ဂျာမနီနိုင်ငံရှိ စိတ်ကုသရေးဆိုင်ရာ လူ့အခွင့်အရေးချိုးဖောက်မှုများအတွက် ကော်မရှင် (KVPM) သည်
တစ်ခါတစ်ရံ ကြမ်းတမ်းသော စိတ်ကုသရေးဆိုင်ရာ လုပ်ထုံးလုပ်နည်းများကြောင့် ထိခိုက်ခံရသူများအတွက် ၅၀
နှစ်ကြာ မရပ်တန့်ဘဲ ကြိုးပမ်းဆောင်ရွက်လျက်ရှိသည်။
ကော်မရှင်သည် စိတ်ကျန်းမာရေးဆိုင်ရာ မတရားအသုံးချမှုများ မရေတွက်နိုင်အောင်
မှတ်တမ်းတင်၊ ဖော်ထုတ်ပြီး အောင်မြင်စွာ ဖယ်ရှားခဲ့သည်။
ဤသည်မှာ အန္တရာယ်ရှိသော ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးများပါဝင်သည့် လျှပ်စစ်ရှော့ခ်ကုထုံး၊ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာကန့်သတ်ခြင်းများနှင့်
စိတ်ထိန်းဆေးများကို မလိုလားအပ်စွာ ဖိအားဖြင့် ထိုးဆေးပေးခြင်းကဲ့သို့သော စိတ်ကျန်းမာရေးဆိုင်ရာ
ဖိအားပေးကုထုံးများကို ချက်ချင်း ဖျက်သိမ်းရန် တောင်းဆိုသည်။
၂၀၂၄ ခုနှစ်တွင် အမေရိကန်နိုင်ငံရှိ Citizens Commission on Human Rights (CCHR) ၏ အစ်မအဖွဲ့အစည်းမှ ပြုလုပ်သည့်
"စိတ်ကျန်းမာရေးဆေးပညာ: ကူညီမှုမဟုတ်၊ သေဆုံးခြင်းသာ" ဟုခေါ်သော နိုင်ငံတကာ ခရီးသွားပြပွဲကို
ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်းနှင့် ဥရောပတွင်လည်း ပြသမည်ဖြစ်သည်။
ပြခန်းပန်နယ် ၁၄ ခုတွင် စိတ်ကျန်းမာရေးဆိုင်ရာ ထိခိုက်စေသော လုပ်ထုံးလုပ်နည်းများ၏ အစမှ ယနေ့ထိ
ဖြစ်ရပ်များအား အချိန်လိုက် စနစ်တကျ ဖော်ပြထားသည်။
၁၂၃၄၃၂၁ ၂၀၂၄ ခုနှစ် ဧပြီလတွင် ပြပွဲကို စတု့တ်ဂတ်မြို့၌ အောင်မြင်စွာ ပြသခဲ့သည်။
လည်ပတ်လာသူများသည် ဆုရရှိထားသည့် ဒေါကူမင်တာရီ ၁၄ ခုကို ကြည့်ရှုနိုင်ပြီး၊ ထိုဒေါကူမင်တာရီများတွင်
ကျွမ်းကျင်ပညာရှင် ၁၆၀ ဦးနှင့် ပြဿနာထိခိုက်ခံရသူများ ပါဝင်သည်။
ဤအချက်သည် စိတ်ကျန်းမာရေးစက်မှုလုပ်ငန်းမှ တင်မြှောက်နေသော စိတ်ရောဂါများ၏ စျေးကွက်ရှာဖွေရေးကို ဖော်ထုတ်ပြသပြီး၊ ထိုထဲမှ
အချို့မှာ ဖန်တီးထားသော အကြောင်းအရာများဖြစ်ကြောင်းနှင့် အန္တရာယ်ရှိသော စိတ်ထိခိုက်ဆေးဝါးများ၏
ဘီလျံပေါင်တန် စီးပွားရေးကိုလည်း ထုတ်ဖော်ပြသသည်။
