам 70, 75, 80 и повеќе години, и не треба да им се даваат ниту на деца или адолесценти.
Не мислам дека постои никаква медицинска дисциплина, дури и ако сакате да ја сметате психијатријата за
медицина, која е толку силно под влијание на фармацевтската индустрија како што е психијатријата.
Прво, психијатрите немаат друга идеја како да се справат со оваа човечка мака, а второ, постои семоќната фармацевтска индустрија
во Европа и Америка која сака да ги продаде шарените таблети што ги произведува на луѓето по висока цена и да оствари профит.
Фармацевтската индустрија нуди сѐ повеќе и повеќе.
И е впечатливо што новите лекови кои фармацевтската индустрија ги пласира на пазарот се невообичаено скапи.
Значи, тука не зборуваме за милиони, туку за милијарди во профит, да.
И психијатријата станува, во одредена смисла, слуга, дури и извршен орган.
Секако дека има луѓе кои се во крајно тешка положба, кои имаат промени во перцепцијата, кои се
сериозно депресивни, кои сакаат да се самоубијат, да.
Но тоа не значи да ги затвораме овие луѓе, да ги полниме со психотропни лекови, можеби да ги прогласиме за правно неспособни
или да воспоставиме некаква форма на законско старателство, да наложиме задолжително лекување, да ги ограничиме, односно да ги
врземе за кревет. Наместо тоа, треба да им понудиме хумана помош.
Човечките страдања мора да се решат и на луѓето мора да им се одговори.
Но за тоа не ви требаат прегради, а уште помалку сè повеќе прегради.
Исто така, не е корисно да се прави разлика помеѓу 20, 30 или 50 различни форми на депресија.
Ова не му користи на никого освен на психијатарот, кој потоа може да препише таблети што
изгледаат како да се специјално прилагодени на пациентот.
Потребен е поинаков одговор. И тој поинаков одговор не лежи во областа на психијатријата.
И би рекол дека психијатријата исто така треба да се укине без замена.
Мојата судбина започна кога имав девет години, да го кажам на англиски.
Бев примен таму откако бев прегледан во психијатриската клиника во Тибинген.
Психијатарот сметаше дека сум бихевиорално нарушен и бихевиорално абнормален, дете кое секогаш бара внимание.
Наводно сум тешко дете.
Би ми било подобро во друго училиште за деца со ментални попречености, бидејќи наводно не можам да учам.
Имав потешкотии по математика, да кажам директно: бев целосно глупав, потполн идиот – да кажам директно.
Како мало дете, бев врзан за креветот, ми даваа бета-блокатори, ми даваа инјекции, ми даваа психотропни лекови за да ме смират,
ми даваа Зипрекса, ми даваа Аканитол – во секој случај, бев преполн со психотропни лекови и таблети што морав да ги земам.
И ако не ги голтнев, бев принуден – ми го повлекоа главата, устата и вратот наназад и рекоа: "Сега ги голтни!"
Тие рекоа дека тоа ќе ми помогне да станам посамостоен, постабилен и поуверен во себе.
Наместо тоа, се случи спротивното.
Наместо да станам поуверен во себе, станав поанксиозен; наместо да станам поспокоен, станав поагресивен; наместо да
станам поразмислувачки и малку посреќен, постојано сум со солзи.
Одненадеж слушнав гласови поради психотропните лекови, одненадеж имав паразити поради психотропните лекови. Се сеќавам на тоа.
Одненадеж видов змии и веќе не се осмелував да го допрам телефонот.
Во мојата соба, одеднаш видов луѓе кои навистина не беа таму, или слушав гласови кои велеа:
направи го ова, направи го она, направи го ова...
Тие скоро ме излудија. Веќе не бев себеси.
Веќе не бев безгрижното дете што бев пред да дојдам во психијатриското одделение – бев машина.
Чекорев како робот, зборував како компјутер и сите мои движења повеќе не беа мои. Беше како да сум под
хипноза, во транс, целосно делирирачки, како да чекорам така.
Не можеш да замислиш.
Тоа предизвика да почнам да запнувам, мојот говор се влоши, учев уште побавно и почнав да имам напади.
Се сеќавам на некои ситуации кога од устата ми излегуваше пена.
Потоа ноќе, кога сакав да спијам, имав кошмари и бев извлечен од кревет.
Се вели: "На следната доза."
И повеќе не можев да ѝ се доверам на мајка ми, не можев да им се доверам на родителите, не
можев да им се доверам на браќата и сестрите...
И секогаш кога сакав да кажам нешто, веднаш ми даваа инјекција за да молчам.
Тоа е психијатрија: доживување на пеколот...! Сè што можам да кажам е дека е лошо, не може да биде полошо.
Психијатријата убива! И мораме да се спротивставиме пред да биде предоцна!