De Commissie voor Schendingen van de Rechten van de Mens door de Psychiatrie in Duitsland (KVPM) zet zich al vijf
decennia onvermoeibaar in voor de slachtoffers van de soms wrede praktijken van de psychiatrie.
De Commissie heeft talloze misstanden in de psychiatrie gedocumenteerd, aan het licht gebracht en met succes verholpen.
Het roept op tot de onmiddellijke afschaffing van dwangpraktijken in de psychiatrie, zoals elektrische schokken, het
vastbinden van patiënten en het gedwongen toedienen van psychotrope drugs met gevaarlijke bijwerkingen.
In 2024 zal de internationale reizende tentoonstelling "Psychiatry: Death not Help" van de Amerikaanse
zusterorganisatie Citizens Commission on Human Rights (CCHR) wereldwijd en ook in Europa te zien zijn.
De chronologie van de schadelijke praktijken van de psychiatrie vanaf het begin tot nu is te zien op 14 wanden.
De tentoonstelling was in april 2024 met succes te zien in Stuttgart.
Bezoekers kunnen 14 bekroonde documentaires bekijken met 160 deskundigen en mensen die door de ziekte zijn getroffen.
Het geeft informatie over de marketing van geestelijke en soms verzonnen ziektes in de psychiatrie en de
miljardenbusiness met gevaarlijke psychotrope drugs.
De tentoonstelling "Psychiatrie: de dood helpt niet" is momenteel tot 10 juni 2024 te zien in München.
Het laat ook zien hoe je jezelf kunt beschermen tegen psychiatrische mishandeling.
Interviews met deskundigen en getroffenen geven een zeldzaam inzicht in inhumane psychiatrische praktijken.
Kla.TV zendt vervolgens een interview uit met de auteur, arts en psychotherapeut Dr. Josef Zehentbauer en een interview
met Robert, die als kind werd opgenomen op een psychiatrische afdeling en verdoofd werd met psychotrope drugs.
De volledige documentatie "Schijn bedriegt - Een kijkje in de psychiatrie" bevat deze en andere interviews
en is te bekijken op de KVPM website op www.kvpm.de.
Mijn naam is Josef Zehentbauer. Ik ben arts, psychotherapeut, ook werkzaam als psychotherapeut en auteur van verschillende
boeken, die ook in verschillende talen zijn vertaald.
Dus de huidige schoolpsychiatrie in Duitsland heeft, zou ik zeggen, een fundamenteel misantropisch tot onmenselijk concept.
En dit is gebaseerd op het feit dat al het lijden, al het mentale lijden, tot ziekte wordt verklaard. Maar dat is verkeerd.
Er is veel diep menselijk lijden dat helemaal niets te maken heeft met ziekte, maar deel uitmaakt van het mens-zijn op zich
en dat geen psychiatrische of farmacologische reactie vereist,
maar een empathische benadering, een filantropische, liefdevolle benadering van deze persoon die in een
crisis leeft, ja, hem benaderen en hem helpen. Dat is goed.
De medische eed van Hippocrates houdt in dat, als basisprincipe, een persoon geen kwaad mag worden aangedaan.
En dit principe wordt zeker heel, heel vaak geschonden in de psychiatrie.
Ja, als een patiënt met een enorm levensprobleem naar een psychiater gaat en hulp zoekt, zal hij
hoogstwaarschijnlijk een arts ontmoeten die weinig tijd heeft en die dan farmacologisch zal reageren.
Hij geeft hem een recept nadat hij er even naar gekeken heeft.
Ik zou zeggen dat de slechte reputatie die de psychiatrie in Duitsland heeft terecht is, omdat psychotrope
middelen veel te onzorgvuldig worden gebruikt, met vrijheidsberoving en schendingen van de menselijke waardigheid.
Antidepressiva hebben bijwerkingen, nogal wat, ja.
Zeker ook bijwerkingen die misschien pas jaren later worden geregistreerd of vermoed.
Neuroleptica werden oorspronkelijk ontwikkeld voor de behandeling van zogenaamde psychoses, d.w.z. geestelijke noodtoestanden, maar
hebben zeer, zeer veel risico's en bijwerkingen, waarvan sommige blijvend zijn, zoals bewegingsstoornissen, grimassen
en dergelijke, of speekselen, zelfs bij zeer jonge mensen.
Ik zou zeggen dat de medicatie, de manier waarop neuroleptica worden voorgeschreven, aanzienlijk moet worden beperkt.
- Ik bedoel nu vanaf 70, 75, 80, en zou over het algemeen ook niet aan kinderen en adolescenten gegeven moeten worden.
Ik denk dat er geen medische discipline is, als de psychiatrie al tot de geneeskunde gerekend moet worden, die zo beïnvloed
wordt door de farmaceutische industrie als de psychiatrie.