ပြပွဲ "စိတ်ရောဂါကုသမှု: ကူညီမှုမဟုတ်ဘဲ သေခြင်း" ကို လက်ရှိ မျူနစ်မြို့၌ ၂၀၂၄ ခုနှစ် ဇွန်လ ၁၀ ရက်နေ့အထိ ပြသထားသည်။
ဒါက စိတ်ကျန်းမာရေးဆိုင်ရာ အကြမ်းဖက်မှုမှ ကိုယ်တိုင်ကာကွယ်နည်းကိုလည်း ပြသပေးသည်။
ကျွမ်းကျင်သူများနှင့် ထိခိုက်ခံရသူများအား တွေ့ဆုံမေးမြန်းခြင်းများက လူမဆန်သော
စိတ်ကျန်းမာရေးဆိုင်ရာ လုပ်ထုံးလုပ်နည်းများအပေါ် ရှားပါးသော အတွင်းအမြင်များကို ပေးစွမ်းသည်။
ထို့နောက် Kla.TV သည် စာရေးဆရာ၊ ဆရာဝန်နှင့် စိတ်ကုထုံးဆရာ ဒေါက်တာ ဂျိုးဆက်ဖ် ဇီဟန့်ဘော်နှင့် ကလေးဘဝက
စိတ်ရောဂါဌာနတွင် ဝင်ခွင့်ရပြီး စိတ်ထိန်းဆေးများဖြင့် ထိန်းချုပ်ခံခဲ့ရသည့် ရောဘတ်တို့၏ အင်တာဗျူးကို ထုတ်လွှင့်မည်။
"ပြင်ပအမြင်များသည် လိမ်လည်နိုင်သည် – စိတ်ရောဂါဗေဒအတွင်းသို့ ကြည့်မြင်ခြင်း" ဟု အမည်ရသော ပြည့်စုံသော
ဒေါကူမင်တာရီတွင် ဤနှင့် အခြား အင်တာဗျူးများ ပါဝင်ပြီး KVPM ဝက်ဘ်ဆိုက် www.kvpm.de တွင် ကြည့်ရှုနိုင်ပါသည်။
ကျွန်ုပ်အမည်မှာ Josef Zehentbauer ဖြစ်ပါသည်။ ကျွန်ုပ်သည် ဆရာဝန်နှင့် စိတ်ကုထုံးဆရာတစ်ဦးဖြစ်ပြီး၊ စာအုပ်အချို့ကို
ရေးသားကာ အမျိုးမျိုးဘာသာစကားများသို့ ဘာသာပြန်ထားပါသည်။
ဒါကြောင့် ဂျာမနီနိုင်ငံရှိ လက်ရှိ ကျောင်းစိတ်ကျန်းမာရေးစနစ်သည် လူများကို အခြေခံအားဖြင့် မှားယွင်းပြီး၊
တောင် ဂုဏ်မဲ့စွာ ဆက်ဆံနေသည်ဟု ကျွန်ုပ် ဆိုလိုပါသည်။
ဒါဟာ ဒုက္ခတိုင်း၊ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာဒုက္ခတိုင်းကို ရောဂါတစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်ထားတယ်ဆိုတဲ့
အချက်ပေါ်မှာ အခြေခံထားတာပါ။ ဒါပေမယ့် အဲဒါက မှားနေပါတယ်။
ရောဂါနှင့် မဆက်နွယ်ဘဲ လူသားဖြစ်ခြင်း၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုအဖြစ် ရှိနေသည့် နက်ရှိုင်းသော လူ့ဒုက္ခများ
များပြားပြီး၊ ၎င်းတို့ကို စိတ်ရောဂါဆိုင်ရာကုထုံး သို့မဟုတ် ဆေးဝါးဖြင့် တုံ့ပြန်ရန် မလိုအပ်ပါ။
ဒါပေမယ့် သနားကြင်နာစိတ်နဲ့ လူမှုအကျိုးပြုစိတ်၊ ချစ်ခြင်းမေတ္တာစိတ်ဖြင့်
အခက်အခဲကြုံနေရသူကို တွေ့ဆုံကူညီပေးတာပဲ။ အဲဒါပဲ။
ဟစ်ပိုကရက်စ် ကတိဆိုသည်မှာ လူတစ်ဦးအား မထိခိုက်စေရန် ဆိုသည့် အခြေခံမူကို ဆိုလိုသည်။
ဒီနိယာမကို စိတ်ရောဂါကုသမှုမှာ အလွန်အမင်း မကြာခဏ ချိုးဖျက်လေ့ရှိသည်။
ဟုတ်ကဲ့၊ အသက်အန္တရာယ်ဆိုးရွားတဲ့ ပြဿနာတစ်ခုရှိတဲ့ လူနာတစ်ယောက်က စိတ်ကုထုံးဆရာဝန်ဆီ ကူညီမှုတောင်းဖို့
သွားလျှင်၊ အချိန်နည်းတဲ့ ဆရာဝန်တစ်ယောက်နဲ့ တွေ့ပြီး ဆေးပဲ ညွှန်ကြားခံရနိုင်ခြေ အလွန်မြင့်မားပါသည်။
သူက အခြေအနေကို အတိုချုံးစစ်ဆေးပြီးနောက် ဆေးညွှန်းချက်တစ်စောင် ပေးလိုက်သည်။
ဂျာမနီမှာ စိတ်ရောဂါကုသရေးဌာနရဲ့ ဆိုးရွားတဲ့ ဂုဏ်သတင်းဟာ တကယ်တရားမျှတတယ်လို့ ကျွန်ုပ်ထင်ပါသည်။ စိတ်ထိန်းဆေးများကို
မလိုအပ်အောင် လွယ်လွယ်ကူကူ သုံးစွဲခြင်းကြောင့် လူ့လွတ်လပ်ခွင့်ဆုံးရှုံးခြင်းနှင့်
လူ့ဂုဏ်သိက္ခာချိုးဖောက်ခြင်းများ ဖြစ်ပေါ်နေပါသည်။
စိတ်ဓာတ်ကျခြင်းကုသဆေးများမှာ ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးတွေ များစွာရှိပါတယ်။
သေချာပါသည်၊ နှစ်ပေါင်းများစွာကြာမှသာ သတိပြုမိနိုင် သို့မဟုတ် ခန့်မှန်းနိုင်သည့် ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးများလည်း ရှိပါသည်။
နျူရိုလက်တစ်စ်ဆေးများကို မူလက ဆိုလိုသော စိတ်ဓာတ်ပျက်ကွက်မှုများ (psychoses) ဆိုသည့် အရေးပေါ် စိတ်အခြေအနေများကို ကုသရန်
ဖန်တီးခဲ့သော်လည်း၊ ၎င်းတို့တွင် အန္တရာယ်များစွာနှင့် ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးများစွာ ပါဝင်ပြီး၊ အချို့မှာ အမြဲတမ်း
ဆက်လက်တည်ရှိနိုင်သည့် လှုပ်ရှားမှုဆိုင်ရာ ပြဿနာများ၊ မျက်နှာချောင်းဆန်ခြင်းနှင့် ဆင်တူလက္ခဏာများ၊ သွားရေထွက်ခြင်း
စသည့် ပြဿနာများဖြစ်ကာ၊ လူငယ်ငယ်များတွင်ပါ ဖြစ်ပေါ်နိုင်ပါသည်။
ကျွန်ုပ်ဆိုလိုသည်မှာ ဆေးညွှန်းချက်ပုံစံဖြင့် အသုံးပြုသည့် နျူရိုလက်တစ်စ်ဆေးများကို အလွန်ကန့်သတ်သင့်ပြီး၊
အခြေခံသဘောတရားအရ အသက်ကြီးသူများအား မပေးသင့်ပါ။
– အသက်ကြီးတယ်ဆိုတာက ၇၀၊ ၇၅၊ ၈၀ နှင့် အထက်ကို ဆိုလိုတာဖြစ်ပြီး ကလေးများ သို့မဟုတ် လူငယ်များအတွက် မပေးသင့်ပါ။
စိတ်ရောဂါကုသမှုကို ဆေးပညာအဖြစ် တွက်ချင်ရင်တောင် ဆေးထုတ်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းက စိတ်ရောဂါကုသမှုကို