Ten eerste hebben psychiaters geen ander idee hoe ze met dit menselijk lijden moeten omgaan en ten tweede is er die
allesoverheersende farmaceutische industrie in Europa en Amerika die de kleurrijke pillen die ze
produceert voor veel geld aan mensen wil verkopen.
De farmaceutische industrie biedt steeds meer aan.
En het is opvallend dat de nieuwe medicijnen die de farmaceutische industrie op de markt brengt ongewoon duur zijn.
Dus we hebben het niet over miljoenen, maar over miljarden winst, ja.
En de psychiatrie wordt een soort dienaar, zelfs een uitvoerend orgaan.
Natuurlijk zijn er mensen die in ernstige nood verkeren, die perceptuele veranderingen hebben, die
ernstig depressief zijn, die zelfmoord willen plegen, ja.
Maar dat betekent niet dat deze mensen moeten worden opgesloten, volgepompt met psychotrope drugs, mogelijk onbekwaam gemaakt of
onder curatele gesteld, gedwongen behandeling bevolen, vastgebonden, d.w.z. aan een bed,
maar dat humane hulp moet worden geboden.
Je moet omgaan met menselijk lijden en reageren op mensen.
Maar daar heb je geen lades voor nodig en zeker niet steeds meer lades.
Het is ook niet zinvol om onderscheid te maken tussen 20 of 30 of 50 verschillende vormen van depressie.
Dit dient niemand behalve de psychiater om pillen schijnbaar specifiek te gebruiken.
Er is een ander antwoord nodig. En dat andere antwoord ligt niet in de psychiatrie.
En ik zou zeggen dat de psychiatrie ook geschrapt moet worden zonder vervanging.
Mijn lot begon toen ik negen jaar oud was, in het Duits.
Ik werd daar binnengebracht nadat ik eerder was onderzocht in de psychiatrische kliniek in Tübingen.
De psychiater vond dat ik een gedragsstoornis en gedragsproblemen had, een kind dat altijd aandacht nodig heeft.
Ik werd verondersteld een moeilijk kind te zijn.
Ik zou het beste passen op een andere school voor verstandelijk gehandicapte kinderen omdat ik zogenaamd niet kan leren.
Ik had moeite met wiskunde, in het Duits: Total verblödet, Vollidiot - in het Duits.
Als klein kind werd ik vastgebonden aan mijn bed, kreeg ik bètablokkers, injecties, psychotrope drugs om me te
verdoven, Zyprexa, Acanitol, ik kreeg zeker psychotrope drugs in mijn hoofd en tabletten, ik moest ze innemen.
En als ik ze niet innam, werd ik gedwongen - ze trokken mijn hoofd, mond en nek naar achteren en zeiden: "Nu slik je ze in!"
Ze zeiden dat het me zou helpen om onafhankelijker, stabieler en zelfverzekerder te worden.
In plaats daarvan is het tegenovergestelde gebeurd.
In plaats van zelfverzekerder te worden, werd ik angstiger, in plaats van rustiger, werd ik agressiever, in
plaats van bedachtzamer te worden, in plaats van een beetje vrolijker, was ik voortdurend huilerig.
Ik hoorde opeens stemmen door de psychotrope drugs, ik had opeens beestjes door de
psychotrope drugs. Dat herinner ik me nog steeds.
Plotseling zag ik slangen en durfde ik de telefoon niet meer aan te raken.
In mijn kamer zag ik plotseling mensen die er niet eens waren, of hoorde ik stemmen die zeiden: doe dit, doe dat, doe dat...
Ik werd er bijna gek van. Ik was mezelf niet meer.
Ik was niet langer het zorgeloze kind dat ik was voordat ik naar (de psychiatrische afdeling) kwam - ik was een gemaakte machine.
Ik liep als een robot, sprak als een computermachine en al mijn bewegingen waren niet langer mijzelf, ik was
op de een of andere manier gehypnotiseerd, in trance, echt aan het ijlen, alsof ik zo liep.
Het is moeilijk voor te stellen.
Ik begon daardoor te stotteren, sprak minder goed, leerde nog langzamer en kreeg toen aanvallen.
Ik kan me situaties herinneren waarin er nog steeds schuim uit mijn mond kwam.
Toen ik 's nachts wilde slapen, kreeg ik nachtmerries en werd ik 's nachts uit bed getrokken.
Er stond: "Op naar de volgende dosis."
En dat kon ik mijn moeder niet meer toevertrouwen, dat kon ik mijn ouders niet meer toevertrouwen, dat
kon ik mijn broers en zussen niet meer toevertrouwen...
En als ik iets wilde zeggen, werd ik meteen neergeschoten omdat ik stil was.
Dit is psychiatrie: de hel beleven...! Het enige wat ik kan zeggen is dat het slecht is, slechter kan niet.
Psychiatrie is dodelijk! En we moeten opstaan voor het te laat is!