ထိခိုက်သက်ရောက်မှုအများဆုံးဖြစ်စေထားတာလို အခြားဆေးပညာဘာသာရပ်တစ်ခုမှ မရှိဘူးလို့ ငါထင်တယ်။
ပထမဦးဆုံး စိတ်ရောဂါကုဆရာဝန်များမှာ ဒီလူ့ဒုက္ခကို ဘယ်လိုဖြေရှင်းရမည်ဆိုတာ မသိကြပါ၊ ဒုတိယမှာ ဥရောပနှင့် အမေရိကရှိ
အာဏာကြီးမားသော ဆေးဝါးလုပ်ငန်းကြီးများက သူတို့ထုတ်လုပ်သော အရောင်စုံဆေးပြားများကို
လူများထံ ဈေးကြီးစွာ ရောင်းချကာ အမြတ်ရှာနေကြသည်။
ဆေးဝါးလုပ်ငန်းက ပိုမိုများပြားစွာ ပေးဆောင်နေသည်။
ဆေးဝါးလုပ်ငန်းကဈေးကွက်ထဲသို့ မိတ်ဆက်နေသည့် ဆေးအသစ်များသည် ထူးခြားစွာ ဈေးကြီးနေခြင်းမှာ အံ့အားသင့်စရာဖြစ်သည်။
ဒီမှာ သန်းပေါင်းများအကြောင်းမဟုတ်ဘူး၊ အမြတ်က ဘီလျံပေါင်းများအကြောင်းပဲ၊ ဟုတ်ကဲ့။
စိတ်ရောဂါဗေဒသည် တစ်နည်းအားဖြင့် ဝန်ထမ်းတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဖြစ်လာပြီး၊ အမှုဆောင်အင်္ဂါတစ်ခုအဖြစ်ပါ ဖြစ်လာသည်။
၁၂၃၄၃၂၁၁၂၃၄၃၂၁ တကယ်တော့ အခက်အခဲကြုံနေရသူတွေ၊ အမြင်ပြောင်းလဲနေသူတွေ၊
အလွန်စိတ်ဓာတ်ကျနေသူတွေ၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကို သတ်ချင်နေသူတွေ ရှိပါတယ်။
ဒါဟာ သူတို့ကို ထောင်ထဲပိတ်ပြီး စိတ်ထိန်းဆေးများဖြင့် ပြည့်စုံစွာ ထိုးထည့်ခြင်း၊ သူတို့ကို မလှုပ်မရှားအောင် ဖျက်ဆီးခြင်း သို့မဟုတ်
တရားဝင် ထိန်းသိမ်းသူ ခန့်အပ်ကာ မဖြစ်မနေ ကုသမှု ခံယူစေခြင်း၊ ချုပ်ချယ်ခြင်း (ဥပမာ အိပ်ရာပေါ် ချုပ်ခြင်း)
စတဲ့ အရာတွေ မဟုတ်ပါဘူး။ ထိုအစား ကျွန်ုပ်တို့က သူတို့ကို လူသားချင်းစာနာစွာ ကူညီပံ့ပိုးသင့်ပါသည်။
လူ့ဒုက္ခကို ဖြေရှင်းရမည်၊ လူများကို တုံ့ပြန်ရမည်။
ဒါအတွက် သင့်မှာ pigeonholes မလိုပါဘူး၊ ပိုများလာတဲ့ pigeonholes တွေလည်း မလိုပါဘူး။
စိတ်ဓာတ်ကျခြင်း၏ ၂၀ မျိုး၊ ၃၀ မျိုး သို့မဟုတ် ၅၀ မျိုးကွဲပြားခြားနားမှုများကို ခွဲခြားခြင်းကလည်း အထောက်အကူမဖြစ်ပါ။
ဤသည်မှာ လူနာကိုသာမက မည်သူ့အတွက်မှ အကျိုးမရှိဘဲ စိတ်ရောဂါကုဆရာဝန်တစ်ဦးအတွက်သာဖြစ်ပြီး၊
ထိုဆရာဝန်က လူနာအတွက် အထူးပြုလုပ်ထားသလို ထင်ယောင်စေမည့် ဆေးပြားများကို ညွှန်ကြားပေးနိုင်ပါသည်။
ကွဲပြားတဲ့ဖြေရှင်းချက်တစ်ခုလိုအပ်ပါတယ်။ ထိုကွဲပြားတဲ့ဖြေရှင်းချက်က စိတ်ရောဂါဗေဒနယ်ပယ်ထဲမှာ မရှိပါဘူး။
ကျွန်ုပ်ကတော့ စိတ်ရောဂါကုသရေးကိုလည်း အစားထိုးမထားဘဲ ဖျက်သိမ်းသင့်တယ်လို့ ဆိုချင်ပါတယ်။
ကျွန်ုပ်၏ကံကြမ္မာသည် ငါးနှစ်အရွယ်တွင် စတင်ခဲ့သည်၊ အင်္ဂလိပ်လိုပြောရရင်။
ကျွန်ုပ်ကို တူဘင်ဂင်မြို့ရှိ စိတ်ရောဂါဆေးခန်း၌ စစ်ဆေးပြီးနောက် အဲဒီမှာ ဝင်ခွင့်ပြုခဲ့သည်။
စိတ်ရောဂါကုဆရာဝန်က ကျွန်ုပ်ကို အပြုအမူပိုင်းဆိုင်ရာ ထိခိုက်နေပြီး ပုံမှန်မဟုတ်သော ကလေးတစ်ယောက်အဖြစ်
သတ်မှတ်ခဲ့ပြီး အမြဲဂရုစိုက်မှုလိုအပ်သူတစ်ယောက်ဖြစ်ခဲ့သည်။
ငါဟာ ခက်ခဲတဲ့ကလေးတစ်ယောက်လို့ ဆိုကြတယ်။
ကျွန်ုပ်သည် သင်ယူ၍ မရနိုင်ကြောင်း ဆိုကြသဖြင့် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ မသန်စွမ်းသော ကလေးများအတွက် အခြားကျောင်းတစ်ခုတွင် ပိုသင့်လျော်မည်။
ရိုးရှင်းပြောရရင်၊ သင်္ချာမှာ ကျွန်တော် အရမ်းခက်ခဲခဲ့တယ်။ ကျွန်တော်က တကယ်အရူး၊ တကယ်မိုက်မဲတစ်ယောက်ပဲ။
ငယ်ကလေးဘဝမှာ ကျွန်ုပ်ကို အိပ်ရာပေါ်မှာ ချည်ဆွဲထားပြီး ဘီတာဘလော့ကာဆေးများ၊ ထိုးဆေးများ၊ စိတ်ထိန်းဆေးများ၊ Zyprexa နဲ့
Acanitol တို့ကို ပေးခဲ့ကြသည်။ မည်သည့်အခြေအနေမျှမဆို ကျွန်ုပ်ကို စိတ်ထိန်းဆေးများနဲ့ တက်ဘလက်ဆေးများဖြင့်
ပြည့်စုံအောင် ထိုးထည့်ပြီး မဖြစ်မနေ သောက်ရခဲ့ရသည်။
ငါ မစားဘူးဆိုရင် အတင်းအကျပ် စားခိုင်းခံရတယ် – သူတို့က ငါ့ခေါင်း၊ ပါးစပ်နဲ့ လည်ပင်းကို
ဆွဲပြီး "အခုတော့ စားလိုက်!" လို့ ပြောခဲ့တယ်။
သူတို့က ဒါက ကျွန်တော်ကို ပိုမိုလွတ်လပ်၊ ပိုမိုတည်ငြိမ်၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယုံကြည်မှုပိုမိုရှိလာစေမှာလို့ ပြောခဲ့တယ်။
မဟုတ်ဘဲ၊ ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သွားသည်။
ယုံကြည်မှုပိုမိုတိုးတက်လာမယ့်အစား စိုးရိမ်ပူပန်မှုပိုများလာခဲ့တယ်၊ ငြိမ်သက်လာမယ့်အစား
တက်ကြွတိုက်ခိုက်မှုပိုများလာခဲ့တယ်၊ စဉ်းစားတတ်ပြီး နည်းငယ်ပိုပျော်ရွှင်လာမယ့်အစား မကြာခဏ မျက်ရည်စီးနေခဲ့တယ်။
စိတ်ထိန်းဆေးဝါးကြောင့် တစ်ခါတုန်းက ငါ အသံတွေ ကြားခဲ့တယ်။ စိတ်ထိန်းဆေးဝါးကြောင့် တစ်ခါတုန်းက
ငါမှာ ပိုးမွှားတွေ ရှိခဲ့တယ်။ ငါ အဲဒါကို မှတ်မိတယ်။
တစ်ခါတုန်းက ငါ မြွေတွေကို မထင်မှတ်ဘဲ မြင်လိုက်ပြီး ဖုန်းကို ထပ်မထိရဲတော့ဘူး။
ကျွန်ုပ်အခန်းထဲမှာ မထင်မှတ်ဘဲ တကယ်မရှိတဲ့ လူတွေကို မြင်ခဲ့တယ်၊ ဒါမှမဟုတ် "ဒီလိုလုပ်၊
အဲဒီလိုလုပ်၊ ဒီလိုလုပ်..." ဆိုတဲ့ အသံတွေကို ကြားခဲ့တယ်။
သူတို့ကြောင့် ငါ တကယ် မူးသွားမလားထင်အောင် ဖြစ်ခဲ့တယ်။ ငါတော့ ကိုယ်တိုင်မဟုတ်တော့ဘူး။
စိတ်ကုထုံးဌာနကို မရောက်ခင်က ကျွန်တော်က စိတ်ပူပန်မရှိတဲ့ ကလေးတစ်ယောက်ဖြစ်ခဲ့ပေမယ့်၊
အခုတော့ ကျွန်တော်က စက်တစ်လုံးလို ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။
ကျွန်တော်က ရိုဘော့တစ်လုံးလို လျှောက်၊ ကွန်ပျူတာတစ်လုံးလို ပြောခဲ့ပြီး၊ ကျွန်တော်ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုအားလုံးဟာ
ကိုယ်ပိုင်မဟုတ်တော့ဘူး။ ဟစ်ပိုနိုစစ်ခံထားရသလို၊ ထရန်းစ်ထဲဝင်နေသလို၊ အပြည့်အဝ
မူးယစ်နေသလို၊ အဲဒီလိုနဲ့ လျှောက်နေရတာပဲ။
သင် မထင်နိုင်ပါဘူး။
ဒါကြောင့် ငါ စကားပြောတိုင်း တုန်လှုပ်သွားပြီး၊ စကားပြောခြင်း ပိုဆိုးလာခဲ့တယ်၊ သင်ယူခြင်းက ပိုနှေးကွေးသွားပြီး၊
ငါ့မှာ ဖိစီးမှုတိုက်ခိုက်မှုတွေ ဖြစ်လာခဲ့တယ်။
ငါ့ပါးစပ်ကနေ ဖိုမ်တွေ ထွက်နေဆဲဖြစ်ခဲ့တဲ့ အချို့အခြေအနေတွေကို မှတ်မိတယ်။
ညဘက် အိပ်ချင်တဲ့အခါ မကောင်းတဲ့အိပ်မက်တွေ မြင်ပြီး အိပ်ရာထဲကနေ ဆွဲထုတ်ခံခဲ့ရတယ်။
၎င်းက ပြောသည်– "နောက်တစ်ကြိမ်ဆေးထိုးသို့ ဆက်သွားပါ"။
မေမေကိုတော့ ယုံကြည်ပြီး မပြောနိုင်တော့ဘူး၊ မိဘတွေကိုလည်း ယုံကြည်ပြီး မပြောနိုင်တော့ဘူး၊
ညီအစ်ကိုတွေကိုလည်း ယုံကြည်ပြီး မပြောနိုင်တော့ဘူး…
ငါဘာပြောချင်တိုင်း ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်အောင် ထိုးဆေးထိုးခံခဲ့ရတယ်။
ဒါပဲ စိတ်ရောဂါကုသမှုဆိုတာ… ငရဲကို ခံစားနေရတာပဲ…! ၁၂၃၄၃၂၁၁၂၃၄၃၂၁ ကောင်းပါပြီ၊ ငါပြောနိုင်တာက
ဒါက ဆိုးတယ်၊ ထပ်ဆိုးမဖြစ်နိုင်တော့ဘူးဆိုတာပဲ။
စိတ်ရောဂါကုသမှုက သတ်တယ်! နောက်ကျမီ ကျွန်တော်တို့ တက်ကြွစွာ ဆန္ဒပြရမယ်!